Η ελπίς μου ο Θεός, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία Δόξα Σοι

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

Μέγα θαῦμα - Κυριακή ΙΕ΄ Λουκά (Ζακχαίου) «Καὶ ἰδού ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος»Σήμερα, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα θαῦμα. Λάθος κάνεις, θὰ πῆτε· δὲν ἀκούσαμε θαῦμα. Κι ὅμως ἐπιμένω· τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ πιὸ μεγάλο θαῦμα εἶνε ἡ μετάνοια. Εὐκολώτερο εἶνε νὰ πάῃ κανεὶς στὰ μνήματα καὶν᾿ ἀναστήσῃ ἕνα νεκρό, παρὰ νὰ κάνῃ ἕναν ἅρπαγα νὰ ἐπιστρέψῃ τὰ κλεμμένα, ἕνα φιλάργυρο νὰ ἐλεήσῃ. Αὐτὴ ἡ μεταβολὴ τῆς καρδιᾶς, αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὸ τὸ ἐσωτερικὸ ἀλάφρωμα ποὺ ζητοῦμε ὅλοι, εἶνε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα. Ἀκριβῶς αὐτὸ παρουσιάζει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Ἕνα λύκο ποὺ ἔγινε ἀρνί· λύκο, ποὺ ζοῦσε ὄχι πάνω στὰ βουνὰ ἀλλὰ μέσα στὴν κοινωνία.- +Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου






Μέγα θαῦμα
(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)
«Καὶ ἰδού ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος» (Λουκ. 19,1)
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα θαῦμα. Λάθος κάνεις, θὰ πῆτε· δὲν ἀκούσαμε θαῦμα. Κι ὅμως ἐπιμένω· τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Ποιό εἶν᾿ αὐτό;
Τὸ πιὸ μεγάλο θαῦμα εἶνε ἡ μετάνοια. Εὐκολώτερο εἶνε νὰ πάῃ κανεὶς στὰ μνήματα καὶν᾿ ἀναστήσῃ ἕνα νεκρό, παρὰ νὰ κάνῃ ἕναν ἅρπαγα νὰ ἐπιστρέψῃ τὰ κλεμμένα, ἕνα φιλάργυρο νὰ ἐλεήσῃ. Αὐτὴ ἡ μεταβολὴ τῆς καρδιᾶς, αὐτὴ ἡ ἀλλαγή, αὐτὸ τὸ ἐσωτερικὸ ἀλάφρωμα ποὺ ζητοῦμε ὅλοι, εἶνε τὸ μεγαλύτερο θαῦμα. Ἀκριβῶς αὐτὸ παρουσιάζει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Ἕνα λύκο ποὺ ἔγινε ἀρνί· λύκο, ποὺ ζοῦσε ὄχι πάνω στὰ βουνὰ ἀλλὰ μέσα στὴν κοινωνία.
Εἶνε ὁ Ζακχαῖος. Ποιό ἦταν τὸ ἐπάγγελμά του; Τ᾿ ἀκούσατε, λῃστής . –Μὰ δὲν λέει τὸ εὐαγγέλιο πὼς ἦταν λῃστής. Λῃστὴς καὶ ἀρχιλῃστὴς ἦταν· ἀλλὰ τὸ λέει διαφορετικά· ἦταν,λέει, «ἀρχιτελώνης» (Λουκ. 19,2) 


Ὁ τελώνης ἦταν δημόσιος ὑπάλληλος τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Ἀλλ᾿ αὐτὸς ἔκανε κατάχρησι τῆς ἐξουσίας του. Ἐκεῖ ποὺ ἔπρεπε νὰ εἰσπράττῃ μιὰ δραχμή, εἰσέπραττε τέσσερις· τὴ μία τὴν ἔδινε στὸ δημόσιο, τὶς ἄλλες τρεῖς τὶς ἔβαζε στὸ δικό του ταμεῖο. Ἔτσι, κλέβοντας ὅλο τὸ λαό, λῃστὴς πραγματικός, κατώρθωσε νὰ κάνῃ τεράστια περιουσία. Καὶ ποιός τολμοῦσε νὰ μιλήσῃ; τὸ καθεστὼς δὲν ἐπέτρεπε διαμαρτυρίες. Ἰδού γιατί ὁ τελώνης, στὰ μάτια τοῦ λαοῦ, ἦταν ἕνας λῃστής, ἕνας ἀρχιλῃστής.
Αὐτὸ ὅμως συμβαίνει καὶ σήμερα . Ἂν πᾷς βέβαια τώρα πάνω στὰ βουνά, δὲν θὰ βρῇς κανένα λῃστή. Ἀλλὰ τί μὲ τοῦτο; Οἱ λῃσταὶ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ λημέρια ἐκεῖνα καὶ κατέβηκαν στὶς πολιτεῖες . Δὲν φοροῦν πλέον κάππες καὶ δὲν ἔχουν μαχαίρια στὰ ζωνάρια τους· εἶνε κύριοι μὲ γραβάτες, μὲ γραφεῖα καὶ αὐτοκίνητα. Κάτω ὅμως ἀπὸ γνωριμίες καὶ κοινωνικὲς σχέσεις καὶ εὐγένειες, κρύβουν τὴν κακία καὶ ἁρπακτικότητα τοῦ λύκου. Τέτοιοι λῃσταὶ ὑπάρχουν πολλοί, γέμισε τώρα ἡ κοινωνία. Κ᾿ εἶνε χειρότεροι ἀπὸ τοὺς λῃστὰς τῶν ὀρέων· ἐκεῖνοι ἔσφαζαν μὲ τὸ μαχαίρι, αὐτοὶ «σφάζουν μὲ τὸ βαμβάκι».
1. Εἶνε οἱ μεγαλοεπιχειρηματίες μὲ τὰ τεράστια κέρδη. Μέσα σ᾿ ἕνα φτωχὸ κόσμο αὐτοὶ κατορθώνουν ν᾿ ἀνοίγουν ὅλο καὶ νέα ἐργοστάσια μὲ καμινάδες καὶ καταστήματα. Καὶ ἐνῷ κερδίζουν χρήματα μὲ τὸ φτυάρι, στοὺς ἐργάτες τους δίνουν ψίχουλα, μὲ τὰ ὁποῖα δὲν ζοῦνὄχι ἄνθρωποι ἀλλ᾿ οὔτε σπουργίτια. Ἕνας λαὸς ὁλόκληρος στερεῖται, κι αὐτοὶ διασκεδάζουν καὶ ὀργιάζουν. Εἶνε ἢ δὲν εἶνε λῃσταὶ αὐτοί, ἀγαπητοί μου; Εἶνε χειρότεροι ἀπὸ τοὺς λῃστὰς ποὺ κυνηγοῦσαν κάποτε πάνω στὰ βουνὰ τὰ ἀποσπάσματα τῆς χωροφυλακῆς.
2. Λῃσταὶ εἶνε καὶ οἱ φοροφυγάδες . Ἐνῷ ἔχουν τεράστια ἔσοδα, δὲν ξέρω πῶς τὰ καταφέρνουν καὶ μὲ κάτι ψεύτικες δηλώσεις πληρώνουν ἐλάχιστα. Ἔτσι ἀδικοῦν τὸν ὑπόλοιπο λαό· διότι ἡ φορολογία πέφτει βαρύτερη στὴ ῥάχη του. Ἐνῷ οἱ φτωχοὶ στύβονται καὶ στάζει αἷμα, ἀντιθέτως αὐτοί, ποὺ ἔπρεπε νὰ δίνουν τὰ περισσότερα, διαφεύγουν. Ἂν πλήρωναν αὐτοὶ τοὺς φόρους, θὰ ἐλάφρωναν τὸν ὑπόλοιπο λαό. Οἱ νόμοι πιάνουν μόνο τοὺς μικρούς, οἱ μεγάλοι κατορθώνουν νὰ διαφεύγουν.
3. Λῃσταὶ εἶνε ἀκόμη οἱ χρηματισταί. Τοὺς βλέπεις στὸ χρηματιστήριο νὰ κρατοῦν στὰ χέρια τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῦ Ἰούδα. Λέγονται Ἕλληνες, ἀλλὰ μοιάζουν μὲ Ἑβραίους. Ὑπολογίζουν τὴν τιμὴ τῆς λίρας καὶ παίζουν. Καὶ καθὼς ἡ λίρα ἀνεβαίνει ἢ κατεβαίνει συνεχῶς, ἕνας ὁλόκληρος κόσμος χάνει τὶς οἰκονομίες του καὶ ἀδικεῖται, ἐνῷ αὐτοί, οἱ ἐπιτήδειοι, ἀπὸ τὴν ψεύτικη ἄνοδο ἢ πτῶσι τῆς τιμῆς πραγματοποιοῦν τεράστια κέρδη.
4. Λῃσταὶ ἐπίσης εἶνε οἱ χαρτοπαῖκτες . Ἀσχολία ἔχουν τὸ χαρτοπαίγνιο. Ἄλλοτε κάθε σπίτι ἦταν ἐκκλησία καὶ μοναστήρι, τώρα ξενυχτοῦν στὸ πράσινο τραπέζι… Ἂν κάνουμε μιὰ ἀγρυπνία, δὲν θὰ ἔρθῃ οὔτε ἕνας ἀπ᾿ αὐτούς· κάθε βράδυ ὅμως κάνουν ἀγρυπνία στὸν διάβολο, ὣς τὸ πρωὶ χαρτοπαίζουν. Ἔγινε ὁκόσμος ὅλος ἕνα καζῖνο. Σᾶς ἐρωτῶ· ὅποιος καταφέρνει μὲ τὰ χαρτιὰ νὰ κλέβῃ τὰ πορτοφόλια τῶν ἄλλων τί εἶνε; Μπροστὰ σ᾿ αὐτοὺς θεωρῶ ἀθῷο τὸ μακαρίτη Γιαγκούλα τὸ λῃστή.
5 . Εἶνε καὶ κάτι ἄλλοι, ποὺ κατορθώνουν μὲ τὴ λεγομένη «ἑβδόμη τέχνη» τοῦ κινηματογράφου, νὰ τραβοῦν πλήθη μέσα στὰ «μαντριά», στὶς «σπηλιές» τους. Ὅπως παλαιὰ οἱ λῃσταὶ ἔσερναν τοὺς ἀνθρώπους στὶς σπηλιές τους καὶ τοὺς ἀπογύμνωναν ἀπὸ κάθε τι πολύτιμο, ἔτσι γίνεται τώρα στὶς αἴθουσες τῶν θεαμάτων. Ἀπ᾿ ἔξω φῶτα κι ὡραῖες ἐπιγραφές, μέσα σπηλιὲς τοῦ διαβόλου, ποὺ σὲ μιὰ χώρα χριστιανικὴ δὲν ἔχουν θέσι. Ὁ κινηματογράφος μὲ τὴν τέχνη του ἀφαιρεῖ ἀπὸ τοὺς θεατὰς τὴν ἀνθρωπιά τους· μπαίνουν ἄνθρωποι, βγαίνουν δαίμονες.Ἔτσι οἱ ἐπιτήδειοι ἔχουν δισεκατομμύρια κέρδη. Ἀλλὰ δὲν φταῖνε αὐτοί· φταῖνε ἐκεῖνοι ποὺ δίνουν τὶς ἄδειες λειτουργίας.
Αὐτὰ λοιπὸν εἶνε τὰ σημερινὰ λῃσταρχεῖα, οἱ σύντροφοι, τὰ πρῶτα ξαδέρφια τοῦ Ζακχαίου
Ἀλλ᾿ ἂς ἐπανέλθουμε στὸ εὐαγγέλιο. Ἔμεινε ὁ Ζακχαῖος λῃστὴς μέχρι τέλους; Ὄχι. Ἀπὸ λύκος ἔγινε ἀρνί. Πῶς ἔγινε; Ἐκεῖ ποὺ μετροῦσε τὰ χρήματα στὸ τελωνεῖο, ἄκουσε θόρυβο. Διαδήλωσις περνοῦσε. Βγῆκε νὰ δῇ. Κάποιος ἐρχόταν· βασιλιᾶς, στρατηγός, αὐτοκράτορας; Κάποιος ἀνώτερος·
Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος! Κορώνα δὲν φοροῦσε, σπαθὶ δὲν κρατοῦσε, λεπτὰ δὲν εἶχε (οἱ τρεῖς δυνάμεις ποὺ κυβερνοῦν τὸν κόσμο). Καὶ χωρὶς αὐτὰ τὸν ἀκολουθεῖ ὁ κόσμος; Θαυμάζει. Θέλει νὰ τὸν δῇ. Εἶνε ὅμως κοντός. Βλέπει ἕνα δέντρο· τρέχει, σκαρφαλώνει καὶ κάνει τὸ δέντρο σκοπιά. Σὲ μιὰ στιγμὴ νά καὶ περνάει ὁ Χριστός. Πλησιάζει. Ὁ Ζακχαῖος ἀπὸ ἔκπληξι σὲ ἔκπληξι. Καὶ ξαφνικὰ ὁ Χριστὸς στρέφεται καὶ τὸν φωνάζει μὲ τ᾿ ὄνομά του· «Ζακχαῖε, κατέβα γρήγορα·σήμερα θὰ μείνω στὸ σπίτι σου» (Λουκ. 19,5) .Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ὁ φιλάργυρος λῃστὴς ἄρχισε νὰ ἀλλάζῃ.
Μιὰ ματιὰ τοῦ Χριστοῦ, ματιὰ γεμάτη ἀγάπη καὶ καλωσύνη, τὸν ἄλλαξε. Ὅπως ὁ ἥλιος πέφτει πάνω στὸν πάγο καὶ τὸν λειώνει, ἔτσι καὶ στὴ σκληρὴ καρδιὰ τοῦ λῃστοῦ αὐτοῦ ἔπεσε ἐκείνη ἡ ματιά, ἔσπασε τὸν πάγο, καὶ σὲ λίγο θὰ βγάλῃ τριαντάφυλλα. Δὲν εἶνε λόγια αὐτά, εἶνε πραγματικότης. Αὐτός, ποὺ δὲν τοῦ ᾿παιρνες φράγκο, ἐκεῖ μπροστὰ στὸν κόσμο ἀνακοινώνει δυὸ μεγάλες ποφάσεις του. Πρῶτον· «Τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά μου τὰ δίνω στοὺς φτωχούς». Καὶ δεύτερον· «Ὅποιον ἀδίκησα καὶ ἔκλεψα, θὰ τοῦ ἐπιστρέψω τετραπλάσια» (ἔ.ἀ. 19,8). Τότε ὁ Χριστός, ποὺ εἶδε μιὰ τέτοια ῥιζικὴ μεταβολή, εὐλόγησε κι αὐτὸν καὶ τὴ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του, καὶ εἶπε· «Σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο» (ἔ.ἀ. 19,9).
Ἀδελφοί μου! Σκοπίμως ἔβαλε τὸ Ζακχαῖο σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Γιατὶ πλησιάζει ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εἶνε προοίμιο. Ὅπως ὅταν πλησιάζῃ ὁ βασιλιᾶς προηγεῖται ὁ σαλπιγκτὴς καὶ σαλπίζει, ἔτσι ὁ Ζακχαῖος προηγεῖται καὶ σαλπίζει σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους, ἀπὸ τὰ παλάτια μέχρι τὶς καλύβες·
Μετανοεῖτε, ὅπως μετανόησα κ᾿ ἐγώ!…
Θὰ πῆτε· – Νὰ μετανοήσῃ αὐτόςποὺ ἦταν λῃστής. Γιατί ἐμεῖς νὰ μετανοήσουμεΤί κάναμε;… 
Ὦ ἀδέρφια μου, κανείς δὲν μπορεῖ νὰ πῇ, Ἐγὼ δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ μετάνοια. Σήμερα γίναμε Σόδομα καὶ Γόμορρα. Ὁ Δαυῒδ λέει· «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός» (Ψαλμ. 13,3) . Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει· «Πάντες ἥμαρτον» (Ῥωμ. 3,23).
Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἀθῷος, οὔτε παπᾶς, οὔτε ἱεροκήρυκας, οὔτε θεολόγος, οὔτε δεσπότης, οὔτε πατριάρχης. Ἡ ἁμαρτία μᾶς ἔχει βουτήξει μέσα στὸ καζάνι της καὶ ὅλοι γίναμε κατάμαυροι . Ὁ Ἰὼβ φωνάζει·«Κι ἂν ἀκόμη ζούσαμε πάνω στὴ γῆ μιὰ μέρα, οὐδείς καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου» (Ἰὼβ 14,4-5) . Γι᾿ αὐτὸ ὁ Ἰερεμίας λέει στὸ Θεό· Κάνε βρύσες τὰ μάτια μου νὰ κλάψω τ᾿ ἁμαρτήματα τοῦ λαοῦ μου (πρβλ. Ἰερ. 9,1) . 
Θά ᾿πρεπε νὰ ζῇ ἡ ἁγία Κασσιανή, νὰ βγῇ μὲ τὸ μαῦρο καλογερικό της ῥάσο καὶ νὰ πῇ τὸ τροπάριο τῆς Μεγάλης Τρίτης· «Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη τίς ἐξιχνιάσει;…». Θέλω νὰ τελειώσω. Ἀφῆστε ὅλα τ᾿ ἄλλα ἁμαρτήματα·καὶ μόνο ἡ βλασφημία εἶνε μικρὴ ἁμαρτία; Νά γιατί γίνονται σεισμοὶ καὶ ἄλλες θεομηνίες. Ἀδέρφια μου μικροὶ καὶ μεγάλοι! Ἂς ἀποφασίσουμε κ᾿ ἐμεῖς σὰν τὸ Ζακχαῖο νὰ κόψουμε κάθε ἁμαρτία, καὶ μάλιστα τὴ βλασφημία. Ὅλα τὰ στόματα νὰ γίνουν μιὰ κιθάρα ποὺ θὰ λέῃ· «Ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε Αὐτὸν εἰς τοὺς  αἰῶνας» (Δαν. 3 Προσ.,34-65) · ἀμήν.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος-


Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία ὁποία ἔγινε  
στὸν ναὸ Ἁγίων Ἀποστόλων Νικαίας -Πειραιῶς τὴν 22-1-1961. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου