Ἡ Έλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, Σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Τριὰς Ἁγία, δόξα Σοι.

Δεῦτε ἀπὸ θέας Γυναῖκες εὐαγγελίστριαι, καὶ τῇ Σιὼν εἴπατε· Δέχου παρ΄ ἡμῶν Χαρᾶς Εὐαγγέλια, Τῆς Ἀναστάσεως Χριστοῦ. Τέρπου, χόρευε, καὶ ἀγάλλου Ἱερουσαλήμ, τὸν Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη ἐκ τοῦ μνήματος, ὡς Νυμφίον προερχόμενον.


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2014

ΟΤΑΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΨΥΧΙΚΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ


 1Έλεγε ο Άγιος Γέρων Πορφύριος: 

“Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου.


Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πώς ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία.

Έ, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. 

Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. 
Δημιουργείται μια κατάσταση στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ΄ όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής.

Τα φερσίματά του έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων του. 

Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δεν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. 
Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό। 
Υπάρχει κάποιος τρόπος ν΄ απαλλαγεί ο άνθρωπος απ΄ αυτό το κακό. 
Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολόγηση, η οποία γίνεται με την χάρι του Θεού. 
Μπορεί, δηλαδή, να σου πει ο πνευματικός: 
- Πώς θα ήθελα να ήμασταν σ΄ ένα ήσυχο μέρος, να μην είχα ασχολίες και να μου έλεγες τη ζωή σου απ΄ την αρχή, από τότε που αισθάνθηκες τον εαυτό σου, όλα τα γεγονότα που θυμάσαι και ποια ήταν η αντιμετώπισή τους από σένα, όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα ευχάριστα, όχι μόνο τις αμαρτίες αλλά και τα καλά. 
Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. 
Όλα. Όλα όσα απαρτίζουν τη ζωή σου.

Πολλές φορές έχω μεταχειριστεί αυτή την γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ΄ αυτό. 

Την ώρα που τα λες στον εξομολόγο, έρχεται η θεία χάρις και σε απαλλάσσει απ΄ όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές, διότι, την ώρα που τα λες, ο εξομολόγος εύχεται θερμά στον Κύριο για την απαλλαγή σου. 
Είχε έλθει σ΄ εμένα προ καιρού μια κυρία, που έκανε αυτού του είδους την εξομολόγηση και βρήκε μεγάλη ωφέλεια. Βελτιώθηκε η ψυχολογική της κατάσταση, διότι τήνε βασάνιζε κάτι. 
Έστειλε, λοιπόν, αυτή μια φίλη της και πήγαμε έξω στο βράχο, στα Καλλίσια. Καθίσαμε και άρχισε κι εκείνη να μου μιλάει. 
Της λέω: 
– Να μου πεις ό,τι αισθάνεσαι. Αν σε ρωτήσω εγώ για κάτι, να μου πεις. Αν δεν σε ρωτήσω, να συνεχίσεις να τα λέεις, όπως τα αισθάνεσαι. 
Όλ’ αυτά που μου έλεγε, τα παρακολουθούσα όχι απλώς με προσοχή, αλλά “έβλεπα” μέσα στον ψυχικό της κόσμο την επίδραση της προσευχής.

Την παρακολουθούσα μέσα στην ψυχή της κι “έβλεπα” ότι πήγαινε χάρις μέσα της, όπως τήνε κοίταζα εγώ. 

Διότι στον πνευματικό υπάρχει χάρις και στον παπά υπάρχει χάρις. Το καταλαβαίνετε; Δηλαδή, ενώ εξομολογείται ο άνθρωπος, ο ιερέας προσεύχεται γι αυτόν. 
Συγχρόνως έρχεται η χάρις και τον ελευθερώνει απ΄ τα ψυχικά τραύματα, που για χρόνια τον βασανίζουν, χωρίς να γνωρίζει την αιτία τους. 
Ω, αυτά τα πιστεύω πολύ! Στον εξομολόγο μπορείς να μιλήσεις όπως αισθάνεσαι, αλλά δεν είναι αυτό τόσο σημαντικό, όσο είναι το ότι κοιτάζει μέσα στην ψυχή σου προσευχόμενος ο παπάς και βλέπει πώς είσαι και σου μεταδίδει την χάρι του Θεού.

Έχει αποδειχθεί ότι αυτό το κοίταγμα είναι πνευματικές “ακτίνες” που σε ξαλαφρώνουν και σε θεραπεύουν, μη νομίσετε ότι είναι ακτίνες φυσικές.

Είναι αλήθεια αυτά τα πράγματα. Και με τον Χριστό τι έγινε; Έπιασε το χέρι της αιμορροούσης και είπε: “Εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ΄εμού”. 

Θα πεις: “Ναι, μα ήταν Θεός”. 
Ο Χριστός βέβαια ήταν Θεός, αλλά μήπως και οι Απόστολοι δεν κάνανε το ίδιο; 
Όλοι οι πνευματικοί, οι εξομολόγοι, έχουν αυτήν την χάρι κι όταν εύχονται, την εκπέμπουν ως αγωγοί. 
Για παράδειγμα, θέλουμε ν΄ ανάψουμε εδώ πέρα μια θερμάστρα και βάζουμε ένα καλώδιο, αλλά δεν μπορεί να κάνει επαφή, διότι το καλώδιο δεν είναι στην πρίζα. 
Αν, όμως, το καλώδιο μπει στην πρίζα, μόλις κάνει την επαφή, έρχεται το ρεύμα μέσω αυτού του αγωγού.
Είναι πνευματικά πράγματα της θρησκείας μας αυτά. 

Μπορεί να λέμε για καλώδιο, αλλά στην πραγματικότητα αυτή είναι “η θεία ψυχανάλυση”


 agathan.wordpress.com 

 agioritikovima.gr

Σάββατο 31 Μαΐου 2014

Τα πράγματα του Θεού είναι απλά..



Ήταν πολύ κουραστικό αυτό το ταξίδι. Είχε, εξάλλου, πολύ καιρό να το κάνει. 
Θυμόταν τον εαυτό του στο Λύκειο, όταν πήγε να επισκεφτεί για τελευταία φορά τη γιαγιά του, 
την κυρα-Θοδόσαινα στα Τρόπαια της Γορτυνίας. 
Και τώρα, τριτοετής φοιτητής της Φιλοσοφικής, να που ξαναπαίρνει τον ίδιο δρόμο.
 Τι τον έκανε να φύγει από την Αθήνα, τη «Βαβυλώνα τη μεγάλη»; Ούτε και ο ίδιος ήξερε.
Πάντως ένα είναι σίγουρο, πως πνιγόταν. Πνιγόταν από τους φίλους, τα μαθήματα, τους γονείς, 
απ’ όλους. Ένιωθε πως κανείς δεν τον καταλάβαινε, κανείς δεν μπορούσε 
να γίνει κοινωνός στην αναζήτησή του για πλέρια αλήθεια και γνησιότητα. 
Κι αυτή ακόμη η χριστιανική του παρέα τον έπνιγε. 
Όλοι τους ήταν τακτοποιημένοι, όλοι τους είχαν ταμπουρωθεί πίσω από κάποιες συνταγές, κάποιες ρετσέτες σωτηρίας και δεν έλεγαν να κουνηθούν από κει. Μα αυτός... Αυτός ήταν διαφορετικός.
Δεν βολευόταν σε σχήματα και σε κουτάκια. 
Ήθελε να βιώσει τον Χριστιανισμό αληθινά, όχι κίβδηλα. 
Να μπει στο νόημα παρευθύς και όχι να καμαρώνεται τον ευσεβή. 
Εξάλλου, του φαινόταν τόσο απλοϊκό και ανόητο να υιοθετήσει μια τυποκρατική 
και ευσεβιστική χριστιανική βιωτή τη στιγμή που η ίδια του η επιστήμη, 
αλλά και η έμφυτη τάση του γι’ αναζήτηση, για ψάξιμο και ψηλάφηση του αληθινού 
τον ωθούσε προς μια άλλη ζωή. Μα, πόσο δύσκολο ήταν, Θεέ μου! Πόσο βασανιζόταν! 
Κάποια στιγμή ένιωσε πως είχε φτάσει στο απροχώρητο. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει...
- Πάω στη γιαγιά μου στα Τρόπαια, φώναξε μια μέρα στο σπίτι και αφήνοντας πίσω του 
φωνές για μαθήματα και εξετάσεις, μήτε ο ίδιος ξέρει πότε, βρέθηκε στο λεωφορείο.
Και να που ζύγωνε στο σπίτι της γιαγιάς του. Ντάλα ο ήλιος πάνω από το κεφάλι του 
κι από παντού να έρχονται χίλιες ευωδιές από την ανοιξιάτικη, αρκαδική φύση. 
Δεν πρόλαβε όμως ο άμοιρος να ρουφήξει λίγο βουνίσιο αέρα, όταν ακούστηκε 
η γνώριμη τσιριχτή φωνή της γειτόνισσας:
- Μαριγώωωω! Τρέξε καλέ, ήρθε ο Αλέκος! Την επόμενη στιγμή είδε να ξεπροβάλλει 
από το πλινθόκτιστο σπιτάκι η γιαγιά του σκουπίζοντας τα παχουλά της χέρια στην ποδιά της 
και λέγοντας:
- Καλώς τον πασά μου, καλώς τον γιόκα μου, καλώς ήρθες, Αλέκο μου! 
Κι αμέσως βρέθηκε στην αγκαλιά της. Τι ήταν αυτό; Σα να μπήκε σε λιμάνι απάνεμο, 
σα να του έφυγε όλη η αντάρα του μυαλού του.
Ξαφνικά άδειασε και την αγκάλιασε κι αυτός.
- Καλώς σε βρήκα, γιαγιά.
- Κόπιασε, γιε μου, να ξαποστάσεις.
Μόλις μπήκε στο χαμηλοτάβανο σπιτάκι, τον συνεπήρε η μυρωδιά της σπανακόπιτας 
και του λιβανιού.
Σίγουρα η γιαγιά είχε φουρνίσει από το πρωί ακόμη και είχε λιβανίσει το σπίτι 
τρεις- τέσσερις φορές. 


 
- Πάλι λιβάνι γιαγιά; 
- Α! Όλα κι όλα, άμα δεν κάνω τα θεοτικά μου τρεις φορές την ημέρα, δεν μπορώ να κοιμηθώ.
- Και σαν τι λες;
- Μνήσθητί μου, Κύριε! Ό,τι λέει η Σύνοψη.
- Και τα εννοείς;
- Γιέ μου, αυτά είναι μυστήρια του Θεού, ποιος να τα εννοήσει; Αλλά μη γνοιάζεσαι, 
σα δεν καταλαβαίνω εγώ, νογά ο Θεός και βλέπει τον κόπο μου, νογά κι ο Διάολος και καίγεται.
- Χμ, καλά τα λες, είπε συγκαταβατικά.
- Στάσου, να σου φέρω λίγη σπανακόπιτα, μόλις την έβγαλα από το φούρνο. 
Κι έφυγε αμέσως για την κουζίνα, το βασίλειό της. Ο Αλέκος έμεινε μόνος του στο καθιστικό. 
Αισθανόταν άνετα και ζεστά εκεί, μολονότι ήξερε πως, εάν έκανε τη ζωή της γιαγιάς του 
σε τούτο το χωριό, σίγουρα θα τρελαινόταν. Η καημένη! Δεν ήξερε πολλά γράμματα, 
αλλά το Ευαγγέλιο δεν έλεγε να το αφήσει από τα χέρια της.
Μέρα – νύχτα το διάβαζε. Όταν λέει «γιαγιά Μαριγώ» του ‘ρχεται πάντα η ίδια εικόνα 
στο μυαλό: Μια γριούλα παχουλή, με σφιχτοδεμένο κότσο να κάθεται στην πολυθρόνα 
και να διαβάζει το Ευαγγέλιο ψιθυριστά. Δυστυχώς, η γιαγιά δεν ήξερε τίποτα από Φιλοσοφία. 
Θυμάται μια φορά που της ανέφερε τον Heidegger. Τον κοίταξε με τρόμο στα μάτια και είπε:
- Παναγιά μου, οι Γερμανοί, ο Θεός να φυλάει την Ελλάδα μας! Η καημένη ήταν αδαής. 
Δεν αναζητούσε καμιά αλήθεια. Δεν σκοτιζόταν για καμιά ψυχολογική σχολή. 
Ο Αλέκος έριξε μια ματιά στον τοίχο, αμέτρητες εικόνες. 
Η γιαγιά είχε μαζέψει όλους τους Αγίους της οικογένειας. Κι όμως αρκούσε ένας σταυρός.
- Γιαγιά, τι τις θες τόσες εικόνες;
- Μνήσθητί μου, Κύριε! Και πώς θα παρακαλέσω τον Αγιαλέξανδρο, σαν δεν έχω 
την εικόνα του; Άσε το άλλο, κάθε φορά που γιορτάζει Άγιος με εικόνα, το σπίτι έχει πανηγύρι. 
Άσε όμως αυτά, πες μου τα δικά σου, παλικάρι μου.
Και τότε, άγνωστο γιατί, ο Αλέκος άνοιξε την καρδιά του όπως δεν την είχε ανοίξει ποτέ, 
ούτε στον πνευματικό του, ούτε και στους γέροντες στο Άγιον Όρος όπου βρισκόταν 
συχνά – πυκνά. Της είπε για τις αγωνίες του, τη βασανιστική του πορεία για ανεύρεση 
της αλήθειας, την προσπάθεια ελευθερώσεως του εαυτού του από τα δεσμά της 
συμβατικότητας και του ηθικισμού, ώστε να ‘ρθει σε κοινωνία αληθινή με 
το πρόσωπο του πλησίον.
Της είπε ακόμη για την αδυναμία του να σταθεί μπροστά στο Θεό 
χωρίς τη μάσκα του ευσεβή που τον στοιχειώνει από τα παιδικά του χρόνια. 
Της είπε, της είπε, της είπε... και τι δεν της είπε. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση. 
Η κυρα-Θοδόσαινα έκανε τον σταυρό της αργά – αργά και είπε:

- Μνήσθητί μου, Κύριε! Δεν κατάλαβα γρι. Μπερδεμένα μου τα λες, 
ματάκια μου. Και θαρρώ πως τα ‘χεις και στο μυαλό σου μπερδεμένα. 
Ευαγγέλιο διαβάζεις;
- Ορίστε;
- Εκκλησία πας;
- Δεν καταλαβαίνω ...
- Την προσευχή σου την κάμεις;
- Τι εννοείς, γιαγιά;
- Τον πλησίον σου τον συντρέχεις;
- Θαρρώ πως δε με κατάλαβες.
- Αχ παιδάκι μου, εσύ εννοείς να καταλάβεις πως τα πράγματα του Θεού είναι απλά. 
Δε χρειάζονται πολλές θεωρίες μήτε αξημέρωτες συζητήσεις. 
Μονάχα τούτο χρειάζεται, να ξαστερώσεις από τις φιλοσοφίες και να πιαστείς 
από το ρούχο του Χριστού σαν εκείνη τη γυναίκα στο Ευαγγέλιο, να δεις πως τη λένε... 
την ξέχασα, δεν πειράζει. Τα άλλα όλα θα τα κανονίσει ο Χριστός. Είναι δικές του δουλειές.
Άσε Τον. Ξέρει τι κάνει.
Δεν κάθισε πολύ στα Τρόπαια, στο σπίτι της γιαγιάς του. Μια – δυο μέρες. Ήταν αρκετές. 
Είδε πράγματα που θα τον συνόδευαν για πολύ καιρό. 
Είδε τη γιαγιά του να κάνει ατελείωτες μετάνοιες. 
Την είδε να συντρέχει τη χήρα με τα τρία βυζανιάρικα παιδιά. 
Την είδε να μαζεύει στο σπίτι της κάθε λογής κουρασμένο στρατοκόπο και να αποθέτει 
στα χέρια των φτωχών ολάκερη τη σύνταξη του μακαρίτη. 
Την είδε να κοινωνά την Κυριακή και να λάμπει σαν τον ήλιο όλη τη μέρα.
Μυστήρια του Θεού! Σαν έφυγε με το λεωφορείο για την Αθήνα στριμωγμένος σ' ένα κάθισμα 
κρατώντας κεφτεδάκια (πεσκέσι της γιαγιάς) σκεφτόταν όσα έζησε τούτες τις λίγες μέρες. 
Μια μυρωδιά λιβανιού του 'ρθε στη μύτη και μια φωνή να του υπενθυμίζει: 
«Τα πράγματα του Θεού είναι απλά».
- Λες να 'ναι έτσι; Μνήσθητί μου, Κύριε!

ΠΗΓΗ.ΑΗΔΟΝΙ
http://tokandylaki.blogspot.gr/

"Όταν ενωθείς με τον Θεό, πάνε όλα τ'άλλα! Τα ξεχνάεις και σώζεσαι".


Αυτό είναι το πρόβλημά μας. Όλη η ταλαιπωρία στις σχέσεις μας τι είναι; 

Είναι άλλοθι του κενού. 

Όταν έχεις τον Θεό, τα ξεχνάς όλα και σώζεσαι.

Τα ξεχνάς. Δεν υπάρχει τίποτα....Βλέπεις ότι είναι μια απάτη!

Έχεις ένα πρόβλημα βρε παιδάκι μου. Φαντάζεσαι ότι είναι σημαντικό.

Του μυαλού σου είναι σημαντικό...

Όταν δεν ζεις Τον σημαντικό, όλα τα ασήμαντα σου φαίνονται..σημαντικά και πρόβλημα.

Και αυτό είναι η δυστυχία μας. Η πτώση μας είναι ότι τα ασήμαντα τα λαμβάνουμε ως σημαντικά και τα σημαντικά ως ασήμαντα...

..."Όταν ενωθείς με τον Θεό, πάνε όλα τ'άλλα! Τα ξεχνάεις και σώζεσαι".

απόσπασμα από ομιλία του π.Βαρνάβα Γιάγκου -
Ι.Ν.Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης

Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ

ΕΩΣ ΕΣΧΑΤΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ: ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ: ΕΝΑΣ γέροντας είπε: Υπάρχει άνθρωπος πού νομίζει ότι σωπαίνει, μα ή καρδιά του κατακρίνει τους άλλους. Αυτός πάντοτε μιλάει. Και υπά...

Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

Οἱ δοκιμασίες, εἶναι βαρύτερες στοὺς πιστούς!!




Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης

"Ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ζοῦν εὐσεβῶς, θὰ διωχθοῦν" (Β΄ Τιμ. 3/γ: 12) εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὸ τὸ "ὅλοι", δὲν εἶναι τυχαῖο. Ἀκόμα καὶ ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, διώχθηκε: "Καταφρονημένος καὶ ἀπορριμμένος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους· ἄνθρωπος θλίψεων καὶ δόκιμος ἀσθένειας· καὶ σὰν ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ὁποῖο κάποιος ἀποστρέφει τὸ πρόσωπο, καταφρονήθηκε, καὶ τὸν θεωρήσαμε σὰν ἕνα τίποτα" (Ἠσαίας 53/νγ: 3).

Καὶ τὸ ἴδιο εἶπε ὅτι θὰ συνέβαινε στοὺς ἀκολούθους Του: "Νὰ θυμάστε τὸν λόγο, ποὺ ἐγὼ σᾶς εἶπα: Δὲν ὑπάρχει δοῦλος μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν κύριό του. Ἂν ἐμένα δίωξαν, θὰ διώξουν καί σας· ἂν φύλαξαν τὸν λόγο μου, θὰ φυλάξουν καὶ τὸν δικό σας" (Ἰωάννης 15/ἰέ: 20).
Καὶ ὄχι μόνο ἀπὸ διωγμοὺς θὰ ἔπασχαν οἱ πιστοί, ἀλλὰ ἀπὸ κάθε εἴδους θλίψη: "Μέσα στὸν κόσμο θὰ ἔχετε θλίψη· ἀλλά, νὰ ἔχετε θάρρος· ἐγὼ νίκησα τὸν κόσμο" (Ἰωάννης 16/ἴς: 33). 
Καὶ δήλωσε: "Ἂν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ἃς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, κι ἃς σηκώσει τὸν σταυρό του, κι ἃς μὲ ἀκολουθεῖ. Ἐπειδή, ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴ ζωή του, θὰ τὴ χάσει· καὶ ὅποιος χάσει τὴ ζωή του, ἐξαιτίας μου, θὰ τὴ βρεῖ" (Ματθαῖος 16/ἴς: 23,24).

Ἔχοντας ὑπ' ὄψιν αὐτὰ τὰ λόγια, ποὺ πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς τὰ ἔχουμε βιώσει "στὸ πετσί μας", παίρνουμε θάρρος μέσα ἀπὸ τὶς θλίψεις, καθὼς βιώνουμε καθημερινά τα λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: "σὲ κάθε τί συνιστώντας τὸν ἑαυτό μας ὡς ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ, μὲ πολλὴ ὑπομονή, μὲ θλίψεις, μὲ ἀνάγκες, μὲ στενοχώριες, 
5. μὲ ραβδισμούς, μὲ φυλακές, μὲ ἀκαταστασίες, μὲ κόπους, μὲ ἀγρυπνίες, μὲ νηστεῖες· 
6. μὲ καθαρότητα, μὲ γνώση, μὲ μακροθυμία, μὲ ἀγαθότητα, μὲ Πνεῦμα Ἅγιο, μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη· 
7. μὲ λόγο ἀλήθειας, μὲ δύναμη Θεοῦ· μὲ τὰ ὅπλα τῆς δικαιοσύνης, τὰ δεξιὰ καὶ τὰ ἀριστερά· 
8. μὲ δόξα καὶ ἀτιμία, μὲ συκοφαντία καὶ μὲ ἐγκωμιασμό· σὰν πλάνοι, ὅμως κάτοχοί της ἀλήθειας· 
9. σὰν ἀγνοούμενοι, ἀλλὰ εἴμαστε καλὰ γνωστοί· σὰν νὰ φτάνουμε στὸν θάνατο, ἀλλά, δέστε, ζοῦμε· σὰν νὰ περνᾶμε ἀπὸ παιδεία, ἀλλὰ δὲν θανατωνόμαστε· 
10. σὰν λυπούμενοι, ἀλλὰ πάντοτε ἔχουμε χαρά· σὰν φτωχοί, ὅμως πλουτίζουμε πολλούς· σὰν νὰ μὴ ἔχουμε τίποτε, ὅμως τὰ πάντα κατέχουμε" (Β΄ Κορ. 6/ς: 4-10). 

Θυμᾶμαι σὰν σήμερα, τὰ λόγια ἑνὸς φίλου ἀπίστου, γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ νονοῦ μου, τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς εὐλόγησε μὲ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ κατὰ κόσμον θλιβόταν ὑπερβολικὰ ὡς τὸν θάνατό του. 
Μοῦ εἶπε ὁ ἄπιστος ἐκεῖνος: "Μὰ πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ Θεὸς νὰ ἐπιτρέπει νὰ βασανίζεται τόσο ἕνας δικός Του; 
Ἂν εἴχατε τὴν ἀληθινὴ πίστη, δὲν θὰ ἦταν ἡ ζωὴ τοῦ ἕνα βασανιστήριο. Νὰ μὴν ἔχει δουλειά, νὰ τὸν κοροϊδεύουν οἱ ἐργοδότες, νὰ ἀρρωσταίνει, νὰ γκρεμίζεται τὸ σπίτι του, νὰ θλίβεται τόσο πολύ!

Αὐτὸ δὲν εἶναι πίστη, εἶναι πλάνη!" Καὶ πράγματι, εἶχα δεῖ κι ἐγὼ αὐτὸν τὸν εὐλογημένο ἄνθρωπο, νὰ προσεύχεται μὲ δάκρυα, νὰ ζητάει ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τὸν πάρει "ΤΩΡΑ!". (Καὶ πράγματι, ἔφυγε νέος, ὅταν ὁ ἀγώνας τοῦ ἔφθασε στὴν τελείωση). 

Ἀπάντησα στὸν ἄπιστο φίλο μου, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ ζωή.
Ὄχι χαρὰ καὶ διασκέδαση, ἀλλὰ θλίψη καὶ πόνος, καὶ δοκιμασία. 
Ἀλλὰ δὲν μποροῦν αὐτὸ νὰ τὸ δεχθοῦν ὅλοι. Μάλιστα θὰ ἔλεγα, ὅτι ἂν κάποιος δὲν βιώνει αὐτὴ τὴ θλίψη στὴ Χριστιανική του ζωή, κάτι δὲν πάει καλὰ μὲ αὐτόν. Θὰ πρέπει νὰ ἀνησυχεῖ! 
Γιατί δὲν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ ποὺ νὰ προοδεύει στὴν ἐν Χριστῷ ζωή, χωρὶς νὰ ὑφίσταται δοκιμασίες καὶ θλίψεις.

http://agiosdimitrioskouvaras.blogspot.gr/2014/01/blog-post_5945.html

Δευτέρα 28 Απριλίου 2014

Ο ταπεινός και καλοκάγαθος άνθρωπος


ταπεινοσ19

” Μακάριοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κατόρθωσαν να μιμηθούν την ταπεινή γη, η οποία, ενώ πατιέται από όλους, όμως όλους τους σηκώνει με την αγάπη της και τους τρέφει με στοργή σαν καλή μάνα, η οποία έδωσε και το υλικό για την σάρκα μας στην πλάση. 
Δέχεται επίσης με χαρά και ό,τι της πετάμε, από καλούς καρπούς μέχρι ακάθαρτα σκουπίδια, τα οποία επεξεργάζεται αθόρυβα σε βιταμίνες και τις προσφέρει πλουσιοπάροχα με τους καρπούς της αδιακρίτως σε καλούς και κακούς ανθρώπους.”

” Όποιος σκύβει ταπεινά και δέχεται τα χτυπήματα από τους άλλους, διώχνει τα δικά του εξογκώματα, ομορφαίνει πνευματικά σαν Άγγελος και έτσι χωράει από την στενή πύλη του Παραδείσου.”

” Όσοι όμως έχουν ταπείνωση, έχουν και καλοσύνη και θείο φωτισμό και δεν συκοντάφτουν ποτέ στη πνευματική τους πορεία από τα εμπόδια του πονηρού.

Τους περισσότερους πειρασμούς, τις περισσότερες φορές, τους δημιουργεί ο ίδιος μας ο εαυτός, όταν βάζουμε τον εαυτό μας στις συνεργασίες μας μαζί με τους άλλους, όταν δηλαδή θέλουμε να υψώνουμε τον εαυτό μας. 

Στον Ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Όποιος βαδίζει χαμηλά, βαδίζει πάντα με σιγουριά και ποτέ δεν πέφτει.”

” Ο ταπεινός και καλοκάγαθος άνθρωπος, επειδή έχει την καθαρότητα και την εσωτερική και εξωτερική ηρεμία, έχει και βάθος πνευματικό και βλέπει βαθιά τα θεία νοήματα και βοηθιέται περισσότερο, και αυξάνεται και η πίστη του πιο πολύ, ζώντας τα μυστήρια του Θεού.”

” Ο υπερήφανος, εκτός που είναι σκοτισμένος, είναι και συνέχεια εσωτερικά και εξωτερικά ταραγμένος από την ελαφρότητα του εγωισμού στέκεται πάντα στην επιφάνεια των πραγμάτων και δεν μπορεί να προχωρήσει στο βάθος, όπου βρίσκονται τα θεία

Η ἀρχή τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀλαζονεία, γιατί ἀπό αὐτήν ἀρχίζει κάθε ἁμαρτία κι ἀπ’ αὐτήν συγκροτεῖται.



 Ἀρχή τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια, ἡ πρώτη προσβολή καί παρακίνηση πρός τό κακό, καί ὁπωσδήποτε εἶναι ἡ ρίζα καί τό ὑπόβαθρο τοῦ κακοῦ. 
Γιατί ἡ ἀρχή δηλώνει ἤ τήν πρώτη κίνηση πρός τό κακό ἤ τή σύσταση. 
Ὅπως θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς, 
ἀρχή τῆς σωφροσύνης εἶναι ἡ ἀποχή ἀπό ἄτοπη θέα, δηλαδή ἡ πρώτη ὁρμή, 
ἄν ὅμως ποῦμε ὅτι ἀρχή τῆς σωφροσύνης εἶναι ἡ νηστεία, δηλαδή τό θεμέλιο καί ἡ συγκρότηση, 
ἔτσι καί ἡ ἀρχή τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀλαζονεία, γιατί ἀπό αὐτήν ἀρχίζει κάθε ἁμαρτία κι ἀπ’ αὐτήν συγκροτεῖται.
 
Τό ὅτι λοιπόν ὅσες καλές πράξεις κι ἄν κάνουμε, δέν τίς ἀφήνει ἡ κακία νά παραμείνουν καί νά μή διασαλευθοῦν, γίνεται φανερό ἀπό τό ἐξῆς· πρόσεχε πόσες καλές πράξεις ἔκαμε ὁ Φαρισαῖος, ἀλλά τίποτε δέν τόν ὠφέλησε, γιατί δέν ἔκοψε τή ρίζα τῆς ἀλαζονείας κι αὐτή κατέστρεψε τά πάντα. 
Ἀπό τήν ἀλαζονεία γεννιέται ἡ ὑπεροψία τῶν φτωχῶν, ἡ ἐπιθυμία γιά τά χρήματα, ἡ ἀγάπη γιά ἐξουσία, ὁ πόθος γιά δόξα. 
Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕτοιμος νά ἀποκρούσει κάθε ἐνόχληση. Γιατί ὁ ἀλαζόνας δέν ἀνέχεται νά τόν προσβάλλουν οὔτε οἱ ἰσχυρότεροι οὔτε οἱ ἀσθενέστεροι. Κι αὐτός πού δέν ἀνέχεται νά τόν προσβάλλουν οὔτε τά δεινοπαθήματα ἀνέχεται.

 Πρόσεξε πῶς ἀρχή τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀλαζονεία. 
Πῶς ἀρχή τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι τό νά μή γνωρίζεις τόν Κύριο; 
Καί πολύ σωστά γιατί αὐτός πού γνωρίζει τό Θεό, ἔτσι ὅπως πρέπει νά τόν γνωρίζει αὐτός πού γνωρίζει ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔφθασε σέ τέτοιο σημεῖο ταπεινοφροσύνης, δέν ὑπερηφανεύεται. 
Αὐτός πού δέν γνωρίζει αὐτά, ὑπερηφανεύεται. Καί ἡ ὑπερηφάνεια σέ ὁδηγεῖ στήν ἀλαζονεία.
Πές μου ὅλοι αὐτοί πού πολεμοῦν τήν Ἐκκλησία ἀπό ποῦ ἰσχυρίζονται ὅτι γνωρίζουν τό Θεό; Ὄχι ἀπό ἀλαζονεία; Νά σέ ποιό γκρεμό τούς ἔσπρωξε τό ὅτι δέν γνωρίζουν τόν Κύριο. 
Ἄν λοιπόν ὁ Κύριος ἀγαπᾶ τό συντετριμμένο πνεῦμα, ἀντίθετα ἐναντιώνεται στούς ὑπερηφάνους καί δίνει χάρη στούς ταπεινούς. Κανένα κακό λοιπόν δέν εἶναι ἴσο μέ τήν ὑπερηφάνεια. 
Κάμνει τόν ἄνθρωπο δαίμονα, ἀλαζόνα, βλάσφημο, ἐπίορκο, καί νά ἐπιθυμεῖ φόνους καί θανάτους. 
Ὁ ὑπερήφανος πάντοτε ζεῖ μέ λύπες, πάντοτε ἀγανακτεῖ, πάντοτε ἀδημονεῖ. Δέν ὑπάρχει τίποτε πού νά μπορέσει νά ἱκανοποιήσει τό πάθος του. Κι ἄν ἀκόμα ἔβλεπε τό βασιλιά νά σκύβει καί νά τόν προσκυνᾶ, δέν θά χόρταινε, ἀλλά περισσότερο θά ἄναβε.

 Ὅπως οἱ φιλάργυροι, ἔτσι κι οἱ ἀλαζόνες ὅση τιμή κι ἄν ἀπολαύσουν ἐπιθυμοῦν ἀκόμη περισσότερη. Μεγαλώνει σέ αὐτούς τό πάθος (πραγματικά εἶναι πάθος), καί τό πάθος δέ γνωρίζει ὅρια, ἀλλά τότε μόνο σταματᾶ, ὅταν σκοτώσει αὐτόν πού τό ἔχει. 
Δέ βλέπεις τούς μεθυσμένους πού πάντα διψοῦν γιά ποτό; 
Γιατί εἶναι πάθος. Δέν εἶναι φυσική ἐπιθυμία, ἀλλά μιά ἀρρώστια διεστραμμένη. 
Δέ βλέπεις ἐκείνους πού τούς ὀνομάζουν “βουλιμιῶντες”, γιατί πάντα πεινοῦν; Εἶναι πάθος, ὅπως λένε οἱ γιατροί, γιατί ξέφυγε ἀπό τά φυσικά ὅρια. 
Ἔτσι κι οἱ πολυπράγμονες καί περίεργοι, ὅσα κι ἄν πληροφορηθοῦν δέν σταματοῦν, γιατί εἶναι πάθος καί ὅρια δέν ἔχει...

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

http://psigmataorthodoxias.blogspot.gr/2014/04/blog-post_27.html

Δευτέρα 14 Απριλίου 2014

Δικαίωση και ανθρώπινη δικαιοσύνη


Print Friendly and PDF Print Print Friendly and PDF PDF

Όσο πνευματικός άνθρωπος είναι κάποιος, τόσο λιγότερα δικαιώματα έχει σ' αυτή την ζωή.
Ένας πνευματικός άνθρωπος δεν έχει κανένα δικαίωμα σ' αυτή την ζωή. 
Είναι υποχρεωμένος να κάνει υπομονή, να δέχεται την αδικία, να δέχεται και τις βρισιές  από τον άλλο. 
Ένα στραβόξυλο  (άνθρωπος ανάποδος) που 'ναι απομακρυσμένο από τον Θεό , έχει πολλά δικαιώματα. Και να χτυπάει και να βρίζει και να αδικεί και να κάνει ...

Τα δικαιώματα τα δικά μας τα φυλάγει ο Θεός  για την άλλη ζωή. 
 Αλλά πολλές φορές εμείς από ανοησία, και 'γω ο ίδιος, ζητάμε να δικαιωθούμε εδώ. 
Να μη ζημιωθούμε εδώ. 
Αν μας  πουν κάτι, αμέσως να δικαιολογηθούμε. 
Και με αυτά  νομίζουμε ότι πιστεύουμε στον Θεό. 
Είναι δηλαδή μια κοροϊδία μεγάλη. 
Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν λέει τίποτε για έναν πνευματικό άνθρωπο. Είναι όμως ένα φρένο για τους ανθρώπους τους ανάποδους.  


πηγή : ΑΘΩΝΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (Διδαχές ενός Γέροντος) έκδοση Β΄ πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση Εκδόσεις Ορθοδόξου Τύπου Κάνιγγος 10 Αθήνα 1988 (σελ. 27)

Σάββατο 12 Απριλίου 2014

ΑΓΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ - Κυριακή τῶν Βαΐων 5 - Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.mp3- π. Αθανασίου Μυτιληναίου


ΑΓΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΩΝ περιόδου ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
π. Αθανασίου Μυτιληναίου

 Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 
από την Κυριακή των ΑΠΟΚΡΕΩΝ 
έως την Κυριακή των ΒΑΪΩΝ
Κυριακή Τῶν Βαΐων 5 
715 20-04-97 Τῶν Βαΐων
(Φιλιπ. 4, 4-9)
Ἕνα πετράδι χριστιανικοῦ βίου (β΄ ἔκδοσις) (δ. 27') Λήψη

796 04-04-99 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 1-18)
Στιγμιότυπα ἀπό τήν Ἑορτή τῶν Βαΐων (δ. 26') Λήψη

831 23-04-00 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 1-18)
Οἱ ἀφιερώσεις (δ. 28') Λήψη

921 28-04-02 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 1-18)
Οἱ ἀφιερώσεις (β΄ ἔκδοσις) (δ. 26') Λήψη

Από την πολύτιμη συλλογή  των ομιλιών του πατέρα Αθανάσιου Μυτιληναίου, 
που μας προσφέρει το ιστολόγιο arnion.gr

ΑΓΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ - Κυριακή τῶν Βαΐων 4 - Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.mp3- π. Αθανασίου Μυτιληναίου


ΑΓΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΥΡΙΑΚΩΝ περιόδου ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
π. Αθανασίου Μυτιληναίου

 Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ 
από την Κυριακή των ΑΠΟΚΡΕΩΝ 
έως την Κυριακή των ΒΑΪΩΝ
Κυριακή τῶν Βαΐων 4 
127 11-04-82 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 1-18)
Οἱ τρεῖς θριαμβευτικές εἴσοδοι τοῦ Χριστοῦ (δ. 18') Λήψη
392 03-04-88 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 12-13)
Οἱ τρεῖς θριαμβευτικές Εἴσοδοι τοῦ Χριστοῦ (δ. 23') Λήψη

227 15-04-84 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 12-13)
Ὁ Λαός ὑμνεῖ τόν θριαμβευτήν Ἰησοῦν (δ. 30') Λήψη
497 31-03-91 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 12-3)
Ὁ Ὕμνος τοῦ Μεσσίου (β΄ ἔκδοσις) (δ. 29') Λήψη

434 23-04-89 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 1-18)
Δύο κόσμοι μπροστά στό Χριστό (δ. 30') Λήψη
561 11-04-93 Τῶν Βαΐων
(Ἰωάν. 12, 1-18)
Δύο κόσμοι μπροστά εἰς τόν Χριστό (β΄ ἔκδοσις) (δ. 30') Λήψη

Από την πολύτιμη συλλογή  των ομιλιών του πατέρα Αθανάσιου Μυτιληναίου, 
που μας προσφέρει το ιστολόγιο arnion.gr