Κοραής & Χριστιανισμός στο Ελληνικό κράτος

Ένα απόσπασμα από το ακυκλοφόρητο ακόμα βιβλίο "Τα ασκητικά της Ενορίας" του ιερομονάχου Σάββα Αγειορίτου, που συνδέεται με όσα παραθέσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με το πώς "είδαν" οι δυτικοί την δημιουργία χριστιανικού κράτους που θα προέκυπτε από την Επανάσταση του 1821. Το θέμα παραπέμπει στο διαρκές πρόβλημα του ελληνικού κράτους, που ξεκινά από τους εμφύλιους του 1824, συνεχίζει με την δολοφονία του Καποδίστρια, τον εμφύλιο του 1831-32, την δράση της αντιβασιλείας έναντι του μοναχισμού, την απόσχιση της Ελλαδικής Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την δίκη του Κολοκοτρώνη, την Φιλορθόδοξο Εταιρεία, την προσπάθεια ανάμειξης του Όθωνα στον Κριμαϊκό πόλεμο...

Ἐκεῖνος πού πολέμησε ἔντονα τόν μοναχισμό ἦταν ὁ Κοραῆς.

«Τόν ὀρθόδοξο μοναχισμό», γράφει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, «καί μάλιστα τόν ἡσυχασμό, πολέμησε ἔντονα ὁ φερόμενος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Διαφωτισμοῦ Ἀδ. Κοραῆς. Ἀντιθέτως, ὅμως, ὁ Κοραῆς ἦτο θαυμαστής τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας καί Θεολογίας καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου τοῦ Μεγάλου Πέτρου καί οὐδέποτε ἐγκατέλειψε τόν θαυμασμό του διά τήν Καλβινικήν μεταφυσικήν ἠθικήν, πού εἶναι ἡ ἠθική ὄψη τοῦ Καλβινικοῦ δόγματος.Ἦταν μάλιστα πράκτωρ καί θαυμαστής τοῦ ὄχι πολύ δημοκρατικοῦ Ναπολέοντος, ὑπέρ τοῦ ὁποίου κάλεσε τούς Ρωμαίους τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Ἑλλάδος νά θυμηθοῦν ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καί νά ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν, γιά νά βοηθήσουν τόν μέλλοντα Αὐτοκράτορα νά κρατήσει τά τεμάχια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας πού πῆρε καί νά πάρει ἄλλα. 

Αὐτά γράφει στό «Σάλπισμα Πολεμιστήριον» τοῦ 1801. Ὁ Ναπολέων εἶχε ἡττηθεῖ στήν Αἴγυπτο ἀπό τούς Ἄγγλους καί ζητοῦσε μέσῳ τοῦ Κοραῆ τήν βοήθεια τῶν Ρωμαίων γιά νά γλυτώσουν, ὡς Ἕλληνες, τόν ἀποκλεισμένο στρατό του»¹³⁷.

Ὁ ἡσυχασμός καί ὁ ὀρθόδοξος μοναχισμός μπῆκαν στό στόχαστρο τοῦ Κοραῆ ὁ ὁποῖος «ἦτο πιστόν τέκνον τῆς Μεταφυσικῆς¹³⁸ καί τῶν συνεπειῶν της. Ἦτο ἀφοσιωμένος εἰς μίαν Καλβινιστικήν μορφήν Χριστιανισμοῦ μέ μῖσος διά τήν παπικήν Ἐκκλησίαν. Τελικῶς ὅμως, ἀντί νά γίνει Προτεστάντης, ἔμεινεν Ὀρθόδοξος διά νά δυτικοποιήσει, ὅσον τό δυνατόν περισσότερον, τούς Ὀρθοδόξους κατά τό πρότυπο τῆς Τσαρικῆς Ρωσίας. Μάλιστα οἱ Προτεστάντες Καλβινιστές, μέ τούς ὁποίους συνδεόταν, ἦσαν ἄκρως ἀντίθετοι στόν Διαφωτισμόν, στόν ὁποῖον ἀντέδρασαν μέ καταφυγή στόν ἰδεαλισμόν τῆς Μεταφυσικῆς.

Ἐπίσης ὁ Κοραῆς ἦταν ἀφοσιωμένος στήν χωρίς ἐμπειρική ἐπιβεβαίωση αὐθεντία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ὁ Κοραῆς ἦταν ἐπηρεασμένος ἀπό τόν γαλλικό Διαφωτισμό, ἀλλά δέν ὑπῆρξε ποτέ ἐκπρόσωπός του»¹³⁹.

Ὁ Κοραῆς, ἀντίθετα μέ τόν Διαφωτισμό, ἀκολουθεῖ τήν Καλβινική χρήση τῆς Μεταφυσικῆς καί ἀντιτίθεται πρός «τό μέρος ἐκεῖνο τοῦ γαλλικοῦ Διαφωτισμοῦ πού ἐπέζησε μέ τήν ἐξέλιξιν τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν (ἐμπειρισμός). Ὁ ἐμπειρισμός εἶναι ἡ ἀνύψωση τῆς ἐμπειρικῆς ἐξακριβώσεως ὡς τό μόνο θεμέλιο ἀκριβοῦς γνώσεως τῆς πραγματικότητος¹⁴⁰. Ἔτσι, ὁ μεταφυσικός καί λογικός στοχασμός περί τῆς πραγματικότητας ἐκθρονίστηκε ἀπό τήν θέση πού εἶχε κατά τόν φραγκικό μεσαίωνα, ὅπου βασίλευε ὡς θεμέλιο τῆς θεολογίας, ἡ ὁποία ἐθεωρεῖτο ἡ κορωνίδα τῶν ἐπιστημῶν»¹⁴¹.

Αὐτή εἶναι καί ἡ θέση τοῦ ἡσυχασμοῦ, τόν ὁποῖον ὁ φερόμενος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ Ἀδαμάντιος Κοραῆς πολεμεῖ. Στήν πραγματικότητα, «ὁ Κοραῆς εἶναι ὑποστηρικτής τῆς Καλβινικῆς κυρίως καί ἐν μέρει τῆς Ρωσικῆς χρησιμοποιήσεως τῆς Μεταφυσικῆς. Τουναντίον, ὁ ἡσυχασμός τῶν Πατέρων δέν ἐπιτρέπει τόν μεταφυσικό στοχασμό στήν θεολογίαν. Μάλιστα ἐπιμένει στήν ἐμπειρικήν ἐξακρίβωσιν τῶν νοημάτων πού χρησιμεύουν στήν θεολογίαν»¹⁴².

Δυστυχῶς, τό 1827 τό νέο κράτος τῆς Ἑλλάδας ἀνεκήρυξε τόν Ἀδαμάντιο Κοραῆ εἰς ἐθνοπατέρα κατά τήν Γ’ Ἐθνοσυνέλευση καί ἐνέκρινε ὅλα τά ἔργα του ὡς ὠφέλιμα. Ἔτσι, ὁ νεοελληνισμός υἱοθέτησε ἐπισήμως μέ αὐτήν τήν πράξη τήν γραμμή του ὅτι οἱ λεγόμενοι Ρωμαῖοι, ἀλλά στήν πραγματικότητα Ἕλληνες πού ἀπό τόν 2ον αἰῶνα πρό Χριστοῦ ἦσαν ὑπόδουλοι στούς Ρωμαίους τῆς Πρεσβυτέρας καί Νέας Ρώμης (sic) (ἔτσι, τοιουτοτρόπως, ἀκριβῶς ἔτσι) καί μετά στούς Τούρκους, πρέπει νά ἐλευθερωθοῦν ἀπό τήν Ρωμῃοσύνη καί τήν Ὀρθοδοξία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί νά δυτικοποιηθοῦν κατ’ ἀπομίμησιν τοῦ ἔργου τοῦ Τσάρου Πέτρου τοῦ Μεγάλου. Ἐπηρεασμένος ἀπό τούς καλβινιστές διδασκάλους του σέ Σμύρνη καί Ἄμστερνταμ, πίστευε μέ φανατισμό ὅτι ὁ ἀντιμεταφυσικός ἡσυχασμός πρέπει νά ἐκθρονισθῇ ἀπό τήν καρδιά τοῦ ἔθνους.

Ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς ἔμεινε ἀφωσιωμένος στήν μεταφυσική φιλοσοφία, θεολογία καί ἠθική μέχρι τοῦ θανάτου του. Διά τοῦτο ἔδειξε ζωηρόν ἐνδιαφέρον γιά τόν μετασχηματισμό τῆς Ρωμῃοσύνης σέ Ἑλληνισμό μέ τήν ἀντικατάσταση τοῦ ἡσυχασμοῦ, πού ἦταν ἡ καρδιά τοῦ ἔθνους, μέ τήν Μεταφυσική καί κοινωνική φιλοσοφία.

Ὁ διωγμός πού ἐπηκολούθησε κατά τοῦ μοναχισμοῦ στό νέο Ἑλληνικό κράτος εἶναι γνωστός σέ ὅλους. Ἐπεκράτησε στούς κυβερνητικούς κύκλους καί στούς συνεργάτας του ἐκκλησιαστικούς ἡγέτες, ἡ ἰδέα ὅτι τά Μοναστήρια πρέπει νά μεταβληθοῦν σέ κέντρα δράσεως γιά κοινωφελεῖς σκοπούς!

Ὁ Νεοελληνισμός τοῦ Κοραῆ καί τοῦ νέου κράτους κήρυξε καί ἔκαμε σκληρόν καί ἀνέντιμον πόλεμο ἐναντίον τῶν ἡσυχαστῶν γερόντων μέ μικρή ὁμάδα ὑποτακτικῶν¹⁴³.

Τό ἐπιστέγασμα τῆς νεοελληνικῆς προδοσίας κατά τῶν ἡσυχαστικῶν θεμελίων τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως ἦταν ἡ πρόταση ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Πανορθόδοξη Διάσκεψη τοῦ Ἁγίου Ὄρους (sic) τό 1930 νά ἀντικατασταθῇ ὁ παραδοσιακός μοναχισμός μέ μοναχισμό δυτικοῦ τύπου»¹⁴⁴. 

Ὁ διωγμός τοῦ μοναχισμοῦ εἶχε εὐρύτερες τραγικές συνέπειες. «Μέ τήν ἐκδίωξιν τοῦ ἡσυχασμοῦ τῶν Πατέρων ἀπό τό κέντρον τῆς ζωῆς καί σκέψεως τῆς νεοελληνικῆς Ἐκκλησίας», γράφει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἀντεκατεστάθη, ἡ ἐμπειρική θεολογική μέθοδος τῶν Πατέρων μέ τήν μεταφυσικήν. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ μεγάλος θαυμασμός τῶν Νεοελλήνων διά τάς θεολογικάς μεθόδους τῶν σχολαστικῶν καί Προτεσταντῶν, καί εἰς ἐποχήν μάλιστα πού ἡ Μεταφυσική των εἶχεν ἤδη ἀρχίσει νά καταρρέῃ εἰς τούς ἐπιστημονικούς κύκλους τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ρωσίας. Μέσα εἰς ἕναν αἰῶνα ἡ ἀντικατάστασις τῆς ἐμπειρικῆς θεολογίας μέ τήν Μεταφυσικήν μετεφέρθη ἀπό τήν Ἑλλάδα εἰς τά Πατριαρχεῖα τῆς Ρωμῃοσύνης»¹⁴⁵.

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:«Τά ἀσκητικά τῆς Ἐνορίας» (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου) πού σύν Θεῶ θά ἐκδοθεῖ σύντομα

¹³⁷ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ρωμανίδου, Πρόλογος στό : Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἔργα, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, Τριάς Α΄, τόμος πρῶτος, Ἐκδόσεις: Π.Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 14.

¹³⁸ Μεταφυσική: [ἀπό τά ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλη «Μετά τά φυσικά»] (η) οὐσ. ἡ φιλοσοφία πού μελετᾶ τίς πρῶτες ἀρχές καί αἰτίες τῶν ὄντων | (μτφ.) καθετί τό δυσνόητο καί ἀφηρημένο

¹³⁹ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ρωμανίδου, Πρόλογος στό : Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἔργα, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, Τριάς Α΄, τόμος πρῶτος, Ἐκδόσεις: Π.Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ.20.

¹⁴⁰ Αὐτό ἀκριβῶς διακηρύσσει καί ὁ Πατερικός ἡσυχασμός (σχόλιο δικό μας).

¹⁴¹ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ρωμανίδου, Πρόλογος στό : Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἔργα, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, Τριάς Α΄, τόμος πρῶτος, Ἐκδόσεις: Π.Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 14,15.

¹⁴² Ὅ. π.

¹⁴³ Χριστοδούλου Κ. Παρασκευαΐδη, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, «Ὁ Μοναχισμός εἰς τήν Νεωτέραν Ἑλλάδα», Ἀθῆναι 1978.

¹⁴⁴ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ρωμανίδου, Πρόλογος στό : Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἔργα, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, Τριάς Α΄, τόμος πρῶτος, Ἐκδόσεις: Π.Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ.13-14.

¹⁴⁵ Ὅ. π. σελ. 19.

Πηγή: Κύριος Ιησούς Χριστός - Υπεραγία Θεοτόκος

Εκκλησία: το ευλογημένο καταφύγιο. Δημήτριος Νατσιός

Εκκλησία: το ευλογημένο καταφύγιο

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Χριστός Ανέστη αληθώς

και δίδαξε τσ’ ανθρώπους

πως ζουν εφήμερες χαρές

σε δανεισμένους τόπους»

(κρητική μαντινάδα)

Το 1992 επανεκδόθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο από τις εκδόσεις «Τροχαλία», με τίτλο «Η Ελλάδα σήμερα».  (Μάλλον έκλεισε και ο εν λόγω εκδοτικός οίκος. Και πώς αλλιώς; Κρίση και... λίγοι διαβάζουν σήμερα και κυρίως οι παλαιότεροι στην ηλικία, που δεν μπορούν να «χωνέψουν» την διαδικτυακή καταιγίδα. Οι βιβλιόφιλοι είναι είδος υπό εξαφάνισιν...). 

Το βιβλίο είναι ταξιδιωτικό, περιηγητικό και πρωτοεκδόθηκε το 1892 στην Γαλλία. Συγγραφέας του, ο Γάλλος Ντεσάμπ (G. Deschamps), o οποίος, από το 1885 ως το 1892, ζει στην Ελλάδα και εργάζεται στην γαλλική αρχαιολογική σχολή Αθηνών. Τις ανασκαφές τις πραγματοποιούσαν τότε, κυρίως, ξένες αρχαιολογικές αποστολές, δείγμα κι αυτό της υποτέλειας και της εξάρτησης, του λυμφατικού κρατιδίου. Δυστυχώς δεν έφθαναν οι αρπαγές, οι λεηλασίες και οι καταστροφές των ευκλεών μνημείων και καλλιτεχνημάτων του αρχαίου πολιτισμού, που συνέβησαν κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, συνεχίστηκε η «Πολιτιστική Γενοκτονία» και κατά τον ευφημιστικώς λεγόμενο «ελεύθερο βίο». Ξένες αποστολές διενεργούσαν  ανασκαφές και αποκόμιζαν την μερίδα του λέοντος από τα αριστουργήματα της κλασσικής τέχνης. Τα δυτικά μουσεία είναι κατάφορτα από αρχαίους και βυζαντινούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς, όλα προϊόντα αρχαιοκαπηλίας και λαφυραγωγίας, κυρίως από Φράγκους τζιτζιφιόγκους της αριστοκρατίας. Ένα από τα βδελυρότερα και ζοφερότερα εγκλήματα της ιστορίας, που σπανιότατα στιγματίζεται, διότι, ισχύει το δίκαιον του ισχυροτέρου και... ουαί τοις ηττημένοις. Το πόνημα του Γάλλου αρχαιολόγου έχει μεγάλη αξία, γιατί ο συγγραφέας «δεν κλείστηκε στο γραφείο του ούτε απομονώθηκε στους χώρους των ανασκαφών. Τριγύριζε στα σαλόνια αλλά και στην αγορά. Έπινε καφέ στα καφενεία της πρωτεύουσας, αλλά και των χωριών, συζητούσε με λογίους και με απλούς ανθρώπους, σε μία προσπάθεια να ανακαλύψει και να κατανοήσει τους Νεοέλληνες». (Από την εισαγωγή του βιβλίου). Ερμηνεύει ο Γάλλος τις ποικίλες εκφάνσεις της νεοελληνικής ζωής μες στην ιστορική τους προοπτική, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «παρά τις φαινομενικές ρωγμές δεν υπάρχει ιστορία πιο συνεχής από την ιστορία τολυτης της φυλής». Ο Ελληνισμός είναι συνεχής και σύνθετος «συνάμα αρχαίος, βυζαντινός και σύγχρονος». (Ο ξένος λογοτέχνης ζώντας τότε με τον λαό «έπιασε» την τρίσημη ενότητα του Ελληνισμού. Ο Κοραής, ο σοφός δανδής των Παρισίων, διαφωταδιστής έως μυελού οστέων, μας έστησε αερογέγυρες από την νέα στην αρχαία Ελλάδα. Την ένδοξη αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης την αγνοούσε και την περιφρονούσε, γιατί ήταν μπουκωμένος από τα αντιχριστιανικά λύματα της λεγόμενης Γαλλικής Επανάστασης. Το κακό είναι μας άφησε και τα ημιμαθή έκγονά του, νεοπαγανιστές, προοδομανείς εκκλησιομάχους και λοιπούς «άθρησκους» σαπρολόγους. Όμως «...η μελέτη, η μίμηση και η λαχτάρα της Αρχαίας Ελλάδας, είναι η ανικανότητα τους να πιστέψουν στην αιωνιότητα του ανθρώπου. Όποιος ατενίζει την Αρχαία Ελλάδα και παραμερίζει τον Χριστό είναι σαν να μην υποπτεύεται πως είμαστε προορισμένοι στην αιωνιότητα, και σαν να θέλει να επαναλάβει το έργο του πολιτισμού των Αρχαίων Ελλήνων, που ήταν η προετοιμασία μιας άρτιας θνητής υπόστασης, για να την δεχτεί ο Χριστός και να την κάμει αθάνατη». (Ζ. Λορεντζάτος, «Διόσκουροι 1 Γ.Σαρανάρης, 2 Δ.Καπετανάκης», εκδ. «Δόμος», σελ. 142-143). Μάλιστα, επανερχόμενοι στο περιηγητικό βιβλίο, ο Κωστής Παλαμάς, το χαρακτήρισε ως «το ωραιότερο των όσων μέχρι τούδε εγράφησαν περί Ελλάδος», («Εστία», 1892) η δε γαλλική Ακαδημία το τίμησε με βραβείο.

Το θυμήθηκα και το «κατέβασα» από την βιβλιοθήκη μου, διότι μεταξύ των πολλών αξιομνημόνευτων εντυπώσεών του, ο συγγραφέας περιγράφει και ένα «Πάσχα των Ελλήνων» στην Αθήνα, το 1890.

Την γραφίδα του συγγραφέα διακρίνει η οξυδέρκεια και η παρατηρητικότητα. Αποφεύγει την κατάκριση ή την περιφρόνηση που κυριαρχεί σε βιβλία Ευρωπαίων περιηγητών, οι οποίοι έρχονταν στην Ελλάδα για να συναντήσουν τον Σωκράτη και απογοητεύονταν βλέποντας τον φτωχό και ρακένδυτο Νεοέλληνα, ξεχνώντας την πολυαίωνη δουλεία, την φρικώδη σκλαβιά. Θαυμάζει ο συγγραφέας τον Καποδίστρια, διπλωμάτη ολκής και καταγράφει τον ορισμό της σημερινής Ελλάδας, όπως τον διατύπωσε μία μέρα ο Κυβερνήτης στον Άγγλο Χόρτον: «Το Ελληνικό έθνος αποτελείται από ανθρώπους που, μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως δεν έχουν σταματήσει να ασπάζονται την ορθόδοξη θρησκεία, να μιλούν την γλώσσα των πατέρων τους και έχουν παραμείνει στην πνευματική ή κοσμική δικαιοδοσία της εκκλησίας τους, ανεξάρτητα από το πού κατοικούν στην Τουρκία» (σελ. 332). Στην επόμενη σελίδα διηγείται ένα συγκινητικό γεγονός: «Σε ορισμένα σημεία της Μικράς Ασίας, η ελληνική γλώσσα έχει εξαφανιστεί. Στη Σπάρτη της Μ. Ασίας, (το τουρκικό όνομα είναι Ισπάρτα. Πριν από το 1922 είχε 6.000 Έλληνες, που διατηρούσαν οκτώ εκκλησίες), ο παπάς λέει την ορθόδοξη λειτουργία στα τούρκικα. Πάνω στους διάσπαρτους μικρούς τάφους γύρω από την εκκλησία, τα ονόματα των νεκρών και τα αποχαιρετιστήρια των ζωντανών είναι γραμμένα σε τουρκική γλώσσα με ελληνικούς χαρακτήρες (τα λεγόμενα καραμανλίδικα). Οι καημένοι οι ντόπιοι δείχνουν πολύ ντροπιασμένοι που έχουν ξεχάσει το γλωσσικό ιδίωμα των αδελφών τους και εξηγούν την δυστυχία τους με ένα τρόπο πολύ συγκινητικό: όταν οι Τούρκοι πήραν την Πόλη, λένε, έκοψαν την γλώσσα όλων όσοι βρίσκονται εδώ, και τα παιδιά τους αναγκάστηκαν να μάθουν την γλώσσα των νικητών. Όμως, προσθέτουν, θα ξαναμάθουμε τη γλώσσα του Ομήρου, για να μην είμαστε κατώτεροι από τους Αθηναίους αδελφούς μας την ημέρα που η φυλή μας θα ελευθερωθεί οριστικά».

Και σημειώνει παρακάτω ο Γάλλος συγγραφέας αυτό, που δεν μπορούν να χωνέψουν κάποιοι Ελληνόφωνοι ψευτοϊστορικοί της σήμερον: «Η Θρησκεία και το Σχολείο είναι, αιώνες τώρα, τα δύο καταφύγια που έσωσαν την ελληνική εθνικότητα από κάθε αλλοίωση. Τη διαφύλαξαν άθικτη από όλους τους κινδύνους που διέτρεξε και όλες τις επιθέσεις που υπέστη».

Ωραία, γλαφυρά και με λεπτό χιούμορ περιγράφει το βράδυ της Ανάστασης στην Αθήνα, το 1890. Διαβάζω στη σελίδα 343:

«Χριστός Ανέστη! Και αμέσως η χαρά ξεσπάει σε όλα τα πρόσωπα. Οι Αθηναίοι αγκαλιάζονται. Η αγγαλίαση ξεχύνεται στις τρυφερές χειρονομίες, στις εγκάρδιες χειραψίες, στις υποσχέσεις αιώνιας αδελφοσύνης. Παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας τα πιστόλια βγαίνουν από τα ζωνάρια και ξεσπούν σε χαρμόσυνες μπαταριές. Αλλοίμονο σε όσους βρίσκονται πολύ κοντά στα παραγεμισμένα όπλα. Ύστερα, άλλοι γυρίζουν σπίτια τους, άλλοι σκορπίζουν στα ανοιχτά καφενεία να πιούν ξέχειλα ποτήρια ρακί, πριν σουβλίσουν και ψήσουν τα αρνιά τους στην ύπαιθρο... την ίδια ώρα, σε όλη την επικράτεια της τουρκικής αυτοκρατορίας, οι υπόδουλοι Έλληνες συγκεντρώνονται, όπως οι αδελφοί τους στην Αθήνα, ίσως με περισσότερη σοβαρότητα και επισημότητα. Στην Αγία Φωτεινή, στην Σμύρνη, στην Αγία Τριάδα, στο Πέραν, στη Νικόπολη, στη Μυτιλήνη, στην Καισάρεια, στην Κύζικο, στη Νικομήδεια, στη Νίκαια, στην Τραπεζούντα και ακόμη σε όλες τις επισκοπές της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, αρχιεπίσκοποι και επίσκοποι ανακοινώνουν στο ποίμνιό τους την Ανάσταση του Χριστού. Και την ίδια στιγμή το ελληνικό έθνος συνειδητοποιεί, παρά την δυσκολία των καιρών, την πνευματική του ενότητα. Η Εκκλησία είναι το ευλογημένο καταφύγιο όπου το έθνος επικοινωνεί με τις ίδιες πικρίες και τις ίδιες ελπίδες. Να γιατί οι αγράμματοι Έλληνες παραμένουν τυφλά συνδεδεμένοι με την θρησκεία τους. Να γιατί οι μορφωμένοι Έλληνες της μένουν πιστοί και ευγνώμονες. Ένας πολύ μορφωμένος Αθηναίος μου έλεγε τις προάλλες: Μην κοροϊδεύετε και πολύ την αρκετά παιδική λατρεία μας, τους αμαθείς παπάδες μας, τους βρόμικους μοναχούς μας. Την θρησκεία μας την αγαπάμε όπως είναι: ο ελληνικός λαός έχει διατηρηθεί μέσα σ’ αυτή την θρησκεία όπως το ψάρι στο αλάτι. Αυτό είναι πέρα για πέρα αληθινό. Ο κλήρος, όσο μεγάλα και αν μπορούν να θεωρηθούν τα ελαττώματα και τα μειονεκτήματά του, παραμένει φύλακας της γλώσσας και των εθνικών παραδόσεων. Για πολύν καιρό, ο παπάς υπήρξε για τον ελληνικό λαό παρηγορητής και δάσκαλος μαζί».

Καλή Ανάσταση, αδελφοί!!

 http://aktines.blogspot.gr/

Η Αγιασμένη Επανάσταση.

 

 Φώτη Κόντογλου 

Η Ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στο κόσμο. Είναι αγιασμένη.

Η επανάσταση γίνεται... τις περισσότερες φορές από κάποιες υλικές αιτίες, που είναι η σκλαβιά, η στέρηση, η κακοπέραση, τα βασανιστήρια, η περιφρόνηση. Η λευτεριά είναι η θεότητα που λατρεύει ο επαναστάτης, και γι’ αυτή χύνει το αίμα του. Μα τη λευτεριά, πολλές φορές, σαν την αποχτήσει ο επαναστάτης, δεν τη μεταχειρίζεται για πνευματικούς σκοπούς, αλλά για να χαρεί την υλική ζωή μονάχα. Κοντά στην υλική ζωή έρχεται κ’ η πνευματική, μα τις περισσότερες φορές για πνευματική ζωή θεωρούνε οι άνθρωποι κάποιες απολαύσεις που είναι κι αυτές υλικές, κι ας φαίνονται σαν πνευματικές. Ένας επαναστάτης της γαλλικής επανάστασης, να πούμε, θεωρούσε για πνευματικά κάποια πράγματα που, στ’ αλήθεια, δεν ήτανε πνευματικά. Αυτός ήθελε ν’ αποχτήσει τη λευτεριά, για να κάνει αυτά που νόμιζε πως είναι σωστά και δίκαια για τη ζωή των ανθρώπων σε τούτο τον κόσμο μοναχά, δηλαδή για την υλική ζωή τους, μη πιστεύοντας πως υπάρχει τίποτ’ άλλο για να το επιδιώξει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό λέγω πως, για τις περισσότερες επαναστάσεις, οι αιτίες που τις κάνανε να ξεσπάσουνε σταθήκανε υλικές, και η ελευθερία που επιδιώξανε ήτανε προορισμένη να ικανοποιήσει μονάχα υλικές ανάγκες.

Η ελληνική όμως Επανάσταση είχε μεν για αιτία και τις υλικές στερήσεις και τη κακοπάθηση του κορμιού, όπως η κάθε επανάσταση, αλλά, απάνω απ’ αυτές τις αιτίες, είχε και κάποιες που είναι καθαρά πνευματικές. Και πνευματικό, κατά τη γνώμη μου, αληθινά πνευματικό, είναι ό,τι έχει σχέση με το πνευματικό μέρος του ανθρώπου, με τη ψυχή του, δηλαδή με τη θρησκεία.

Η σκλαβιά που έσπρωξε τους Έλληνες να ξεσηκωθούνε καταπάνω στο Τούρκο δεν ήτανε μονάχα η στέρηση και η κακο­πάθηση του κορμιού, αλλά, απάνω απ’ όλα, το ότι ο τύραννος ήθελε να χαλάσει τη πίστη τους, μποδίζοντάς τους από τα θρησκευτικά χρέη τους, αλλαξοπιστίζοντάς τους και σφάζοντας ή κρεμάζοντάς τους, επειδή δεν αρνιόντανε τη πίστη τους για να γίνουνε μωχαμετάνοι. Για τούτο πίστη και πατρίδα είχανε γίνει ένα και το ίδιο πράγμα, και η λευτεριά που ποθούσανε δεν ήτανε μονάχα η λευτεριά που ποθούνε όλοι οι επαναστάτες, αλλά η λευτεριά να φυλάξουνε την αγιασμένη πίστη τους, που μ’ αυτήν ελπίζανε να σώσουνε τη ψυχή τους. Γιατί, γι’ αυτούς, κοντά στο κορμί, που έχει τόσες ανάγκες και που με τόσα βάσανα γίνεται η συντήρησή του, υπήρχε και η ψυχή, που είπε ο Χριστός πως αξίζει περισσότερο από το σώμα, όσο περισσότερο αξίζει το ρούχο απ’ αυτό.

Εκείνες οι άπλες ψυχές, που ζούσανε στα βουνά και στα ρημοτόπια, ήτανε διδαγμένες από τους πατεράδες τους στη πίστη του Χριστού, και γνωρίζανε, μ’ όλο που ήτανε αγράμματες, κάποια από τα λόγια του, όπως είναι τούτα: «Τί θα ωφελήσει άραγε τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμον όλο, και ζημιωθεί τη ψυχή του;» Ή: «Τί θα δώσει άνθρωπος για πληρωμή της ψυχής του;» «Η ψυχή είναι πιο πολύτιμη από τη τροφή, όπως το κορμί από το φόρεμα!»  κ.ά.

Για τούτο, κατά τα χρόνια της σκλαβιάς, χιλιάδες παλληκάρια σφαχτήκανε και κρεμαστήκανε και παλουκωθήκανε για τη πίστη τους, αψηφώντας τη νεότητά τους, και μη δίνοντας σημασία στο κορμί τους και σε τούτη τη πρόσκαιρη ζωή. Στράτευμα ολάκερο είναι οι άγιοι νεομάρτυρες, που δε θανατωθήκανε για τα υλικά αγαθά τούτης της ζωής, αλλά για τη πολύτιμη ψυχή τους, που γνωρίζανε πως δε θα πεθάνει μαζί με το κορμί, αλλά θα ζήσει αιώνια. Ακούγανε και πιστεύανε ατράνταχτα τα λόγια του Χριστού, που είπε: «Μη φοβηθείτε εκείνον που σκοτώνει το σώμα, και που δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω. Αλλά να φοβηθείτε εκείνον που μπορεί να θανατώσει και το σώμα και τη ψυχή».

Η ελευθερία, που γι’ αυτή θυσιάζονταν, δεν ήτανε κάποια ακαθόριστη θεότητα, αλλά ήτανε ο ίδιος ο Χριστός, που γι’ αυτόν είπε ο απόστολος Παύλος: «Όπου το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί είναι και η ελευθερία.» Κι αλλού λέγει: «Σταθείτε στερεά στην ελευθερία που σας χάρισε ο Χριστός, σταθείτε και μην πέσετε πάλι στο ζυγό της δουλείας. Γιατί για την ελευθερία σας κάλεσε. Αλλά την ελευθερία μην την παίρνετε μονάχα σαν αφορμή για τη σάρκα σας».

Για τούτο είναι αγιασμένη η ελληνική Επανάσταση, κι αγιασμένοι οι πολεμιστές της, όπως ήτανε αγιασμένοι όσοι πολεμήσανε μαζί με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, πριν από τρακόσα εξηνταοχτώ χρόνια, κατά το πάρσιμο της Πόλης, καταπάνω στον ίδιο οχτρό της πίστης τους.

Άκουσε με τι λόγια μιλούσε εκείνος ο αγιασμένος βασιλιάς στους στρατιώτες του, σαν να ‘λεγε κανένα τροπάρι: «Ελθών ουν, αδελφοί, ο δυσσεβής αυτός αμηράς και εχθρός της αγίας ημών πίστεως, ημάς απέκλεισε, και καθ’ εκάστην το αχανές αυτού στόμα χάσκων, πως εύρη καιρόν επιτήδειον ίνα καταπίη ημάς και την πόλιν ταύτην, ην ανήγειρεν ο τρισμακάριστος και μέγας βασιλεύς Κωνσταντίνος εκείνος, και τη πανάγνω τε και υπεράγνω δεσποίνη ημών Θεοτόκω και αειπαρθένω Μαρία αφιέρωσε και εχαρίσατο, του κυρίαν είναι και βοηθόν και σκέπην τη ημετέρα πατρίδι και καταφύγιον των χριστιανών, ελπίδα και χαράν πάντων των Ελλήνων, το καύχημα πάσι τοις ούσιν υπό την του ηλίου ανατολήν». Και στο τέλος είπε: «Ελπίζω Θεώ λυτρωθείημεν ημείς της ενεστώσης αυτού δικαίας απειλής, δεύτερον δε και ο στέφανος ο αδαμάντινος εν ουρανοίς εναπόκειται ημίν, και μνήμη αιώνιος και αξία εν τω κόσμω έσεται».

Στην επανάσταση του Είκοσι ένα, όπως και στην πολιορκία της Πόλης, μαζί με τους λαϊκούς πολεμούσανε πλήθος ραφοφορεμένοι, καλόγεροι, παπάδες και δεσποτάδες, και τραβούσανε μπροστά με το σταυρό στο χέρι, κι από πίσω τους χίμιζε κλαίγοντας ο λαός, κ’ έψελνε:

Για της πατρίδος την ελευθερία, για του Χριστού την πίστη την αγία, γι’ αυτά τα δύο πολεμώ, μ’ αυτά να ζήσω επιθυμώ, κι αν δεν τα αποκτήσω, τί μ’ ωφελεί να ζήσω;

Στη Πόλη κρεμάστηκε ο πατριάρχης Γρηγόριος, ανοίγοντας πρώτος το μαρτυρολόγιο της Επανάστασης. Ο Θανάσης Διάκος πολέμησε σαν νέος Λεωνίδας, και σουβλίστηκε για τη πίστη του. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Παπαφλέσσας, ο Θύμιος Βλαχάβας, κι άλλοι πολλοί, πολεμήσανε για την αγιασμένη πατρίδα τους.

Στη Τριπολιτσά κλειστήκανε στη φυλακή κατά την Επανάσταση οι δεσποτάδες του Μοριά, κ’ οι περισσότεροι πεθάνανε με αβάσταχτα μαρτύρια. Το ίδιο και στη Πόλη, φυλακωθήκανε και κρεμαστήκανε πολλοί δεσποτάδες.

Παρακάτω βάζω λίγα λόγια από το ημερολόγιο του αντιναύαρχου Γεωργίου Σαχτούρη:

«Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου. Εορτή των Γενεθλίων του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Αραγμένοι εις Ντάρδιζα με ήσυχον αέρα της τραμουντάνας, πλην με χιόνια. Αυτήν την ημέρα, διά το χαρμόσυνον της εορτής, το πρωί, υψώνοντας την σημαίαν μας, ερρίχθη και μία κανονιά, καθώς και όλα τα ελληνικά εδώ αραγμένα το αυτό έπραξαν.

Κυριακή, 15 Αυγούστου. Εορτή της Θεοτόκου. Εξημερώθημεν αραγμένοι. Υψώσαμεν τας σημαίας και ερρίξαμεν και από μίαν κανονιάν διά το χαρμόσυνον της ημέρας».

Ο ναύαρχος Κουντουριώτης έκανε τη προσευχή του, σαν τους παλιούς, να τον βοηθήσει η Παναγία στη ναυμαχία της «Έλλης», κι όπου αλλού τον καλούσε το χρέος του. Το ίδιο κάνανε και κάνουνε όλοι οι Έλληνες στο πόλεμο.

Κατά την καταστροφή της Μικράς Ασίας, πρώτοι οι άνθρωποι της θρησκείας πληρώσανε με τη ζωή τους το καινούργιο χαράτσι στον οχτρό της πίστης μας. Ο μητροπολίτης της Σμύρνης Χρυσόστομος κρεμάστηκε, ο δεσπότης των Κυδωνιών Γρηγόριος θάφτηκε ζωντανός, ο Μοσχονησίων Αμβρόσιος θανατώθηκε άσπλαχνα, κι όλοι οι παπάδες κ’ οι καλόγεροι περά­σανε από το σπαθί.

Οι Γερμανοί κ’ οι Ιταλοί θανατώσανε κι αυτοί τους ρασοφορεμένους των χωριών, για να μην απομείνουν παραπίσω από τους άλλους θεομάχους.

Ναι! Πίστη και πατρίδα είναι για μας ένα πράγμα. Κι όπως πολεμά το ένα, πολεμά και τ’ άλλο, κι ας μην ξεγελιέται.

Η μάννα μας η πνευματική είναι η ορθόδοξη Εκκλησία μας, που ποτίστηκε με πολύ κι αγιασμένο αίμα. Κανένας λαός δεν έχυσε και δεν χύνει ως τα σήμερα το αίμα του για τη πίστη, όσο ο δικός μας. Η ορθόδοξη πίστη είναι ο θησαυρός ο κρυμμένος κι ο πολύτιμος μαργαρίτης που λέγει ο Χριστός.

antexoume

Αναρτήθηκε από Γιώργος Θαλάσσης

ΠΌΣΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΊΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ; (ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΕΤ1)

Τελικά πόσο Χριστιανική είναι η γηραιά ήπειρος; 
Μήπως διατηρούμε ψευδαισθήσεις για τις κοινές συνειδήσεις των "αδερφών" έθνών; 
Πόσο "Διαφωτισμένοι" είναι οι Ευρωπαίοι; 
Ποιοί είναι οι συντηρητικοί της Ευρώπης;
Πόσο "Χριστιανοί"; 
Τι συνεπάγεται του Διαχωρισμού Κράτους - Εκκλησίας ;
Τι σημαίνει η ψήφιση νόμων στο ευρωκοινοβούλιο για τη ζωή και τη συνείδηση των Ευρωπαίων πολιτών; 
Τι κοινό έχουν οι Ευρωπαίοι μεταξύ τους τελικά; 

Τι συμβαίνει στους ανθρώπους αυτού του αιώνα; 

Σε ποιά στιγμή βρισκόμαστε στην Ιστορία της ανθρωπότητας;  


                                                 Τι Εμοί κι Εσύ Ευρώπη;

Τί να πούμε στα παιδιά μας για το 1821;

Τί να πούμε στα παιδιά μας για το 1821;

Της Αγγελικής Διατσίντου -  Παπαθανασοπούλου

        Μου ζητήθηκε να γράψω τί πρέπει να λένε οι γονείς ή οι παππούδες και οι  γιαγιάδες στα παιδιά για το 1821. Το ερώτημα μου φάνηκε ιδιαίτερα δύσκολο στην απάντηση. Άρχισα να ψάχνομαι. Ρώτησα διάφορους που ασχολούνται με τα παιδιά. Έμπειρος παιδαγωγός μου είπε  να διηγηθώ ό,τι με φωτίσει ο Θεός, αλλά με ζέση και με πίστη και να είμαι βέβαιη ότι τα παιδιά θα με καταλάβουν... Νηπιαγωγός μου είπε να πω ένα ιστορικό συμβάν σαν παραμύθι, που να παράγει κι ένα ηθικό δίδαγμα και να έχει ευχάριστο τέλος, δηλαδή «εκείνοι ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα»… Δάσκαλος με παρότρυνε να τα πάω να επισκεφθούν το Ιστορικό Μουσείο στην Παλιά Βουλή και δείχνοντας τα εκεί κειμήλια των Αγωνιστών του 1821 να τους μιλήσω γι’ αυτούς… Άλλος δάσκαλος με συμβούλευσε να τους αγοράσω βιβλία με ιστορίες του 21, κατάλληλα για την ηλικία τους… Άλλος μου είπε να πηγαίνουν τα παιδιά στην παρέλαση, να ζουν την ατμόσφαιρα και να τους πω δυο λόγια για την επέτειο...

        Όλα καλά και χρήσιμα ως συμβουλές σκέφθηκα. Όμως παρέμεινε μέσα μου το ερώτημα ποιά ιστορία να πει κανείς στα παιδιά για το 1821 που να μπορεί να το τελειώσει με το ότι οι Αγωνιστές «ζήσανε καλά;», γιατί ότι εμείς ζούμε καλύτερα από εκείνους , χάρη σ΄ εκείνους δεν υπάρχει αμφιβολία... Κι άρχισα να σκέφτομαι: Να τους μιλήσω για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη; Μα ο αρχιτέκτονας της απελευθέρωσής μας καταδικάστηκε σε θάνατο... Για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο; Μα ο ήρωας στο Χάνι της Γραβιάς στραγγαλίστηκε… Για  τον  Μάρκο Μπότσαρη; Μα ο νικητής τόσων μαχών σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους… Για τον Γεώργιο Καραϊσκάκη; Μα ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων σκοτώθηκε στο Νέο Φάληρο… Για τον Παπαφλέσα; Μα ο ήρωας και δημεγέρτης έπεσε στο Μανιάκι… Για τον Ρήγα Βελεστινλή; Μα εκτελέστηκε από τους οθωμανούς στο Βελιγράδι... Για τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, που σήκωσε το Λάβαρο της Επανάστασης; Μα συνελήφθη, φυλακίστκε και βασανίστηκε… Για τον ηρωικό Αλέξανδρο Υψηλάντη; Μα θυσιάστηκε για την Πατρίδα, φυλακίστηκε και πάμπτωχος πέθανε στη Βιέννη...Για τον Καποδίστρια, που θυσίασε τα πάντα για να υπηρετήσει την Ελλάδα; Μα δολοφονήθηκε... Για τον ήρωα της Αλαμάνας Αθανάσιο Διάκο; Μα σουβλίστηκε από τους οθωμανούς… Για τον ηρωικό μοναχό Σαμουήλ; Μα θυσιάστηκε στο Κούγκι… Για τον εθνοϊερομάρτυρα Επίσκοπο Ρωγών Ιωσήφ, ηρωική φυσιογνωμία του Μεσολογγίου; Μα αποκεφαλίστηκε από τους οθωμανούς… Για την Μαντώ Μαυρογένους, την ηρωική Μυκονιάτισσα στρατηγό, που έδωσε τα πάντα στην Πατρίδα; Μα πέθανε στην Πάρο 43 ετών από τύφο, πάμπτωχη, μαραζωμένη και λησμονημένη, έχοντας δεχθεί όλη την εκ μέρους της αγαπημένης της Πατρίδας αγνωμοσύνη του εξουσιαστή Ι. Κωλέττη… Για την μεγάλη αγωνίστρια Μπουμπουλίνα; Μα την σκότωσαν άδικα, ενώ ήταν πια φτωχειά, αφού είχε δώσει όλη της την περιουσία στον Αγώνα... Για τον ήρωα στα Δερβενάκια Νικηταρά; Μα τον κατάντησε η Πατρίδα  να ζει πάμπτωχος… Για τον νικητή πολλών μαχών Γιάννη Μακρυγιάννη; Μα καταδικάστηκε σε θάνατο...

        Πώς λοιπόν μπορεί κάποιος να μιλήσει στα παιδιά για τους ήρωες του 1821; Εκείνο που μπορεί να τους σημειώσει είναι η αγάπη τους για τον Χριστό και για την Πατρίδα. Αγάπη τόσο μεγάλη που ξεπερνούσε τα ανθρώπινα μέτρα. Όλοι τους θυσίασαν περιουσία, άνεση, υγεία και ζωή για τον Χριστό και για την ελευθερία   της Πατρίδας. Για να αποδεχθούν αυτή την μαρτυρική ζωή είχαν ανέβει σε σφαίρες αξιών που δεν είναι εύκολο να φτάσει ο κοινός άνθρωπος.  Ναι! Έτσι μπορεί κανείς να μιλήσει στα παιδιά, αφού περιγράψει τα ανδραγαθήματά των ηρώων του 1821 να τελειώσει με το ότι  «αυτοί ζήσανε με ταλαιπωρίες, υπέστησαν μαρτύρια  και θυσίασαν τη ζωή τους για να ζούμε εμείς καλύτερα»!...  

Φτάνει όμως αυτό;  Ασφαλώς όχι! Στα παιδιά μας πρέπει να δείξουμε τη σπουδαιότητα της 25ης Μαρτίου για την πατρίδα μας. Να κάποιες σκέψεις:

Παλιά υπήρχε η Ρωμέϊκη Αυτοκρατορία, που αλλιώς ονομάζεται  Βυζάντιο.  Μια λαμπρή Αυτοκρατορία με πολλά και  σπουδαία κατορθώματα και με μεγάλη προσφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας.  Ήταν ελληνικό το Βυζάντιο γιατί ήσαν οι Έλληνες που είχαν αποδεχθεί τον Χριστιανισμό και που ήσαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.   Όταν όμως κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους χάσανε την ελευθερία τους. Τότε οι Έλληνες δεν είχαν το δικαίωμα να αποφασίζουν εκείνοι ακόμη και για απλά πράγματα.  Να πάνε στην εκκλησία, να μορφωθούν, να κάνουν οικογένεια, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και άλλα τόσο απλά πράγματα. Δεν κτίζονταν εκκλησίες παρά με πολλές δυσκολίες και έπρεπε να είναι πιο χαμηλές από την κατοικία του Τούρκου διοικητή της πόλης ή του χωριού.  Δεν λειτουργούσαν σχολεία ώστε τα ελληνόπουλα να ξεχάσουν τις σπουδαίες ρίζες τους, τους σοφούς προγόνους τους, να ξεχάσουν την γλώσσα τους.  Σε απάντηση οι Έλληνες άρχισαν να λειτουργούν τα κρυφά σχολειά, δηλ. σε ώρες νυκτερινές, όταν οι Τούρκοι δεν τους πρόσεχαν πήγαιναν τα παιδιά τους σε κανένα εξωκλήσι και σε κανένα μοναστήρι, όπου κάποιος παππάς ή καλόγερος τους μάθαινε γράμματα διαβάζοντας τους εκκλησιαστικά βιβλία και τους μύθους του Αισώπου.  Διδάχοι επίσης  του Γένους, δεσποτάδες, παπάδες, καλόγεροι και λαϊκοί που ήσαν κοντά στην Εκκλησία, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους,  μάθαιναν στους νέους  για τον Χριστό, για την Παναγία, για τους Αγίους μας, για το πόσο σπουδαίοι ήταν οι πρόγονοι τους. Έτσι γέμιζαν την ψυχή τους με Χριστό και Ελλάδα, τους ενέπνεαν υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια, τους δημιουργούσαν την πεποίθηση  ότι δεν τους άξιζε η σκλαβιά των Τούρκων και δυνάμωναν μέσα τους την επιθυμία να ελευθερωθούν. Ο Ρήγας Φεραίος με το ηρωικό ποίημα του, τον Θούριο, έδειχνε στους Έλληνες πού έπρεπε να φθάσουν.  Όλοι μυστικά- μυστικά τραγουδούσαν τα τραγούδια του Ρήγα «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Στο Ιάσιο της Ρουμανίας, όπου ζούσαν πολλοί Έλληνες γιατί συμπατριώτες τους ήσαν οι εκεί ηγεμόνες, ο Πρίγκηπας Αλέξανδρος Υψηλάντης μάζεψε  Ελληνόπουλα, που πολλά είχαν ήδη κάνει καλές σπουδές, τα άσκησε στον πόλεμο, δημιούργησε τον Ιερό Λόχο και κήρυξε την επανάσταση.  Αυτά τα Ελληνόπουλα θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας.

Όλοι οι Έλληνες σαν ένας άνθρωπος ήσαν έτοιμοι να αποκτήσουν την ελευθερία τους.  Μέρα και νύχτα  συζητούσαν μυστικά μεταξύ τους πώς θα προχωρήσουν για να πετύχουν το ποθούμενο.  Πολλοί Έλληνες βγήκαν στα βουνά για να ξεφύγουν από την καταπίεση των Τούρκων. Αυτοί ήταν οι τιμημένοι κλέφτες.  Σωθήκανε πολλά κλέφτικα τραγούδια, που ακόμη τραγουδιούνται.  Με πρόχειρα όπλα στην αρχή έδιναν μάχες με τους Τούρκους προσπαθώντας να προστατεύσουν τους απλούς Έλληνες, όταν οι Τούρκοι έπαιρναν τα μικρά αγοράκια τους και τα έκαναν γενίτσαρους, δηλαδή τους ξερίζωναν την ελληνική τους ψυχή και τους μετέτρεπαν σε  Τούρκους άγριους πολεμιστές, ή έπαιρναν τα κορίτσια τους για τα σκλαβοπάζαρα, ή καταπατούσαν το βιός των δύστυχων Ελλήνων.  Άλλοι έγιναν αρματωλοί δηλαδή εξυπηρετούσαν κάποιον Τούρκο διοικητή στις μάχες του με άλλους Τούρκους διοικητές ή του φρόντιζαν την περιουσία του σε κάποια περιοχή  κι εκείνος δεν τους εμπόδιζε να είναι Χριστιανοί  και τους επέτρεπε να φέρουν  όπλα.  Αλλά αυτοί δήθεν υπηρετούσαν τον Τούρκο. Στην πραγματικότητα ετοιμάζονταν για την Επανάσταση. Οι ναυτικοί μας από την πλευρά τους, έκαναν το ίδιο με τους αμαρτωλούς. Με την δικαιολογία ότι έπρεπε τα καράβια τους να είναι αρματωμένα για να αμύνονται  στους πειρατές τα είχαν ετοιμάσει για τον Αγώνα.

  Έτσι όλοι ετοιμάζονταν για τη μεγάλη στιγμή: την Επανάσταση.  Στις 25 Μαρτίου 1821 στα Καλάβρυτα ο Μητροπολίτης  Παλαιών Πατρών ο Γερμανός κήρυξε μαζί με οπλαρχηγούς την Επανάσταση.  Δεν είχαν οι Έλληνες πολλά χρήματα για όπλα και φαγητό των στρατιωτών, ούτε ήταν πολλοί οι μαχητές.  Άρχισαν όμως τον Αγώνα εναντίον των Τούρκων με θερμή Πίστη στον Χριστό και με μεγάλη αγάπη στην Πατρίδα. Γενναίοι Έλληνες, άνδρες και γυναίκες,   ακόμη και μικρά παιδιά, έκαναν τον πόλεμο με έξοχο θάρρος και  ηρωισμό.  Η μεγάλη αυτή προσπάθεια και οι πολλές θυσίες τους συγκίνησαν τον κόσμο όλο.  Πολλοί Γάλλοι, Άγγλοι και άλλοι νέοι άνθρωποι πους τους συγκίνησε ο Απελευθερωτικός Αγώνας των Ελλήνων άφησαν τις ανέσεις τους και ήρθαν να πολεμήσουν μαζί με τους Έλληνες κατά των Τούρκων. Αυτοί είναι οι φιλέλληνες, που τα ονόματα τους δώσαμε σε διάφορες οδούς των πόλεων μας για να τους τιμήσουμε.  

Αυτή ήταν η αρχή της ελευθερίας της Ελλάδας μας. Εμείς είμαστε ελεύθεροι να χαιρόμαστε αυτήν την πατρίδα επειδή εκείνοι πολέμησαν,  βασανίστηκαν, έμειναν πάμπτωχοι γιατί έδωσαν όλη την περιουσία τους για τις ανάγκες του αγώνα, ακόμη και τη ζωή τους έδωσαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Πολεμούσαν για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία.  Αυτές τις θυσίες θυμόμαστε και τιμάμε κάθε 25η Μαρτίου, την ημέρα δηλαδή που ξεκίνησε η ελευθερία μας.-

Το οικουμενικό μήνυμα του 1821. Κωνσταντίνος Χολέβας,

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ 1821

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Καθώς ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε τη διπλή εορτή, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την Ελληνική Επανάσταση είναι χρήσιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι το 1821 ήταν ταυτοχρόνως μία εθνική και μία οικουμενική, πανανθρώπινη επανάσταση. Ήταν πρωτίστως εθνική εξέγερση με σύνθημα «για του Χριστού την Πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία». Ορθόδοξη Πίστη, αντιστασιακό πνεύμα του Ελληνισμού, κοινοτική αυτοδιοίκηση, κρυφά και φανερά σχολεία, η ικανότητα του έθνους μας στο εμπόριο και στη ναυτιλία, αυτά ήσαν τα κυριώτερα θεμέλια της εθνικής ανεξαρτησίας. Υπάρχει, όμως, και η οικουμενική διάσταση του Αγώνος. Το 1821  ξεπέρασε τα σύνορα και συγκίνησε πολλά έθνη ανά την Υφήλιο.

Αραβόφωνοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι Ρουμ Ορτοντόξ του Λιβάνου, ξεσηκώθηκαν μαζί μας κατά των Τούρκων. Ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης κατέβηκε από τη Βόρειο Ήπειρο για να τους ενσωματώσει στην κοινή προσπάθεια. Ακόμη και σήμερα στα σπίτια των Ρωμηών Ορθοδόξων του Λιβάνου και της Συρίας βρίσκεις εικόνες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αν και ο ίδιος ουδέποτε επισκέφθηκε την περιοχή αυτή.

Κατά το Α’ Επιστημονικό Συνέδριο της Ιεράς Συνόδου για τις ιστορικές πηγές του 1821 (κυκλοφορείται ήδη ο σχετικός τόμος) κατατέθηκαν  μαρτυρίες για τη συμβολή του 1821 στην επαναστατική διάθεση των Ιταλών του 19^ου αιώνος και στην ενοποίηση της Ιταλίας. Αντιθέτως με όσα διαδίδουν ορισμένοι ξενομανείς η Ελληνική Επανάσταση αφύπνισε τους Ιταλούς επαναστάτες και δεν συνέβη το αντίθετο.

 Οι Ηνωμένες Πολιτείες  συγκινήθηκαν από την ελληνική εξέγερση και έστειλαν πολλούς φιλέλληνες όπως ο ιατρός Σάμουελ Γκρίντλευ Χάου. Ο Διονύσιος Σολωμός στον ‘Υμνον εις την Ελευθερίαν τονίζει ότι με την Εθνεγερσία των Ελλήνων «γκαρδιακά εχαροποιήθη και του Βάσιγκτον η γη», η χώρα του Τζωρτζ Ουάσιγκτων, δηλ. οι ΗΠΑ. Στη Λατινική Αμερική πολλές εξεγέρσεις εντοπίων κατά των αποικιοκρατών εμπνεύσθηκαν από την Ελληνική Επανάσταση.

Στη Δυτική Ευρώπη ο Φιλελληνισμός επηρέασε τον λαό και τους διανοητές. Ο Γάλλος ζωγράφος Ντελακρουά απεικόνισε συγκλονιστικά τη σφαγή της Χίου, ενώ για το ίδιο γεγονός ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραψε το περίφημο ποίημα «Το Ελληνόπουλο». Στη Ρωσία εξ άλλου ο Πούσκιν έγραψε έργα σχετικά με το 1821. Η Έξοδος του Μεσολογγίου προκάλεσε διαδηλώσεις φοιτητών στο Παρίσι και στο Λονδίνο.

Αθάνατο 1821, ελληνικό και πανανθρώπινο!

Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 23/3/2014

Ο ΕΘΝΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ A & Β΄ ΜΕΡΟΣ (VIDEO)

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ Α΄ & B' ΜΕΡΟΣ (VIDEO)

Ο Κριμαϊκός Πόλεμος.

Έκτακτο Παράρτημα: Ο Κριμαϊκός Πόλεμος.: σχόλιο Γ.Θ : Όποιος μαθαίνει ιστορία, είναι σαν μαθαίνει το μέλλον... Διαβάστε και δείτε μόνοι σας τις συγκλονιστικές επαναλήψεις και ...

The Religion Of Vladimir Putin

Πώς επιλέγει η Δύση του συμμάχους της; - Κωνσταντίνος Χολέβας

Πώς επιλέγει η Δύση του συμμάχους της;

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι οι λεγόμενοι φιλοευρωπαίοι και αντικυβερνητικοί διαδηλωτές στην Ουκρανία προέβησαν σε ανατροπή του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου και ανέβασαν στην εξουσία πρόσωπα με ακραίες και επικίνδυνες αντιλήψεις. Τα νεοναζιστικά κόμματα ελέγχουν το Κίεβο, οι Έλληνες και άλλες μειονότητες στην Ουκρανία νιώθουν άμεσο κίνδυνο και τα ελληνικά απαγορεύονται ως γλώσσα στη δημόσια διοίκηση. Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι αυτή η ακροδεξιά πραξικοπηματική κυβέρνηση έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών της Ευρ. Ενώσεως. Στο όνομα του αντιρωσισμού και με δικαιολογία την αυταρχική πολιτική του προηγουμένου Προέδρου ο δυτικός κόσμος ανέχεται τους εχθρούς της δημοκρατίας. Τα γεωπολιτικά συμφέροντα και η χάραξη των ενεργειακών δρόμων υπερτερούν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πραγματικά φιλελευθέρων δημοκρατικών αξιών.

Και σε άλλες περιπτώσεις οι δημοκρατικές χώρες του δυτικού κόσμου μάς εξέπληξαν με τα λάθη τους στην επιλογή συμμάχων. Θυμίζω την αμερικανική απόφαση να ενισχύσουν τους Αφγανούς Ισλαμιστές αντάρτες Ταλιμπάν εναντίον του Σοβιετικού Στρατού στη δεκαετία του 1980- 1990. Με τα χρήματα και τα όπλα των ΗΠΑ οι Ταλιμπάν ανδρώθηκαν, αποθρασύνθηκαν και κατέληξαν σε μάστιγα για την περιοχή. ΟΙ ΗΠΑ εξέθρεψαν ένα φίδι στον κόρφο τους, το οποίο τώρα τις δαγκώνει και αγωνίζονται να το εξολοθρεύσουν. Για τη συνεργασία ΗΠΑ και Ταλιμπάν είδαμε προ ολίγων ετών και μία ενδιαφέρουσα ταινία με τον Τομ Χανκς και τον προσφάτως αποβιώσαντα Φϊλιπ Σεϊμουρ Χόφμαν.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εσωτερική διαμάχη στη Συρία. Με πρόσχημα την ανάγκη ανατροπής του Άσσαντ οι δυτικές δημοκρατίες στηρίζουν την ένοπλη αντιπολίτευση, στην οποία κυριαρχούν ακραίοι ισλαμιστές. Χριστιανοί φονεύονται μαζικά από τους ισλαμιστές και οι δημοκράτες της Δύσης σιωπούν. Όταν στην Ελλάδα διαμαρτυρηθεί για ψύλλου πήδημα ένας αντιρρησίας συνειδήσεως τότε βλέπουμε διάφορες εκθέσεις διεθνών οργανισμών ή δυτικών κυβερνήσεων να καταγγέλλουν την Ελλάδα για δήθεν καταπίεση της θρησκευτικής ελευθερίας. Για την εξόντωση των Χριστιανών – κυρίως Ορθοδόξων – στη Συρία από τους αντικυβερνητικούς αντάρτες οι εν λόγω οργανισμοί τηρούν αιδήμονα σιωπή. Οι ΗΠΑ κυνηγούν ακόμη τους υπευθύνους της 11.9.2001, αλλά ανέχονται τη δράση των ακραίων ισλαμιστών στη Συρία.

Ενδιαφέρουσα είναι και η περίπτωση των Αλβανών εθνικιστών του ΟΥ- ΤΣΕ- ΚΑ. Οι δυτικές δυνάμεις τούς στήριξαν εναντίον των Σέρβων και τους ενθάρρυναν να ιδρύσουν το ανεξάρτητο Κόσσοβο- Κοσσυφοπέδιο. Τώρα όμως μετανιώνουν διότι εξέθρεψαν ένα θηρίο που βγήκε από το κλουβί του και δεν ελέγχεται. Παρακλάδια του ΟΥ-ΤΣΕ-ΚΑ είναι έτοιμα να πάρουν και πάλι τα όπλα στα Σκόπια διχοτομώντας στα δύο το ψευδομακεδονικό κρατίδιο, ενώ κινούνται επικινδύνως και στη Νότιο Σερβία.

Η Ελλάς ως χώρα- μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρ. Ενώσεως οφείλει αφ’ ενός μεν να κατανοεί τα συμφέροντα των συμμάχων και εταίρων της και να τα μελετά σε ειδικά Ινστιτούτα και Πανεπιστημιακά κέντρα Διεθνών Σχέσεων, αλλά παραλλήλως οφείλει και δικαιούται να προβάλλει τις ενστάσεις της και τις τυχόν διαφωνίες της για το καλό του δυτικού κόσμου και για το δικό της συμφέρον. Η χώρα μας διαθέτει μακρόχρονη διπλωματική εμπειρία, κομβική γεωπολιτική θέση και ένα σπουδαίο ιστορικό και πολιτιστικό παρελθόν, στοιχεία ικανά να οδηγήσουν την ελληνική πολιτική σκέψη σε προτάσεις διπλά ωφέλιμες. Και για την αποφυγή λαθών εκ μέρους των εταίρων μας και για την προώθηση των εθνικών μας συμφερόντων χωρίς να συγκρούονται με εκείνα της Δύσης.

Οι λεγόμενοι ισχυροί της γης δεν έχουν πάντα δίκιο ούτε τα ξέρουν όλα, πολύ δε περισσότερο δεν μπορούν να τα προβλέψουν όλα σωστά. Ας τους βοηθήσουμε να κάνουν καλύτερες επιλογές συμμάχων και ας έχουμε το θάρρος να επισημαίνουμε τα σφάλματά τους. Αυτή θα είναι μία ουσιαστική βοήθεια.

Δημοκρατία, 04/03/2014
 http://aktines.blogspot.gr