Διάλογος μεταξύ γέροντα και αθέου

Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: "Δόξα στον μεγάλο Μάο". Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας.

Γέροντας:

Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις.

Άθεος:

Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.

Γέροντας:

- Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.

Άθεος:

- Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;

Γέροντας:

- Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;

Άθεος:

- Βεβαίως.

Γέροντας:

- Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;

Άθεος:

- …

Γέροντας:

- Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.

Άθεος:

- Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;

Γέροντας:

- Μ’ αυτή την ερώτηση σου τίθεται το κριτήριο της αληθείας? διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι, δεν πρόκειται γιακαλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για τη μόνη αληθινή πίστη!

Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητος. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.

Άθεος:

- Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…

Γέροντας:

- Αχ, παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός.

Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες ότι είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε αποκηρύξουμε τον μέγιστο των ανθρώπων , τον αγιώτατο, τον ηθικώτατο, τον ευγενέστατο, τον ανυπέρβλητο, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν όλα αυτά;

Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!»

Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικωτέρα, την αγιωτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητος, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρωπίνης ιστορίας.

Άθεος:

- Τι είπατε;

Γέροντας:

- Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πράγματι μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητος;

Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διεκήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και τον Μωϋσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα» κ.τ.τ.[1]

Η συμπεριφορά, αντιθέτως, του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική, διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους του άλλους, θα έπρεπε να έχη ακόμα κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του[2]. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο!

Πρώτα – πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάν. η’ 46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωάν. ιδ’ 30).

Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωάν. η’ 12). «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ’ 6).

Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερώτερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος? και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι’ 37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς? και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς? και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου? ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι’ 17 κ.ε.).

Και τώρα σε ρωτώ: 

Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι απ’ την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; 

Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»; (Ιωάν. ιδ’ 6). 

Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνη αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να ‘λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει.

Για σκέψου, τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! 

 Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. 

Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός!

Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. 

Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητός Του αναγορεύθηκε η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ιστορίας. 

Οπότε: Ή παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιώτερο τον απαισιώτερο, ή, για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχη λογική η συνύπαρξι απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητος μόνο όμως υπό την προϋπόθεσι ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιωτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! 

Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται με βάσι αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!…

Άθεος:

- Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν την Θεότητά του, έχετε;

Γέροντας:

- Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητας Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέσθηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. 

Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματα είναι η Ανάσταση Του.

Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.

Άθεος:

- Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πως τα πιστεύετε;

Γέροντας:

- Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία.

Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για την μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.

Άθεος:

- Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεστε και τον κομμουνισμό;

Γέροντας:

- Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή.

Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι’ «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α’ Ιωάν. α’ 1)[3].

Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.

Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμία ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. 

Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα[4].

Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.

Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθή κάποιος.

Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή? ότι μας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.

Άθεος:

- Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίο έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.

Γέροντας:

- Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!».

Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει.

Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα ‘πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο – και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.

Άθεος:

- Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.

Γέροντας:

- Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάσταση Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λ.π. Πως είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! E, δεν γίνεται!

Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοιπραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.

Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.

Άθεος:

- Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.

Γέροντας:

- Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα!

Φαντάζεσαι καμία πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άϊ Νικόλα θα δη και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.

Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστι δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρης ότι ο Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τι του γίνεται.

Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις’ 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφθηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (α’ 48).

Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποιος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». 

Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευσι του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας;

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σίμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι Του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς’ 13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πη κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμιά σημασία για τους πολλούς;

Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.

Άθεος:

- Ομολογώ ότι τα επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.

Γέροντας:

- Όχι, παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνη και να πη.

Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει.

Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ό,τι είχε να διδάξει, έπραξε ό,τι ήθελε να πράξη και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας.

Όσο για την εγκατάλειψι, την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί».

Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά.

Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά».

Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη,

που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι:

Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη ‘δω τη σφαίρα

αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα;

Γιατί, σαν να ‘σαν δίδυμα, φυτρώνουμε αντάμα

τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;

Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα

σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;

Γιατί, προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει

και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’ αμύριστά του κάλλη,

μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει

κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;

Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει

το στάχυ, ώσπου να γενή ψωμάκι και καρβέλι

και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο

πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο,

ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει

κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει;

Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία

να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία;

Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του

προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του:

Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη

κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι (=κέντημα).

Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν

την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε.

Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη

εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζη πρέπει.

Πρέπει σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα

που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα

και του Θεού το κέντημα απ’ την καλή κοιτάξης

και τότε… όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις!

Ο Χριστός, παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις, μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

[Αναδημοσίευση από το βιβλίο: ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, «ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ»]

http://tokandylaki.blogspot.gr/

Αγιορείτες μοναχοί προειδοποιούν για τον κίνδυνο της άθεης αριστεράς!

  Μαζική καταστροφή και κλείσιμο των εκκλησιών.
Από περίπου 75.000 το 1914, το 1939 είχαν απομείνει λιγότερες από 100.

 

Αδελφοί μας Έλληνες Χριστιανοί, ας προσέξουμε τι κάνουμε. 
Να σκεφτούμε ποιο θα είναι το μέλλον αν βάλουμε να μας κυβερνήσουν οι κομμουνιστές.

Η Ιστορία δεν μας διδάσκει; Δεν καταστράφηκαν όλα τα κράτη όπου επεβλήθη; 
Δεν γνωρίζετε ότι τον κομμουνισμό τον δημιούργησαν οι Εβραίοι για να ισοπεδώσουν τις ενάντιες δυνάμεις για να μπορέσουν σιγά σιγά να κυριέψουν τον κόσμο;

Εβραίοι ήταν όλοι αυτοί που τον διέδωσαν, ο Μάρξ, ο Λένιν και οι λοιποί και μέσα στις θεωρίες, δήθεν υπέρ του λαού, έβαλα και το αγκίστρι του Διαβόλου, την αθεΐα.

Στην πράξη όμως κυνήγησαν τον κόσμο με εκατομμύρια νεκρούς, αποδυνάμωσαν τις χώρες, έφεραν την φτώχεια, την πείνα και την κακομοιριά και το χειρότερο όλων, αφαίρεσαν δια της βίας την πίστη στον Θεό από τις ψυχές των πολιτών τους και επέβαλαν παντού την δυστυχία.

Για έναν, άθεο ή χλιαρό στην πίστη, αυτό ίσως δεν σημαίνει τίποτα, αλλά για ένα πιστό χριστιανό, πως είναι δυνατόν αυτό να το δέχεται και να συμβάλλει με την ψήφο του να γίνει αυτό το ολέθριο κακό στην πατρίδα μας;

Και όλα τα καλά του κόσμου να μας φέρει η αριστερά=άθεος κομμουνισμός, όταν είναι θεομάχος και πολεμάει την Εκκλησία και την χριστιανική πίστη και δηλώνει ότι θα βγάλει νόμους αντίχριστους και ασεβείς, ποιος πιστός χριστιανός δικαιολογείται να την ψηφίσει;

Ο Χριστός είπε ότι «περί παντός αργού (ματαίου) λόγου θα δώσουμε λόγο», αν συμβάλουμε να κυβερνήσει η ασεβής αριστερά και να έρθουν στην Ελλάδα τα πάνω κάτω, τι λόγο θα δώσουμε;

Κοιτάξτε τα πιστεύω τους και τις δηλώσεις τους. Δεν πιστεύουν στην ιστορία μας, όπως η Ρεπούση, τη Μικρασιατική καταστροφή, ούτε στη θρησκεία μας (χωρισμός κράτους και Εκκλησίας), ούτε στις αξίες και τα ήθη(γάμος ομοφυλοφίλων), ούτε στα έθιμα μας(κατάργηση παρελάσεων), ούτε στην οικογένεια (ελεύθερη συμβίωση), ούτε στα εθνικά συμφέροντα(υποστηρίζουν τους παράνομους λαθρομετανάστες και θα τους δώσουν Ελληνική ιθαγένεια), ούτε στα πατριωτικά θέματα (υποστηρίζουν τους Σκοπιανούς).

Μη τους πιστεύετε σε ότι λένε, διότι όπως έλεγε ο Χριστός τον διάβολο «αρχηγό του ψεύδους», έτσι και στον άθεο δεν μπορείς να έχεις καμία εμπιστοσύνη, διότι γι’αυτόν Θεός είναι το συμφέρον του και όπως έγραφε ο Ντοστογιέφσκι «όπου δεν υπάρχει Θεός τα πάντα επιτρέπονται», οπότε για τον άθεο κομμουνιστή οι εντολές του θεού του είναι να πετύχει το συμφέρον του με οποιοδήποτε τρόπο (ψέμα, απάτη, φόνο κ.α.π.). 
 Από αυτά τα κόμματα βγαίνουν και οι τρομοκρατικές οργανώσεις, διότι αυτό είναι το ευαγγέλιο τους. Για τους αριστερούς Θεός, Πατρίδα και Έθνος είναι το κόμμα.

Ένας πιστός Χριστιανός τι δουλειά έχει σ’ αυτόν τον χώρο, που όλη η ιστορία του είναι βαμμένη με αίμα;

Να μας συγχωρέσουν οι πιστοί χριστιανοί που ψηφίζουν αριστερά, φυσικά δεν είναι ίδιοι με τους άθεους, διότι έχουν τον Θεό μέσα τους, αλλά όταν ψηφίζουν τους αντίχριστους , δεν γίνονται συνένοχοι, έστω εν αγνοία τους;

Θέλεις ν’ αλλάξεις την κατάσταση στην Ελλάδα; Ποιος θα το κάνει; 
Ο Τσίπρας που πήγε τρεις φορές στην Αμερική και έλαβε από το «σύστημα» το χρίσμα να κυβερνήσει, που πριν τις εκλογές του Ιουνίου έλεγε να φύγουμε από το μνημόνιο και στις εκλογές που ανέβασε το ποσοστό του και πλησίασε την πρωθυπουργία έλεγε απλά ν’ αλλάξουμε την συμφωνία του μνημονίου, δηλαδή παραμύθια.
Μ’ όλα αυτά δεν θέλουμε αν πούμε ότι η δεξιά είναι σωστή και καθαρή, ίσα ίσα θέλουμε να πούμε, όπως το ξανά είπαμε : «προδομένε χριστιανικέ λαέ της Ελλάδος, άφησε επιτέλους τα ψευτοκόμματα που τόσα χρόνια σ’ εξαπατούν και σε κάνουν κομμάτια (σε χωρίζουν) και ένωσε τις τεράστιες δυνάμεις σου για να σώσεις την Πατρίδα σου και το Έθνος σου που τ’αφανίζουν ο σκοτεινές δυνάμεις μέρα με την μέρα»

Αγιορείτες Μοναχοί

 

Η Ι.Μ Πειραιώς εναντίον αναξιόπιστου "Πασχαλινου" δημοσιεύματος

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν  Πειραιεί  τη 5ῃ  Μαΐου 2014.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ «ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ» ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

Έχει γίνει πια «καθεστώς» η τακτική των χριστιανομάχων να λασπολογούν και να ρίχνουν τα φαρμακερά τους βέλη κατά της Χριστιανικής μας Πίστεως κατά την περίοδο των μεγάλων εορτών και κυρίως το Πάσχα. Εφέτος για μια ακόμη φορά «εφρύαξαν» μέσω του τύπου, της τηλεοράσεως και του διαδικτύου, προβάλλοντας ιστορικώς αναξιόπιστα και άκρως βλάσφημα δημοσιεύματα κατά του δι’ ημάς Παθόντος, Ταφέντος και Αναστάντος Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Συγκεκριμένα εκδοτικά συγκροτήματα προσπάθησαν να δώσουν μια διαφορετική εικόνα για Εκείνον από την πίστη της Εκκλησίας μας. Επιχείρησαν να τον μειώσουν και να τον απογυμνώσουν από τη Θεότητά του, να τον καταβιβάσουν στην κατηγορία των «σημαντικών ανθρώπων»!

Ένα από αυτά τα δημοσιεύματα επανέφερε στην επικαιρότητα παλαιότερο τετριμμένο άρθρο, έχοντας ως θέμα την «ανεύρεση» τμήματος παπύρου, στο οποίο αναγράφεται, ότι δήθεν ο Χριστός ήταν νυμφευμένος και πως είχε και γυναίκες μαθήτριες (εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11-4-2014). Τίτλος του άρθρου: «Είναι γνήσιος ο πάπυρος περί συζύγου Ιησού». Σύμφωνα με τον αρθρογράφο ο πάπυρος εξετάστηκε από ομάδα επιστημόνων, η οποία αποφάνθηκε ότι είναι «αρχαίος και όχι σύγχρονη απομίμηση». Το ελαχίστων εκατοστόμετρων τμήμα παπύρου το έφερε στη δημοσιότητα το 2012 η καθηγήτρια της θεολογίας του Χάρβαρντ Κάρεν Κίνγκ. Σε αυτό ισχυρίζεται ότι υπάρχει η φράση «η σύζυγός μου … θα μπορεί να γίνει μαθήτριά μου». Με βάση αυτή την φράση οι διάφοροι χριστιανομάχοι προσπάθησαν να πλάσουν την σχιζοφρενικό σενάριό τους, ότι ο Χριστός ήταν έγγαμος και μάλιστα είχε σύζυγο, την αγία Μαρία τη Μαγδαληνή!

Κατ’ αρχήν το πρώτο το οποίο θα θέλαμε να επισημάνουμε σχετικά με το αμφιλεγόμενο αυτό σπάραγμα παπύρου, με βάση τη δημοσίευση της ως άνω εφημερίδος, είναι οι πολλές αντικρουόμενες απόψεις, που διετυπώθησαν από διαφόρους ερευνητές, τόσο ως προς την γνησιότητά του, όσον επίσης και ως προς την χρονολόγησή του. Έτσι οι καθηγητές της χημικής μηχανικής, χημείας  και βιολογίας των κορυφαίων πανεπιστημίων Κολούμπια, Χάρβαρντ και ΜΙΤ χρονολογούν τον πάπυρο σ’ ένα ευρύτατο χρονικό πλαίσιο τεσσάρων αιώνων, «από τον 4ο μέχρι και τον 8ο αιώνα», ενώ η επιστημονική ομάδα του πανεπιστημίου της Αριζόνα τον τοποθετεί στα «προχριστιανικά χρόνια»! Επίσης πολύ σημαντική είναι η δήλωση της ίδιας της κ. Κάρεν Κίνγκ, «ότι ο πάπυρος δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη ότι ο Ιησούς ήταν νυμφευμένος, αλλά μόνο ως ένδειξη, ότι οι πιστοί των πρωτοχριστιανικών χρόνων συζητούσαν ανοιχτά τα θέματα της αγαμίας, του σεξ, του γάμου και της μαθητείας». Με την δήλωσή της αυτή προφανώς έρχεται σε αντίφαση με τον αρχικό ισχυρισμό της (το 2012), ότι «είχε εντοπίσει (στον εν λόγω πάπυρο) την πρωτοφανή για τις Γραφές φράση ‘ο Ιησούς τους είπε η σύζυγός μου’…».

Τότε, στην πρώτη αυτή δημοσίευσή της «είχε παρουσιάσει με φανφάρες το τμήμα του παπύρου σε συνέδριο στη Ρώμη το 2012, αντιμετωπίζοντας αμέσως κύμα αμφισβήτησης από ακαδημαϊκούς κύκλους». Επίσης πολύ σημαντική, ως προς το θέμα της γνησιότητας του εν λόγω παπύρου είναι η θέση του καθηγητού της Αιγυπτιολογίας του Πανεπιστημίου του Μπράουν Λίο Ντιπουί, ο οποίος «χαρακτηρίζει πλαστό πέρα από κάθε αμφιβολία τον πάπυρο λέγοντας, ότι είναι ‘κατάλληλος για σκετς της ομάδας Μόντι Πάιθον’». Άλλοι επιστήμονες, ειδικοί επί των Γραφών (σύμφωνα πάντα με την ίδια εφημερίδα) «εκτιμούν πως τα γραμματικά σφάλματα στην αιγυπτιακή κοπτική γλώσσα, που περιέχει το μικροσκοπικό θραύσμα, καθώς και οι πάμπολλες ομοιότητές του με το απόκρυφο γνωστικό ευαγγέλιο του Θωμά, αποδεικνύουν, ότι ο πάπυρος αποτελεί προϊόν πλαστογραφίας». Με βάση επομένως τα παρά πάνω θεωρούμε ότι ο τίτλος του δημοσιεύματος της εφημερίδος θα έπρεπε να είχε ένα ερωτηματικό στο τέλος.

Ενώ λοιπόν από την πλευρά του αμφιλεγόμενου αυτού σπαράγματος τίποτε δεν είναι σίγουρο σχετικά με την γνησιότητά του, αλλά ούτε και η ίδια η κ. Κάρεν Κίνγκ, μπορεί με την ανακάλυψή της να μας βεβαιώσει «ότι ο Ιησούς ήταν νυμφευμένος», από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει ούτε μία ένδειξη, ή μαρτυρία περί συζύγου, ή γάμου του Κυρίου στους τρείς αρχαιότερους κώδικες της αγίας Γραφής, παγκοσμίως ανεγνωρισμένων εδώ και αιώνες τώρα, ως προς την γνησιότητα και αυθεντικότητά των, δηλαδή του Βατικανού Κώδικος (αρχές του 4ου αιώνος), του Σιναϊτικού (μέσα του 4ου αιώνος) και του Αλεξανδρινού (5ος αιώνας). Δεν υπάρχει επίσης η παρά μικρά νύξη περί γάμου και συζύγου στα άνω των 5000 μελετηθέντα χειρόγραφα μόνον του πρωτοτύπου (δηλαδή στην ελληνική γλώσσα).Αν υπήρχε μια τέτοια μαρτυρία στους παρά πάνω κώδικες και χειρόγραφα, είναι αδύνατον να μην είχε επισημανθεί από τους μελετητές αυτών και να μην είχε γνωστοποιηθεί. Άρα λοιπόν δύο ενδεχόμενα, κατά την ταπεινή μας γνώμη, είναι δυνατόν να υπάρχουν: Ή ότι το σπάραγμα είναι πλαστό, σύμφωνα με την άποψη του καθηγητού Λίο Ντιπουί, ή ότι ναι μεν είναι γνήσιο, αλλά προέρχεται είτε από εξωχριστιανικούς κύκλους αθέων και απίστων, είτε από αιρετικούς της αρχαίας Εκκλησίας. Άλλωστε παρόμοια κείμενα, με συναφές περιεχόμενο, μας είναι γνωστά από τα αρχαία χρόνια και ονομάζονται «Απόκρυφα Ευαγγέλια», είναι δε στην πλειονότητά τους έργα «διαφόρων αιρετικών, των Γνωστικών, των Εβιωνιτών, των Μανιχαίων, των Ναζαρινών και εξής προς διάδοσιν διά τούτων των πελανημένων των δοξασιών» . Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουν απορριφθεί από τον Κανόνα των γνησίων των κανονικών και θεοπνεύστων Ευαγγελίων. Χωρίς βέβαια να αποκλείεται και το ενδεχόμενο οι ερευνητές που μελέτησαν το εν λόγω σπάραγμα και συνηγορούν υπέρ της γνησιότητάς του, να έφθασαν σ’ αυτό το συμπέρασμα, όχι με αντικειμενικά και αμερόληπτα επιστημονικά κριτήρια, αλλά με βάση την προσωπική τους αρνητική τοποθέτηση απέναντι στο πρόσωπο του Χριστού.

Περαίνοντας την σύντομη αυτή αναφορά μας, θέλουμε να συστήσουμε στον πιστό λαό του Θεού, να μη δίνει την παραμικρή σημασία στα προφανώς αναξιόπιστα και ανιστόρητα αυτά «πασχαλινά» δημοσιεύματα, που μοναδικό στόχο έχουν να διασπείρουν την σύγχυση και την αμφιβολία με απώτερο σκοπό να οδηγήσουν στην απιστία και αποστασία.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Ο υπεύθυνος
Αρχ. Παύλος Δημητρακόπουλος

Ο Γραμματέας
 Λάμπρος Σκόντζος, θεολόγος

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΑΘΕΟΣ (1-3-2008)

ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ: «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

ΚΥΡΙΑΚΗ!

Ἡμέρα ἀφιερωμένη στήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου! 

Στή θριαμβευτική νίκη κατά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου!

Ἐπί εἴκοσι αἰῶνες οἱ Xριστιανοί σέ ὅλα τά πλάτη καί μήκη τῆς γῆς τιμοῦν τήν ἡμέρα αὐτή. Στόν τόπο μας καί στίς χριστιανικές χῶρες ἡ τιμή αὐτή συνοδεύτηκε ἀπό ἐργασιακή ἀργία.
Σήμερα ὅμως στή χώρα μας ἐπαναλαμβάνεται ἡ προδοτική ἀγοραπωλησία τοῦ Ἰούδα: Γιά τριάκοντα πολυεθνικά εὐρωαργύρια καταργεῖται ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς, τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου, ἐνῶ ταυτόχρονα διαλύεται ἡ οἰκογενειακή ζωή καί ἀφανίζεται ὁ ἐμπορικός κόσμος καί ἡ μικρομεσαία ἐπιχειρηματικότητα.

Εἴκοσι αἰῶνες σεβασμοῦ τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου καί δεκαεπτά αἰῶνες νομοθετικῆς καθιερώσεως τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς διαγράφονται μέ νόμο πού εἶναι αὐθαίρετος, καταχρηστικός, ἀντίθετος πρός τόν ἅγιο νόμο τοῦ Θεοῦ.

Στήν ἀντιχριστιανική, ἀντιανθρωπιστική, καταδικασμένη ἀπό τόν Θεό αὐτή κίνηση ὀφείλουμε νά ἀντισταθοῦμε ὅλοι.

✔ ΟΛΑ τά καταστήματα κλειστά τήν Κυριακή.

✔ ΟΛΟΙ οἱ Χριστιανοί κάθε Κυριακή στήν Ἐκκλησία.

    Κανείς γιά ψώνια τήν ἡμέρα αὐτή.

✔ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ μέ τήν ἀγοραστική μας δύναμη τούς ἐμπόρους πού κρατοῦν κλειστά τά μαγαζιά τους τήν Κυριακή.

✔ Θέτουμε σέ ἀγοραστικό ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ τά καταστήματα πού παραβιάζουν τήν ἀργία τῆς Κυριακῆς.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ
ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗΝ ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

 τῆς Ὀρθοδ. Χριστιαν. Ἀδελφότητος «Ο ΣΩΤΗΡ»

http://christianvivliografia.wordpress.com

http://logia-tou-aera.blogspot.gr

ΕΝΤΟΣ 15 ΕΤΩΝ Η ΚΙΝΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ «ΤΟ ΠΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ»

Ο αριθμός των Χριστιανών στην κομμουνιστική Κίνα αυξάνεται σταθερά, έτσι ώστε μέχρι το 2030 θα μπορούσε να έχει περισσότερους πιστούς από την Αμερική.

Επιμέλεια άρθρου: Vagedim

Πηγή: Αθέατη γνώση

Λέγεται ότι είναι μεγαλύτερη εκκλησία της Κίνας και την Κυριακή του Πάσχα χιλιάδες προσκυνητές συρρέουν σε αυτό τον μεγάλο Ασιατικό ναό για να δείξουν την πίστη τους - όχι στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά στο Σταυρό.

Η εκκλησία Liushi που απορροφά τουλάχιστον 5.000 πιστούς, μπορεί να υπερηφανεύεται για τα τόσα πολλά καθίσματα όπως το Αβαείο του Γουέστμινστερ και ο τεράστιος σταυρός που φαίνεται από μίλια μακριά, άνοιξε πέρυσι με έναν θεολόγο που το δηλώνει ως ένα «θαύμα ότι μια τέτοια μικρή πόλη ήταν σε θέση να οικοδομήσει μια τέτοια μεγάλη εκκλησία ».

Το κτίριο των £ 8.000.000 είναι επίσης ένα από τα πιο εμφανή σύμβολα της κομμουνιστικής Κίνας καθώς εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες χριστιανικές εκκλησίες στη γη.

«Είναι ένα θαυμάσιο πράγμα να είναι ένας οπαδός του Ιησού Χριστού. Μας δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση», σχολίασε ο Jin Hongxin, ένα 40-χρονος επισκέπτης ο οποίος θαύμασε το χρυσό σταυρό πάνω από το βωμό του Liushi την Μεγάλη Εβδομάδα.

"Αν ο καθένας στην Κίνα πίστευε στον Ιησού, τότε δεν θα είχαμε πλέον ανάγκη τα αστυνομικά τμήματα. Δεν θα υπήρχαν οι πιο κακοί άνθρωποι και ως εκ τούτου δεν θα είχαμε πλέον έγκλημα", πρόσθεσε.

Επισήμως, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας είναι μια άθεη χώρα, αλλά αυτό αλλάζει γρήγορα, καθώς περισσότεροι από 1,3 δισεκατομμύρια πολίτες της αναζητούν νόημα και πνευματική άνεση διότι ούτε ο κομμουνισμός ούτε ο καπιταλισμός φαίνεται να τους τα παρέχουν.

Οι Χριστιανικές κοινότητες έχουν εκτοξευθεί από εκκλησίες που άρχισαν να επαναλειτουργούν, όταν ο θάνατος του προέδρου Μάο το 1976 σήμανε το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης.

Λιγότερο από τέσσερις δεκαετίες αργότερα, ορισμένοι πιστεύουν ότι η Κίνα είναι τώρα έτοιμη να γίνει όχι μόνο το νούμερο ένα στον κόσμο της οικονομίας, αλλά και το πιο πολυάριθμο χριστιανικό έθνος.

"Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, η Κίνα τείνει να γίνει η μεγαλύτερη χριστιανική χώρα στον κόσμο πολύ σύντομα», δήλωσε ο Fenggang Yang, ένας καθηγητής της κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Purdue και συγγραφέας της Θρησκείας στην Κίνα: Η επιβίωση και η αναβίωση υπό το κομμουνιστικό καθεστώς.

"Μιλάμε για λιγότερο από μια γενιά. Πολλοί άνθρωποι βέβαια δεν είναι ακόμη έτοιμοι για αυτή τη δραματική αλλαγή."

atheatignosi