«Καιρός» να σταματήσει η πολτοποίηση του Μαθήματος των Θρησκευτικών

Στις 8 Φεβρουαρίου, μέ άφορμή τή σχετική συζήτηση πού έγινε στις 6 Φεβρουάριου 2014 κατά τόν έορτασμό τής μνήμης τοϋ ίεροϋ Φωτίου στό Διορθόδοξο Κέντρο τής 'Εκκλησίας τής 'Ελλά­δος στή Μονή Πεντέλης, ή Πανελλή­νια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) έξέδωσε Δελτίο Τύπου. Μέ αύτό έπεσήμαινε τις εύθύνες τής Ιεραρχίας τής 'Εκκλησί­ας γιά τό άντορθόδοξο Νέο Πρόγραμμα Σπουδών γιά τό Μάθημα τών Θρησκευ­τικών. καθώς και αύτές τοϋ Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «Καιρός», μέλη τοΰ όποίου, δρώντας παρασκηνιακά, συνέταξαν τό Πρόγραμμα έπί ύπουργίας τής κ. Διαμαντοπούλου.

Τό άπαράδεκτο Πρόγραμμα έχει κα­ταδικασθεί άπό τόν Οικουμενικό Πατριάρχη, άπό Πανορθόδοξη Σύσκεψη έπί τών αιρέσεων, άπό τή συντριπτική πλει­οψηφία τών Επισκόπων, άπό τήν 'Ιερά Κοινότητα τοΰ Άγίου Όρους, άπό τό σύνολο σχεδόν τών θεολόγων έκπαιδευτικών, άπό πλήθος Συλλόγων Γονέ­ων τών παιδιών καί τόσους άλλους πα­ράγοντες καί πρόσωπα.

Θά περίμενε κανείς κάποτε νά ύπάρξει στοιχειώδης συναίσθηση άπό μέρους τών συντακτών τοϋ Προγράμματος. Άντί όμως γι΄ αύτό ή όμάδα τοΰ «Καιροΰ» συνέταξε άπάντηση στό Δελτίο Τύπου τής ΠΕΘ. Ή άπάντηση είναι θλιβερή. Κατηγορεί τήν ΠΕΘ ότι μετέρχεται «πρα­κτικές συκοφάντησης καί σπίλωσης» καί ότι ύπάρχει «έλλειμμα δημοκρατί­ας στούς κόλπους της», διότι «δέν άναγνωρίζει άκόμη καί τώρα στούς συνα­δέλφους τό δικαίωμα τής άποχώρησης άπό τις τάξεις της... καί τό δικαίωμα στόν άντίλογο καί τήν άντίθεση».

Τό καίριο όμως έρώτημα είναι τούτο: Άφοϋ οί συγκεκριμένοι θεολόγοι θεωρούν πώς έχουν δίκιο καί διαθέτουν πε­ρίσσευμα δημοκρατίας, γιατί δέν προσ­πάθησαν μένοντας στούς κόλπους τής ΠΕΘ νά πείσουν τούς συναδέλφους γιά τις άπόψεις τους καί νά διεκδικήσουν τήν ψήφο τους, ώστε νά έκλεγοΰν αύτοί στό Συμβούλιο της;

Απλούστατα διότι δέν έπειθαν κανέ­ναν. Προτίμησαν λοιπόν νά δράσουν διχαστικά: δημιούργησαν τήν ολιγομελή όμάδα τοϋ «Καιρού», άπέκτησαν προσ­βάσεις στό 'Υπουργείο καί έπιχειροϋν παρασκηνιακά νά έπιβάλουν τις άπόψεις τους, άπόψεις έλάχιστης μειοψηφί­ας, στό σύνολο τών θεολόγων.

Αλήθεια, πώς μπορούν καί προχω­ρούν έτσι; Δέν άναλογίζονται τό μέγε­θος τών εύθυνών τους έναντι τών οικο­γενειών πού τούς έμπιστεύονται τά παιδιά τους, καί έναντι τοϋ Θεοϋ'

Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

 http://aktines.blogspot.gr

Θεολόγοι του ΚΑΙΡΟΥ και συγκεκριμένοι μητροπολίτες πρωτοπόροι στην εθνική αποδόμηση

Θεολόγοι του ΚΑΙΡΟΥ και συγκεκριμένοι μητροπολίτες πρωτοπόροι στην εθνική αποδόμηση

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Ο αξιότιμος κ. Σιάσος, με την εμπεριστατωμένη εισήγησή του, κατέρριψε πλήρως τη σαθρή συλλογιστική των υπερμάχων της ιδρύσεως του τμήματος ισλαμικών σπουδών, αποκαλύπτοντας τα όσα τεκταίνονται στο σκοτεινό παρασκήνιο, φωτίζοντας άγνωστες πτυχές τους και προειδοποιώντας για τις οδυνηρές συνέπειες της υλοποιήσεως της σχεδιαζόμενης, επίμαχης, πρωτοβουλίας.

Δυστυχώς βρέθηκε η "συμμαχία των προθύμων", εντός του περιβόλου της θεολογικής σχολής, που με την άφρονα ενέργειά της θέτει νάρκη στα θεμέλια του έθνους. Πρωτοπόροι της συγκεκριμένης, εθνοαποδομητικής πρωτοβουλίας τα μέλη του γνωστού και μη εξαιρετέου συνδέσμου θεολόγων Ο ΚΑΙΡΟΣ που, ταυτοχρόνως, πρωτοστατούν στην απο-ορθοδοξοποίηση του μαθήματος των Θρησκευτικών καθώς και σε άλλες αποδοκιμαστέες πρωτοβουλίες οι οποίες, εξ αντικειμένου, υπηρετούν τους νεοταξίτικους σχεδιασμούς.

Αλγεινή, επίσης, εντύπωση προκαλούν τα όσα, ΜΕ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ, κατήγγειλε ο κ. καθηγητής αναφορικά με τη στάση κάποιων μητροπολιτών της Ελλαδικής Εκκλησίας απέναντι στο όλο ζήτημα.

Λ.Ν.

Οι καταστροφικές λατρείες στην Ελλάδα, οι σκοποί τους και οι ταχτικές τους!

Οἱ καταστροφικές λατρεῖες στήν Ἑλλάδα,

οἱ σκοποί τους καί οἱ ταχτικές τους!

ΠΟΛΛΑ "ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΆ" ΔΟΛΩΜΑΤΑ

ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΓΚΙΣΤΡΙ

ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ!

Ποιοί ἄνθρωποι κινδυνεύουν περισσότερο!

Πρέπει νά ξέρεις ὅτι οἱ πολυάριθμες ὁλοκληρωτικές αἱρέσεις καί παραθρησκευτικές ὀργανώσεις πού δροῦν στή χώρα μας, εἶναι ὁμάδες ποὐ ἐντάσσονται στό ρεῦμα τῆς "Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου", ἡ ὁποία κηρύσσει ἕνα νέο "Χριστό" (τόν Ἀντίχριστο δηλαδή), ἀκυρώνοντας τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Οἱ ὁμάδες αὐτές κρύβονται πίσω ἀπό παραπλανητικά προσωπεῖα ὅπως: χριαστινικά, ψευδοχριστιανικά, χιλιαστικά, ἐσχατολογικά, φιλοσοφικά, φιλανθρωπικά, πολιτιστικά, ἀποκρυφιστικά, νεογνωστικά, γκουρουϊστικά, ἰνδουϊστικά, βουδιαστικά, ἰαπωνικά, ἰσλαμικά, ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν, πολεμικῶν τεχνῶν, ἰνστιτοῦτα ψυχολογίας, παραψυχολογικά, μέχρι καί νεοειδωλολατιρκά καί σατανιστικά. Μερικές μάλιστα διατείνονται ὅτι εἶναι καί "ὀρθόδοξες"!

Τό τραγικό εἶναι ὅτι ὅλες αὐτές οἰ μορφές τῆς πλάνης δέν ἀποκαλύπτουν πάντοντε τό ἀληθινό τους πρόσωπο, γι' αὐτό καί εὔκολα μποροῦν νά ἐπιτύχουν τόν προσηλυτιστικό τους σκοπό. Ἔτσι παρατηρεῖται στήν ἐποχή μας μιά ἀνέντιμη ἐκμετάλλευση τῶν συνανθρώπων μας. 

Ὁ κάθε ἄνθρωπος πού εἶναι ἀπληροφόρητος, καλοπροαίρετος καί δέν ἔχει γνήσιο ἐκκλησιαστικό φρόνημα μπορεῖ νά πέσει σέ σύγχυση καί νά γίνει ἕνα ὑποψήφιο θῦμα. Ἰδίως κινδυνεύουν οἱ νέοι πού ψάχνουν γιά ἰδανικά στήν ὑλόφρονα κοινωνία πού ζοῦμε, ἀλλά καί ὄσοι βρίσκονται σέ δύσκολη περίοδο τῆς ζωῆς τους (ἀσθένεια ἤ θάνατος ἀγαπημένου προσώπου, διαζύγιο, σπουδές κ.ἄ.). Ἐκμεταλλεύονται δηλαδή ὅλα τά ὑπαρξιακά προβλήματα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καί τίς συναισθηματικές του καταστάσεις, γιά νά παραπλανήσουν καί νά περάσουν τά σχέδιά τους. Γιά νά ἐπιτύχουν τούς σκοπούς τους αὐτούς χρειάζονται μέλη μέ πλήρη φυσική καί ψυχική ἐξάρτηση.

Οἱ διάφορες ὁμάδες ἐκμεταλλεύονται αὐτή σου τήν ἀγωνία καί σοῦ δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι προσφέρουν ὅλα ἐκεῖνα "πού μέχρι τώρα ἀναζητοῦσες χωρίς νά τά βρεῖς". Σοῦ προσφέρουν ἀκόμη ἁπλουστευμένες "λύσεις", φαινομενικά λογικές. Καί ἰσχυρίζονται ὅτι ἀποτελοῦν τή "νέα κοινωνία", τή "νέα ἐποχή", τήν "κοινωνία τοῦ Νέου Κόσμου" ἤ ὅτι ἔχουν ἀπόκαταστήσει τόν "Παράδεισο τή γῆ" γιά ὅσους ἔχουν ἐνταχθεῖ σέ μιά ἀπό τίς Κοινότητες τῶν "Παιδιῶν τοῦ Θεοῦ" ἤ ἔχουν "εὐλογηθεῖ" ἀπό τούς "τέλειους γονεῖς" μας ἤ ἔχουν προσληφθεῖ στήν "τέλεια οἰκογένεια", ἤ ὅτι ἔχουν παρακολουθήσει σεμινάρια "ἀναπτύξεως τοῦ νοῦ" κλπ.. Ὅλες ὅμως αὐτές οἱ ἑλκυστικές εἰκόνες πού προβάλλουν πρός τά ἔξω εἶναι τό προπέτασμα γιά νά σέ παγιδεύσουν, καλύπτοντας τή ζοφερή πραγματικότητα πού ἐπικρατεῖ μέσα σ' αὐτές τίς ὁμάδες.

Αὐτή τήν κατάσταση τήν ἔχουν ὀνομάσει διεθνῶς "ψυχοναρκωτικά" καί ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στόν ἀδίστακτο βιασμό συνειδήσεων, στήν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μας καί τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, ἄν δέν ὑπάρξει ἔγκαιρη ἀφύπνιση ἤ ἄν δένυπάρξει γυρισμός.

Ἡ διαδικασία εἶναι σχεδόν ἡ ἴδια σ' ὅλες τίς ὁμάδες:

• μονοπώληση τῆς πηγῆς πληρόφηρησης,
• ἰδεολογική καί κοινωνική ταύτιση μέ τήν ὁμάδα,
•  πλήρης ἀπασχόληση,
• πίεση χρόνου,
• ἄσκηση τρομοκρατίας
• αὐστηροί κανόνες πού θέτουν σέ κίνδυνο ἀκόμη καί τή ζωή τῶν θυμάτων,
• ἀπόλυτη ὐποταγή στήν ἡγεσία,
• ἐξουδετέρωση τῆς ἐλεύθερης διαπροσωπικῆς σκέψης καί κρίσης,
•  ἐξουθένωση τῆς προσωπικότητας τοῦ ἀτόμου,
• πλήρης ὐποδούλωση.

Γι' αὐτό οἱ παραθρησκευτικές ὁμάδες (σέκτες) χαρακτηρίζονται διεθνῶς ὡς "καταστροφικές λατρεῖες", "ἐλευθεριοκτόνες ὁμάδες" ἤ "ὁμάδες χειρισμοῦ τοῦ νοῦ".

Οἱ "καταστροφικές λατρεῖες"

Παραθρησκευτικές ὀργανώσεις καί σατανολατρεία

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΘΗΝΑ (2011)

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο

Π. Θεόδωρος Ζήσης - Α' Χαιρετισμοί 2014 ''Τμήμα ισλαμικών σπουδών στη Θε...

Ο πραγματικός στόχος της αναβίωσης του σύγχρονου πολυθεϊσμού - ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

Εν Πειραιεί τη 10^η Μαρτίου 2014

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΒΙΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΥ

       Ζούμε δυστυχώς σε μια εποχή πρωτοφανούς πνευματικής συγχύσεως. Ο σημερινός άνθρωπος παραπαίει σε έναν ωκεανό θρησκευτικών πίστεων, δοξασιών και αντιλήψεων.

Ειδικότερα ο Ευρωπαίος άνθρωπος, αν και γαλουχήθηκε επί σειρά αιώνων με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως, ωστόσο δεν μπόρεσε δυστυχώς να αξιολογήσει τον πολύτιμο αυτό θησαυρό και να τον κρατήσει ως κόρη οφθαλμού. Αφού λοιπόν τον καταφρόνησε και τον απέρριψε στο περιθώριο της ζωής του, στράφηκε προς την αθεΐα και τον υλισμό, αναζητώντας μέσα στα αθεϊστικά συστήματα του Διαφωτισμού, του Μηδενισμού και του Μαρξισμού να νοηματοδοτήσει την ζωή του. Επειδή δε και εδώ δεν μπόρεσε να βρει πληρότητα ζωής, άρχισε να στρέφεται προς τον χώρο του αποκρυφισμού και να περιπλανάται μέσα στο πυκνό πνευματικό σκοτάδι της μαγείας, του νεοσατανισμού και των ανατολικών θρησκευτικών συστημάτων του Ινδουισμού, του Βουδισμού, κ.α.

     Στα πλαίσια αυτών των περιπλανήσεων θα πρέπει να εντάξουμε και το φαινόμενο του Νεοπαγανισμού, που προωθείται από τους ηγήτορες της «Νέας Εποχής», στην προσπάθειά τους να «ξυπνήσουν» τα νεκρά, εδώ και χιλιετίες, πολυθεϊστικά θρησκεύματα και να τα καθιερώσουν ως σύγχρονες θρησκείες, ως δήθεν «υψηλής στάθμης θρησκευτικές πίστεις», ως «αντίδοτο» για τον δήθεν «σκοταδιστικό» Χριστιανισμό, ο οποίος γι’ αυτούς είναι η «κατάρα της ανθρωπότητας». Βέβαια, στα πλαίσια της θρησκευτικής ελευθερίας,συνταγματικά κατοχυρωμένης,την οποία βέβαια σέβεται και ποτέ δεν παραβιάζει ο ίδιος ο Κύριός μας, κατά τον λόγο του «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…», ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει, αν θα ακολουθήσει τον Χριστό, ή κάποιο θρησκευτικό σύστημα. Η Εκκλησία όμως, μέσα στα πλαίσια της ποιμαντικής της φροντίδας και μέριμνας, οφείλει να επισημαίνει την πλάνη και το ψεύδος, να διαφωτίζει  τον πιστό λαό του Θεού και να τον περιφρουρεί από τους κινδύνους, που ελλοχεύουν να εμπλακεί και εγκλωβιστεί σε κάποιο από τα παρά πάνω θρησκευτικά συστήματα και τελικά να στερηθεί τη σωτηρία του.

        Πριν λίγες ημέρες, ημερήσια εφημερίδα των Αθηνών είχε αναφερθεί με άρθρο της σε μια ομάδα ελλήνων πολυθεϊστών, η οποία τελεί ιεροπραξίες, υποτίθεται, παρόμοιες με εκείνες των αρχαίων προγόνων μας πολυθεϊστών. Μάλιστα έγινε γνωστό δια του άρθρου η έκδοση σχετικού βιβλίου της «πατρώας Ελληνικής οικιακής λατρείας, όπως αυτές έχουν καθιερωθεί και τελούνται από τη μοναδική στο είδος της … με σκοπό να βοηθηθούν οι σύγχρονοι Έλληνες πολυθεϊστές στα πρώτα τους βήματα επί της ατραπού της Ελληνικής λατρευτικής παράδοσης».

     Επ’ αυτού έχουμε να παρατηρήσουμε κατ’ αρχήν ότι η προβαλλόμενη από τους αρχαιολάτρες θρησκεία, είναι μια θρησκεία σύγχρονη, στα πλαίσια της πανθρησκείας της «Νέας Εποχής». Όπως παρατηρεί σύγχρονος μελετητής του φαινομένου, «οι έλληνες νεοπαγανιστές, μέσα από τις αρχαίες θεότητες προσπαθούν να ικανοποιήσουν σύγχρονες αναζητήσεις, που όμως διαφοροποιούνται ριζικά από εκείνες των αρχαίων προγόνων μας. Γίνεται δηλαδή προσαρμογή και όχι προσέγγιση» (π. Κυριακού Τσουρού Ο Νεοπαγανισμός της «Νέας Εποχής», Αθήνα 2008, σελ.34). Εξ’ άλλου και η διάσημη παγανίστρια Βίβιαν Κράουλι υποστηρίζει, ότι ο Νεοπαγανισμός είναι μια «σύγχρονη θρησκεία» (όπου, ανωτ.).

      Πέραν αυτού, η αναβίωση της αρχαιοελληνικής λατρευτικής παράδοσης είναι αδύνατη, διότι ελάχιστα, έως μηδαμινά είναι τα στοιχεία των αρχαίων τελετουργιών που έχουν διασωθεί. Κι’ αυτό γιατί, όπως είναι γνωστό, τα πάμπολλα και πολυποίκιλα τελετουργικά των αρχαίων δεν καταγράφονταν, αλλά παραδίδονταν προφορικά από τον ένα ιερέα στον άλλον, ως «ιερατική τέχνη». Με την κατάρρευση και το σβήσιμο της πληθώρας των μορφών της αρχαιοελληνικής θρησκείας, έσβησε και χάθηκε οριστικά και η προφορική παράδοση των τελετουργικών. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν βεβαίως οι σύγχρονοι πολυθεϊστές σε όλο τον κόσμο. Άρα ο ισχυρισμός των, ότι δήθεν τελούν τα αρχαία τελετουργικά είναι αναληθής και παραπλανητικός, για τη δημιουργία μόνον εντυπώσεων στους οπαδούς των. Αν εξετάσουμε προσεκτικά τα τελετουργικά των διαφόρων ομάδων, θα διακρίνουμε ξεκάθαρα τις κραυγαλέες διαφορές τους, οι οποίες είναι αυθαίρετοι αυτοσχεδιασμοί των ηγητόρων τους. Άλλωστε, οι διαφορές ανάμεσα στις πολλές πολυθεϊστικές ομάδες είναι αγεφύρωτες, ακόμα και σε θεμελιώδη ζητήματα, όπως είναι η φύση των «θεών». Άλλοι τους πιστεύουν ως οντότητες, άλλοι ως προσωποποιημένες φυσικές δυνάμεις, άλλοι ως απρόσωπες φυσικές δυνάμεις, άλλοι ως ιδεατά αρχέτυπα, άλλοι ως εξελιγμένες ανθρώπινες υπάρξεις, κ.ο.κ. Ούτε και ως προς τον αριθμό των «θεών» μπορούν να συμφωνήσουν. Απόδειξη αυτού η παντελής αδυναμία τους να συνεννοηθούν σε μια ελάχιστη βάση και να ενωθούν.

      Η ίδια εφημερίδα δημοσίευσε και άλλο άρθρο εξαίροντας την προσωπικότητα του μακαριστού αστρονόμου Κ. Χασάπη, ο οποίος είχε αναδείξει τα «ορφικά κείμενα», που ο αρθογράφος τα χαρακτηρίζει ως τον «δρόμο προς τη θέωση». Εις ό, τι αφορά τα λεγόμενα «ορφικά κείμενα», και τον μυθικό υποτιθέμενο συντάκτη τους Ορφέα, απαντήσαμε λεπτομερώς σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας. Εδώ το μόνο που μπορούμε να προσθέσουμε είναι ότι ο κάθε επιστήμονας κρίνεται για την αξία του στην συγκεκριμένη επιστήμη που κατέχει και υπηρετεί. Ο μακαριστός Κ. Χασάπης, αστρονόμος ων, ασχολήθηκε και με την θρησκειολογία, την οποία βέβαια δεν είχε σπουδάσει και επομένως δεν κατείχε. Διετύπωσε αυθαίρετα συμπεράσματα και ερμηνείες σχετικά με τον ορφισμό, δικής του έμπνευσης, αγνοώντας τα επιστημονικά στοιχεία.

      Παρακαλούμε λοιπόν τους αδελφούς μας Χριστιανούς, οι οποίοι διαβάζουν τέτοιου είδους μελέτες και συγγράμματα να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μην τα δέχονται άκριτα, πολλώ δε μάλλον να παρασύρονται και να υιοθετούν τις αληθοφάνειές τους. Η αποθέωση συλλήβδην και άκριτα της πολυθεϊστικής αρχαιότητος και των κοινών μας προγόνων είναι σαφέστατα αντιεπιστημονική πρακτική, διότι ως επί το πλείστον, εισχωρεί ο παράγων συναίσθημα, ο οποίος δεν επιτρέπει την αντικειμενική έρευνα και θεώρηση. Εξ’ άλλου υπάρχουν πλευρές της αρχαιότητος, τις οποίες βέβαια, ποτέ δεν θα θέλαμε οι σημερινοί έλληνες να αντιγράψουμε ως πρότυπα στην πολιτική και κοινωνική μας ζωή, όπως είναι ο θεσμός της δουλείας, η θεώρηση της γυναίκας ως αντικειμένου στις ηδονιστικές διαθέσεις του ανδρός και ο παραμερισμός της, (ως μη εχούσης κανένα πολιτικό δικαίωμα), στο περιθώριο της πολιτικής ζωής, οι συνεχείς εμφύλιοι πόλεμοι των προγόνων μας (βλ. Πελοποννησιακός πόλεμος κ.λ.π.).

     Προφανώς οι συμπολίτες μας πολυθεϊστές δε μελετούν όσο πρέπει την ιστορία των προγόνων μας, ή σκοπίμως αποκρύπτουν τις σκοτεινές της πλευρές. Εν προκειμένω, η αποθέωση της αρχαίας Ελλάδος, και κύρια της αρχαιοελληνικής θρησκείας, δεν έχει στόχο να προβάλλει πραγματικά τις όποιες αξίες της αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, τις οποίες όλοι μας δεχόμαστε και σεβόμαστε, αλλά να απομειώσει την σημερινή χριστιανική Ελλάδα και να εκμηδενίσει την μετέπειτα χριστιανική της πορεία! Το εγχείρημά τους να νεκραναστήσουν ένα οριστικά νεκρό θρησκευτικό σύστημα εδώ και δεκαεπτά αιώνες, πιστεύουμε, ότι είναι μια ουτοπία. Ίσως δεν τους έγιναν μάθημα οι δύο παταγώδεις αποτυχημένες απόπειρες «ανάστασης» του αρχαίου παγανισμού, από τον ανεδαφικό ηλιολάτρη Ιουλιανό, τον 4^ο αιώνα και από τον σκοτεινό ζωροαστριστή Πλήθωνα τον 15^ο αιώνα!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Ο υπεύθυνος

Αρχ. π. Παύλος Δημητρακόπουλος

Ο Γραμματέας

κ. Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος

Αναρτήθηκε από ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

ΜΗΝΥΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΘ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΙΔΡΥΣΗΣ «ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ»

ΜΗΝΥΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΘ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΙΔΡΥΣΗΣ «ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΙΣΛΑΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ»

Ως φοιτητές του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, έχοντας πληροφορηθεί μόλις προσφάτως τα σχέδια ορισμένων προσώπων για ίδρυση «τμήματος ισλαμικών σπουδών» εντός της ιστορικής Σχολής μας, επιθυμούμε να τοποθετηθούμε και να διατρανώσουμε την πλήρη και κάθετη αντίθεσή μας προς κάθε εμπλεκόμενο! Η αντίθεσή μας αυτή, δεν είναι αυθαίρετη και αναιτιολόγητη, ούτε καταφέρεται ενάντια σε όσους ανθρώπους θρησκεύουν στο Ισλάμ, άλλωστε η πίστη του καθενός αποτελεί αναφαίρετο θεμελιώδες δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται θεσμικά  από το Ελληνικό Σύνταγμα.  Αυτό το οποίο μας κάνει στη συγκεκριμένη περίπτωση αντίθετους σε ένα τέτοιο σχέδιο είναι:

Α) το γεγονός πως για πρώτη φορά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και δή σε χώρα Ορθόδοξη, επιχειρείται με προκλητικό τρόπο το αντισυνταγματικό εγχείρημα της θεσμικής καθιέρωσης και αναγνώρισης στον ευαίσθητο χώρο της παιδείας, και μάλιστα στην ανώτατη βαθμίδα, που είναι το Πανεπιστήμιο, ενός θρησκευτικού μορφώματος που απορρίπτει το βασικό δόγμα της Τριαδικότητας του Αγίου Θεού, και που καθυβρίζει τη θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, κάτι που αποτελεί ξεκάθαρα «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος». Επειδή το θέμα της σωτηριολογίας, εξ απόψεως ορθοδόξου, φαίνεται πως δεν απασχολεί τους υπέρμαχους αυτού του σχεδίου, τους υπενθυμίζουμε απλώς ότι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τονίζει ξεκάθαρα πως «τίς ἐστιν ὁ ψεύστης εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι ᾿Ιησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριστός; οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱόν.   πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν υἱὸν οὐδὲ τὸν πατέρα ἔχει.»^[1] .

Β) διότι το Ισλάμ αποτελεί ένα αντιδημοκρατικό, βίαιο και ρατσιστικό ανθρωποπαθές κατασκεύασμα, η διδασκαλία του οποίου -δια μέσου του ανίερου Κορανίου- προτρέπει τους «πιστούς» σε πράξεις βίας εις βάρος των «απίστων», όλων όσων δηλαδή δεν ασπάζονται το Ισλάμ, με βάση το Κοράνι. Πως είναι δυνατόν να αποδεχθούμε στους κόλπους μιας ορθόδοξης, επί τη βάση της, Θεολογικής Σχολής, να διδάσκεται μια θρησκεία με έντονα στοιχεία φασισμού, που καταπιέζει πληθώρα κοινωνικών ομάδων, όπως είναι οι γυναίκες, επί παραδείγματι, που εξευτελίζονται με βαρβαρότητα «εν ονόματι της πίστεως»; Πώς είναι δυνατόν να ενστερνιζόμαστε την «απαίτηση» των εκπροσώπων του Ισλάμ, να λάβουν βήμα εκπαιδευτικό σε μία, πνευματικά, ετέρου γένους χώρα, ως δικαίωμα που απορρέει από την «αρχή της αναλογικότητας», όταν οι ίδιοι οι ισλαμιστές στις χώρες τους καταπατούν κάθε έννοια θρησκευτικής ελευθερίας και δικαίου; Πώς παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι, σχεδόν σε καθημερινή βάση, πολλοί Χριστιανοί μαρτυρούν στα χέρια μουσουλμάνων φονταμενταλιστών στις ισλαμικές χώρες;

Γ) επειδή οι λόγοι τους οποίους επικαλούνται οι υποστηρικτές του σχεδίου είναι τάχα «εθνικοί», για να εκπαιδεύονται οι ιεροδιδάσκαλοι της μειονότητας σε επίπεδο πανεπιστημιακό κι όχι από τις παράνομες μουφτείες του τουρκικού προξενείου, ερωτούμε: Ακόμα κι αν πρόκειται για πολιτικό σχεδιασμό του «κεντρικού κράτους των Αθηνών», πόσο αξιόπιστη μπορούμε να θεωρήσουμε μια τέτοια πολιτική, όταν το ελληνικό κράτος παραμένει μονίμως ενδοτικό στην εξωτερική πολιτική του, μη διεκδικώντας ούτε τα ιστορικά δίκαιά του, στα πλαίσια της «αρχής της αναλογικότητας»; Ποιος μπορεί άραγε να αποκλείσει το ενδεχόμενο, πίσω από την ίδρυση ενός «τμήματος ισλαμικών σπουδών» να βρίσκεται μία στρατηγική επιδίωξη της Άγκυρας για «μετατόπιση» του θρακικού ζητήματος προς την ενδοχώρα; Επιπλέον, ποιος μπορεί να διασφαλίσει ότι οι «εκπαιδευτές» του εν λόγω τμήματος, δεν θα συνεχίσουν να ορίζονται εμμέσως πλην σαφώς από την Άγκυρα;

Δ) σε μια εποχή που γίνεται πολλή φασαρία για τον ομολογιακό ή μη, χαρακτήρα που θα πρέπει να έχει το μάθημα των θρησκευτικών στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση, με ποιο κριτήριο ορισμένοι πολέμιοι του ομολογιακού μαθήματος, εισηγούνται και αποδέχονται την ίδρυση ενός «τμήματος ισλαμικών σπουδών», που η διδασκαλία του θα βασίζεται στο Κοράνιο, και άρα στην «ομολογιακή κατάρτιση» των μουσουλμάνων; Άραγε ισχύουν άλλα κριτήρια για τον τρόπο διδασκαλίας του Ισλάμ, και άλλα για τον τρόπο διδασκαλίας της Ορθοδοξίας;

Ε) τέλος, θα πρέπει να θυμίσουμε σε κάποιους ότι η Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης, αποτελεί παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τις σπουδές Ορθοδόξων, αλλά και μη Ορθοδόξων, ένα οικουμενικό κέντρο Ορθοδόξων Σπουδών. Η Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης είναι ένας τίτλος τιμής από μόνη της, για όσους είχαν και έχουν την ευλογία να σπουδάζουν στα ιερά χώματα της Συμβασιλεύουσας του Βυζαντίου, και πόλεως του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου και του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Διερωτώμεθα λοιπόν, πως θα επιτρέψουμε έτσι, «ελαφρά τη καρδία», αυτό το παγκοσμίου φήμης πανορθόδοξο κέντρο σπουδών, να αλωθεί με υπογραφή δική μας, από τους εκπροσώπους του φονταμενταλιστικού Ισλάμ;

Εν κατακλείδι, επιθυμούμε να αναφέρουμε πως ως Ορθόδοξοι πρωτίστως φοιτητές του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, προβληματιστήκαμε ιδιαιτέρως όταν πληροφορηθήκαμε ότι επίκειται αυτή η αιφνιδιαστική εξέλιξη για την αγαπημένη μας Σχολή. Ενθυμούμενοι μάλιστα το τραγικό γεγονός που έλαβε χώρα πρίν από περίπου ένα χρόνο στο Λονδίνο, όταν ένας φονταμενταλιστής ισλαμιστής αποκεφάλισε στη μέση του δρόμου δύο άτυχους χριστιανούς πολίτες και ερευνώντας στο διαδίκτυο κάποιες παραπάνω λεπτομέρειες της υπόθεσης, με έκπληξη διαπιστώσαμε πως ο σφαγέας του Λονδίνου είχε προσηλυτιστεί εντός του αγγλικού εδάφους, από σχολή ισλαμική, η οποία είχε κρατική στήριξη και χρηματοδότηση. Δεν αποτελούσε δηλαδή η φρίκη αυτή προϊόν έλευσης ισλαμιστών μεταναστών, αλλά δημιουργίας τρομοκρατών εντός του αγγλικού εδάφους από την αρχή μέχρι το τέλος, μέσω προσηλυτισμού^[2]. Αναλογιζόμενοι λοιπόν αυτό το πρόσφατο τραγικό περιστατικό σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, ευχόμαστε και ελπίζουμε να πρυτανεύσει η σύνεση μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων αρμόδιων φορέων, που θα κληθούν να αποφασίσουν για αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορά την ταυτότητα της Σχολής μας.

---

[1] Α΄ Ιω. β΄ 22-23

[2]http://olympia.gr/2013/05/24/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-%CF%83%CE%BF%CE%BA-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85-%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD/#more-275326

 ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ

 https://www.youtube.com/watch?v=LoOztHNfmpA

 

ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: 

«ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

- ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ 

ή ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ-ΠΑΙΓΝΙΟ;»

Ψήφισμα των Ιερέων της Ι. Μ. Θεσσαλονίκης για το θέμα της δημιουργίας κατευθύνσεως Ισλαμικών σπουδών στη Σχολή Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Ψήφισμα των Ιερέων της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης της Τρίτης 28ης Ιανουαρίου 2014 για το θέμα της δημιουργίας κατευθύνσεως Ισλαμικών σπουδών στη Σχολή Θεολογίας του Α.Π.Θ. (6/3/2014)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Βογατσικοῦ 7 - 546 22 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310-229.871, καὶ τηλεομ. 2310-269.291.-

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΤΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΜΗΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ

τῶν Ἐφημερίων Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

τῆς Τρίτης 28ης  Ἰανουαρίου 2014.-

Οἱ ἑκατὸν δεκαπέντε (115) ἐφημέριοι ἱερεῖς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης στὴν τακτικὴ μηνιαία Ἱερατικὴ Σύναξή τους μὲ τὴν παρουσία καὶ τὴν ὁμιλία τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου, μετὰ ἀπὸ ὅλη τὴν ἐνημέρωση στὰ τρέ-χοντα προβλήματα καὶ στὰ ποιμαντικὰ ζητήματα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, καὶ μετὰ ἀπὸ διαλογικὴ συζήτηση γιὰ τὸ πῶς θὰ διοργανωθοῦν καλύτερα οἱ προσπάθειες προσφορᾶς καὶ διακονίας πρὸς τὸν λαό μας, ἀπεφάσισαν καὶ συνεσκέφθησαν νὰ συντάξουν τὸ παρὸν

ΨΗΦΙΣΜΑ μὲ τὸ ὁποῖο :

1. ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ ἄμεσα, ἀπόλυτα καὶ κατηγορηματικὰ τὴν ἰδέα καὶ τὴν προσπάθεια ποὺ καταβάλλεται γιὰ νὰ ἱδρυθῇ τμῆμα ἢ κατεύθυνση ἰσλαμικῶν σπουδῶν στὸ Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Φρίτ-τουν ὅσοι Θεσσαλονικεῖς ἄκουσαν μιὰ τέτοια πρόθεση.

2. ΚΑΛΟΥΝ τὶς ἁρμόδιες ἀρχές, τοὺς πνευματικοὺς φορεῖς, τοὺς φοιτητές, ὅλο τὸν ὑπαλληλικὸ κόσμο, τοὺς ἐργαζομένους συμπολῖτες, τὰ φιλομακεδονικὰ σωματεῖα, καὶ τὶς ἰδιωτικὲς πρωτοβουλίες τῆς πόλεως νὰ συμπράξουν καὶ νὰ βοηθήσουν προκειμένου νὰ ἀποτραπῇ αὐτὴ ἡ ἐπικίνδυνη εἴσοδος τοῦ Ἰσλὰμ στὴν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης.

3. ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ὅτι οἱ συνέπειες ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Ἰσλὰμ σὲ εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ σὲ χῶρες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἔχει δημιουργήσει παντοῦ προβλήματα συγκρούσεων καὶ ἀναμετρήσεων καὶ καταστροφῶν ποὺ καθημερινῶς δημοσιεύονται στὰ ΜΜΕ καὶ στὸν τύπο, καὶ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ὅτι δὲν ἔχουν καμμία ἀντιδικία ἢ ἐχθρότητα μὲ τὴν θρησκεία τοῦ Ἰσλάμ, ἀλλ’ ὄχι καὶ νὰ εἰσαγάγουν κάποιοι στὰ δώματα τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθοδοξίας τὸ περιεχόμενο τῆς θρησκείας τοῦ Ἰσλάμ.

4. ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΝ στοὺς παράγοντες τοῦ τόπου μας, ὅτι οἱ ἁρμόδιοι τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Κωνσταντινούπολη ἐπὶ σαράντα χρόνια ἐμπαίζουν τὸ Πατριαρχεῖο μας καὶ τοὺς ἐναπομείναντες Χριστιανοὺς γιὰ νὰ δοθῇ ἄδεια ἐπαναλειτουργίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, ἐνῷ μερικοὶ ἐδῶ θέλουν νὰ ἀνοίξουν κερκόπορτες γιὰ νὰ ἐγκατασταθῇ τὸ Ἰσλὰμ στὸ ἱστορικὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο καὶ στὴ Χριστιανικὴ Θεσσαλονίκη τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ ἁ-γίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

5. EΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ καὶ πάλιν τὴν ἀμετάβλητη θέση τους ὅτι ἡ προσπάθεια δημιουργίας κατευθύνσεως Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πρέπει νὰ ἀποτραπῇ ὁπωσδήποτε διότι αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ ἀξιοπρέπεια καὶ τὸ καλῶς νοούμενον συμφέρον τοῦ πληρώματος τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Θεσσαλονίκης.

6. ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΨΗΦΙΣΜΑ θὰ δοθῇ ἁρμοδίως στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, στὸν κ. Πρύτανι τοῦ ΑΠΘ, στὸν κ. Πρόεδρο τοῦ Θεολογικοῦ Τμήματος τῆς Θεο-λογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ, καὶ στὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως.

Οἱ Ἐφημέριοι Ἱερεῖς

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης

τῆς ἐξουσιοδοτηθείσης Ἐπιτροπῆς

Ἀκολουθοῦν αἱ ὑπογραφαὶ αὐτῶν

 ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ

 https://www.youtube.com/watch?v=LoOztHNfmpA

 

ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: 

«ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ

- ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ 

ή ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ-ΠΑΙΓΝΙΟ;»

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 1917-87

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΡΩΣΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 70ΕΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ 1917-1987 ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ρώσοι Νεομάρτυρες Σχεδόν εκατό χρόνια έχουν συμπληρωθεί από την επικράτηση της κομουνιστικής Επανάστασης στη Ρωσία το 1917.  Επί 70 έτη ο ρωσικός λαός, γνωστός για τη μεγάλη του προσήλωση στην Ορθοδοξία, υπέφερε και στέναζε κάτω από το βάρος μιας στυγνής τυραννίας.  Μεγάλη σιγή έχει καλύψει τα δεινά, που η Ρωσική Εκκλησία και ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού λαού υφίστατο κατά τη διαδρομή των 70 αυτών ετών.   Την Ρωσική Ορθόδοξο Εκκλησία ευθύς εξ αρχής την πολέμησαν αμείλικτα οι άθεοι του Κομμουνιστικού καθεστώτος.  Την αποψίλωσαν από τα στελέχη της, την απομόνωσαν από το ποίμνιο της και την οδήγησαν στην περιφρόνηση, στην εξουθένωση, στο διωγμό, στο μαρτύριο και στο αίμα. Το κομουνιστικό καθεστώς έκανε σχεδόν τα πάντα για να αφανίσει από το πρόσωπο της γης την Ορθόδοξη Πίστη και την Εκκλησία.  Άλλοτε συγκεκαλυμμένα και άλλοτε απροσχημάτιστα έθεσε σε ενέργεια ένα πανούργο και δολοφονικό μηχανισμό όχι μόνο για να διαλύσει την Εκκλησία αλλά και για να εξαλείψει, όπως πίστευε, και αυτό ακόμη το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού. Διώξεις και κατατρεγμοί, φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις, δολοφονίες, βασανιστήρια, νόμοι και προπαγάνδα, επιστήμη και στρατός, όλα χρησιμοποιήθηκαν με λύσσα για να αφανιστεί κάθε Ιερό και Όσιο και να οδηγηθεί ένα ολόκληρο Έθνος προς την εθνική καταστροφή και τον όλεθρο.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΒΙΑΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Οι πρώτες εκτελέσεις Ρώσων Ορθοδόξων Το αντιθρησκευτικό κίνημα στη Σοβιετική Ένωση άρχισε αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους.  Για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο του εκριζωμού του θρησκευτικού συναισθήματος και η καταπολέμηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, υπήρχε από το κομουνιστικό κόμμα πρόγραμμα βιαιότητας συνδυασμένο με προπαγάνδα. Αμέσως μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, το Νοέμβριο του 1917, οι κομουνιστές άρχισαν τον αγώνα ενάντια στην Εκκλησία.  Κήρυξαν την Εκκλησία εχθρό της επανάστασης και κατηγόρησαν τον Κλήρο για πολιτική αναξιοπιστία.  Το δικτατορικό κόμμα δεν περιορίστηκε σε συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτελέσεις των κληρικών.  Κατέσχεσαν τους θησαυρούς της Εκκλησίας, έκλεισαν ή κατέστρεψαν τις Εκκλησίες, τα Μοναστήρια και όλες τις Εκκλησιαστικές σχολές.  Άνοιξαν τα μνήματα των Αγίων (1920), έκαναν αντιθρησκευτικές επιδείξεις στους δρόμους και έκαιγαν Άγιες εικόνες στις πλατείες των πόλεων σε μια σκόπιμη προσπάθεια να προσβάλλουν τα αισθήματα του λαού. Ο πρώτος επίσκοπος στο μακρύ κατάλογο αυτών που μαρτύρησαν ήταν ο Μητροπολίτης Κιέβου Βλαδίμηρος οποίος συνελήφθηκε, χτυπήθηκε βάναυσα με το Σταυρό και το εγκόλπιο που φορούσε, στη συνέχεια αφού προσευχήθηκε και συγχώρησε τους στρατιώτες που είχαν πάρει την εντολή να τον εκτελέσουν, υπέστη το δια τουφεκισμού θάνατο.  Την ίδια χρονιά είχαν φονευθεί ή εξοριστεί σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως 2.691 εφημέριοι, 1.962 μοναχοί και 3.447 μοναχές. Το κόμμα διεκήρυττε αναιδώς ότι «η δικτατορία του δε συγκρατείται από τίποτε, δεν περιορίζεται από κανένα νόμο ή κανονισμό και η εξουσία του βασίζεται εξ ολοκλήρου στη βία». Οι πολιτικές κατηγορίες του εναντίον της Εκκλησίας ήταν μόνον ένα παραπέτασμα, για να καλύπτει το βαθύτερο μίσος του για τη θρησκεία. Εκείνοι οι οποίοι δεν δέχτηκαν να εγκαταλείψουν την Πίστη τους, θεωρήθηκαν ύποπτοι και υποβλήθηκαν σε διωγμό και μαρτύρια.

Η ΜΟΝΗ ΟΡΑΝΚΙ Ρώσοι Νεομάρτυρες Στο κέντρο της Ρωσίας, κοντά στο ποτάμι Βόλγα υπάρχει η Μονή Οράνκι. Ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα. Το 1918 οι κομουνιστές την κατάργησαν και έβαψαν με ασβέστη τις τοιχογραφίες. Εκεί έκαναν στρατόπεδο συγκεντρώσεως για τους μοναχούς μαζεύοντας περίπου 11.000 Μοναχούς από όλα τα Μοναστήρια της Ρωσίας. Μεταξύ αυτών ήσαν και Ιερομόναχοι αλλά και έγγαμοι Ιερείς με επικεφαλής έναν Επίσκοπο.   Το 1918 ήρθε από τη Μόσχα μια επιτροπή και τους είπε: - Έρχεστε μαζί μας, ή όχι; Έχετε 24 ώρες, για να σκεφτείτε. Ό Επίσκοπος, όμως, τους είπε: -Είναι παρά πολύ μέχρι αύριο. Θα σας δώσουμε την απάντηση σε 10 λεπτά. Τότε ό Επίσκοπος στράφηκε προς τους Μοναχούς και είπε: -Αδελφοί, τώρα έχετε την ευκαιρία να γίνετε Μάρτυρες για τον Χριστόν. Θέλετε να ενωθείτε με τους κομουνιστές, ή θέλετε να παραδώσετε τη ζωή σας για τον Χριστόν και να συγκαταριθμείτε στη χορεία των Αγίων Μαρτύρων; Μη φοβάστε. Ό Χριστός είναι μαζί μας. Ο Χριστός μας καλεί σ' Αυτόν. Τότε φώναξαν όλοι ομόφωνα: -Θέλουμε να πεθάνουμε για τον Χριστόν!!!   Και στη συνέχεια τους σκότωσαν όλους.  Σε ένα μήνα, από 300 ως 500 άτομα την ημέρα, τους πυροβολούσαν στο κεφάλι και τους έθαψαν σε μία μεγάλη χαράδρα στην αυλή του Μοναστηρίου. Τον Επίσκοπο τον σκότωσαν στο τέλος και τον έθαψαν καθισμένο σε μια μικρή καρέκλα. Ήταν μία μαζική σφαγή των Ρώσων Μοναχών από τους κομουνιστές, μοναδική στην ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας!   Μεταξύ των ετών 1942 και 1948 η Ιερά Μονή Οράνκι είχε γίνει στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Κάνοντας, το φθινόπωρο του 1942, ανασκαφές για τις ανάγκες του στρατοπέδου έσκαψαν πίσω από την Εκκλησία. Εκεί βρήκαν μια τάφρο γεμάτη με τα αγία λείψανα αυτών των Νεομαρτύρων Μοναχών και μεταξύ αυτών έναν ηλικιωμένο Επίσκοπο καθισμένο σε μια καρέκλα, οποίος ήταν αναλλοίωτος! Φαινόταν καλά, πού τον πυροβόλησαν στο κεφάλι, φόραγε μία αλυσίδα με Σταυρό και μία μεταλλική εικόνα της Θεοτόκου. Όταν βγάλανε έξω το αδιάφθορο σώμα του, αυτό απλώθηκε σαν να είχε πεθάνει προ λίγης ώρας!   Αυτά διηγήθηκε ό μαρτυρικός Ιερέας Δημήτριος Μπεζάν, πού ήταν παρών στην εύρεση των Αγίων λειψάνων των 11.000 Μαρτύρων και ο οποίος για 24 χρόνια υπέφερε την κομουνιστική κόλαση στα στρατόπεδα και στις φυλακές της Ρωσίας και της Ρουμανίας και έθαψε χιλιάδες, πού πέθαιναν από τις κακουχίες, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις.   («Η χαρά της ταλαιπωρίας» Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη).

ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ 1920 Οι διωγμοί συνεχίστηκαν ανελέητοι σε όλη τη δεκαετία του 1920. Τη δεκαετία αυτή ο μάρτυρας Πατριάρχης Τύχων Μόσχας ετέθει υπό αυστηρή επιτήρηση και υποβλήθηκε σε σοβαρότατη ψυχολογική καταπίεση. Το 1923 οι μυστικές υπηρεσίες δολοφόνησαν τον ιδιαίτερο γραμματέα του. Η υγεία του Πατριάρχη κλονίστηκε από τις κακουχίες και το 1925 εισήχθη στο νοσοκομείο και μετά από τρείς μήνες εξήχθη νεκρός. Ουδέποτε έγινε  γνωστή η αιτία του θανάτου του. Να ένα απόσπασμα για τις αγριότητες των τότε γεγονότων, όπως δημοσιεύτηκε σε ελληνικό έντυπο του 1920: «...Τα μαρτύρια, τα οποία υφίστανται από τους Μπολσεβίκους τα δυστυχισμένα ταύτα θύματα, είναι τόσον πολυάριθμα, ώστε να υπερτερούν τας βασάνους της Ιεράς Εξετάσεως... Ούτω, π.χ. τους φυλακισμένους εισάγουν γυμνούς εν καιρώ χειμώνος εντός ψυχρού ύδατος, έπειτα ανυψούν αυτούς επί των ιστών των πλοίων, οπού οι δυστυχείς παγώνουν.  Άλλους ρίπτουν εις τους λέβητας των ατμόπλοιων, μέσα εις τους οποίους βράζουν.  Άλλων εξορρύττουν τους οφθαλμούς, κόπτουν την ρίνα, τας χείρας και τους πόδας, αποσπούν τους όνυχας, επί δε των γυμνών ώμων εγκολάπτουν επωμίδας, αποσπούν το δέρμα του σώματος και περιχύνουν τον τράχηλο με διαλελυμένον μόλυβδον.  Των δε γυναικών αποκόπτουν τους μαστούς. Επίσης οι Μπολσεβίκοι καταφεύγουν εις σπαρακτικούς μεθόδους δια μηχανήματος ειδικώς επινοηθέντος υπό αυτών.  Μετά την κατάληψη του Κιέβου υπό των Ερυθρών, πλέον των 2.000 ανθρώπων υπέστησαν τοιαύτα βασανιστήρια.            Εις το Κυβερνείο του Αίκατερίνοσλαβ οι Μπολσεβίκοι φόνευσαν 42 ιερείς και πολυάριθμους δικαστάς, αφού υπέβαλαν αυτούς προηγουμένως εις σκληρούς βασάνους.  Οι Ιερείς πολλών Εκκλησιών απηγχονίσθησαν, αι Εικόνες εκάησαν, οι δε Ναοί μετεβλήθησαν εις οίκους διαφθοράς. Εις Χερσώνα κατεσφάγησαν 169 ελληνικαί οικογένειαι, δεν εφείσθησαν ούτε τας γυναίκας, ούτε τους γέροντας, ούτε τα παιδιά...»   (Α. Τηλλυρίδη. Ένα Ιστορικό Κείμενο του 1919. Μια φωνή κραυγής από τους διωγμούς της Εκκλησίας στη Ρωσία, "Εκκλησιαστική Αλήθεια" 1-16 Σεπτ. 1991/3).

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ "ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ΑΘΕΪΑΣ" 1932-1937 Η κορύφωση των διωγμών κατά των χριστιανών ήλθε στη δεκαετία του 1930.  Οι ναοί έκλεισαν κατά χιλιάδες.  Μεγάλοι ναοί, όπως αυτός του Σωτήρα στη Μόσχα, ισοπεδώθηκαν και έγιναν πλατείες, άλλοι μετατράπηκαν σε καταστήματα, σε κλειστά γήπεδα, σε κατοικίες. Ιερείς φυλακίστηκαν και εξορίσθηκαν και αφού βασανίσθηκαν εκτελέσθηκαν. Ως ενδεικτικό της απάνθρωπης εγκληματικής κομουνιστικής μηχανής αναφέρουμε ότι το 1930 ανακοινώθηκε από τη ΝΚVΟ (μετέπειτα ΚGΒ) πως 42.800 κληρικοί έχουν πεθάνει σε φυλακές και σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως από κακουχίες και εκτελέσεις και ότι στα χρόνια 1937-1938 μόνο στο Μπούτοβο, προάστιο της Μόσχας, σφαγιάστηκαν 20.765 άνθρωποι, από τους οποίους οι 1000 ήσαν Κληρικοί, Μοναχοί και Μοναχές! Οι εχθροί της Εκκλησίας διεξήγαγαν έναν απάνθρωπο και αχαλίνωτο διωγμό εναντίον της, ο οποίος αργότερα πήρε μία συστηματική μορφή βασισμένη στο αποκαλούμενο "Πέντε χρόνων σχέδιο αθεΐας", υιοθετημένο από την κυβέρνηση του Στάλιν το Μάιο του 1932.  Σχεδιάστηκε με αυτό πλήρη διάλυση της Εκκλησίας έως την 1η Μαΐου του 1937, ημερομηνία, κατά την οποία το όνομα του Θεού θα έπρεπε, σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, να ξεχαστεί παντού σε ολόκληρη τη Ρωσία. Τελικά, το σχέδιο "πέντε χρόνων αθεΐας" απέτυχε!  Μία γενική απογραφή του πληθυσμού της ΕΣΣΔ το 1937, με ερωτηματολόγιο πάνω στη στάση των ανθρώπων απέναντι στη θρησκεία, έδειξε ότι ένα τεράστιο ποσοστό (70%) πίστευε στον Θεό και δε φοβήθηκε να το ομολογήσει!  Αυτό, βέβαια, εξαγρίωσε το Σοβιετικό καθεστώς και το ώθησε για μεγαλύτερους αντιχριστιανικούς διωγμούς και εξοντώσεις.   Το σχέδιο αυτό εκπονήθηκε από τη "Συμμαχία των άθεων", την οποία ίδρυσε στις 7 Φεβρουαρίου 1925 ό Εβραίος Αιμίλιος Γιαροσλάβσκυ (το αληθινό του όνομα ήταν Γκούμπελμαν) ο οποίος τέθηκε επί κεφαλής του αντιθρησκευτικού αγώνος, εκδίδοντας εκατοντάδες χιλιάδες αντιθρησκευτικών περιοδικών και εντύπων.

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ Ρώσος ιερέας Πριν την επανάσταση του 1917, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία εκείνου του καιρού, υπήρχαν 51.918 Ιεροί Ναοί στη Ρωσία εκτός από τα ιδιωτικά προσκυνητάρια και τα οικιακά παρεκκλήσια (20.287).  ο 1941 μόνο 4.225 Ι. Ναοί παρέμειναν.  Μόνον 20 Μοναστήρια αφέθηκαν από τα 1025.  Μία εκκλησιαστική ακαδημία έμεινε από τις 4,  και κανένα εκκλησιαστικό σχολείο, από τα 200, δεν έμεινε. Λίγο πριν από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η ρωσική Εκκλησία παρουσίαζε εικόνα ολοκληρωτικής ερήμωσης.   Σε 250.000.000 πληθυσμό δεν υπήρχαν 100 ναοί για τη Λατρεία.  Ολόκληρη η Μόσχα των 10.000.000 είχε μόνο πέντε.  Το 1933 στη ρωσική Εκκλησία υπήρχαν 370 επίσκοποι στα 1940 είχαν μείνει μόνο 7.  Η Μητρόπολη του Λένινγκραντ σήμερα Αγία Πετρούπολη το 1933 είχε 1.500 κληρικούς και στα 1940 μόνο 14. Αρκετές Εκκλησίες και Μονές, όπως γράφει και ο Σολτζενίτσιν, τις είχαν μετατρέψει σε φρικτούς τόπους φυλακών, βασανιστηρίων, εξορίας και μαζικών εκτελέσεων και θανάτων. Το 1941 μόνο 5.665 περίπου κληρικοί παρέμειναν ελεύθεροι.  Η επιτροπή των αρχείων των κρατικών υπηρεσιών της Ρωσίας δήλωσε ότι στη δεκαετία 1930-40 είχαν συλληφθεί 136.900 κληρικοί, εκ των οποίων θανατώθηκαν  85.300 (Ορθόδ. Τύπος 16-11-07).   Στα στρατόπεδα φρίκης του εβραϊκής καταγωγής Στάλιν (Ιωσήφ Τζουγκασβίλι), στις εξαντλητικές πορείες και εργασίες της εξορίας και στα μπουντρούμια της ΝΚΝΟ εκατομμύρια λαού εξοντώθηκαν από τα βασανιστήρια, την πείνα, τη δίψα, το ψύχος, την εξάντληση, την εξαθλίωση, τις αρρώστιες και τις εκτελέσεις. Όλοι οι στενοί συνεργάτες του, Λαζ. Καγκάνοβιτς, Β.  Μολότωφ, Ν. Κρούτσεφ, Λ. Μπέρια (αρχηγός της ), ήταν «εβραϊκής καταγωγής...»   Τελευταία στήσανε στη Μόσχα, Σταυρό 15 μέτρων σε ειδική πλατεία για 20.000 θύματα, που σκότωσε ο Στάλιν σ' ένα από τα πολλά εγκληματικά στρατόπεδά του. (Ορθόδ. Τύπος 16/11/2007).

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΚΟΥΛΑΓΚ Μια εικόνα του εφιάλτη των απάνθρωπων σοβιετικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, δίνει ο νομπελίστας διάσημος Ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν στο έργο του "αρχιπέλαγος Γκουλάγκ" (Γκουλάγκ σημαίνει Γενική Διοίκηση Στρατοπέδων). Τον πληθυσμό του "Γκουλάγκ" αποτελούσαν άνθρωποι όλων των τάξεων, οι όποιοι εθεωρούντο ύποπτοι και αντιδραστικοί για το καθεστώς.  Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν υποστηρίζει ότι από το 1928 ως το 1953 κλείστηκαν στο "Γκουλάγκ" περίπου 40-50 εκατομμύρια.  Με εντολή του Στάλιν, 100.000 κρατούμενοι δούλευαν μάταια με πρωτόγονα μέσα, για να ενώσουν με κανάλι τη Λευκή με τη Βαλτική θάλασσα... Δεκάδες χιλιάδες βρήκαν το θάνατο...   Σταυρός μνημείο στο Σολόφσκυ Επίσης μια γνωριμία για τη σοβιετική κόλαση δίνει με το βιβλίο "Μια χούφτα στάχτη" (έκδ. "Ακρίτα") ο συγγραφέας Ολέγκ Βόλκωφ, ο οποίος για 30 χρόνια δοκίμαζε και έβλεπε τα δεινά αυτής της κόλασης στις φυλακές και στα στρατόπεδα. Π.χ. στις φυλακές της Τούλα περιγράφει πώς είδε να βασανίζουν σαδιστικά αθώους αγρότες, των οποίων έσπαζαν μύτες, πρόσωπα, δόντια, κεφάλια και σακάτευαν τα μέλη τους... Μάλιστα έζησε και στο παγερό βορρά, στα νησιά του Σολόφσκυ, όπου ο Ιερός τόπος της Μονής μετετράπη σε φρικτό στρατόπεδο, στο οποίο χιλιάδες λαού, και ιδίως πιστών και κληρικών, μέσα σε απαίσιες απάνθρωπες συνθήκες και σε φοβερά βασανιστήρια τελείωσαν μαρτυρικά τη ζωή τους. 40.000 περίπου εξόριστοι, μεταξύ των οποίων πολλοί Κληρικοί και Μοναχοί, κλείστηκαν στο Σολόφσκυ μόνο μέσα στα 5 χρόνια από το 1923, πού μετετράπη σε σκληρή φυλακή.  Οι κρατούμενοι μεταφέρονταν πρώτα στο κεντρικό Ναό, οπού έμεναν τουλάχιστον τρείς μήνες χωρίς θέρμανση κι έπειτα οδηγούνταν στα εξοντωτικά καταναγκαστικά έργα.   Όταν απελευθερώθηκε ο Ολέγκ έγραψε: «αν ξαναπήγαινα στο Σολόφσκυ, θα πήγαινα σαν προσκυνητής, που πηγαίνει σε Ιερούς τόπους, σ' ένα μνημείο εθνικής τραγωδίας, και Θα έλεγα στους φίλους μου: -Κοιτάξτε, εδώ πέθαναν όσοι ήταν αντίθετοι με τη σοβιετική εξουσία...   Σ' αυτόν το λόφο, είναι θαμμένοι όσοι εκτελέστηκαν...  Σ' αυτό το ξύλινο σπίτι έβαζαν τους ανθρώπους το χειμώνα μόνο με τα εσώρουχα, ξυπόλυτους, για να πεθάνουν...  Εκεί έβαζαν τους ανθρώπους το καλοκαίρι γυμνούς, για να τους τρώνε τα σμήνη των κουνουπιών...  Κι εδώ στο ποτάμι, όταν το χειμώνα πάγωνε, οι φρουροί μας έκαναν δυο τρύπες και για πολλές ώρες εξανάγκαζαν τους κρατουμένους να παίρνουν με κουβάδες νερό απ' τη μία τρύπα και να γεμίζουν την άλλη»...   Μια άλλη πικρή γεύση από τη σοβιετική φρίκη μας δίνει και το κατωτέρω κείμενο από το βιβλίο "Μια χούφτα στάχτη": «72 χιλιόμετρα από το μοναστήρι Σολόφσκυ ήταν η σκήτη Σικίρναγια.  Οι συνθήκες ήταν φοβερές.  Εδώ έστελναν τους τιμωρημένους και ανάμεσα τους πολλούς Ιερείς.  Όποιος ερχόταν εδώ, του αφαιρούσαν όλα τα προσωπικά αντικείμενα και ρούχα και τον άφηναν μόνο με τα εσώρουχα. Απαγορευόταν ή συνομιλία.  Μόνον στις 8 το πρωί τους έδιναν να φάνε λίγο ψωμί, λίγη σούπα και μάλιστα χωρίς σκεύη. Έτσι, στα χέρια!.. Όλοι σχεδόν αρρώσταιναν από αβιταμίνωση. Το ιερό του Ναού είχε χωριστεί σε τρία δωμάτια και ήταν τόπος μαρτυρίου.  Εκεί που πριν ήταν το ιερό Θυσιαστήριο και θυσιαζόταν ο Χριστός στην αναίμακτο θυσία, τώρα θυσιάζονταν και βασανίζονταν άνθρωποι... Εδώ τους χτυπούσαν αλύπητα. Στο κτήριο δεν υπήρχε καθόλου θέρμανση. Μόνο μία σόμπα άναβε κάθε βράδυ στις 8 για μια ώρα, αλλά πόσο να ζεστάνει, όταν εδώ ο χειμώνας είναι παρατεταμένος και η θερμοκρασία κατεβαίνει και 50 βαθμούς υπό το μηδέν; Πως να ζεσταθούν οι ημίγυμνοι κρατούμενοι; Δεν υπήρχαν κρεβάτια και το πάτωμα καλυπτόταν από κοπριά ζώων... Έξω από το Ναό υπήρχε μια σκάλα με 365 σκαλοπάτια. Το ύψος ιλιγγιώδες και η κλίση της μεγάλη.  Στα παγωμένα σκαλιά της έριχναν σαν κούτσουρα δεμένους τους κρατούμενους, αφού πρώτα τους βασάνιζαν και τους πλήγωναν με άγρια κτυπήματα! Στη βάση της σκάλας, εκεί που κατέληγαν οι κρατούμενοι νεκροί ή ανάπηροι για όλη τους τη ζωή, έχει σήμερα τοποθετηθεί προς τιμή των χιλιάδων θυμάτων ένας μεγάλος ξύλινος σταυρός»

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΠΑΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ Στην περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου εξ αιτίας της ανάγκης εκδηλώσεως προς τους Δυτικούς συμμάχους ενός προσωπείου ανεξιθρησκίας, το σοβιετικό καθεστώς σταμάτησε τον ανοιχτό διωγμό της Εκκλησίας, αλλά τον ίδιο καιρό συνέχιζαν να προωθούν αντιθρησκευτικά προγράμματα.

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1959-72 Ρώσοι Νεομάρτυρες Μετά τον πόλεμο, οι άγριοι διωγμοί επαναλήφτηκαν κατά της Θρησκείας και των πιστών. Το πρόγραμμα-σχέδιο "πέντε χρόνων αθεΐας" συνεχίστηκε. Οι αιμοσταγείς διωγμοί των ετών 1928-1940 επαναλήφτηκαν με το ίδιο μένος επί Κρούτσεφ τα έτη 1959-1964, με οργανωμένη επίθεση κατά τις Θρησκείας, κατά των Ναών, Μονών, εκκλησιαστικών σχολών, του Κλήρου και των πιστών και οδήγησαν στην «άνθηση» των εγκληματικών ψυχιατρείων και στρατοπέδων εξορίας. Είναι αδύνατο να περιγραφεί με πόσο μίσος ο εβραϊκής καταγωγής (SOLOMON PEARK MUTER) Κρούτσεφ με τους συνοδοιπόρους του εστράφη κατά της Ορθοδοξίας.  Με διάφορους νόμους προσπάθησε  να πολεμήσει την Πίστη των Ρώσων,  να σβήσει τη θρησκευτική ζωή τους και   να καταργήσει την Ορθόδοξη οικογένεια. Ως δείγμα του μεγάλου αντιχριστιανικού μένους του καθεστώτος αναφέρουμε ότι έκλεισαν η κατέστρεψαν τα 55 από τα 67 ανοικτά Μοναστήρια και  14.000 Ναούς από τους 20.000,  που είχαν ανοίξει στο Β' παγκόσμιο πόλεμο.  Π.χ. το 1967 άφησαν στο Κίεβο μόνον ένα Ναό ανοικτό για 1.000.000 λαό,  όταν το 1917 είχε 106 Ναούς για 247.000 λαό και  στην Πετρούπολη άφησαν 19 Ναούς ανοικτούς για 3.600.000 λαό,  όταν το 1917 είχε 462 Ναούς για 2.165.000 λαό!.. Επίσης, απαγόρευσαν στους Ιερείς να τελούν Μυστήρια χωρίς άδεια.   Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια ξεκίνησε μεγάλη αντιθρησκευτική προπαγάνδα.  Όσοι παρέβαιναν τους νόμους και εκδήλωναν φανερά την πίστη τους, διώκονταν παντοιοτρόπως (π.χ. διωγμός από την εργασία, απώλεια πατρικών δικαιωμάτων κ.ά.), και κατόπιν με στημένες δίκες στέλνονταν στις φυλακές, στα ψυχιατρεία και στην εξορία, όπου πέθαιναν από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια. Περί των σκληρών αυτών διωγμών βλέπε στο βιβλίο "το λυκόφως του Μαρξισμού" Π. Βασιλειάδη, οπού γράφεται ότι μυριάδες Κληρικοί και πιστοί εξοντώνονταν στα ψυχιατρεία και στα στρατόπεδα για την Πίστη τους στο Χριστό.   Από δε το έτος 1972 οι διωγμοί εντάθηκαν με νέο κύμα συλλήψεων των πιστών, τους οποίους έκλειναν στα πολιτικά ψυχιατρεία, οπού με χημικά φάρμακα και με βασανιστικές μεθόδους τους μετέτρεπαν σε πνευματικά και σωματικά ράκη. Αυτό ήταν κάτι χειρότερο από τους κλιβάνους του Άουσβιτς, οπού μόνον σωματικά θανατώνονταν. Η καταπίεση που επέβαλαν, κυρίως στους κληρικούς, αλλά και στους πολίτες που συνέχισαν να θρησκεύουν ήταν εξουθενωτική.  Οι κληρικοί ήταν οι παρίες της σοβιετικής κοινωνίας.   Δεν τους δίνονταν δελτίο για το συσσίτιο,  δεν τους επιτρεπόταν η είσοδος στα κρατικά καταστήματα,  ζούσαν πάντα με το φόβο ότι θα συλληφθούν και θα οδηγηθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μετά στο θάνατο.  Όλα αυτά θα τα γλίτωναν αν ομολογούσαν δημόσια την «πλάνη» τους, που πίστευαν στο Θεό, και αν διακήρυτταν ότι αποδέχονταν την αθεΐα που κήρυτταν οι ινστρούχτορες του κόμματος.  Κι όμως όπως έγραψε ο Κράσνοφ, ελάχιστοι ήταν οι κληρικοί που υπέκυψαν στην καταπίεση και προσχώρησαν στο κόμμα. Οι άλλοι προτίμησαν να μαρτυρήσουν.

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ Από την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Σοβιετική Ένωση η έκταση των εγκλημάτων είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από επιστήμονες και ανθρωπιστικές οργανώσεις, το 2004 ανακοινώθηκαν 1.345.000 εξακριβωμένα ονόματα θυμάτων, σε κάθε όμως περίπτωση μιλάμε για περισσότερους από 15.000.000 πολίτες της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης, θύματα κυρίως των σταλινικών πολιτικών και φυλετικών εκκαθαρίσεων. Για την Ορθοδοξία και την Ιστορία ευτυχώς που υπήρξαν ορισμένοι συγγραφείς, όπως ο Σολτζενίτσιν και ο Πάστερνακ, αρκετοί αντικαθεστωτικοί διανοούμενοι και επιστήμονες όπως ο Σαχάρωφ, που άφησαν ιστορικά ντοκουμέντα για την καταπίεση, τους απάνθρωπους διωγμούς των Χριστιανών και άλλων Σοβιετικών από το σταλινισμό.  Τα βιβλία γράφτηκαν στη Γαλλία από εξόριστους Ρώσους και αποκαλύπτουν την τραγωδία που έζησαν επί Στάλιν αλλά και μετά οι Χριστιανοί στη Σοβιετική Ένωση.  Ένα από αυτά είναι του Νικίτε Στρούβε, καθηγητή στο πανεπιστήμιο των Παρισίων  «Οι Χριστιανοί στη Σοβιετική Ένωση» το οποίο έχει μεταφραστεί από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας κ. Χριστόδουλο. Μετά την Περεστρόικα, συνεχώς αποκαλύπτονται ομαδικοί τάφοι πολλών μαρτύρων θυμάτων της σοβιετικής θηριωδίας.  Για παράδειγμα σύμφωνα με εκτιμήσεις του Κράτους στο Χρυσούν Όρος του Τσελιαμπίνσκ έχουν ταφεί ομαδικά 300.000 θύματα, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά και πολλοί πιστοί καταδικασθέντες για την Πίστη τους ("... Τα τείχη του Κρεμλίνου" Άθ. Δεληκωστοπούλου, σελ. 291).   Τελικά, ποιο ήταν το γενικό αποτέλεσμα όλων αυτών των ανηλεών διωγμών;  Το αποτέλεσμα ήταν τελείως διαφορετικό απ’ ότι περίμεναν οι διώκτες.  Το σοβιετικό είδωλο κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος, αφήνοντας πίσω του μόνο ερείπια, στάχτη, αμέτρητα θύματα και την απαίσια μνήμη της απανθρωπιάς των σοβιετικών καθεστώτων. Αντίθετα, οι πιστοί δέχθηκαν κτυπήματα ανηλεή αλλά δεν λύγισαν, δεν υπέκυψαν και έδειξαν το υψηλό ψυχικό τους μεγαλείο!  Η Ορθόδοξη Πίστη δεν υποχώρησε, αλλά λουσμένη μέσα στο αίμα των νέων Μαρτύρων της εκ του πιστού κλήρου και λαού της σήμερον ζει και βασιλεύει αναγεννημένη στις καρδιές του ρώσικου λαού! Τη μεγάλη ιδεολογική ήττα του υπαρκτού Σοσιαλισμού φανερώνει και το ότι ο ηγέτης του ρωσικού κομουνιστικού κόμματος Γκεννάντι Ζιουγκάνωφ δήλωσε ότι «ο ιδεολογικός μας αρχηγός είναι ο Ιησούς Χριστός»!...   Το βάθος και το μέγεθος αυτού του ολοκαυτώματος του Ρωσικού λαού αποκαλύπτει ένα νέο βιβλίο του Σολτζενίτσιν με τίτλο "Μαζί διακόσια χρόνια" καταγγέλλοντας ευθαρσώς ότι στα 70 χρόνια του υπαρκτού Σοσιαλισμού φονεύτηκαν περίπου 66.000.000 Ρώσων, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήσαν πιστοί Ορθόδοξοι!!!   Περί αυτού του αποκαλυπτικού βιβλίου ο αείμνηστος Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος στο σπουδαίο πόνημα του "Ορθοδοξία πολεμουμένη" γράφει ένα κεφάλαιο με τίτλο «Ιουδαίοι δολοφόνοι σφαγιάζουν 66.000.000 στα σοβιετικά στρατόπεδα. Τα media αποκρύπτουν το χειρότερο ολοκαύτωμα της Ιστορίας» αντλώντας στοιχεία από άρθρο του TEXE MARRS ό οποίος προτείνει, όπως απαιτήσουμε την κατασκευή ενός παγκόσμιου μνημείου-μουσείου προς τιμή του Χριστιανικού αυτού μαρτυρικού ολοκαυτώματος.   Μετά  την  κατάρρευση  του  υπαρκτού Σοσιαλισμού ανακοινώθηκε από τις αρχές της  Κοινοπολιτείας  ανεξαρτήτων  Κρατών ότι στα 70 χρόνια του θανατώθηκαν 80.000.000 άνθρωποι!!!   Για τη  συγγραφή  του  παρόντος χρησιμοποιήθηκαν πλην των αναφερομένων το βιβλίο του Ρώσου Πρωτοπρεσβύτερου Μιχαήλ Πόλσκυ "οι Νέοι Μάρτυρες της Ρωσίας",   καθώς  και  τα  βιβλία  του  Αρχιμ. Νεκτάριου Αντωνόπουλου, του Ησυχίου Μονάχου, του κ. Σόλ. Νινίκα, του Nikita Struve και διάφορα άλλα δημοσιεύματα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ Το μεγαλύτερο βάρος όλα αυτά τα χρόνια και της πνευματικής αντιστάσεως το σήκωσε στους ώμους του ο πιστός Ορθόδοξος λαός.  Οι άνδρες και οι γυναίκες, οι νέοι και οι ηλικιωμένοι, διατήρησαν μέσα τους άσβεστη τη φλόγα της Πίστεως και την μεταλαμπάδευσαν σε άλλους, με αντάλλαγμα τον διωγμό, την εξορία και τον θάνατον. Μπορούμε επομένως, χωρίς υπερβολή να πούμε, ότι αυτά τα 70 χρόνια εντατικού αντιχριστιανικού διωγμού απέδειξαν και πάλι, ότι η επιβίωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ένα διαρκές θαύμα!  Η αντοχή τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων, η ψυχική τους αντίσταση, η ομολογία και η αυτοθυσία απέναντι στους σύγχρονους διώκτες αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα στον αιώνα μας. Κι ενώ επιχείρησαν να καταστρέψουν και να εξαφανίσουν την Εκκλησία, η Εκκλησία όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά με τη Βοήθεια του Παντοδυνάμου Θεού αναγεννήθηκε!  Άλλωστε αποτελεί βαθειά πεποίθηση των Ρώσων αλλά και κάθε Ορθοδόξου ότι «την ιστορία την κατευθύνει ο Θεός». Η Εκκλησία της Ρωσίας παρ’ όλες τις τόσες προσπάθειες επέζησε και όχι μόνο επέζησε, αλλά ξαναζεί μια καινούρια πνευματική εποχή.  Με το δεδομένο ότι το 1989 το κομμουνιστικό καθεστώς κατέρρευσε, μπορούμε να αναφέρουμε από τις επίσημες πηγές τα ακόλουθα εντυπωσιακά στοιχεία: Επισκοπές: το 1914 ήταν 73, το 1939 ήταν 7, το 1973 ξανάγιναν 73, το 1989 67 και σήμερα περίπου 130. Ναοί: το 1914 ήταν 54.174 το 1939 ήταν 100, το 1988  ήταν 6.893 και σήμερα 19.100. Επίσκοποι: το 1914 ήταν 163, το 1939 ήταν 7, το 1989 ήταν 67 και σήμερα 160. Κληρικοί: το 1914 51.105, το 1939 περίπου 300, το 1989 ήταν 11.000 και σήμερα 17800. Μονές:  το 1914 υπήρχαν 1.025, το 1939 καμία, το 1980 18 και σήμερα 500. Εκκλησιαστικές Ακαδημίες: το 1914 ήταν 4 το 1939 καμία, το 1990 2 και σήμερα 7. Θεολογικά Σεμινάρια: το 1914 ήταν 57, το 1939 κανένα, το 1988 3 και σήμερα 30. Υπάρχουν ακόμη σήμερα 2 Θεολογικές σχολές 28 σχολές αγιογραφίας, άλλες σχολές και ινστιτούτα σεμινάρια, γύρω στις 6000. Το ηρωικό παράδειγμα των σύγχρονων Μαρτύρων της Ρωσικής Εκκλησίας δεν πρέπει να παραμείνει άγνωστο στο σύγχρονο κόσμο.   Την ώρα μάλιστα όπου για πολλούς αγνοούνται ή αμφισβητούνται τα γεγονότα αυτά.  Εγώ προσωπικά έχω ακούσει από διάφορους εδώ στην Ελλάδα, οι οποίοι αρνούνται το ολοκαύτωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή ακόμη αμφισβητούν τις απάνθρωπες συνθήκες στα Γκουλάγκ, λέγοντας ότι όλα αυτά είναι συκοφαντίες κάποιων εθνικιστών ή κάποιων καπιταλιστών για να συκοφαντήσουν την πρώην Σοβιετική Ένωση. Σήμερα η Ρωσία είναι διχασμένη σχετικά με τη θέση του Στάλιν στην ιστορία. Ακόμη και η κυβέρνηση της Ρωσίας δεν μπορεί να αποφασίσει ποια μεριά πρέπει να υποστηρίξει, είναι ο Στάλιν ένας σπουδαίος ήρωας ή ένας αιμοσταγής δικτάτορας; Ο Στάλιν μπορεί να υπήρξε ήρωας κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά πέρα απ' αυτό υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους στυγνότερους αιμοσταγείς δικτάτορες του 20 αιώνα. Η σταλινική κομμουνιστική δικτατορία ήταν δεύτερη σε αριθμό θυμάτων μόνο σε σχέση με τη μαοϊκή Κίνα και συγκρίσιμη σε αποκτήνωση μόνο με τη ναζιστική Γερμανία. Κι όσο κι αν κάποιοι αμφισβητούν το ρωσικό ολοκαύτωμα, ιστορικά δεν αμφισβητούνται τα αμέτρητα θύματα της Ιεράς Εξέτασης, ούτε τα εκατομμύρια θύματα από τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ, ούτε τη γενοκτονία των Μικρασιατών Ελλήνων, των Ποντίων και των Αρμενίων από την Τουρκία του Κεμάλ, ούτε τα θύματα από τα αμέτρητα δικτατορικά, δεξιά κι αριστερά, καθεστώτα σε όλο τον κόσμο.  Κι όπως δεν αμφισβητούνται αυτά, όσο κι αν κάποιοι ισχυρίζονται το αντίθετο, έτσι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και το ρωσικό ολοκαύτωμα της Ρωσικής Εκκλησίας.    http://users.sch.gr/aiasgr/Ekklhsia/Ekklhsia_ths_Rwsias/To_olokaftwma_ths_Rwsikhs_Ekklhsias_1917-87.htm