Έλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, Σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Τριὰς Ἁγία, δόξα Σοι.

Δεῦτε ἀπὸ θέας Γυναῖκες εὐαγγελίστριαι, καὶ τῇ Σιὼν εἴπατε· Δέχου παρ΄ ἡμῶν Χαρᾶς Εὐαγγέλια, Τῆς Ἀναστάσεως Χριστοῦ. Τέρπου, χόρευε, καὶ ἀγάλλου Ἱερουσαλήμ, τὸν Βασιλέα Χριστόν, θεασαμένη ἐκ τοῦ μνήματος, ὡς Νυμφίον προερχόμενον.


Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2022

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Ἐκεῖνο τό κάτι πρίν τήν ἄμβλωση - Μέρος Γ' (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

 

Πολιτισμικὴ καὶ Πνευματικὴ διάσταση τῶν ἀμβλώσεων

Τὰ μέρη Α' ΕΔΩ καὶ Β' ΕΔΩ

Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης 

Ἀλλὰ κι ἀπὸ θέμα πολιτισμοῦ νὰ τὸ προσεγγίσουμε, ποιά διαφορὰ μποροῦμε νὰ δοῦμε στὴ νοοτροπία μιᾶς ἀπομονωμένης ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο «πολιτισμένο» κόσμο φυλῆς ποὺ βρίσκεται μέσα σὲ μιὰ ζούγκλα, ἡ ὁποία κάνει ἀνθρωποθυσίες καὶ στολίζεται μὲ ἀνθρώπινα ὀστᾶ, πίνει μέσα σὲ ἀνθρώπινα κρανία καὶ χρησιμοποιεῖ ὡς φετὶχ τμήματα ἀπὸ ἀνθρώπινα μέλη κ.ἄ. ἀπὸ αὐτὴν τῆς σύγχρονης «πολιτισμένης» κοινωνίας ποὺ φονεύει τὰ παιδιά της καὶ παίρνει τὰ προϊόντα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἐκτρώσεις καὶ τὰ κάνει καλλυντικά, φάρμακα ἢ τὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ φτιάξει ἐμβόλια; 

Γιατί, ὅπως περπατάει ὁ «ἀπολίτιστος» μὲ καμάρι μέσα στὴ ζούγκλα, στολισμένος μὲ ἀνθρώπινα μέλη, ἔτσι καὶ ὁ «πολιτισμένος» περπατᾷ μὲ καμάρι μέσα στὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά, ἀλειμμένος μὲ καλλυντικὰ ἤ/καὶ σκευάσματα διόρθωσης καὶ ἀνόρθωσης τῆς ἐπιδερμίδας του ποὺ προέρχονται ἀπὸ μέλη ἀνθρώπων καὶ μάλιστα ἐμβρύων ἢ ἔχοντας «κάνει» ἐμβόλια, γιὰ τὴν παραγωγὴ ἤ/καὶ τὸν ἔλεγχο τῶν ὁποίων χρησιμοποιήθηκαν κύτταρα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἐκτρωθέντα ἔμβρυα. 

Ποιό ἀκούγεται πιὸ μακάβριο καὶ ἀνατριχιαστικό; 

Τὸ ἀνεπεξέργαστο «ἀπολίτιστο» ἢ τὸ ἐπεξεργασμένο «πολιτισμένο»; 

Γίνεται πολὺ φανερὴ πιὰ ἡ προσπάθεια, μὲ διάφορα προσχήματα, νὰ μὴ θιγοῦν ἄμεσα τὰ συμφέροντα γιατρῶν καὶ ἐκεῖνα τῶν φαρμακοβιομηχανιῶν καὶ τῶν ἑταιρειῶν καλλυντικῶν ποὺ ἔχουν μεγάλα κέρδη ἀπὸ τὴν πώληση τῶν προϊόντων τους ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐπεξεργασία τῆς ἀνθρώπινης σάρκας, τὴν ὁποία λαμβάνουν ὡς πρώτη ὕλη ἀπὸ τὴ «βιομηχανία» τῶν ἐκτρώσεων! 

Μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ τελευταῖο γιὰ τὴν «πολιτισμένη» κοινωνίας μας;

Τί διαφορὰ ἔχει αὐτὴ ἡ νοοτροπία ἀπὸ τὴ νοοτροπία τῶν Ναζὶ στὰ κρεματόρια;

Γιὰ ἐκεῖ αἰσθανόμαστε φρίκη καὶ ἀηδία καὶ γιὰ ἐδῶ ποὺ τὸ ζοῦμε καθημερινά, τὸ ἀποδεχόμαστε καὶ σφυρίζουμε ἀδιάφορα;

Μπορεῖ νὰ συνυπάρχει ἡ ποίηση, ἡ τέχνη, ἡ ψυχαγωγία, ἡ παιδεία, ἡ κάθε πρόοδος καὶ δημιουργία ποὺ ἀναδεικνύει τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα, ὁ πολιτισμὸς καί τὸ κάθε ὑψηλὸ ἰδεῶδες, οἱ διακηρύξεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ συνοδεύονται μὲ τόσες ἐκδηλώσεις καὶ βραβεύσεις μὲ ὅλη αὐτὴ τὴ φρίκη καὶ μὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ὄνειδος γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος; 

Δὲ φαίνεται ὅτι εἶναι παράνοια καὶ μέγιστη ντροπή; 

Ἀλλὰ καὶ κάτω ἀπὸ μιὰ πολὺ πιὸ αὐστηρὴ πνευματικὴ θεώρηση τῶν πραγμάτων, γι᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ προσέξουν τὴ φωνὴ τῶν Ἁγίων, μήπως πρέπει νὰ σκεφτοῦμε, ἀκούγοντάς τους νὰ μᾶς λένε ὅτι τὸ σπέρμα ποὺ χύνεται στὴν πορνεία (μὲ τὴ γενικὴ σημασία τοῦ ὅρου ὡς ἀνευλόγητη ἀπὸ τὸν Θεὸ σαρκικὴ πράξη) εἶναι σπονδὴ στὸ διάβολο, τὸ ἐὰν οἱ ἐκτρώσεις λογίζονται στὸν πνευματικὸ κόσμο ὡς ἀνθρωποθυσίες γιὰ τὸ ἴδιο πρόσωπο; 

Μήπως, λοιπόν, μοιάζουμε πλέον μὲ τοὺς κατοίκους τῆς Χαναὰν ποὺ ἔκαναν ὀργιαστικὲς εἰδωλολατρικὲς τελετὲς καὶ στὸ τέλος θυσίαζαν καὶ τὰ παιδιά τους στοὺς αἱμοβόρους δαιμονικοὺς θεούς τους;


Μήπως, ἐκεῖνο τότε ἦταν μιὰ προτύπωση τοῦ σήμερα; 

Μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε κάπου ἐδῶ δίπλα μας νὰ στέκεται καὶ νὰ γελᾷ ὁ διάβολος μὲ ἐμᾶς καὶ νὰ μᾶς χλευάζει στὸ Θεό; 

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὸ νὰ μὴ θεωροῦμε τὴν ἁμαρτία ὡς ἁμαρτία, εἶναι ὄχι ἁπλᾶ ἁμαρτία, ἀλλὰ ἀσέβεια. 

Γιατί κάθε τί κακὸ στὰ λόγια, στὶς σκέψεις ἢ στὶς πράξεις ποὺ προσβάλλει ἄμεσα τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καλεῖται ἀσέβεια. 

Αὐτὴ συμβαίνει, ὄχι ἁπλῶς ὅταν ἁμαρτάνουμε, ἀλλὰ ὅταν προκαλοῦμε, κοροϊδεύουμε καὶ βλασφημοῦμε τὸ Θεό, ἐπιδεικνύοντας ἐσκεμμένα τὴν ἁμαρτία μας. 

Κι ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἐπεμβαίνει δραστικά, παραχωρῶντας συμφορὲς καὶ μεγάλες θλίψεις, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τόσα παραδείγματα μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. 

Ὅταν μιὰ κοινωνία ἀποδέχεται ἢ ἀδιαφορεῖ καὶ δὲ μιλᾷ ὅταν βλέπει νὰ κουνοῦν κάποιοι μὲ ἀσέβεια καὶ προκλητικότητα τὸ δάχτυλο στὸ Θεό, χλευάζοντας καὶ περιφρονῶντας τὸ θέλημά Του ἐπιδεικτικά, κινδυνεύει ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ καταστραφεῖ μὲ ἐπιδεικτικὸ τρόπο κι αὐτὴ γιὰ νὰ γίνει ὑπόδειγμα γιὰ τίς ἑπόμενες γενιές. 

Κι αὐτὸ τὸ λέμε γιὰ νὰ κατανοήσουμε ὅτι, ὅταν λέμε καὶ διαφημίζουμε τὸ «δικαίωμα» στὴν ἔκτρωση, αὐτὸ δὲν τὸ κάνουμε μόνο μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ μπροστὰ στὸν Κύριο τῆς ζωῆς ποὺ δίνει στὸ ἔμβρυο τὸ δικαίωμα νὰ ζήσει, Τὸν ὁποῖο προκαλοῦμε μὲ πολὺ ἄσχημο τρόπο. 

Παρ᾿ ὅλο ποὺ ξέρουμε μέσα μας τὴν ἀλήθεια, ἐπειδὴ ἔχει πληθυνθεῖ ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση πλέον πάνω στὸ ζήτημα. 

Ὅλο αὐτὸ μπορεῖ νὰ μᾶς κάνει αἰτίους γιὰ τίς συμφορὲς ποὺ θὰ ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς νὰ ἔλθουν στὸν κόσμο. 

Συνειδητοποιοῦμε ἄραγε τὸν κίνδυνο καὶ τὴν εὐθύνη μας; 

Καὶ νομίζω ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουμε καταλάβει πιὰ ὅτι, ὄχι μόνο δὲ βρισκόμαστε στὸ ὅριο τῆς ἀνοχῆς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὅτι τὸ ἔχουμε ξεπεράσει κιόλας κατὰ πολύ, φέρνοντας ἀρκετὰ κοντά σὲ μᾶς πολὺ δυσάρεστα γεγονότα, σὲ ἐπίπεδο κοινωνίας, ἔθνους καὶ πολιτισμοῦ, κάτι ποὺ μόνο ἡ ἔμπρακτη μετάνοιά μας μπορεῖ νὰ σταματήσει. 

Ἀλλὰ καὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, τότε «ἀναγκάζουμε» τὸ Θεὸ νὰ ἐπιτρέψει παιδαγωγικὰ μιὰ συμφορὰ μέσα στὴ ζωή μας καὶ τὴν οἰκογένειά μας γιὰ νὰ καταλάβουμε στὴν πράξη ὅτι δὲν πρέπει νὰ σεβόμαστε καὶ νὰ ἀγαπᾶμε μόνο ἀνάλογα μὲ τὸ τί βολεύει τὰ πάθη μας κάθε φορά. 

Τί θὰ ποῦμε τότε, ἐὰν κάνει καὶ ὁ Θεὸς χρήση τοῦ δικαιώματός Του στὸ θάνατο καὶ τὴ ζωή, ἐφόσον Αὐτὸς μᾶς δωρίζει τὴ ζωή, ὅπως κι ἐμεῖς τοῦ δικαιώματος στὴν αὐτοδιάθεση τοῦ σώματός μας, καὶ πάρει κοντά Του τὸ παιδί μας, τὸν ἢ τὴν σύζυγό μας, τὸν πατέρα μας, τὴ μητέρα μας, τὸν φίλο ἢ τὴν φίλη μας ἢ κάνει Αὐτὸς «διακοπὴ στὴν κύηση» τοῦ παιδιοῦ ποὺ περιμένουμε μὲ λαχτάρα, χαλῶντας τὸν «οἰκογενειακό μας προγραμματισμό»; 

Θὰ τὸ δεχτοῦμε αὐτὸ μὲ τὴν ἴδια ἀπάθεια καὶ κυνικότητα, μὲ τὴν ὁποία ἀποφασίζουμε ἤ/καὶ προτείνουμε καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἔκτρωσης; 

Ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι διαχειριζόμαστε τὸν θάνατο μὲ ψυχρότητα, δείχνοντας καὶ καλὰ ὅτι δὲ μᾶς ἀγγίζει καὶ ὅτι ἔχουμε ξεπεράσει τὸν φόβο του, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ χρησιμοποιοῦμε ἀκόμα καὶ τὰ θανατωμένα ἔμβρυα γιὰ νὰ δημιουργήσουμε διάφορα σκευάσματα, σημαίνει ὅτι τὸν νικήσαμε κιόλας; 

Δὲν εἶναι, ὅμως, ἡ ἄμβλωση προκλητικὴ ὕβρις γιὰ ὅλους αὐτοὺς ποὺ προσπαθοῦν νὰ κάνουν παιδιὰ καὶ δὲν μποροῦν; 

Τὸ θέμα δὲν εἶναι τὸ ἂν εἶναι ἢ ὄχι τὸ ἔμβρυο ζωντανὸς ὀργανισμὸς ἢ τέλειος ἄνθρωπος, γιατί τὸ ὅτι εἶναι καὶ ζωντανὸς ὀργανισμὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀποδειχθεῖ ἀπὸ τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα καὶ τὴν ἁπλὴ λογική, ἐφόσον δὲν ἐθελοτυφλοῦμε ἐπιστημονικὰ καὶ δὲν ἀλλάζουμε τίς ἀπόψεις μας, ἀνάλογα μὲ τὸ συμφέρον καὶ τίς ἐπιθυμίες μας. 

Τὸ θέμα εἶναι κυρίως τὸ ἐὰν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ βάρος τῆς εὐθύνης ἑνὸς ἄλλου ἀνθρώπου τὴ στιγμὴ ποὺ ἐμεῖς δὲ θέλουμε.

Ἐὰν μποροῦμε νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὰ πάθη μας καὶ νὰ ἀναλάβουμε τίς εὐθύνες μας μὲ σοβαρότητα. 

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐὰν ἔχουμε σὰν κοινωνία τὸν τρόπο καὶ τὴν προθυμία νὰ βροῦμε λύσεις γιὰ νὰ βοηθήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ὑποστηρίζοντάς τον μὲ κάθε τρόπο, ὅταν μᾶς παρουσιάζεται ἕνα τόσο δύσκολο δίλημμα, χωρὶς νὰ καταφεύγουμε στὴ λύση τῆς θανάτωσης τοῦ ἐμβρύου. 

Δυστυχῶς, πίσω ἀπὸ τὸ δικαίωμα στὴν αὐτοδιάθεση τοῦ σώματος καὶ πέρα ἀπὸ τὰ διάφορα οἰκονομικὰ συμφέροντα, κρύβεται ἡ ἀπαίτησή μας καὶ ἡ ἐμμονή μας στὸ νὰ ζήσουμε τὸν χωρὶς εὐθύνες «ἐλεύθερο» τρόπο ζωῆς ποὺ μᾶς προβάλλει ὁ ἔξω ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ κόσμος καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸ νὰ σβήσουμε καὶ τὴ σημασία καὶ τὴ βαρύτητα τῶν συνεπειῶν τῶν πράξεών μας, θανατώνοντας τὴ συνείδηση καὶ τίς ἐνοχές μας μαζὶ μὲ τὸ ἔμβρυο. 

Γιὰ νὰ μείνουμε γαντζωμένοι σὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς πάσῃ θυσίᾳ, συμπεριλαμβανομένης καὶ αὐτῆς τοῦ ἐμβρύου! 

Δυστυχῶς, κι ἐδῶ φαίνεται ὅτι χτίζεται ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια σιγὰ σιγὰ καὶ μεθοδικὰ μιὰ γενικὴ «καλὴ» ἠθικὴ καὶ μιὰ «κοινὴ» λογικὴ ἑνὸς συστήματος ἐξουσίας, ποὺ δικαιολογοῦν τὸ διωγμό, τὴν ἀπομόνωση ἢ ἀκόμα καί τὸν φόνο ἀθώων ἀνθρώπων, στὴν περίπτωση ποὺ χαλοῦν τὴν «ἁρμονία» τοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ αὐτὸ δημιουργεῖ καὶ προωθεῖ γιὰ νὰ ἀποχαυνώνει καὶ νὰ ἐλέγχει τοὺς ὑπηκόους του σὲ ἐκεῖνον τὸ «γενναῖο νέο κόσμο» ποὺ μᾶς ὑπόσχεται ὅτι θὰ ζήσουμε.

Φαίνεται πλέον ὅτι αὐτὸ τὸ σύστημα δὲν παλεύει νὰ ἐξαλείψει το ρατσισμὸ καὶ τὸ ἔγκλημα, ὅπως διακηρύσσει μὲ μεγάλα λόγια, ἀλλὰ ὅτι προσπαθεῖ νὰ τὰ κρύψει μέσα μας γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ τὰ βγάζει καὶ νὰ τὰ ἀξιοποιεῖ σὲ κάθε περίπτωση ποὺ ἀμφισβητοῦνταιἐξουσία του, ἡ αὐθεντία του καὶ τὰ «ἀγαθὰ» ποὺ αὐτὸ προσφέρει. 

Ὅταν θὰ πέφτει ἡ ἐντολή του, θὰ κατεβαίνει ἕνας διακόπτης στὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ  τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ἠχεῖ μέσα μας ἕνας μαγικὸς αὐλὸς «καλῆς» ἠθικῆς καὶ «κοινῆς» λογικῆς ποὺ θὰ μᾶς ὠθεῖ στὸ νὰ κυνηγήσουμε μὲ μανία σὰν μαγεμένοι ὅλους ἐκείνους ποὺ θὰ χαλοῦν τὴν «ὀμορφιὰ» τοῦ «παραμυθιοῦ» ποὺ μᾶς ἔφτιαξαν καὶ ποὺ μᾶς ἔμαθαν νὰ ζοῦμε. 

Γιατί ἔτσι εἶναι το ἠθικὰ «σωστὸ» καὶ «λογικὸ» σὲ ἕναν κόσμο ποὺ μάθαμε νὰ βάζουμε τὴν ἠθικὴ καὶ τὴ λογικὴ πάνω ἀπὸ τὸ θέλημα καί τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ. 

Κι αὐτὸ μὲ ἀποκορύφωμα στὰ ἔσχατα... 

Θὰ ποῦν κάποιοι ὅτι ὑπάρχουν πολὺ δύσκολες ἰατρικὲς περιπτώσεις ποὺ πρέπει νὰ πάρουμε ἄμεσα ἀπόφαση, ὅπως γιὰ παράδειγμα, ὅταν σοῦ λένε οἱ γιατροὶ ὅτι πρέπει νὰ ἐπιλέξεις ἀνάμεσα στὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ καὶ στὴ ζωὴ τῆς μητέρας. 

Πράγματι ὑπάρχουν, ἀλλὰ ἐκεῖ εἶναι ποὺ πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε μὲ ἔνταση καὶ ταπείνωση τὸ θέλημα καὶ τὴ λύση τοῦ Θεοῦ. 

Ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, βέβαια, ἀνέφερε κάποτε πάνω σὲ αὐτὸ ὅτι καλὸ εἶναι τὸ νὰ μὴν ποῦμε μὲ σιγουριὰ πὼς ἐμεῖς δὲ θὰ κάνουμε ποτὲ ἔκτρωση, γιατί μπορεῖ νὰ βρεθοῦμε στὴν παραπάνω δύσκολη περίπτωση.

Καὶ αὐτὸ τὸ ἔλεγε, ὄχι γιὰ νὰ δικαιολογήσει τίς ἐκτρώσεις, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ λέμε ἐμεῖς μεγάλες κουβέντες, διότι δὲν ξέρουμε πόσο ἀληθινὴ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ θὰ ἐπιδείξουμε τότε γιὰ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσουμε ὅλο αὐτὸ κατὰ Θεόν. 

Πρέπει, ὅμως, νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι κι ἐκεῖ πάλι τὸ δίλημμα βρίσκεται ἀνάμεσα στὸ θάνατο τοῦ ἑνὸς προσώπου καὶ στὸ θάνατο τοῦ ἄλλου προσώπου κι ὄχι ἀνάμεσα στὸ θάνατο τοῦ ἑνὸς προσώπου καὶ στὴν ἀφαίρεση κάποιου πράγματος ποὺ δὲν ἔχει ζωή, σημασία καὶ ἀξία. 

Ὅλα αὐτὰ τὰ εἴπαμε, ὄχι γιὰ νὰ κατακρίνουμε ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔχουν κάνει εἴτε ἕν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ τους, λόγῳ ἀνωριμότητας τῆς τότε ἡλικίας τους ἢ ἔλλειψης καλῆς πληροφόρησης ἢ φόβου καὶ δειλίας ἢ ἔντονης πίεσης ἢ βίας καὶ τρομοκράτησης ἢ ὁποιουδήποτε ἄλλου λόγου κάποια στιγμὴ στὴ ζωή τους ἔκτρωση (γιατί ἐξάλλου ὅλοι μας, καὶ εἰδικὰ ὅσοι λέμε μεγάλες καὶ ἀπόλυτες κουβέντες, μποροῦμε νὰ βρεθοῦμε σὲ μιὰ τέτοια κατάσταση εἴτε αὐτὴ ἀφορᾷ ἄμεσα ἐμᾶς εἴτε κάποιο ἄλλο συγγενικὸ πρόσωπο, ὅπως εἶναι, γιὰ παράδειγμα, τὰ παιδιά μας), ἀλλὰ γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ μέγεθος τοῦ κακοῦ καὶ τοὺς κινδύνους ποὺ ὑπάρχουν, νὰ δοῦμε τίς συμφορὲς ποὺ ἔρχονται, νὰ ἐξετάσουμε πολὺ πιὸ σοβαρὰ τὸ φαινόμενο καὶ τὴν εὐθύνη μας, νὰ ἐνημερωθοῦμε καὶ νὰ ἐνημερώσουμε, νὰ προσπαθήσουμε νὰ προλάβουμε, κι ἂν γίνεται, νὰ διορθώσουμε καταστάσεις. 

Γιὰ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ πράξουμε ἀνάλογα μὲ ἀποφασιστικότητα γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε πραγματικὰ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς, ἀνακουφίζοντας τὴν ψυχή μας καὶ θεραπεύοντάς την ἀπὸ τὰ τραύματα τῆς ἁμαρτίας, μὲ τὸ νὰ ἀναζητήσουμε τὸ θέλημα καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κι ὄχι μὲ τὸ νὰ ἀναπαυθοῦμε σὲ μιὰ γενικὴ «καλὴ» ἠθικὴ ἑνὸς συστήματος, ἡ ὁποία ἐξυπηρετεῖ ἄλλους σκοποὺς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐκεῖνο διαφημίζει, «μπαζώνοντας» τὴν ἁμαρτία, τίς ἐνοχὲς καὶ τὴ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων. 

Καὶ αὐτὴν τὴν εὐθύνη (καὶ ἴσως καὶ μεγαλύτερη) τὴν ἔχουν κι αὐτοὶ ποὺ παρακινοῦν τὸν κόσμο νὰ προβοῦν σὲ ἐκτρώσεις ἀπὸ ἄποψη καὶ μόνο, χωρὶς νὰ ἔχουν σφαιρικὴ γνώση τῶν πραγμάτων ἢ χωρὶς αὐτὸ νὰ τοὺς ἀφορᾷ ἄμεσα, βάφοντας καὶ οἱ ἴδιοι ἔτσι τὰ χέρια τους μὲ αἷμα ἀθώων παιδιῶν καὶ ἐνεργοποιῶντας κι αὐτοὶ τοὺς πνευματικοὺς νόμους γιὰ νὰ λειτουργήσουν ἐναντίον τους καὶ ἐναντίον ὅλης τῆς κοινωνίας. 

Κι ἂν δὲν πιστεύουν κάποιοι τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἴπαμε, ἀλλὰ ἔχουν ὅμως ὄντως εἰλικρινῆ διάθεση γιὰ νὰ μάθουν τὴν ἀλήθεια, ἂς σταθοῦν μπροστὰ σὲ μιὰ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἂς Τὸν κοιτάξουν κατάματα, ἂς Τοῦ ποῦν τὴν ἄποψή τους, ἂς Τοῦ ζητήσουν νά τοὺς ἀποκαλύψει τὴν ἀλήθεια καὶ ἂς περιμένουν τὴν ἀπάντησή Του κάποια στιγμὴ μέσα στὴ ζωή τους. 

Καὶ νὰ εἶναι βέβαιοι ὅτι ὁ Χριστὸς κάποτε θὰ ἀπαντήσει μὲ ἕναν τρόπο ποὺ μπορεῖ νὰ μὴ φαντάζονται καὶ νὰ μὴν περιμένουν. 

Αὐτὸ ὅμως γιὰ νὰ τὸ κάνουν θέλει πραγματικὴ τόλμη καὶ ἀληθινὴ ἀνδρεία... 

Ἄς δοῦμε, λοιπόν, αὐτὴ τὴν εὐθύνη μᾶς ὡς κοινωνία, ὡς ἔθνος, ὡς πολιτισμός, ὡς ἄνθρωποι, ὡς ἔλλογες εἰκόνες τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε καταστάσεις καὶ νὰ βροῦμε στὴν πράξη λύσεις ποὺ νὰ ἔχουν σίγουρα μέσα τους κάτι ἀπὸ τὴ θυσία τοῦ ἐγώ μας κι ὄχι τοῦ ἄλλου, ποὺ χαρακτηρίζει τὴν πραγματικὴ ἀγάπη. 

Εὔχομαι ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός, τοῦ Ὁποίου τὸ ὄνομα νὰ εἶναι πάντα εὐλογημένο, νὰ μᾶς δώσει τὴ Χάρη Του καὶ νὰ μᾶς βοηθήσει γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε ἀληθινὴ μετάνοια, νὰ μᾶς συγχωρήσει γιὰ τὰ σφάλματά μας καὶ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὸ βάρος τους, νὰ μᾶς δίνει τὴ δύναμη νὰ ἐφαρμόζουμε στὴν πράξη τὸ θέλημά Του καὶ νὰ μᾶς φωτίζει γιὰ νὰ βρίσκουμε λύσεις ἢ νὰ μᾶς δίνει Αὐτὸς τὴ λύση γι᾿ αὐτὰ τὰ πάρα πολὺ δύσκολα ζητήματα, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ πάρα πολὺ λυπηρὰ καὶ δυσεπίλυτα προβλήματα ποὺ αὐτὰ συνοδεύουν, τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ κληθεῖ ὁ ὁποιοσδήποτε ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀντιμετωπίσει.

______________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ
«Πᾶνος»   

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Ἐκεῖνο τό κάτι πρίν τήν ἄμβλωση - Μέρος Β' (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

 

Ἡ διαπροσωπική, κοινωνικὴ καὶ ἐθνικὴ διάσταση τῶν ἀμβλώσεων

Τὸ πρῶτο μέρος ΕΔΩ

Γράφει ὁ Χρῆστος Κελαϊδώνης

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐὰν δὲν εἶναι τίποτα ἐκεῖνο τὸ «κάτι πρὶν τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς καρδιᾶς» ἢ ἐκεῖνο τὸ (κάτι πρὶν τὸ πρῶτο «σῆμα» τοῦ ἐγκεφάλου), τότε γιατί τρέχουμε πανικόβλητοι νὰ βροῦμε χάπια τῆς «ἑπόμενης ἡμέρας», τὲστ ἐγκυμοσύνης καὶ νὰ κανονίσουμε «διακοπὴ κύησης», ὅπως εὐφημιστικὰ ἀποκαλοῦμε τὴν ἔκτρωση ἀντὶ νὰ τὴν ποῦμε διακοπὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἐμβρύου, δηλαδὴ φόνο;

Τί προσπαθοῦμε νὰ ἀποφύγουμε καὶ νὰ προλάβουμε, ἀφοῦ δὲν εἶναι τίποτα αὐτό;

Μήπως, τὴν ἴδια τὴ ζωὴ γιὰ νὰ μὴ μετασχηματιστεῖ σὲ κάτι ποὺ θὰ ἔχει εὐθύνες καὶ θὰ μᾶς βγάλει ἔξω ἀπὸ τὸ σχέδιο ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς γιὰ μιὰ ἀνέμελη ζωὴ ἀπολαύσεων ἢ γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὰ κακὰ σχόλια καὶ τὴν καταδίκη μᾶς ἀπό τους γύρω μας ἢ γιὰ νὰ σταματήσουμε ἔγκαιρα τὴ συνείδησή μας γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐλέγξει;

Γιατί ἡ ἴδια ἡ πράξη μας καὶ ὁ ζῆλος ποὺ δείχνουμε στὸ νὰ τὰ προλάβουμε ὅλα αὐτὰ φανερώνει τὸ πὼς καὶ κάτι ὑπάρχει καὶ τὸ πὼς κάτι θέλουμε νὰ προλάβουμε!

Αὐτὸ τὸ «κάτι πρὶν τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς καρδιᾶς» ἢ ἐκεῖνο τὸ (κάτι πρὶν τὸ πρῶτο «σῆμα» τοῦ ἐγκεφάλου) κ.ἄ. δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ κάνει κι αὐτὸ ὄνειρα κάποτε γιὰ τὴ ζωή, νὰ σπουδάσει, νὰ ἐρωτευτεῖ, νὰ χαρεῖ, νὰ πονέσει, νὰ κλάψει, νὰ ἀπογοητευτεῖ, νὰ πέσει, νὰ σηκωθεῖ, νὰ δεῖ τὰ παιδιά του, τὰ ἐγγόνια του, νὰ δεῖ τὸ φῶς τοῦ Ἥλιου κ.ἄ. ἐπειδὴ ἐμεῖς δὲ φερθήκαμε κάποτε μὲ σύνεση;

Δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ βγεῖ ἕνας μεγάλος ἐπιστήμονας, ἕνας μεγάλος καλλιτέχνης, ἕνας μεγάλος εὐεργέτης, ἕνας μεγάλος Ἅγιος;

(Καὶ πράγματι, πολλὲς φορὲς βλέπουμε ἕνα παιδί, τὸ ὁποῖο ἔζησε ἐπειδὴ ἡ μητέρα του ἐπέλεξε νὰ τὸ κρατήσει, ἂν καὶ βρέθηκε σὲ πολὺ μεγάλο δίλημμα, νὰ προικίζεται μὲ ἐξαιρετικὰ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεό, ὡς ἀνταμοιβὴ γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς μητέρας νὰ τὸ κρατήσει.

Κι αὐτὸ ἀπὸ μόνο του φανερώνει ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Δὲ θὰ ἀναφερθοῦμε, ὅμως, μὲ παραδείγματα, σὲ συγκεκριμένα ὀνόματα πολὺ γνωστῶν ἀνθρώπων στὴν κοινωνία μὲ τέτοια ἐξαιρετικὰ χαρίσματα, γιὰ λόγους σεβασμοῦ τῆς προσωπικῆς τους ζωῆς).

Γιατί, μήπως τὸ παιδί σου ποὺ σοῦ γελάει καὶ σὲ κοιτᾷ στὰ μάτια μὲ ἐμπιστοσύνη δὲν πέρασε ἀπὸ αὐτὸ τὸ στάδιο ἐκείνου τοῦ «κάτι πρὶν τὸ πρῶτο τὶκ τὰκ τῆς καρδιᾶς», ἀφήνοντας τὴ ζωὴ του πάνω σου μὲ ἐμπιστοσύνη ὡς κάτι αὐτονόητο, ἀκόμα κι ἂν ἐσὺ δὲν τὸ ἔβλεπες τότε νὰ στρέφεται πρὸς τὸ μέρος σου καὶ νά σου τὸ δείχνει μὲ κάποιο τρόπο;

Ἀλλὰ καὶ τί εἴδους ὑψηλῆς ποιότητας ἀγάπη εἶναι αὐτὴ πού, ἂν καὶ διατυμπανίζεται μὲ μεγάλα καὶ ὄμορφα λόγια, στίχους, τραγούδια, ρομαντισμούς, μηνύματα, πολύωρα τηλεφωνήματα, γλέντια, ὑποσχέσεις αἰώνιας ἀγάπης, δαχτυλίδια, δῶρα, φιλιά, ἡδονές, χαρὲς κ.ἄ. δὲ χωράει μέσα της τὸν καρπό της, ἀλλὰ ἀντίθετα τὸν φονεύει ὡς ἀνεπιθύμητο προϊόν;

Ἐξαιτίας τῆς πολλῆς ἀγαπητικῆς μας δύναμης γιὰ τὸν ἄλλο, εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ μὴ δεχόμαστε νὰ χωρέσουμε μέσα στὴ σχέση μας μὲ αὐτὸν ποὺ λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε, ἐκεῖνο ποὺ προέρχεται ἀπὸ αὐτήν;

Καὶ τοῦτο συμβαίνει, ἐπειδὴ ἔχουμε μπερδέψει τὴν ἔννοια τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ πόθου, μὲ αὐτὴν τῆς πραγματικῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τὴν πρόθεση νὰ ξεφορτωθεῖ τοὺς «ἀνεπιθύμητους» καὶ «ἐνοχλητικοὺς» ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τίς δικές μας ἐπιλογὲς καὶ ἀπὸ τὴ δική μας εὐθύνη.

Θέλουμε τὴν ἡδονή, ἀλλὰ ὄχι τὴν εὐθύνη;

Στὴ μία περίπτωση, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, τὸ παίζουμε τολμηροὶ καὶ γενναῖοι, διεκδικῶντας μὲ καμάρι καὶ παλληκαριὰ τὴ δοκιμή, τὴν ἡδονὴ καὶ τίς «ἐμπειρίες» καὶ στὴν ἄλλη ἐνεργοῦμε σὰν δειλοὶ καὶ κρυβόμαστεφονεύουμε κάτι ποὺ θὰ ἔχει ἀπαιτήσεις ἀπὸ ἐμᾶς;

Ἐπιθυμοῦμε διακαῶς νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸ πάθος, νὰ ζήσουμε ὁπωσδήποτε τὸ ὄνειρό μας ἔτσι ὅπως τὸ φανταζόμαστε καὶ ἔτσι ὅπως μᾶς τὸ διαφημίζει ὁ, χωρὶς δεσμεύσεις, εὐθύνες καὶ συνέπειες ποὺ θὰ μᾶς ἐκτροχιάζουν ἀπὸ ὅλο αὐτό, σύγχρονος τρόπος ζωῆς ποὺ προβάλλεται χωρὶς νὰ συντονιζόμαστε καθόλου μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ μὲ τὸ πῶς αὐτὴ λειτουργεῖ;

Ἀποδεικνύουμε διαρκῶς μὲ τίς πράξεις μας ὅτι δὲν ἔχουμε ἀληθινὴ ἀγάπη μέσα μας, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν ἐπιδιώκουμε κιόλας.

Γιατί ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ἀπὸ αὐτοθυσία, γενναιότητα καὶ φιλότιμο, δὲν κάνει διακρίσεις καὶ δὲν καταδικάζει, ἀνάλογα μὲ τὴν περίσταση, σὲ θάνατο ἐκεῖνο ποὺ προέρχεται ἀπὸ αὐτήν.

Καὶ τί εἴδους ἀγάπη εἶναι αὐτὴ ποὺ ἡ μητέρα, ποὺ καλεῖται ἀπὸ τὴ φύση της νὰ εἶναι μητέρα, πληρώνει το γιατρό, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι γιατρός, γιὰ νὰ δολοφονήσει τὸ παιδί της;

Γιατί, δὲν πρόκειται ἁπλὰ γιὰ φόνο, ἀλλὰ γιὰ δολοφονία, ἀφοῦ ἔχει πρόθεση καὶ σχέδιο, δηλαδὴ δόλο.

Ἀλλὰ καὶ τί εἴδους ἀνδρισμὸς εἶναι τὸ νὰ τὸ παίζει κάποιος μεγάλος, σπουδαῖος, ἐπιτυχημένος καὶ περιζήτητος ἄνδρας, ἀλλὰ ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τῆς εὐθύνης νὰ κρύβεται καὶ νὰ ἀφήνει ἀπροστάτευτη καὶ ἐκτεθειμένη μιὰ γυναῖκα νὰ τρέχει μέσα σὲ πανικὸ νὰ διαχειριστεῖ μόνη της μιὰ τόσο δύσκολη κατάσταση, σπρώχνοντάς την μὲ τὸν τρόπο του ἢ μὲ τὰ λόγια του ἢ ἀκόμα καὶ μὲ τὴ βία στὸ φόνο τοῦ παιδιοῦ τους;

Γιατί πάρα πολλὲς φορές, μιὰ ἔκτρωση ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι κάποιοι ἄνδρες εἶπαν πολλὰ ψέματα καὶ ἔδωσαν πάμπολλες ψεύτικες ὑποσχέσεις ἀγάπης γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ κομπλεξικὸ ἐγώ τους ἤ/καὶ γιὰ νὰ βροῦν μιὰ ἐφήμερη ἡδονή, ξεγελῶντας μιὰ γυναῖκα.

Καὶ ἐκεῖ ἡ προδομένη, πληγωμένη, σοκαρισμένη ἀπὸ τὴν ἀλήθεια ποὺ ἀποκαλύπτεται, καθὼς ἀντικρύζει γιὰ πρώτη φορὰ πίσω ἀπὸ τὴ μάσκα τὸ πραγματικὸ πρόσωπο αὐτοῦ ποὺ τῆς ἔδινε ὑποσχέσεις αἰώνιας ἀφοσίωσης, πανικόβλητη καὶ χωρὶς καμία στήριξη γυναῖκα παίρνει τὴν λάθος ἀπόφαση...

Καὶ μερικὲς φορὲς αὐτὸ τὸ πράττει, ἐπειδὴ νομίζει ὅτι ἔτσι τὸν ἐκδικεῖται καὶ ὅτι ἔτσι θὰ σβήσει ὅ,τι τὸν θυμίζει ἢ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐπειδὴ ἐπιδιώκει νὰ τὸν κρατήσει κοντά της, κάνοντας ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνος θέλει.

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι πρὶν τὴν ἄμβλωση ὑπάρχει ἄμβλυνση τῆς ἀγαπητικῆς δύναμης καὶ τῆς συνείδησης τῶν ἀνθρώπων;

Κι αὐτὸ δείχνει τὴν ἔλλειψη παιδείας καὶ τὸν ἐκφυλισμὸ τοῦ ἀξιακοῦ κώδικα καὶ τοῦ κώδικα τιμῆς στὶς μέρες μας...

Γιὰ φόβο Θεοῦ ποὺ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς σοφίας καὶ κάθε ἀρετῆς οὔτε λόγος...

Πολλοὶ θὰ ποῦν ὅτι ὑπάρχουν περιπτώσεις βιασμοῦ ἤ/καὶ αἱμομιξίας ποὺ δημιουργεῖ τεράστια τραύματα στὸν ἄνθρωπο.

Φυσικὰ καὶ ὄχι μόνο δὲ θὰ διαφωνήσουμε ὅτι ὁ βιασμὸς καὶ μάλιστα ὁ βιασμὸς καὶ ἡ αἱμομιξία μαζὶ εἶναι μέγιστα κακὰ ἐφάμιλλα μὲ τὴ δολοφονία, ἀλλὰ θὰ ποῦμε κιόλας ὅτι ἴσως εἶναι καὶ μεγαλύτερα κακά.

Δὲν εἶναι παράξενο καὶ πολὺ εἰρωνικό, ὅμως, τὸ ὅτι σὲ μιὰ ὑποτιθέμενη πολιτισμένη κοινωνία μὲ προσανατολισμὸ ποὺ ἔχει χαρακτῆρα, ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι δίνει ἀξία καὶ προτεραιότητα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου (μὲ τόσες κοινωνικὲς δομές, μὲ κοινωνικὰ ἱδρύματα, μὲ τόσες ἐπιστημονικὲς θεωρίες ποὺ προτείνουν διάφορες μεθόδους θεραπείας τῶν ψυχικῶν τραυμάτων, μὲ τόσους ἐξειδικευμένους ἐπιστήμονες, ὅπως εἶναι οἱ κοινωνικοὶ λειτουργοί, οἱ ψυχολόγοι, οἱ ψυχίατροι κ.ἄ. ποὺ μποροῦν νὰ δώσουν ψυχολογικὴ καὶ ὄχι μόνο στήριξη καὶ νὰ ἐπουλώσουν σὲ ἕνα βαθμὸ τέτοια τραύματα τῆς ψυχῆς), νὰ ἐπιλέγεται ὡς κύρια λύσηδιαμελισμὸς ἑνὸς ζωντανοῦ ἐμβρύου καὶ ἡ ἀφαίρεσή του κομμάτι κομμάτι ἀπὸ τὴ μήτρα τῆς μητέρας μὲ τὴ βοήθεια ἑνὸς «ἰατρικοῦ» ἐργαλείου ποὺ μοιάζει μὲ ἠλεκτρικὴ σκούπα, σὲ κάποιο χῶρο ποὺ καλεῖται, εὐφημιστικὰ ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται, ἰατρεῖο ἢ νοσοκομεῖο;

Κι ἂν δὲν μποροῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐπιστήμονες, θεσμοί, δομὲς καὶ φορεῖς νὰ φανοῦν χρήσιμοι σὲ αὐτὴν τὴ δύσκολη περίσταση, τότε μήπως φαίνεται ὅτι τελικὰ ὁμολογοῦμε τὴν ἀνεπάρκειά μας καὶ τὴν ἀδυναμία ὅλων αὐτῶν τῶν θεωριῶν γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν μιὰ τόσο σημαντικὴ πρόκληση καὶ νὰ θεραπεύσουν τὰ ψυχικὰ τραύματα τῶν ἀνθρώπων;

Καί, μάλιστα, νὰ προτείνουν κι ἀπὸ πάνω καὶ τὴ δολοφονία ἑνὸς ἐμβρύου ποὺ θὰ κάνει μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν ψυχὴ τῆς γυναίκας;

Τὸ νὰ σκοτώσουμε, πάλι, κάποιο ζωντανὸ ἀθῶο πλάσμα ποὺ ἔχει πλήρως προσδιορισμένη βιολογικὴ ταυτότητα ἀνθρώπου καὶ συνεπῶς καὶ προσωπικότητα, ξεχωριστὴ καὶ ἀνεξάρτητη ἀπὸ αὐτὸν ποὺ μᾶς προκάλεσε αὐτὸ τὸ κακό, τὸ ὁποῖο τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι τὸ νὰ ζήσει, ὄντως θὰ μᾶς δικαιώσει ἄραγε γιὰ αὐτὸ ποὺ μᾶς συνέβῃ, θὰ μᾶς ἀνακουφίσει καὶ θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ τὸ διώξουμε ἀπὸ τὴ μνήμη μας;

Πόσο λογικὸ καὶ δίκαιο ἀκούγεται τὸ νὰ σκοτώνεις ἕναν ποὺ δὲ φταίει σὲ τίποτα γιὰ νὰ ξεπεράσεις τὸ κακὸ ποὺ σοῦ ἔκανε ἄλλος, ἐπειδὴ ἔχει μιὰ κάποια σύνδεση μὲ τὸν φταίχτη;

Θὰ μείνουμε τότε μὲ καθαρὴ συνείδηση καὶ θὰ συνεχίσουμε ἔτσι ἁπλᾶ τὴ ζωή μας, χωρὶς αὐτὸ νὰ ἔχει κανένα ἀντίκτυπο μέσα μας;

Θὰ ποῦν ὁρισμένοι ἄλλοι ὅτι μιὰ ἔκτρωση γίνεται γιὰ τὸ καλὸ τῶν παιδιῶν ποὺ προβλέπεται νὰ βγοῦν μὲ κάποια σοβαρὴ ἀναπηρία ἢ κάποια σοβαρὴ ἀσθένεια, ἐπειδὴ ἔτσι δὲ θὰ βασανίζονται γιὰ μιὰ ζωή.

Δηλαδή, μὲ παρόμοια λογική, ἐὰν τύχει ἕνα ἀτύχημα σὲ κάποιον ἄνθρωπο τῆς οἰκογένειάς μας, γιὰ παράδειγμα στὸν ἄντρα μας ἢ στὴ γυναῖκα μας ἢ στὸ παιδί μας, καὶ μείνει ἀνάπηρος ἢ ἂν ἀρρωστήσει βαριὰ (ὅπως μπορεῖ νὰ συμβεῖ σὲ ἕνα βρέφος ποὺ πάθει κάτι ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ τοῦ τοκετοῦ ἢ λίγο πιὸ πρίν, τὸ ὁποῖο «κάτι» θὰ τοῦ ἀφήσει ἀναπηρία), πρέπει νὰ τὸν σκοτώσουμε γιὰ νὰ μὴ βασανίζεται;

Προφανῶς, ὁ σκοπὸς δὲν εἶναι τόσο τὸ νὰ μὴ βασανίζεται γιὰ μιὰ ζωὴ τὸ βρέφος ποὺ θὰ γεννηθεῖ, ἀλλὰ τὸ νὰ μὴν ντρέπονται καὶ νὰ μὴν βασανίζονται οἱ γονεῖς καὶ οἱ γύρω τους γιὰ τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς τους.

Εἶναι ὄντως πολὺ δύσκολο καὶ μαρτυρικὸ νὰ ἀναλάβεις τέτοιον ἀγῶνα, ἀλλὰ μήπως ἡ σπουδαιότητα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἀξίζει κάτι τέτοιο καὶ εἰδικὰ ἂν πιστεύεις πραγματικὰ στὴν ἀξία της;

Ἄραγε, ὅσο μικρότερο καὶ πιὸ ἀνυπεράσπιστο εἶναι τὸ θῦμα καὶ ὅσο λιγότερο ἔχουμε δεθεῖ μαζί του, τόσο πιὸ πολὺ εὔκολο εἶναι γιὰ ἐμᾶς νὰ μποροῦμε νὰ κρύψουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους κι ἀπὸ τὴ συνείδησή μας τὸ πὼς δὲν πιστεύουμε καὶ τόσο πολὺ στὴν ἀξία τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου;


Ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι δείχνουμε συμπόνια καὶ κατανόηση στοὺς γονεῖς, μπαίνοντας στὴ δύσκολη θέση τους καὶ ἐνθαρρύνοντάς τους στὸ νὰ διαπράξουν το φόνο τοῦ παιδιοῦ τους καὶ δὲ δείχνουμε καμία κατανόηση καὶ καμία συμπόνια στὸ ἀθῶο καὶ ἀνυπεράσπιστο θῦμα;

Πρέπει, ὅμως, νὰ δοῦμε μὲ ἀριθμοὺς τὴν ἔκταση τοῦ φαινομένου γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ μέγεθος τοῦ κακοῦ ποὺ συντελεῖται στὸν κόσμο.

Διαβάζουμε στὸ ἔνθετο τοῦ βιβλίου τῆς Βιολογίας Α' Λυκείου στὴ σελίδα 222:

«Σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τῆς Ἑταιρείας Οἰκογενειακοῦ προγραμματισμοῦ στὴν Ἑλλάδα γίνονται 150.000 ἐκτρώσεις το χρόνο, ἐνῶ τὸ σύνολο τῶν τοκετῶν εἶναι 100.000. Μέσα σὲ 20 χρόνια οἱ ἐκτρώσεις ἔχουν διπλασιαστεῖ σὲ κοπέλες κάτω τῶν 18 ἐτῶν. Κάθε χρόνο γίνονται 10.000 τοκετοὶ ἀπὸ ἀνήλικες μητέρες»

 

http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/pdf/8547/2474/22-0010-02_Biologia_A-Lykeiou_Vivlio-Mathiti/

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μόνο μὲ τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, ποὺ μᾶς παραθέτει αὐτὸ τὸ σχετικὰ παλιὸ σχολικὸ βιβλίο καὶ μόνο στὴν Ἑλλάδα, πραγματοποιοῦνται κάθε χρόνο 150.000 ἐκτρώσεις!

Αὐτὸς ὁ ἀριθμὸς ἰσοδυναμεῖ μὲ μιὰ πόλη μὲ ἀριθμὸ κατοίκων κάπου ἀνάμεσα στὸ Ἀγρίνιο καὶ τὴν Πάτρα!!!

Μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι αὐτὸ ἰσοδυναμεῖ κάθε χρόνο μὲ τὴν ἀπώλεια μιᾶς πόλης ποὺ ἔχει πάνω ἀπὸ 150.000 κατοίκους;

Κι αὐτὸ συμβαίνει μὲ τοὺς θανάτους ἀπὸ τίς ἐκτρώσεις στὴν πολιτισμένη Ἑλλάδα τοῦ σήμερα ποὺ ὑποτίθεται ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ της εἶναι Χριστιανοί!

Νομίζω ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ δεχτοῦμε τοὺς ἀριθμοὺς τῶν θανάτων ποὺ βγαίνουν γιὰ ὅλο τὸν κόσμο!

Κι ὅλα τὰ παραπάνω, ἐὰν δεχτοῦμε τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα, γιατί ἂν ρωτήσεις κατ᾿ ἰδίαν γυναικολόγους γιὰ τὰ ἀνεπίσημα ποὺ παίρνεις συνυπολογίζοντας τίς ἐκτρώσεις ποὺ γίνονται ἐντελῶς κρυφὰ σὲ ἰδιωτικὰ ἰατρεῖα, θὰ ἀκούσεις ὅτι ὁ ἀριθμὸς εἶναι ἀρκετὰ μεγαλύτερος.

Ἀλλὰ περιορίζοντας τὸ θέμα μόνο στὴν ἐθνικὴ γιὰ ἐμᾶς διάσταση, θὰ δοῦμε ὅτι ἔχουμε πολὺ μεγάλη εὐθύνη τόσο γιὰ τὴ σημερινὴ κατάσταση, ὅσο καὶ γιὰ τὴ μελλοντική.

δύναμη τῶν κρατῶν στὶς μέρες μας καθορίζεται σὲ πολὺ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν κατοίκων του.


Ὅσο μεγαλύτερος εἶναι ὁ ἀριθμὸς αὐτός, τόσο πιὸ πολὺ σὲ ὑπολογίζουν.

Ποιός θὰ ὑπολόγιζε τὴν Τουρκία, ὅσο τὴν ὑπολογίζουν τώρα, ἐὰν αὐτὴ εἶχε μόνο ἑνάμιση ἑκατομμύριο πληθυσμό;

Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μεγάλες δυνάμεις δείχνουν στὸν 21ο αἰῶνα ἀνοχὴ στὴν ἀπροκάλυπτη ἐπεκτατική της πολιτικὴ ποὺ μᾶς προβληματίζει σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε νὰ  δαπανᾶμε ἕνα τεράστιο μέρος τοῦ κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ τῆς χώρας μας γιὰ ἐξοπλισμούς, τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀξιοποιηθοῦν σὲ ἄλλους πολὺ σημαντικοὺς τομεῖς, ὅπως εἶναι ἡ ὑγεία ἢ παιδεία, ὀφείλεται κυρίως στὴ δύναμη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ μεγάλο ἀριθμὸ τῶν κατοίκων της.

Μήπως, τελικὰ αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς ποὺ προώθησαν στοὺς Ἕλληνες τὰ σκοτεινὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων, ἀποσκοπεῖ στὴν εἰς βάθος χρόνου ἀποδυνάμωση καὶ καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδας;

Μήπως, δηλαδὴ βάζοντας τοὺς Ἕλληνες νὰ ἔχουν σὰν κύριο στόχο νὰ διασκεδάζουν καὶ νὰ χαίρονται μέσα σὲ ἡδονές, μέθες καὶ κραιπάλες, ἐξολοθρεύοντας μὲ ἐθιστικὴ μανία ὅ,τι μπαίνει ἐμπόδιο σὲ αὐτό, διατηροῦν τὴν Ἑλλάδα ἀδύναμη καὶ ὑποταγμένη σὲ αὐτούς, μέχρι νὰ βροῦν κάποια στιγμὴ τὴν εὐκαιρία νὰ τὴν καταστρέψουν ὁλοκληρωτικά;

Γιατί ἀπ᾿ ὅ,τι φαίνεται, ἂν συνεχίσουμε ἔτσι, μετὰ τὸν στρῆνο, θὰ ἀκολουθήσει ὁ θρῆνος.

Ἐὰν θέλουμε νὰ συνυπολογίσουμε σὲ βάθος χρόνου στὸ γενικὸ πληθυσμὸ μιᾶς χώρας τοὺς νέους ἀνθρώπους ποὺ χάνονται κάθε στιγμή, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶχαν τὴ δυνατότητα νὰ ἀναπαραχθοῦν, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε τὸ πῶς θὰ ἐπηρέαζαν τὸν πληθυσμὸ στὴν περίπτωση ποὺ αὐτοὶ ζοῦσαν, δὲν θὰ πρέπει νὰ κάνουμε μιὰ ἁπλὴ προσθήκη τους στὸ σύνολό του, γιατί πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἔδιναν ἕνα ὁλόκληρο γενεαλογικὸ δέντρο ἀπὸ ἀπογόνους.

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ πιὸ πιθανὸ εἶναι, ὅταν φονεύεις ἕνα ἔμβρυο, νὰ ξεριζώνεις ἕνα ὁλόκληρο γενεαλογικὸ δέντρο ἀπὸ τὸ μελλοντικὸ πληθυσμὸ τῆς πατρίδας σου κι ὄχι ἁπλὰ νὰ ἀφαιρεῖς ἕναν κάτοικο.

Καὶ τοῦτο τὸ λέμε ἐπειδή, ἂν θέλουμε νὰ βροῦμε τὸν πληθυσμὸ ποὺ θὰ εἴχαμε, στὴν περίπτωση ποὺ δὲν ὑπῆρχαν αὐτὲς οἱ πάνω ἀπὸ 150.000 ἐκτρώσεις τὸ χρόνο, δὲ θὰ πρέπει νὰ προσθέσουμε ἁπλᾶ πάνω ἀπὸ 150.000 σὲ κάθε χρόνο ποὺ πέρασε, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ δοῦμε ἀκόμα καὶ τὸ πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἔδιναν ἐπιπλέον ἀπογόνους, οἱ ὁποῖοι θὰ πρέπει νὰ συναριθμηθοῦν μὲ τὴ σειρά τους κι αὐτοὶ μέσα στὸ γενικὸ πληθυσμό.

Αὐτοὶ εἶναι ἐπιπλέον ἐργατικὸ δυναμικό, ἐπιστήμονες, ἐκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες, ἔμποροι, ναυτικοί, στρατιῶτες, Ἅγιοι κ.ἄ.

Συνεπῶς, θὰ εἴχαμε πολὺ πιὸ ἰσχυρὴ χώρα.

Ἄρα, φαίνεται ὅτι ἐπιλέξαμε νὰ χορεύουμε καὶ νὰ γλεντᾶμε καὶ νὰ ρίχνουμε τὰ παιδιά μας, ἀπ᾿ τὸ νὰ λειτουργοῦμε μὲ σύνεση καὶ νὰ θωρακίζουμε τὴν πατρίδα μας.

Εἶναι δυνατὸν νὰ λὲς ὅτι εἶσαι πατριώτης καὶ ὅτι ἀγαπᾷς τὴ χώρα σου καὶ ταυτόχρονα νὰ πριονίζεις τὰ θεμέλιά της μὲ τίς ἐκτρώσεις;

Τελικά, φαίνεται ὅτι ἐπιλέγουμε νὰ προδίδουμε τὴ χώρα μας καὶ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας γιὰ νὰ μὴ στερηθοῦμε τὸν τρόπο ζωῆς ποὺ μᾶς προβάλλουν καὶ μᾶς ἐπιβάλλουν!

Ἀνταλλάξαμε κι ἐμεῖς τὸ χρυσό μας μὲ τὰ καθρεφτάκια τους!

Καὶ τώρα βλέπουμε τὰ ἀποτελέσματα καὶ τὸν κίνδυνο ποὺ ἐμφανίζεται μπροστά μας στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας.

Ἄραγε, θὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε ἐγκαίρως καὶ θὰ σταματήσουμε πρὶν τὸν γκρεμὸ ἢ δὲ θὰ προλάβουμε νὰ καταλάβουμε τὸ τί καὶ τὸ πῶς ἔγινε;

Συνεχίζεται

________________________________

Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ 
«Πᾶνος»  

Χρῆστος Κελαϊδώνης: Ἐκεῖνο τό κάτι πρίν τήν ἄμβλωση - Μέρος Α' (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

 
Τὸ δικαίωμα στὴ ζωὴ καὶ οἱ ἐπιστημονικὲς προσεγγίσεις

 
Στὶς μέρες μας ἡ ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογικὴ πρόοδος τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ μας ἐπιτρέπει πλέον νὰ ἔχουμε ἕναν τεράστιο ὄγκο πληροφοριῶν, ὁ ὁποῖος περιέχει ἐντυπωσιακὲς λεπτομέρειες γιὰ τὸ φαινόμενο τῆς ζωῆς.

Ἐπίσης, παρατηροῦμε σήμερα μιὰ πολὺ μεγάλη ἐκστρατεία ποὺ πραγματοποιεῖται σὲ ὅλο τὸν κόσμο γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα (καὶ εἰδικὰ γι᾿ αὐτὸ στὴ ζωή), τὰ ὁποῖα στὸ δυτικό, τοὐλάχιστον, κόσμο θεωροῦνταν καλὰ ἑδραιωμένα.

Ἔτσι, θὰ περιμέναμε ὅτι θὰ ὑπῆρχε πάντα κοινὸς νοῦς καὶ ἡ ἴδια κοινωνικὴ εὐαισθησία καὶ ἀντιμετώπιση ἀπ᾿ ὅλους τοὺς σύγχρονους ἀνθρώπους σὲ ζητήματα ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ αὐτονόητο καὶ δεδομένο πλέον δικαίωμα ἑνὸς ἀνθρώπου στὸ νὰ μπορεῖ νὰ ζήσει.

Παρ᾿ ὅλα αὐτὰ βλέπουμε ὅτι παραμένουν πάνω σὲ ὅλα αὐτὰ ἀκόμα καὶ τώρα πολλὰ θέματα πρὸς συζήτηση ποὺ μᾶς κάνουν διαρκῶς νὰ ἐκπλησσόμαστε καὶ νὰ ἀναρωτιόμαστε γιὰ τὸ ἐὰν ὄντως ὁ σύγχρονος «πολιτισμένος» ἄνθρωπος πιστεύει πραγματικὰ σὲ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ἀξίες.

Εἰδικά, ὅταν χρησιμοποιοῦμε τὰ δικαιώματα αὐτὰ κατὰ περίπτωση, κάνοντας ἄδικες διακρίσεις μὲ σκοπὸ νὰ ἐξυπηρετήσουμε τὰ συμφέροντα καὶ τὰ πάθη μας.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ζητήματα εἶναι καὶ τὸ θέμα τῶν ἐκτρώσεων, μὲ τίς ὁποῖες θὰ ἀσχοληθοῦμε παρακάτω.

Καὶ σὲ αὐτὸ μποροῦμε νὰ δοῦμε στὴν πράξη αὐτὸ ποὺ μᾶς λέει ὁ ψαλμωδός:
 
«τοῦ προφασίζεσθαι προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις»

Ἐδῶ φαίνεται σὰν νὰ παρεμβαίνει σὲ ὁρισμένους ἀπὸ ἐμᾶς κάποιος παράξενος παράγοντας ποὺ κατεβάζει ξαφνικὰ ἕναν ἀόρατο διακόπτη στὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας μὲ τέτοιο τρόπο ποὺ νὰ προκαλεῖται ἀπίστευτη σύγχυση ἐννοιῶν καὶ ἀπόψεων.

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ξεχνιοῦνται ὅλες οἱ εὐαισθησίες γιὰ τὸ δικαίωμα στὴ ζωὴ καὶ οἱ στοιχειώδεις ἐπιστημονικὲς γνώσεις καὶ ἀντικαθίστανται μὲ κάτι ἄλλο στυγνό, σκληρὸ καὶ ἀπάνθρωπο ποὺ παρατίθεται σὲ μιὰ συζήτηση, ὡς μία ὑποτιθέμενη ἀναγκαιότητα, μὲ μία ἰατρικοῦ περιβλήματος, πολλὲς φορές, κυνικότητα καὶ ἀπάθεια.

Κι αὐτὸ γίνεται μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦμε τὰ πάθη μας.

Ἀποτελεῖ κοινὴ πεποίθηση γιὰ μιὰ μερίδα ἀνθρώπων ὅτι οἱ γυναῖκες ἔχουν τὸ δικαίωμα στὴν ἔκτρωση, γιατί μποροῦν, ὅπως λένε, νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν τὸ σῶμα τους καὶ μὲ τὸ σῶμα τους.

Γιὰ νὰ δοῦμε, ὅμως, ἐὰν τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο ἀνήκει πράγματι στὸ σῶμα τῆς γυναίκας ποὺ τὸ κυοφορεῖ, ὅπως πολλοὶ ἰσχυρίζονται, μὲ βάση τὰ πιὸ γνωστὰ σὲ ὅλους μας, ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, ἐπιστημονικὰ δεδομένα.

Γνωρίζουμε πλέον πολὺ καλὰ ὅτι τὸ σῶμα μας ἀποτελεῖται ἀπὸ κύτταρα ποὺ φέρουν μέσα τους ἀκριβῶς τὴν ἴδια βιολογικὴ ταυτότητα, ποὺ ὀνομάζεται ἐδῶ καὶ κάποιες δεκαετίες DNA καὶ ἡ ὁποία μᾶς προσδιορίζει τὸν καθένα μας ὡς ξεχωριστὸ καὶ μοναδικὸ ἔμβιο ὅν, σὲ σχέση μὲ τοὺς ἄλλους ὀργανισμούς.

 
Βέβαια, στὴν περίπτωση, τῶν μονοζυγωτικῶν διδύμων, οἱ ὁποῖοι στὸ μεγαλύτερο ποσοστό τους ἔχουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο DNA, πρέπει νὰ ἀναζητήσουμε καὶ ἄλλους παράγοντες ἐκτὸς ἀπὸ τὸ DNA, γιὰ νὰ ἔχουμε μιὰ πλήρη ταυτοποίηση τῶν προσώπων.
 
Πολλοί, μάλιστα, ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς παράγοντες μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἄμεσα μετρήσιμοι ἀπὸ ἐμᾶς ἢ μπορεῖ νὰ παραμένουν ἀκόμα καὶ τώρα τελείως ἄγνωστοι σὲ ἐμᾶς.

Τὸ DNA, ὅμως, καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἀποτελεῖ στοιχεῖο τῆς βιολογικῆς ταυτότητάς μας.
 
Γαμέτες
Τούτη δημιουργεῖται ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ τῆς σύλληψης, δηλαδή τὴ στιγμὴ ποὺ δημιουργεῖται τὸ πρῶτο κύτταρό μας ποὺ ὀνομάζεται ζυγωτό, καθὼς συνενώνονται οἱ γαμέτες τῶν γονέων (δηλαδὴ τὸ σπερματοζωάριο καὶ τὸ ὠάριο) μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας. 
 
Αὐτὴ θὰ τὴν ἔχουμε μέσα στὰ κύτταρά μας γιὰ νὰ μᾶς προσδιορίζει, ὄχι μόνο μέχρι νὰ πεθάνουμε, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς καὶ μετά τὸ θάνατό μας, ἐφόσον αὐτὴ μπορεῖ νὰ διατηρηθεῖ μὲ κάποιο τρόπο.
 
Ζυγωτό
Τὸ παραπάνω σημαίνει ὅτι τὸ γενετικὸ ὑλικό τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι μοναδικὸ καὶ ἀκριβῶς τὸ ἴδιο σὲ ὅλα τὰ στάδια τῆς ζωῆς του (ἐκτὸς ἀπὸ περιπτώσεις μετάλλαξης), δηλαδὴ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει αὐτὸς σὰν ζυγωτό, σὰν βρέφος, σὰν ἔφηβος, σὰν ἐνήλικας, σὰν πεθαμένος μέσα στὸ νεκροτομεῖο.
 
βιολογική μας ταυτότητα χρησιμοποιεῖται σὲ περιπτώσεις ποὺ θέλουμε νὰ ταυτοποιήσουμε ἕνα πρόσωπο γιὰ νὰ τὸ συνδέσουμε μὲ ἕνα ἔγκλημα ἢ μὲ ἕνα ἄλλο πρόσωπο κ.ἄ.

Κι αὐτὸ εἶναι πιὰ κοινὰ ἀποδεκτὸ ἀπ᾿ ὅλους μας καὶ γι᾿ αὐτόν τὸ λόγο χρησιμοποιεῖται πλέον εὐρέως ἀπὸ τὴν Ἐγκληματολογία καὶ τὴν Δικαιοσύνη.

Τὸ μόριο τοῦ DNA προέρχεται ἀπὸ τὸ γενετικὸ ὑλικὸ τῆς μητέρας καὶ τοῦ πατέρα, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἴδιο οὔτε μὲ αὐτὸ τοῦ πατέρα, ἀλλὰ οὔτε καὶ μὲ ἐκεῖνο τῆς μητέρας, γιατί πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ξεκινᾷ μὲ τὴ συνένωση μόνο τῆς μισῆς ποσότητας γενετικοῦ ὑλικοῦ τοῦ κάθε γονέα, παρατηροῦνται καὶ ἄλλα φαινόμενα, ὅπως εἶναι ὁ ἐπιχιασμός.

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ λογική τοῦ ὅτι «μοῦ ἀνήκει καὶ κάνω ὅ,τι θέλω στὸ σῶμα μου» , ἐξισώνοντας τὸ ἔμβρυο μὲ τὰ σπυράκια, τὰ κονδυλώματα, τίς κρεατοελιὲς κ.ἄ. δὲν εἶναι ὀρθὴ ἐπιστημονικά, γιατί ἁπλᾶ τὸ ζυγωτὸ καὶ τὰ κύτταρα ποὺ θὰ προέλθουν ἀπὸ τὴ διαφοροποίησή του, φέρουν μέσα τους ἄλλο γενετικὸ ὑλικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ φέρουν τὰ κύτταρα τῆς μητέρας καὶ τοῦ πατέρα, παρ᾿ ὅλο ποὺ ὑπάρχει γενετικὴ σύνδεση μὲ ἐκεῖνα.

Πόσο μᾶλλον ὅταν αὐτὴ ἡ λογικὴ ἀλλάζει ἀπὸ τὸ ἴδιο πρόσωπο, ἀνάλογα μὲ τὸ τί θέλει καὶ μὲ τὸ τί ἔχει σὰν στόχο κάθε φορά.

Ἔτσι, ἂν θέλουμε νὰ κάνουμε παιδί, αὐτὸ μᾶς ἀνήκει (καὶ μάλιστα κάποιοι γονεῖς θεωροῦν ὅτι τοὺς ἀνήκει μέχρι νὰ πεθάνουν), ἐὰν θέλουμε νὰ «δέσουμε», κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, τὸ γαμπρὸ εἶναι τοῦ γαμπροῦ (καὶ μάλιστα τοῦ μοιάζει καὶ πολὺ στὸν ὑπέρηχο), ἐὰν δὲν τὸ θέλουμε, ἀνήκει στὸ σῶμα μας ὡς μιὰ κακὴ προέκτασή του, ἐὰν ὑπάρχει περίπτωση βιασμοῦ, τότε πολλοὶ ξέρουν μὲ βεβαιότητα ὅτι ἀνήκει ἀποκλειστικὰ στὸ βιαστὴ κ.ἄ.

Τελικά, ποῦ ἀνήκουν τὸ ζυγωτὸ καὶ στὴ συνέχεια τὸ ἔμβρυο;

Μὲ βάση τὴ γενετική τους ταυτότητα, δηλαδὴ τὸ μόριο τοῦ DNA, ἀνήκουν στὸ ἴδιο τὸ ζυγωτό, στὸ ἴδιο τὸ ἔμβρυο, στὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο ποὺ φέρει τὸ συγκεκριμένο γενετικὸ ὑλικό.

Συνεπῶς, τὸ ζυγωτὸ καὶ τὸ ἔμβρυο εἶναι αὐτὰ ποὺ ἔχουν καὶ τὸ δικαίωμα στὴ ζωή τους καὶ ὄχι ἡ μητέρα, ποὺ καλεῖται νὰ τὸ φιλοξενήσει καὶ νὰ ἐξασφαλίσει τὸ δικαίωμά του αὐτὸ μέσα της μὲ βάση τὴ δική της ἀγαθὴ προαίρεση.

Τὸ ἔμβρυο ἔχει τὸ δικαίωμα στὴ ζωή του καὶ ἡ μητέρα καλεῖται νὰ γίνει ἡ ἐγγυήτρια αὐτοῦ τοῦ δικαιώματός του, δίνοντας τὴ συγκατάθεσή της γιὰ νὰ ἐξασφαλιστεῖ αὐτό.

Θὰ πεῖ κάποιος ὅτι καὶ ἡ μητέρα ἔχει τὸ δικαίωμα στὴν αὐτοδιάθεση τοῦ σώματός της μὲ βάση τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ νὰ τὸ φιλοξενήσει μέσα της.

Ὅμως, τί τὸ ὄμορφο, ἀγαπητικό, ἀνδρεῖο, εὐγενὲς καὶ γενικὰ ἀνθρώπινο, ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν ἔχει τὸ νὰ μὴ δεχτεῖ ἡ γυναῖκα, μιὰ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ποὺ προέρχεται ἀπὸ αὐτὴν καὶ ποὺ ἀφήνεται, χωρὶς νὰ ἔχει ἄλλη ἐπιλογή, μὲ ἐμπιστοσύνη πάνω στὴν καλὴ προαίρεσή της γιὰ νὰ ζήσει;

Ἀλλὰ καὶ ποιό δικαίωμα ἔχει προτεραιότητα σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση;
 

Αὐτὸ στὴ ζωὴ ἢ ἐκεῖνο στὴν αὐτοδιάθεση;

Ἄν κάποιος μᾶς ζητοῦσε νὰ τοῦ δώσουμε μιὰ μικρὴ ποσότητα ἀπὸ τὸ αἷμα μας γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ζήσει, θὰ τοῦ λέγαμε ποτὲ ἔτσι ἁπλᾶ καὶ κυνικὰ ὅτι δέ σοῦ τὸ δίνω διότι ἔχω τὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα στὴν αὐτοδιάθεση τοῦ αἵματός μου;

Ἡ μητέρα καλεῖται ἀπὸ τὴ φύση νὰ φιλοξενήσει μέσα στὰ σπλάχνα της τὴ μικρὴ αὐτὴ ἔμβια ὀντότητα, ποὺ ἔχει πλήρως καθορισμένη βιολογικὴ ταυτότητα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τοῦ σχηματισμοῦ της, δηλαδὴ ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς γονιμοποίησης τοῦ ὠαρίου ἀπὸ τὸ σπερματοζωάριο, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ ζήσει, νὰ ἀναπτυχθεῖ σωστὰ καὶ νὰ περάσει τὰ πρῶτα κρίσιμα στάδια μὲ ἀσφάλεια, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων εἶναι τελείως ἀπροστάτευτη.

Κι αὐτὸ τὸ «καταλαβαίνουν» βιολογικὰ ὅλα τὰ κύτταρα τοῦ ὀργανισμοῦ τῆς μητέρας (ἀκόμα κι αὐτὰ τοῦ ἐγκεφάλου ποὺ παράγουν τὴν παραπάνω «λογική»), τὰ ὁποῖα ὄχι μόνο δὲν ἐνεργοποιοῦν τοὺς ἀμυντικοὺς μηχανισμούς του (ἐκτὸς μόνο ἀπὸ κάποιες εἰδικὲς περιστάσεις, φανερώνοντας κι ἐδῶ ὅτι τὸ ἔμβρυο πρόκειται γι᾿ ἄλλον ὀργανισμό), ἀλλὰ τροποποιοῦν καὶ προσαρμόζουν κιόλας ὅλες τίς λειτουργίες τους μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ φιλοξενήσουν καὶ νὰ ὑποστηρίξουν τὸ νέο ὀργανισμὸ ποὺ δημιουργήθηκε μέσα της.

Ἔτσι, διακόπτεται ἡ ἔμμηνη ρύση, ἀρχίζει νὰ παχαίνει τὸ ἐνδομήτριο, παράγονται εἰδικὲς ὁρμόνες, δημιουργοῦνται εἰδικοὶ μηχανισμοὶ γιὰ νὰ σχηματιστεῖ ὁ πλακοῦντας κ.ἄ.

Ὅλα τὰ κύτταρα τῆς μητέρας «τρέχουν» ἀπὸ τίς πρῶτες στιγμὲς τῆς σύλληψης τοῦ παιδιοῦ ἀφ᾿ ἑνὸς νὰ τὸ θρέψουν, ἐπειδὴ «ἀντιλαμβάνονται» ὅτι, σὰν ζωντανὸ ὅν ποὺ εἶναι τὸ ἔμβρυο, ἔχει ἀνάγκη γιὰ τροφὴ καὶ ὀξυγόνο καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου γιὰ νὰ δημιουργήσουν ἕνα φιλόξενο «παλατάκι» μέσα στὴν κοιλιά της, τὸ ὁποῖο θὰ τοῦ ἐξασφαλίζει τὴν προστασία καὶ τὸ δικαίωμά του νὰ ζήσει!

 
Καὶ πόσο ἀλήθεια λυπηρὸ φαίνεται τὸ γεγονὸς πώς, ἐνῶ «γνωρίζουν» ὅλα τὰ κύτταρα τοῦ ὀργανισμοῦ τῆς μητέρας ὅτι τὸ ζυγωτὸ πρόκειται γιὰ ἕναν ἄλλο ζωντανὸ ὀργανισμὸ ποὺ ἀναπτύσσεται μέσα της καὶ ποὺ πρέπει νὰ περάσει ἀπὸ διάφορα στάδια (καὶ γι᾿ αὐτὸ προετοιμάζονται ἤ/καὶ ἐνεργοῦν ἀνάλογα), ἀρνοῦνται νὰ τὸ παραδεχτοῦν αὐτὸ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι!

Εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ καταλαβαίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ κύτταρα, παραβλέποντας τὸ δικαίωμά τους στὴν αὐτοδιάθεσή τους, καὶ νὰ μὴν τὸ καταλαβαίνει ἡ «λογική» μας;

Ὑπάρχουν, ἀπὸ τὴν ἄλλη, κάποιοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ἔμβρυο γίνεται ξαφνικὰ ζωντανὸς ὀργανισμὸς μὲ τὸ ποὺ ἀκοῦμε τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς καρδιᾶς του ἢ μὲ τὸ ποὺ ἀνιχνεύουμε τὸ πρῶτο «σῆμα» ἀπὸ τὸν ἐγκέφαλό του.

Μέχρι τότε, ὅμως, τί εἶναι;

Ἕνα χιλιοστὸ τοῦ δευτερολέπτου πρίν, τί ἀκριβῶς εἶναι;

Δὲ φέρει τότε ἀκριβῶς τὴν ἴδια ὁλοκληρωμένη γενετικὴ ταυτότητα ποὺ προσδιορίζει τὸν ἄνθρωπο ὡς πρόσωπο μὲ αὐτὴ ποὺ ἔχει λίγα χιλιοστὰ τοῦ δευτερολέπτου μετά;

Δὲν παρουσιάζουν τὰ κύτταρά του λίγα χιλιοστὰ τοῦ δευτερολέπτου πρὶν τὸ ἴδιο φαινόμενο τῆς ζωῆς ποὺ παρουσιάζουν καὶ μετά;

Δὲ βλέπουμε τὰ ἴδια φαινόμενα τῆς κυτταρικῆς ἀναπνοῆς καὶ τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τους ἕνα χιλιοστὸ τοῦ δευτερολέπτου πρὶν καὶ μετά;

Πιὸ πρὶν δὲν τὸ εἶχαν «καταλάβει» τὰ κύτταρα τῆς μητέρας ὅτι εἶναι κάτι ζωντανό;

Ἡ καρδιὰ ἢ ὁ ἐγκέφαλος, πάλι, πῶς σχηματίστηκαν γιὰ νὰ λειτουργήσουν;

Δὲ σχηματίστηκαν ἀπὸ κάτι ζωντανό;

Δὲν ἀποτελοῦνται ἀπὸ ζωντανὰ κύτταρα;

Ποιά μεγάλη ἀλλαγὴ γίνεται στὸ γενετικὸ ὑλικὸ καὶ στὴ διαδικασία ἀνάπτυξης τοῦ ἐμβρύου μὲ τὸ ποὺ ξεκινᾷ νὰ χτυπᾷ ἡ καρδιὰ ἢ μέ τὸ ποὺ ἀρχίζει νὰ δίνει σήματα ὁ ἐγκέφαλος σὲ σχέση μὲ αὐτὴ ποὺ παρατηρεῖται στὴ γονιμοποίηση, ὥστε νὰ ξεχωρίσουμε τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο γεγονὸς καὶ νὰ τὸ ἐπιλέξουμε ὡς ἀφετηρία τῆς ζωῆς ἢ τῆς ἀνθρώπινης ὑπόστασης καὶ προσωπικότητας;

Δὲν ὑπάρχει πρὶν τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς καρδιᾶς ἢ τὸ πρῶτο «σῆμα» τοῦ ἐγκεφάλου αὐτὸ τὸ ἴδιο «κάτι» ποὺ κατευθύνει τίς διαδικασίες γιὰ νὰ σχηματιστοῦν τὰ ὄργανα μὲ ἐκεῖνο ποὺ ὑπάρχει καὶ μετά;


Μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε ὅτι μέχρι τότε τὸ μόριο τοῦ DNA ἀνήκει σὲ κάτι ποὺ δὲν παρουσιάζει τὸ φαινόμενο τῆς ζωῆς, παρ᾿ ὅλο ποὺ τὰ κύτταρά του, περιέχουν τὸ μόριο αὐτὸ καὶ μάλιστα πολλαπλασιάζονται καὶ ἐκτελοῦν τόσες λειτουργίες ἀκολουθῶντας τίς ὁδηγίες ποὺ παίρνουν ἀπὸ ἐκεῖνο;

Μποροῦμε, γενικά, νὰ προσδιορίσουμε μὲ κάποιο σαφῆ τρόπο τὸ τί εἶναι αὐτὸ ποὺ βρίσκεται στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας ἕνα χιλιοστὸ τοῦ δευτερολέπτου πρὶν τὸ πρῶτο χτύπημα τῆς καρδιᾶς καὶ τὴν πρώτη ἐντοπισμένη δραστηριότητα τοῦ ἐγκεφάλου ἢ παραμένει κάτι ἀπροσδιόριστο;

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν τελικὰ ἀποδεχτοῦμε ὡς ἐπιστημονικὸ δεδομένο τὴν τελείως αὐθαίρετη ἄποψη ὅτι ξεκινᾷ ἡ ζωὴ τοῦ νέου ὀργανισμοῦ τὴ στιγμὴ τοῦ πρώτου «τὶκ τὰκ» τῆς καρδιᾶς ἢ τοῦ πρώτου σήματος τοῦ ἐγκεφάλου, θὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ παραδεχτοῦμε τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὡς ἕνα παράδειγμα ἀβιογένεσης, ἀντίθετα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν κυτταρικὴ θεωρία!

Δηλαδή τὸ ὅτι κάθε κύτταρο προέρχεται ἀπὸ ἕνα ἄλλο προϋπάρχον ζωντανὸ κύτταρο καὶ κάθε ὀργανισμὸς ἀποτελεῖται ἀπὸ κύτταρα καὶ κυτταρικὰ παράγωγα.
 

Καὶ μάλιστα αὐτὴ ἡ ἀβιογένεση δὲν πραγματοποιεῖται σὲ κάποια λίμνη ἢ σὲ κάποια θάλασσα ἢ ὠκεανό, ἀλλὰ μέσα στὴ μήτρα τῆς γυναίκας!!!

Προφανῶς, αὐτὴ ἡ ἄποψη οὔτε θὰ προταθεῖ ποτὲ γιὰ βραβεῖο Νόμπελ Ἰατρικῆς ἢ Βιολογίας, ἀλλὰ οὔτε καὶ θὰ ἀνταμειφθεῖ μὲ αὐτὰ ὡς μιὰ τόσο μεγάλη «ἀνακάλυψη» ἀβιογένεσης ἀπὸ τὴ σύγχρονη Ἐπιστήμη!

Μὲ τὸ πρῶτο «τὶκ τὰκ τῆς καρδιᾶς» καὶ τὸ πρῶτο «τσὰφ» τοῦ ἐγκεφάλου, δημιουργεῖται ζωὴ ἀπὸ τὸ τίποτα!

Ὑπάρχει, συνεπῶς, μιὰ ἀσυνέχεια τοῦ φαινομένου τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀντίστοιχου δικαιώματος στὴ ζωὴ ἑνὸς πλήρως προσδιορισμένου, μὲ βάση τὴ γενετική του ταυτότητα, ζωντανοῦ πλάσματος!

Δυστυχῶς, ὅμως, καταλήγουμε, χωρὶς νὰ χρησιμοποιοῦμε ἕνα σοβαρὸ ἐπιστημονικὸ ἐπιχείρημα, στὸ νὰ ἀμφισβητοῦμε κάτι ποὺ παρουσιάζει σαφῶς τὸ φαινόμενο τῆς ζωῆς καὶ μάλιστα φτάνουμε στὸ σημεῖο νὰ θεωροῦμε μὲ αὐθαίρετο τρόπο ὅτι αὐτὸ δὲν ἔχει δικαίωμα γιὰ νὰ ζήσει
 
Καὶ πόσο πολὺ λυπηρὸ εἶναι τὸ νὰ βλέπουμε νὰ ἔχουν δικαιώματα τὰ ζῶα (ἂν καὶ γεννιοῦνται κάποιες ἀμφιβολίες σὲ κάποιους γιὰ τὸ ἂν ἔχουν οἱ κατσαρίδες, οἱ μῦγες, τὰ φίδια καὶ τὰ κουνούπια), τὰ φυτά, οἱ διάφορες ὁμάδες ἀνθρώπων, ἐνῶ ἀκόμα ἀμφισβητεῖται τὸ ἂν ἔχει δικαίωμα στὴ ζωὴ ἐκεῖνο τὸ ἀπροστάτευτο «κάτι πρὶν τὸ πρῶτο τὶκ τὰκ τῆς καρδιᾶς» ἢ πρὶν τὸ πρῶτο «σῆμα» τοῦ ἐγκεφάλου ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς μιλήσει δυνατὰ καὶ νὰ τὸ διεκδικήσει μὲ λόγια, παρ᾿ ὅλο ποὺ τὸ διεκδικεῖ μὲ τὸ νὰ προσπαθεῖ ἁπλὰ νὰ ζήσει!
 
Ἀλλὰ κι αὐτὴ ἡ ἄποψη γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ φαινομένου τῆς ζωῆς μὲ βάση τὴν ἔναρξη τῆς λειτουργίας τῆς καρδιᾶς ἢ τοῦ ἐγκεφάλου τοῦ ἐμβρύου ἀμφισβητεῖται, γιατί κάποιοι ἄλλοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ζωὴ ξεκινᾷ, ὄχι ὅταν ἀρχίζει νὰ λειτουργεῖ ἡ ἤδη σχηματισμένη καρδιὰ ἢ ὁ ἤδη σχηματισμένος ἐγκέφαλος (τὸ πῶς σχηματίστηκαν δὲ μᾶς ἐνδιαφέρει;), ἀλλὰ ὅταν ξεκινᾷ νὰ λειτουργεῖ ἕνα ἄλλο ἤδη σχηματισμένο ὄργανο ἢ σύστημα τοῦ ὀργανισμοῦ.

Ἄν ἰσχυριστοῦμε, ὅμως, γιὰ παράδειγμα, ὅτι παίρνουμε σὰν σημεῖο ἔναρξης τῆς ζωῆς τὴ στιγμὴ ποὺ ξεκινοῦν νὰ λειτουργοῦν οἱ πνεύμονες, τὸ ὁποῖο γίνεται μετὰ τὸν τοκετό, τότε θὰ καταλήξουμε στὸ συμπέρασμα πὼς ὅ,τι ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς δὲ θὰ ἔχει οὔτε ζωὴ οὔτε προσωπικότητα οὔτε δικαιώματα!

Ἐὰν ἐπιλέγουμε ἄλλο ὄργανο κάθε φορά, θὰ ἀλλάζει καὶ ἡ χρονικὴ διάρκεια τοῦ δικαιώματος στὴ ζωή!

Πόσο σοβαρὴ ἐπιστημονικὴ θέση εἶναι αὐτή;

Κάποιοι θὰ ποῦν ὅτι δὲν εἶναι τὸ θέμα ὅτι δημιουργεῖται ἀπὸ τὸ τίποτα κάτι ἔμβιο μὲ τὸν πρῶτο χτύπο τῆς καρδιᾶς ἢ μὲ τὴν ἔναρξη τῆς ἐγκεφαλικῆς δραστηριότητας κ.ἄ., ἀλλὰ ὅτι περνᾶμε ἀπὸ μιὰ πιὸ «ἀτελῆ» μορφὴ ζωῆς, ποὺ δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα στὸ νὰ ζήσει, σὲ μιὰ πιὸ «τέλεια», ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα στὸ νὰ ζήσει, χωρίζοντας αὐθαίρετα σὲ δυὸ στάδια διαφορετικῆς διάρκειας καὶ βιολογικῆς σημασίας, βαρύτητας καὶ ἀξίας τὸ φαινόμενο τῆς ζωῆς, ἀνάλογα μὲ τὴν ὀπτικὴ πλευρὰ ποὺ τὸ βλέπουμε κάθε φορά.

Ἡ λεγόμενη, ὅμως, «ἀτελὴς» μορφὴ μπορεῖ ὄντως νὰ κριθεῖ ὡς τέτοια μὲ βάση τίς ἱκανότητες καὶ δυνατότητες ἑνὸς «τέλειου» προτύπου ποὺ θὰ παρατηρήσουμε σὲ κάποιο ἄλλο στάδιο τῆς ζωῆς καὶ μάλιστα καὶ νὰ συνδεθεῖ μὲ τὴν ἀξία του ὡς ζωντανὸ ὅν καὶ συγκεκριμένα ὡς ἄνθρωπο, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ δικαίωμά του νὰ ζήσει;

Γιατί, ἂν κρίνουμε τὴν ἀξία τῆς ζωῆς καὶ τὸ δικαίωμα στὴ ζωή, μὲ βάση τίς μέγιστες δυνάμεις, ἱκανότητες καὶ δυνατότητες ποὺ ἔχει ἕνας ὑγιὴς νεαρὸς ἐνήλικας, τὸν ὁποῖο λαμβάνουμε σὰν σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ πρότυπο τῆς «τελειότητας»,  στὴν πιὸ «καλή» ὡς πρὸς ἐκεῖνες γι᾿ αὐτὸν ἡλικία, τότε θὰ πρέπει νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι τὸ βρέφος, ὁ ἄρρωστος, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει κάποια ἀναπηρία καὶ ὁ ἡλικιωμένος ἔχουν μικρότερη ἀξία καὶ συνεπῶς λιγότερα δικαιώματα στὴ ζωὴ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχει ἐκεῖνο τὸ «τέλειο» πρότυπο ποὺ ἐπιλέξαμε.

Κι αὐτὸ σίγουρα θυμίζει ρατσιστικὲς θεωρίες καὶ Ναζισμό, ὄχι αὐτὴ τὴ φορὰ ὡς πρὸς τὴ φυλή, ἀλλὰ ὡς πρὸς τὸ στάδιο τῆς ζωῆς, τίς ἱκανότητες καὶ τίς δυνατότητες ποὺ ἔχει ὁ καθένας μας.

Ἄλλοι λένε ὅτι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ζήσει τὸ ἔμβρυο ἀπὸ μόνο του, δὲ θεωρεῖται ζωντανὸς ὀργανισμὸς καὶ ἄνθρωπος ἢ θεωρεῖται ὅτι εἶναι κάτι ἀτελές.

Συνεπῶς, μὲ τὴν ἴδια λογική, μήπως ζωντανὸς ὀργανισμὸς καὶ ἄνθρωπος ἢ κάτι τέλειο δὲν εἶναι οὔτε αὐτὸ ποὺ ἡ γυναῖκα φέρει μέσα στὴ μήτρα της ἕνα χιλιοστὸ τοῦ δευτερολέπτου πρὶν τὸν τοκετὸ καὶ πρίν, ἀλλὰ οὔτε ἀκόμα καὶ τὸ βρέφος μετὰ τὴ γέννα, ἐπειδὴ αὐτὰ δὲν μποροῦν νὰ τραφοῦν καὶ νὰ ζήσουν ἀπὸ μόνα τους;

Ἀλλὰ μήπως καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι διασωληνωμένοι μέσα στὶς ἐντατικὲς δὲν εἶναι ζωντανοὶ ἢ τέλειοι ἄνθρωποι, ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν ἀπὸ μόνοι τους;

Ὅμως, ὅλη αὐτὴ ἡ λογικὴ εἶναι λανθασμένη ἀπὸ τὴ βάση της, γιατί τὸ φαινόμενο τῆς ζωῆς πράγματι σὲ πάρα πολλὲς περιπτώσεις παρουσιάζει μεγάλη ἐξάρτηση ἀπὸ τοὺς γονεῖς στὰ πρῶτα στάδιά του.

Ἀλλὰ πῶς τεκμηριώνεται ἐπιστημονικὰ καὶ ἡ ἄποψη ὅτι τὸ ἔμβρυο ὡς ἀνθρώπινο πρόσωπο, μὲ τὰ ἀντίστοιχα δικαιώματα στὴ ζωή, ξεκινᾷ νὰ ὑφίσταται ὅταν ἁπλᾶ φαίνεται σὲ ἐμᾶς ὅτι ἀρχίζει νὰ λειτουργεῖ ἡ καρδιὰ ἢ ὁ ἐγκέφαλος ἢ κάποιο ἄλλο ὄργανο;

Ἀκολουθῶντας τὴν ἴδια λογική, μήπως ἐπειδὴ πήραμε ὡς βάση τὴ λειτουργία ἑνὸς ὀργάνου γιὰ νὰ ποῦμε τὸ πότε τὸ ἔμβρυο γίνεται πρόσωπο, μποροῦμε νὰ ποῦμε κι ὅτι κάθε ἕνας ποὺ παθαίνει μιὰ μόνιμη βλάβη σὲ αὐτό, ὅπως γιὰ παράδειγμα, σὲ κάποιο τμῆμα τῆς καρδιᾶς του ἢ τοῦ ἐγκεφάλου του, χάνει ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ἀξία του ὡς πρόσωπο καὶ συνεπῶς καὶ ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ δικαιώματά του στὴ ζωή;
 
 
Μήπως, ὅλο αὐτὸ εἶναι τελείως αὐθαίρετο καὶ ἁπλᾶ μπαίνει σὰν ἐπιστημονικὴ καὶ νομικὴ σύμβαση γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει πολλοὺς καὶ διάφορους σκοπούς;

Γενικά, ἀπὸ μόνο του τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ὑπάρχει συμφωνία μεταξὺ τῶν ἐπιστημόνων γιὰ τὸ πότε ξεκινᾷ ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἢ γιὰ τὸ πότε ἐμφανίζεται αὐτὸς ὡς πρόσωπο μὲ δικαιώματα μᾶς δείχνει ἁπλᾶ τὴν πραγματικὴ ἀνθρώπινη ἄγνοια πάνω στὸ θέμα ἢ τὴν ἐσκεμμένη συγκάλυψη τῆς ἀλήθειας γιὰ λόγους σκοπιμότητας.

Ἀκοῦμε μέσες ἄκρες τοὺς γενετιστὲς νὰ λένε ὅτι τὸ ἀνθρώπινο ὅν δημιουργεῖται κατὰ τὴ γονιμοποίηση, τοὺς ἐμβρυολόγους, πάλι, μετά τὴ 12η ἡμέρα κύησης, ἐπειδὴ τὰ μονοζυγωτικὰ δίδυμα δὲν προκύπτουν ποτὲ πρὶν ἀπό τή 12η ἡμέρα, τοὺς νευρολόγους νὰ θεωροῦν ὡς στιγμὴ ἔναρξης τῆς ζωῆς ἐκείνη κατὰ τὴν ὁποία ἀρχίζει ὁ ἐγκέφαλος τοῦ ἐμβρύου νὰ δίνει «σῆμα», δηλαδὴ περίπου στὶς 27 ἑβδομάδες κύησης, τοὺς τεχνολόγους νὰ λένε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ ὑπάρχει ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτὴ μπορεῖ νὰ διατηρηθεῖ ἔξω ἀπὸ τὴ μήτρα (ἢ τώρα ποὺ ἔχουμε τὰ μέσα καὶ λίγο καιρὸ πρὶν τὴ γέννα), τοὺς ἀνοσολόγους νὰ θεωροῦν ὡς ἔναρξη τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς τὸ σημεῖο ποὺ ὁ ὀργανισμὸς ἀναγνωρίζει τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὸν ἑαυτό του καὶ τὸ μή-ἑαυτό του, τὸ ὁποῖο συμβαίνει κοντὰ στὴ γέννηση, τοὺς φυσιολόγους νὰ θεωροῦν ὅτι ἡ ζωὴ ξεκινᾷ μόλις τὸ μωρὸ χωριστεῖ ἀπὸ τὴ μητέρα καὶ λειτουργήσει τὸ κυκλοφορικό, πεπτικὸ καὶ ἀναπνευστικό του σύστημα, δηλαδὴ μὲ τὸ ποὺ γεννηθεῖ καὶ κοπεῖ ὁ ὀμφάλιος λῶρος.

Σὲ ποιόν ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς νὰ βασιστεῖς;

Μήπως, ὅταν ὑπάρχει ἐπιστημονικὴ ἀμφιβολία, πρέπει νὰ λαμβάνουμε ὑπόψη μας τὴν περίπτωση τοῦ «χειρότερου σεναρίου» καὶ νὰ υἱοθετοῦμε τὴν ἄποψη ποὺ κρύβει τὸ μικρότερο κίνδυνο γιὰ τὴ ζωὴ κάποιου, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ἀφαιρέσουμε ἀνθρώπινη ζωὴ ἀπὸ τὴν ἄγνοιά μας;

Κι αὐτὴ ἡ ἄποψη στὴν περίπτωσή μας δὲν εἶναι ἐκείνη τῶν γενετιστῶν;
 
Ὅλα αὐτὰ θυμίζουν τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη ποὺ ἔλεγε:
«Ρίχνουν μιὰ πέτρα καὶ δὲν κοιτοῦν πόσα κεφάλια θὰ σπάσει.
Σοῦ λέει:  Ἐγὼ τὴν ἔριξα πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄλλον.
Αὐτὸ κάνουν σήμερα· θαυμάζουν ποιός θὰ πετάξει πιὸ μακριὰ τὴν πέτρα.
Πόσα κεφάλια θὰ σπάσει ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ περνᾶνε ἐκεῖ κάτω, δὲν τὸ σκέφτονται
».
 
Κάποιοι ἐπιστήμονες, μάλιστα, θεωροῦν ὑπαρκτὸ μόνο αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ μετρηθεῖ ἄμεσα.

Γι᾿ αὐτὸ μπερδεύονται μὲ τὸ φαινόμενο τῆς ζωῆς ποὺ ἔχει πολλὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ δὲν εἶναι ἄμεσα μετρήσιμα.

Ἔτσι, πῶς μποροῦν αὐτοὶ νὰ ἀποφανθοῦν σωστὰ γιὰ τὸ σημεῖο ἔναρξής της;

Ὅμως, μήπως μὲ αὐτὴ τὴ λογικὴ ἡ ἀγάπη, ἡ συμπόνια, ἡ στοργὴ κ.ἄ. γι᾿ αὐτοὺς δὲν ἀποτελοῦν στοιχεῖα τοῦ πραγματικοῦ κόσμου, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν κατασκευαστεῖ ἀκόμα ἀγαπόμετρα, συμπονόμετρα, στοργόμετρα κ.ἄ. γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὰ μετρήσουμε;

Ἄν καὶ ἡ ἴδια ἡ στάση ζωῆς μας, οἱ ἀπόψεις καὶ οἱ πράξεις μας λειτουργοῦν ὡς τέτοια ὄργανα...

 
Συνεχίζεται
__________________________________
Πολυτονισμὸς ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ  
«Πᾶνος»