Η αμαρτωλή διαδρομή της σοκολάτας

Μπορεί να φαίνεται αδιανόητο το γεγονός ότι η σοκολάτα που όλοι απολαμβάνουμε, προέρχεται από τα χέρια παιδιών που εργάζονται ως σκλάβοι, αποτελεί όμως μια θλιβερή πραγματικότητα.

 Στην Ακτή Ελεφαντοστού και στις άλλες χώρες που παράγουν κακάο, περίπου 100.000 παιδιά, παρά τη θέλησή τους, δουλεύουν στα χωράφια, για να προσφέρονται σοκολατένιες λιχουδιές στη Δύση, γράφει το CNN.

Το 70-75% των κόκκων κακάο προέρχονται από χώρες της δυτικής Αφρικής, με την Ακτή Ελεφαντοστού ανάμεσά τους, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ίδρυμα για το Κακάο (World Cocoa Foundation) και τη Διεθνή Αρχή για το Κακάο (International Cocoa Initiative).

Παρά το γεγονός ότι ισχύει το Πρωτόκολλο για το Κακάο, το οποίο υπεγράφη το 2001, περίπου 100.000 παιδιά εργάζονται σε συνθήκες σκλαβιάς στην Ακτή Ελεφαντοστού, στο Μάλι και στην Μπουρκίνα Φάσο.

Το Πρωτόκολλο του Κακάο, το οποίο δημιουργήθηκε έπειτα από πρωτοβουλία δύο αμερικανών νομοθετών, του Έλιοτ Έιντζελ και του Τομ Χάρκιν, υποχρέωνε τις εταιρείες να πιστοποιούν ότι τα προϊόντα τους δεν ήταν αποτέλεσμα παιδικής εργασίας. Παρ' όλα αυτά, τα αποτελέσματα των διατάξεών του είναι αμφιλεγόμενα. Για παράδειγμα, στην Ακτή Ελεφαντοστού, οι εξαγωγείς και παρασκευαστές σοκολάτας τόνιζαν ότι ο εμφύλιος πόλεμος από το 2002 έως το 2004 δυσκόλευε τις προσπάθειες για καταπολέμηση της παιδικής εργασίας.

Η Διεθνής Αρχή για το Κακάο (ICI) δημιουργήθηκε ώστε να φέρει όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές της «βιομηχανίας» αυτής στο ίδιο τραπέζι, με στόχο την αντιμετώπιση της παιδικής εργασίας που εμφανίζεται στην αλυσίδα εφοδιασμού.

H ICI, σε δήλωσή της ανέφερε ότι πέντε από τις έξι δεσμέυσεις του πρωτοκόλλου έχουν τηρηθεί, με τις κυβερνήσεις των χωρών που παράγουν κακάο και όλους τους διεθνείς φορείς που ασχολούνται με το ζήτημα, να εργάζονται και για το έκτο σημείο, τη βελτίωση της διαβίωσης των ατόμων που απασχολούνται στην παραγωγή κακάο. «Σημαντικά κεφάλαια δαπανώνται για τις δραστηριότητες αυτές» κατέληξε η δήλωση της Αρχής.

Για τους περισσότερους ανθρώπους στον κόσμο η σοκολάτα είναι γλυκιά, για πολλούς άλλους όμως αφήνει πικρή γεύση....

24wro.blogspot.com

- Η αμαρτωλή διαδρομή της σοκολάτας 

http://eleftheriskepsii.blogspot.com/

Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Δ΄. 1) Ὁ μισθὸς ἀπὸ τὴν γηροκόμηση 2) Ἡ εὐχὴ τῶν γονέων

Λόγοι Δ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
 "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"    
 ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  

Μέρος τρίτο.  Κεφάλαιο 2ο

 Ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ἀγάπη τῶν παιδιῶν πρὸς τοὺς γονείς

Ὁ μισθὸς ἀπὸ τὴν γηροκόμηση

Πῶς κατάντησε ὁ κόσμος!  

Καὶ στὰ Φάρασα καὶ στὴν Ἤπειρο γηροκομοῦσαν ἀκόμη καὶ τὰ ζῶα.  

Καλὰ τὰ μουλάρια, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ ζῶα ποὺ τὸ κρέας τους τρωγόταν δὲν τὰ ἔσφαζαν.  

Τὰ γέρικα βόδια λ.χ. μὲ τὰ ὁποῖα ὄργωναν, τὰ σέβονταν, τὰ περιποιοῦνταν, τὰ γηροκομοῦσαν, γιατὶ ἔλεγαν: 

«Φάγαμε ψωμὶ ἀπὸ αὐτὰ».
Δηλαδὴ τὰ ζῶα ποὺ ἦταν ἐργατικὰ καὶ δούλευαν στὸ χωράφι εἶχαν καλὰ γεράματα.  Καὶ τότε οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶχαν τὰ μέσα ποὺ ἔχουν σήμερα. Ἔπρεπε μὲ τὸν χειρόμυλο νὰ ἀλέθουν τὸ ρόβι, νὰ τὸ κάνουν ψιλό, γιὰ νὰ μπορῆ τὸ καημένο τὸ γέρικο βόδι νὰ τὸ φάη. 

Ὁ σημερινὸς ὅμως κόσμος ξέφυγε·  ἀνθρώπους δὲν γηροκομοῦν, ποῦ νὰ γηροκομήσουν τὰ ζῶα!
Ἐγὼ ποτὲ στὴν ζωή μου δὲν αἰσθάνθηκα τόσο καλά, ὅσο ἐκεῖνες τὶς λίγες μέρες ποὺ μοῦ εἶπαν νὰ γηροκομήσω ἕναν Γέροντα.

 Ἡ γηροκόμηση ἔχει μεγάλο μισθό.  Θυμᾶμαι ποὺ ἔλεγαν καὶ γιὰ ἕναν δόκιμο στὸ Ἅγιον Ὄρος ποὺ εἶχε φοβερὸ δαιμόνιο καὶ τὸν ἔβαλαν νὰ γηροκομήση ἕξι γεροντάκια στὸ γηροκομεῖο τῆς Μονῆς.


 Τὰ χρόνια ἐκεῖνα ἦταν δύσκολα·  δὲν εἶχαν εὐκολίες.  Φορτωνόταν ὁ καημένος τὰ ροῦχα στὴν πλάτη του μὲ ἕνα ξύλο καὶ τὰ πήγαινε μακριὰ σὲ μιὰ γούρνα, γιὰ νὰ τὰ πλύνη, ἔβαζε ἀλισίβα..... 

Ἔπειτα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ τὸ δαιμόνιο καὶ ἔγινε μοναχός.  Γιατί, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὁ ἴδιος γινόταν θυσία, ἀλλὰ καὶ τὰ γεροντάκια τοῦ ἔδιναν εὐχές.
Πολλὰ ἀνδρόγυνα δυσανασχετοῦν γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζουν στὴν οἰκογένειά τους ἀπὸ τὶς ἰδιοτροπίες καὶ τὴν γκρίνια τῶν παππούδων πού γηροκομοῦν.  

Ξεχνοῦν τὶς ἀταξίες ποὺ ἔκαναν οἱ ἴδιοι ἤ τὴν γκρίνια καὶ τὶς παραξενιὲς ποὺ εἶχαν, ὅταν ἦταν παιδιά.  

Δὲν θυμοῦνται ποὺ δὲν ἄφηναν τοὺς γονεῖς τους νὰ ἡσυχάσουν μὲ τὰ κλάματα καὶ τὰ καμώματά τους.
 Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ συναντοῦν αὐτὲς τὶς δυσκολίες, γιὰ νὰ ξεπληρώσουν κάπως τὶς δικὲς τους ἀταξίες.  

Τώρα εἶναι ἡ σειρά τους νὰ συμπαρασταθοῦν καὶ νὰ φροντίσουν τοὺς γέρους γονεῖς τους μὲ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὶς θυσίες ποὺ ἔκαναν ἐκεῖνοι γι’ αὐτούς, ὅταν ἦταν παιδιὰ. 

Ὅσοι δὲν νιώθουν αὐτὸ τὸ χρέος πρὸς τοὺς γονεῖς τους, θὰ κριθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς ἄδικοι καὶ ἀχάριστοι.

Καὶ βλέπω ὅτι τὰ βάσανα ποὺ ἔχουν πολλοί κοσμικοὶ μερικὲς φορὲς ὀφείλονται καὶ στὸ ὅτι οἱ γονεῖς τους εἶναι πικραμένοι μαζί τους.  Ταλαιπωροῦνται οἱ οἰκογένειες, γιατὶ δὲν φροντίζουν τοὺς παππούδες.
Ὅταν τὴν φουκαριάρα τὴν γριὰ ἤ τὸν καημένο τὸν γέρο τοὺς πᾶνε καὶ τοὺς ἐγκαταλείπουν σὲ ἕνα γηροκομεῖο, τοὺς παίρνουν καὶ τὴν περιουσία, καὶ δὲν χαίρονται τὰ ἐγγονάκια τους, ἀλλὰ πεθαίνουν μὲ καημό, τί εὐλογία θὰ ἔχουν μετὰ τὰ παιδιά;
Μοῦ ἔλεγε σήμερα μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ὅτι ἔχει τέσσερα ἀγόρια παντρεμένα ποὺ μένουν στὸ ἴδιο τετράγωνο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ δῆ, γιατὶ συμβούλεψε μιὰ φορὰ τὶς νυφάδες: 

«Νὰ ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας, νὰ ἐκκλησιάζεσθε»! 
Οὔ, ἔγιναν θηρία!  «Νὰ μὴν ξαναπατήσης, τῆς εἶπαν, στὰ σπίτια μας».  

Πέντε χρόνια εἶχε νὰ δῆ τὰ παιδιὰ της καὶ ἔκλαιγε ἡ καημένη. 

«Κάνε προσευχή, Πάτερ μου, μοῦ εἶπε, ἔχω καὶ ἐγγονάκια·  τοὐλαχιστον νὰ τὰ δῶ στὸν ὕπνο μου».
Ἔ, τί προκοπὴ θὰ ἔχουν μετὰ τὰ παιδιά της;
Κι ἐνῶ ἡ γιαγιὰ στὴν οἰκογένεια εἶναι μεγάλη εὐλογία, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτό.  

Συνήθως ὁ ἄνδρας πέφτει πιὸ γρήγορα καὶ τὸν ὑπηρετεῖ ἡ γυναίκα του. Ὅταν πεθάνη ὁ ἄνδρας, τότε, γιὰ νὰ μὴν αἰσθάνεται ἄχρηστη ἡ γυναίκα, ἄν τὴν παίρνουν τὰ παιδιὰ στὸ σπίτι τους καὶ φυλάη τὰ ἐγγόνια, αὐτὸ εἶναι πολὺ καλό.
Ἔτσι καὶ αὐτὴ ἀναπαύεται καὶ τὸ ζευγάρι οἰκονομεῖται. 
Γιατὶ ἡ μάνα δὲν προφταίνει μὲ τὶς δουλειές της νὰ δώση στὰ παιδιὰ τὴν ἀπαραίτητη στοργή καὶ ἀγάπη. 

Τὴν δίνει λοιπὸν ἡ γιαγιὰ, γιατὶ ἡ ἡλικία αὐτὴ εἶναι ἡλικία τὴς ἀγάπης καὶ τῆς στοργῆς.  

Βλέπεις, ὅταν τὸ παιδὶ κάνη ἀταξίες, ἠ γιαγιὰ τὸ χαϊδεύει, ἐνῶ ἡ μάνα τὸ μαλώνει. 
Μὲ τὴν φροντίδα τῆς γιαγιᾶς καὶ ἡ μάνα κάνει τὶς δουλείες της, καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν τὰ χάδια καὶ τὴν ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ ἡ γιαγιὰ ἀναπαύεται μὲ τὴν ἀγάπη τῶν ἐγγγονῶν.
Ἔχει μεγάλη εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅποιος κοιτάζει τοὺς γονεῖς του. 

Μοῦ εἶπε μιὰ μέρα ἕνας νεαρὸς οἰκογενειάρχης: 

«Γέροντα, σκέφτομαι στὸ σπίτι ποὺ θὰ χτίσω, νὰ κάνω στὸν κάτω ὄροφο δύο διαμερισματάκια γιὰ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ πεθερικά μου».  

Πόσο μὲ συγκίνησε!  Πόσες εὐχές τοῦ ἔδωσα!
 Ἀπορῶ, πῶς δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτὸ τὰ ἀνδρόγυνα!  

Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες ἦρθε μιὰ γυναίκα καὶ μοῦ εἶπε: 

«Ἡ μάνα μου, Πάτερ, ἔχει ἡμιπληγία.  Βαρέθηκα ὀκτὼ χρόνια νὰ τὴν γυρίζω ἀπὸ ἐδῶ, ἀπὸ ἐκεῖ». Ἀκοῦς; Κόρη νὰ μιλάη ἔτσι γιὰ τὴν μάνα της! «Ἄ, τῆς λέω, εἶναι πολὺ ἁπλό! 
Τώρα θά κάνω προσευχὴ νὰ πέσης ἐσὺ ὀκτὼ χρόνια ἀπὸ ἡμιπληγία καὶ νὰ γίνη καλὰ ἡ μάνα σου, γιὰ νὰ σὲ περιποιῆται». 

«Ὄχι, ὄχι, Πάτερ!», φώναζε. 

«Τέσσερα χρόνια τοὐλάχιστον, τῆς λέω, τέσσερα χρόνια!  

Βρέ, δὲν ντρέπεσαι; Ποιό εἶναι προτιμότερο; 

Νὰ ἔχη κανεὶς τὴν ὑγεία του, νὰ μὴν πονάη καὶ νὰ ὑπηρετῆ ἕναν ἄρρωστο, νὰ ἔχη μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό, ἤ νὰ ὑποφέρη, νὰ μὴν μπορῆ νὰ γυρίση τὸ πόδι του, νὰ ταπεινώνεται καὶ νὰ παρακαλάη: ‘‘φέρε τὴν πάπια, γύρνα με ἀπὸ ἐδῶ, γύρνα με ἀπὸ ἐκεῖ;’’».
Ὅταν τὰ ἄκουσε αὐτὰ, συμμαζεύτηκε λίγο.
Ἄν ἔρθουν τὰ παιδιὰ στὴν θέση τῶν γονέων τους ποὺ γέρασαν ἤ ἄν ἔρθη ἡ νύφη στὴν θέση τῆς πεθερᾶς της καὶ σκεφθῆ: 

«κι ἐγὼ θὰ γεράσω καὶ θὰ γίνω μιὰ μέρα πεθερά·  θὰ ἤθελα νὰ μὴ μοῦ δίνη σημασία ἡ νύφη μου;», τότε δὲν θὰ ὑπάρχουν τέτοια προβλήματα.

Ἡ εὐχὴ τῶν γονέων

Ἡ εὐχὴ τῶν γονέων εἶναι ἡ μεγαλύτερη κληρονομιὰ γιὰ τὰ παιδιὰ.  

Γι’ αὐτὸ νὰ φροντίζουν νὰ ἔχουν τὴν εὐχὴ τῶν γονέων.  

Δὲν εἶδες ὁ Ἰακώβ, μέχρι ποῦ ἔφθασε, γιὰ νὰ πάρη τὴν εὐλογία τοῦ πατέρα του;  Καὶ προβιὰ φόρεσε [11]!.
Εἰδικὰ ἡ εὐχὴ τῆς μητέρας εἶναι μεγάλο πράγμα!  

Κάποιος ἔλεγε: «Κάθε λόγος τῆς μητέρας μου εἶναι καὶ μιὰ λύρα χρυσή».  Νὰ, καὶ πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ πόση ἐντύπωση μοῦ ἔκανε κάποιος ἀπὸ τὸ Γιοχάνεσμπουργκ! 

Ἦρθε στὸ Καλύβι τὸ φθινόπωρο. «Γέροντα, ἡ μάνα μου ἀδιαθέτησε, μοῦ λέει, καὶ ἦρθα νὰ φιλήσω τὸ χέρι της, γιατὶ εἶναι ἡλικιωμένη καὶ μπορεῖ νὰ πεθάνη. 
Γιὰ μένα ἡ μεγαλύτερη περιουσία εἶναι ἡ εὐχὴ τῆς μάνας μου». 

Ἐξῆντα χρονῶν ἄνθρωπος ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Γιοχάνεσμπουργκ καὶ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ φυλήση τὸ χέρι τῆς μάνας του!  

Καὶ τώρα τέτοια εὐλογία ἔχει, ποὺ σκέφτεται νὰ κάνη ἕνα γηροκομεῖο μεγάλο γιὰ τοὺς κληρικούς καὶ νὰ τὸ χαρίση στὴν Ἐκκλησία.
 Δηλαδὴ τὶς εὐλογίες δὲν ἔχει ποῦ νὰ τὶς βάλη κατὰ κάποιον τρόπο.  

Γιὰ μένα εἶναι φάρμακο μιὰ τέτοια ψυχή. 

Εἶναι σὰν νὰ εἶμαι στὴν ἔρημο Σαχάρα καὶ νὰ βρίσκω ξαφνικὰ λίγο νερό.  Αὐτὰ χάνονται σιγὰ-σιγὰ.
Ἕνας ἄλλος ἦρθε μιὰ μέρα μὲ κλάματα στὸ Καλύβι: «Πάτερ, μὲ καταράστηκε ἡ μάνα μου. Στὸ σπίτι ἔχουμε ὅλο ἀρρώστιες, στενοχώριες, ἡ δουλειά μου δὲν πάει καλά», μοῦ εἶπε. 

«Κι ἐσὺ δὲν θὰ ἤσουν ἐντάξει, τοῦ λέω. 

Δὲν μπορεῖ ἡ μάνα σου ἄδικα νὰ σὲ καταράστηκε». 

«Ναί, μοῦ λέει, ἤμουν κι ἐγώ...». 

«Νὰ πᾶς νὰ ζητήσης συγχώρηση ἀπὸ τὴν μάνα σου», τοῦ λέω. 

«Θὰ πάω Πάτερ, μοῦ λέει. Δῶσε μου τὴν εὐχὴ σου».

 «Τὴν εὐχὴ μου τὴν ἔχεις, τοῦ εἶπα, ἀλλὰ νὰ πάρης καὶ τὴν εὐχὴ τῆς μάνας σου».  

«Δύσκολο νὰ μοῦ δώση τὴν εὐχή της», μοῦ λέει: 

«Νὰ πᾶς, κι ἄν δὲν σοῦ τὴν δώση, νὰ τῆς πῆς: ‘‘μοῦ εἶπε ἕνας Γέροντας πὼς κι ἐσὺ θὰ παραδώσης ψυχή’’».

Πῆγε, καὶ ἡ μάνα του τοῦ εὐχήθηκε: «Παιδὶ μου νὰ ἔχης τὴν εὐλογία τοῦ Ἀβραάμ!». 

Ἦρθε μετὰ ἀπὸ λίγο στὸ Ὄρος μὲ βυσσινάδες, μὲ λουκούμια. 

Ἦταν γεμάτος χαρά. Τὰ παιδιὰ του ἦταν καλὰ, ἡ δουλειά του πήγαινε καλὰ.  

Συνέχεια βούρκωνε καὶ ἔλεγε «δόξα τῷ Θεῷ». 

Ἄλλαξε ὅλη ἡ ζωή του καὶ μιλοῦσε ὅλο πνευματικά. 

Πόσο μᾶλλον ὅταν κανεὶς ἔχη ἐξ ἀρχῆς σεβασμὸ πρὸς τούς γονεῖς!  

Πὼς νὰ μὴν ἔχη τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ;

11. Βλ. Γεν. κεφ. 27.

Ἀπόσπασμα ἀπό τίς σελίδες 139-144 τοῦ βιβλίου:

       ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
                           ΛΟΓΟΙ Δ΄  
             ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
               ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

anavaseis.blogspot.com  

Η Αποκάλυψις του Ιωάννου: Προφητείες

Share

Αποτελείται από 6 parts

http://www.infoblog.gr/

ΠΗΓΗ: Η Αποκάλυψις του Ιωάννου: Προφητείες http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/09/blog-post_2331.html#ixzz1Yuy3JXvb

Μπορεί να κτιστεί ο Τρίτος Ναός στην Ιερουσαλήμ χωρίς να γκρεμιστεί ο "Θόλος του Βράχου";

Πηγη: Jerusalem Post

Μια νέα διαθρησκευτική εβραϊκή πρωτοβουλία που ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα, ( Ioύλιος 2009)

 διατυπώνει την άποψη ότι για να κτιστεί ο Τρίτος Ιουδαϊκός Ναός στην Ιερουσαλήμ δεν απαιτείται να καταστραφεί ο «Θόλος του Βράχου» (Dome of Rock) ( ή «Όρος του Ναού» 

κατά τους Ιουδαίους, που έχει μείνει γνωστός και ως το «τέμενος του Ομάρ» από τον χαλίφη Ομάρ - εμπν - ελ Χαττάμπ, (581 - 644 μ.X.) ο οποίος το έκτισε αφού κατέλαβε την Ιερουσαλήμ). 

Το σχέδιο του "Οράματος του Αγίου Όρους του Θεού"("God's Holy Mountain Vision") δίνει ελπίδες για την εκτόνωση των θρησκευτικών συγκρούσεων δείχνοντας ότι η θεωρία του «Τέλους των Ημερών» σύμφωνα με την Ιουδαϊκή θρησκεία, θα μπορούσε να συνυπάρξει αρμονικά με την σημερινή Ισλαμική αρχιτεκτονική ηγεμονία για το Όρος.

"Το όραμα για την ειρηνική γειτνίαση των ιερών Ναών των δύο θρησκειών μπορεί να μετατρέψει το Ιερό Όρος από τόπο διαμάχης σε κοινό ιερό τόπο λατρείας, τον οποίο θα μοιράζονται Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί», λέει οYoav Frankel, επικεφαλής αυτής της πρωτοβουλίας. 

Ο «Σύνδεσμος της Διαθρησκευτικής Προσέγγισης» (Interfaith Encounter Association) στο Συνεδριακό Κέντρο Mishkenot Sha'ananim του Konrad Adenauer στην Ιερουσαλήμ είναι ο χορηγός αυτού του προγράμματος, το οποίο περιλαμβάνει διαθρησκειακή μελέτη και άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα.

Σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση, ο «Θόλος του Βράχου», κτίστηκε το 691 μ.Χ., και αποτελεί το σημείο από το οποίο ο Μωάμεθ ανέβηκε στον Παράδεισο, με την συνοδεία του Άγγελου Γαβριήλ.
Όμως, σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, το όρος Μοριά (Mount Moriah), που βρίσκεται τώρα κάτω από τον Θόλο του Βράχου, είναι ο τόπος που υπήρχε ο Ναός του Σολομώντα με τα Άγια των Αγίων.

(Μάλιστα, κατά την διάρκεια του ταξιδιού του στην Ιερουσαλήμ, ο Mark Twain έγραψε ότι μερικά τμήματα του Θόλου του Βράχου είναι κατασκευασμένα από πέτρες του Ναού του Όρους, οι οποίες ήταν κομμάτι του Εβραϊκού Ναού που καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.

Όταν η Ιερουσαλήμ έπεσε στα χέρια των σταυροφόρων, επί Baldwin Α΄, το 1104 μ.Χ., 

οι Ναΐτες Ιππότες, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Θόλος του Βράχου ήταν το σημείο του Ναού του Σολομώντα, εγκατέστησαν το διοικητήριο τους στο Τέμενος Αλ Ακσά δίπλα στο Θόλο για το μεγαλύτερο μέρος του 12ου αιώνα. Βλέπε αναλυτικά στο Middleeast.gr)

Μέχρι τώρα η κρατούσα παράδοση στους εβραϊκούς κύκλους ήταν ότιέπρεπε να καταστραφεί ο Θόλος του Βράχου, προκειμένου να κατασκευαστεί ο Τρίτος και τελευταίος Ιουδαϊκός Ναός.
Ωστόσο, σε ένα άρθρο που δημοσιευθηκε το 2007 στο Tehumin,μια εφημερίδα που ασχολείται με θέματα του Ιουδαϊκού Νόμου, οFrankel, ένας νέος θεολόγος, παρουσίασε μια διαφορετική πρόταση.

Το κύριο επιχείρημα είναι ότι η Ιουδαϊκή θρησκεία υπογραμμίζει το ρόλο του «προφήτη» σχετικά με την ανοικοδόμηση του Ναού.
Ο προφήτης αυτός θα έχει κάποια υπερεξουσία,συμπεριλαμβανομένης της διακριτικής ευχέρειας να προσδιορίσει εκείνος την ακριβή τοποθεσία του Ναού, ανεξάρτητα από τις αποκλίνουσες εβραϊκές παραδόσεις. 

Ο Frankel έχει υιοθετήσει το σενάριο ενός αυθεντικού προφήτη στον οποίο έχει δοθεί μία ιερή «αποκάλυψη» ότι ο Ναός θα ανοικοδομήθηκε στην συγκεκριμένη ή σε άλλη τοποθεσία στο Όρος του Ναού, αλλά σε ειρηνική γειτνίαση με τον τέμενος και άλλους μουσουλμανικούς οίκους προσευχής, όπως το τζαμί AlAksa και τους άλλους χριστιανικούς ναούς που βρίσκονται τριγύρω. 

Ωστόσο, τόσο οι Μουσουλμάνοι όσο και οι Εβραίοι έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην πρωτοβουλία αυτή.

Ο Σεΐχης Abdulla Nimar Darwish, ιδρυτής του Ισλαμικού Κινήματος στο Ισραήλ, είπε ότι είναι μάταιο να μιλάμε για το τι θα συμβεί όταν ο Mahdi, που αποτελεί τον «Μεσσία» για τους μουσουλμάνους, εμφανιστεί και αποκαλύψει τον εαυτό του. 

"Γιατί να πάρουμε εμείς αυτήν την ευθύνη να αποφασίζουμε για τέτοια πράγματα;" δήλωσε ο Darwish σε τηλεφωνική συνέντευξη της εφημερίδας Jerusalem Post. 

"Ακόμη και οι Εβραίοι πιστεύουν ότι απαγορεύεται να ξαναχτίσουν το Ναό μέχρι να εμφανισθεί ο Μεσσίας. Γιατί λοιπόν να συζητάμε;
"Ο Mahdi θα αποφασίσει αν θα ξαναχτιστεί ή όχι ο Ναός. Και εάν εκείνος αποφασίσει τελικά ότι θα πρέπει να ξανακτιστεί, τότε εγώ ο ίδιος θα βγω έξω και θα πάω στο Ιερό Όρος και θα βοηθήσω κουβαλώντας πέτρες" λέει, ο Darwish προειδοποιώντας μάλιστα ότι είναι ενάντιος σε κάθε προσπάθεια για το ξαναχτίσιμο του Ναού πριν από την έλευση του Mahdi.
"Όσο υπάρχει ακόμα και ένας μουσουλμάνος ζωντανός, κανένας Ιουδαϊκός Ναός δε θα βρεθεί στο Al-Haram Al-Sharif [το Ιερό Όρος]. Το status quo πρέπει να διατηρηθεί, διότι διαφορετικά θα υπάρξει αιματοχυσία."

Σε αντίθεση, ο Baruch Ben-Yosef, (φωτο), πρόεδρος του Κινήματος για την Επαναφορά του Ναού, (Movement to Restore the Temple),κατέστησε σαφές ότι ο Ναός πρέπει να κατασκευαστεί,εκεί όπου βρίσκεται ο Θόλος του Βράχου σήμερα.
"Όποιος λέει οτιδήποτε άλλο απλά δεν ξέρει για τι τι μιλάει", είπε. "Ένας προφήτης δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το Νόμο, στον οποίο αναφέρεται ρητά η τοποθεσία του Ναού."
Ο Ben-Yosef επίσης απορρίπτει την ιδέα ότι η ανοικοδόμηση του Ναού πρέπει να γίνει από έναν προφήτη.
"Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα Sanhedrin (το Συνέδριο, το οποίο και «δίκασε» τον Ιησού)", είπε. 

Το κύριο Σώμα των Ορθόδοξων Ραβίνων του Ισραήλ έχουν αντιταχθεί στις προσπάθειες να ξαναχτιστεί ο Ναός, από τότε που το Όρος τέθηκε υπό ισραηλινό έλεγχο, το 1967. 

Το Ύπατο Ραβινάτο ακόμα εξέδωσε διάταγμα που απαγορεύει την είσοδο των Εβραίων στην περιοχή για την τέλεση διαφόρων τελετουργικών «καθαρισμού», σύμφωνα με τα ιουδαϊκά έθιμα.

Ωστόσο, αρκετές λαϊκές εβραικές οργανώσεις, όπως το Κίνημα για την Επαναφορά του Ναού (Movement to Restore the Temple) και ανυπότακτοι Ραβίνοι, συμπεριλαμβανομένου τουραββίνου Yisrael Ariel,επικεφαλή του Ινστιτούτου του Ναού (Temple Institute)στην Ιερουσαλήμ και ηγετικό μέλος του αναβιωμένου Sanhedrin το οποίο καθοδηγείται από τον ραββίνο Adin Steinsaltz, έχουν ζητήσει να προχωρήσουν οι διαδικασίες για να ξαναγίνουν θυσίες στο Όρος και να και να ανοικοδομηθεί ο Ναός.

------------------------------- 

Σημειώνεται ότι ο ραββίνος Ariel Yisrael, ιδρυτής του Ινστιτούτου του Ναού, (The Temple Institute) δεν είναι κάποιος ασήμαντος, γραφικός ή απλά «αντιδραστικός» ραβίνος, όπως θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει από το άρθρο. Στον Yisrael απονεμήθηκε πέρσι, από το Ισραηλινό Υπουργείο Παιδείας το "Βραβείο του Ιουδαϊκού Πολιτισμού" (Δες άρθρο στο ΚΟΚΚΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ).

Η απονομή έγινε στις 23 Οκτωβρίου 2008, στο Yad Sarah House στην Ιερουσαλήμ.

Ο ραββίνος Yisrael Ariel (φώτο) υπήρξε αλεξιπτωτιστής του πολέμου "των 6 ημερών" και ίδρυσε το Ινστιτούτο για την Έρευνα και την Οικοδόμηση του Ναού,

(Institute for Research and Building the Temple) πιο γνωστό ως τοΙνστιτούτο του Ναού (Temple Institute), περίπου πριν από 20χρόνια.

Το Ινστιτούτο έχει ήδη κατασκευάσει με γνήσια υλικά (όπως αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη) αυθεντικά αντικείμενα για την λειτουργία του τρίτου Ναού, προκειμένου όλα να είναι έτοιμα όταν θα κατασκευαστεί ο Τρίτος Ναός.

--Για τις προσπάθειες ανοικοδόμησης του Ναού έχει γράψει οΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Οι θρησκευόμενοι Ιουδαίοισυνδέουν την οικοδόμηση του Τρίτου Ναού με την έλευση του «Μεσσία», (που ακόμα περιμένουν). Οι ΟρθόδοξοιΙουδαίοι ισχυρίζονται ότι πρέπει να έρθει πρώτα ο «Μεσσίας», ο οποίος και θα οικοδομήσει το Ναό, ενώ οιΜεμονίδες Ιουδαίοι θεωρούν ότι πρέπει πάντοτε και πριν από την εμφάνιση του «Μεσσία», να γίνονται προσπάθειες για την ανοικοδόμησή του.

Υπάρχουν όμως και άλλοι που πιστεύουν ότι πιο σημαντικό είναι να παρουσιαστεί ο Ναός σαν ένα μεγάλο βήμα προς μια«πνευματική παγκοσμιοποίηση», παρά σαν μία εθνική επιχείρηση… 

Το παράξενο είναι ότι εκτός από τους Ιουδαίους μεγάλο ενδιαφέρον για το χτίσιμο του Ναού έχουν οι λεγόμενοι«χριστιανοί σιωνιστές». Τέλος υπάρχουν σοβαρές πληροφορίες ότι το κτίσιμο του Ναού αποτελεί επιδίωξη και των Μασόνων, οι οποίοι ανυπομονούν να παρουσιάσουν το «νέο» χριστό..(βλ. «Ο ναός της Μασονίας είναι το σπίτι του Χριστού» (Edward Waite, «A New Encyclopedia of Freemasonry and of Cognate Instituted Mysteries: The Rites, Literature and History»,1970). 

Παρακάτω μασονικό μνημείο στην μέση του δρόμου (!) στο Eliat του Ισραήλ, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο.

Σύμφωνα με την Ιουδαϊκή θρησκεία, ένα στοιχείο που πρέπει να έχει ο Μεσσίας, είναι να φέρει την «παγκόσμια ειρήνη»… Θα είναι, όπως λένε, ένας ηγέτης που όμοιό του δεν γνώρισε το ανθρώπινο γένος…Κάτω από την καθοδήγησή του θα εμπνεύσει ολόκληρο τον κόσμο να αλλάξει πορεία…

Τα νέα περί κτισίματος του Τρίτου Ναού σίγουρα θα πληθήνουν.

Κρατήστε μόνο στο μυαλό σας, ότι σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, για τους χριστιανούς η ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού θα γίνει από τον «Άνθρωπο της Αμαρτίας», τονεπερχόμενο Παγκόσμιο Κυβερνήτη, τονΑντίχριστο.

«Και κατόπιν (ο Αντίχριστος) θα οικοδομήσει το Ναόν στα Ιεροσόλυμα και θα τον ανυψώσει ταχύτητα και θα τον αποδώσει στους Ιουδαίους» (Αγίου Ιππολύτου ΒΕΠΕΣ 6,285)

«Kαι καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους»

Του Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

α. Στον πρώτο καιρό της δημόσιας δράσης του Κυρίου μάς μεταφέρει το ευαγγελικό ανάγνωσμα: στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου ο Κύριος άρχισε να διδάσκει τον λαό και να καλεί τους πρώτους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν. 

Η πρώτη επαφήμάλιστα των μαθητών με τον Κύριο ήταν συγκλονιστική: τους δόθηκε η ευκαιρία να δουν τον Κύριο ως διδάσκαλο, όπως και να νιώσουν τη δύναμη του λόγου Του, μέσα από την «παράλογη» γι’ αυτούς εντολή που τους έδωσε, να ψαρέψουν εκεί που η εμπειρία και η γνώση τους έλεγε ότι ήταν αδύνατο. 

Και γι’ αυτό άφησαν τα πάντα, προκειμένου να Τον ακολουθήσουν. 

Τον Κύριο ως διδάσκαλο θα προσεγγίσουμε δι’ ολίγων στη συνέχεια. 

«Και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους». 

β. 1. Έχει τονιστεί με επάρκεια ότι η σωτηρία του ανθρώπου επιτεύχθηκε με όλη τη ζωή του Κυρίου: 

τη διδασκαλία, τα θαύματά Του, κυρίως όμως με την επί του Σταυρού θυσία Του και την Ανάστασή Του. 

Λέμε κυρίως με τη Σταυρική Του θυσία και την Ανάσταση που την ακολούθησε, διότι ως γνωστόν πάνω στον Σταυρό καταργήθηκε η αμαρτία, πατήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε ο διάβολος και έτσι ο δρόμος προς τον Παράδεισο ανοίχθηκε και πάλι. 

«Τω πάθει Σου, Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν και τη Αναστάσει Σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν, Κύριε, δόξα Σοι». 

Μόνη η διδασκαλία δηλαδή του Κυρίου, όπως και τα θαύματά Του, λειτούργησαν θετικά προς φωτισμό του νου και της διάνοιας των ανθρώπων, προς προσανατολισμό τους στη Βασιλεία του Θεού, προς ενίσχυσή τους γενικά στην οδό του Κυρίου, δεν ήταν όμως ικανά να σώσουν τον άνθρωπο. 

Η διάβρωση της ανθρώπινης φύσης και η τραγικότητα στην οποία είχε περιέλθει απαιτούσαν κάτι δραστικότερο από τη διδασκαλία: τον θάνατο του ίδιου του Θεού! 

«Έδει παθείν τον Χριστόν».

2. Αν όμως δια του Σταυρού ήλθε η σωτηρία και η χαρά στον κόσμο – «ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω» - δεν πρέπει και να υποβαθμίσουμε τη σημασία του Χριστού ως διδασκάλου. 

Ο Χριστός ως διδάσκαλος είναι ο προφήτης Χριστός, φανερώνεται με τη διδασκαλία Του το προφητικό Του αξίωμα, το οποίο λειτουργεί πάντοτε εν συνεργασία και με τα άλλα Του αξιώματα, το βασιλικό και το αρχιερατικό. 

Διότι βεβαίως στον Κύριο τα πάντα είναι ενιαία. 

Δεν υπάρχουν «αυτόνομες» περιοχές δράσης σ’ Εκείνον. 

Όπου δρούσε, φανέρωνε τη μία θεϊκή Του υπόσταση και τη διπλή Του, θεϊκή και ανθρώπινη, φύση. 

Με άλλα λόγια, ο Ίδιος που είναι ο διδάσκαλος και ο αίτιος των θαυμάτων που επιτελεί, ο Ίδιος είναι και ο αρχιερέας που θυσιάζεται για τον κόσμο, ο Ίδιος είναι και ο βασιλιάς, που ανασταίνει τον Εαυτό Του, ανέρχεται στα δεξιά του Πατέρα, στέλνει το άγιον Πνεύμα, ιδρύει και καθοδηγεί την Εκκλησία, το ζωντανό Σώμα Του.

Κατά συνέπεια, και με τη διδασκαλία του Κυρίου λυτρωθήκαμε. 

Αν ο Κύριος τόνισε τη δύναμη της Μωσαϊκής νομοθεσίας και του λόγου των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, τέτοια που και το θαύμα της ανάστασης εκ νεκρών θεωρείται μικρότερο προς αλλαγή της καρδιάς του ανθρώπου – ας θυμηθούμε από την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου την απάντηση του πατριάρχη Αβραάμ στον πλούσιο: 

«Αν δεν πιστέψουν (οι συγγενείς του πλουσίου) στον Μωϋσή και τους προφήτες, και τον Λάζαρο να δουν αναστημένο από τους νεκρούς δεν πρόκειται να πιστέψουν» - πόση περισσότερη δύναμη δεν έχει ο λόγος Του, η διδασκαλία Του, η οποία πηγάζει όχι από κάποιο άνθρωπο, απεσταλμένο του Θεού, αλλά ακριβώς από τον ίδιο τον Θεό ως άνθρωπο; 

Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος τον λόγο του Κυρίου τον χαρακτηρίζει ως δύναμη του Θεού, που είναι «τομώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν, διϊκνούμενος άχρι μερισμού ψυχής». 

Ο λόγος του Κυρίου δηλαδή δεν είναι «έπεα πτερόεντα», αλλά περικλείουν την παντοδύναμη ενέργεια του Ίδιου, που όταν συναντήσει τον κατάλληλο δέκτη μπορεί να γίνει «ατομική βόμβα». Πρόκειται για τα «ρήματα αιωνίου ζωής» που ομολόγησε ο απόστολος Πέτρος, καταθέτοντας τη μαρτυρία του για τον Κύριο. «Προς τίνα απελευσόμεθα; Συ ρήματα ζωής αιωνίου έχεις».

3. Με τα παραπάνω κατανοούμε ότι ο Κύριος είναι μεν διδάσκαλος, όχι όμως σαν τους άλλους ανθρώπους διδασκάλους. 

Είναι ο κατεξοχήν Διδάσκαλος, ο απόλυτος και μοναδικός, που ποτέ δεν υπήρξε ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξει παρόμοια περίπτωσή Του, που σημαίνει ότι δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί αυτό που συμβαίνει στη σχέση μαθητή και κοινού διδασκάλου: να φτάσει κάποια στιγμή ο μαθητής να γίνει σαν τον διδάσκαλο, κι ίσως και να τον ξεπεράσει. Μπροστά στον Κύριο ως Διδάσκαλο, πάντοτε ο άνθρωπος θα παραμένει μαθητής, άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι, αν μεν έχει καλοπροαίρετη διάθεση, να κλίνει το γόνυ της καρδιάς και του σώματος, να κάνει δηλαδή υπακοή και να μετανοήσει, αν δε ανήκει στους εχθρούς της πίστης, να ομολογήσει έκθαμβος ό,τι ομολόγησαν και οι απεσταλμένοι των Φαρισαίων που στάλθηκαν για να παγιδέψουν τον Χριστό: 

«ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος»! 

Κι αυτό γιατί, όπως είπαμε, είναι ο ενανθρωπήσας Θεός, συνεπώς δίδασκε «ως εξουσίαν έχων και ουχ ως οι Γραμματείς».

4. Τι δίδασκε ο Κύριος, ποιο το περιεχόμενο του λόγου Του, τέτοιο που λειτουργούσε και εξακολουθεί βεβαίως να λειτουργεί με τόσο ανατρεπτικό και επαναστατικό για τη ζωή του ανθρώπου τρόπο; 

Μα, ακριβώς τη ζωή Του, τη ζωή δηλαδή του Θεού: την ίδια την αγάπη. 

Ό,τι δίδαξε ο Κύριος ήταν η έκφραση της ζωής Του, που σημαίνει ότι είτε σιωπώντας ο Κύριος είτε ομιλώντας την αγάπη του Θεού φανέρωνε. 

«Οίος ο βίος, τοίος ο λόγος», κατά την έκφραση εκκλησιαστικού συγγραφέα. Κι αφού ο Θεός «αγάπη εστί», την αγάπη πάντοτε εκήρυσσε ο Κύριος με τη διπλή της διάσταση, όπως ήδη είχε μαρτυρηθεί τούτο και από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, την προς τον Θεό και την προς τον άνθρωπο. 

«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν». 

Και: 

«Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους. 

Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού». 

Στην αγάπη συγκεφαλαιώνεται όλη η διδασκαλία του Κυρίου, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν «μη» και «όχι» στον Κύριο. 

Τα «μη» και τα «όχι» έρχονται απλώς ως συνέπεια αυτού που ο άνθρωπος καλείται να κάνει στη ζωή του, αν θέλει να ακολουθεί τον Θεό. 

Κι από την άποψη αυτή η χριστιανική πίστη πάντοτε είναι θέση και όχι άρνηση. 

Εκείνος που ισχυρίζεται ότι ο χριστιανισμός είναι «μη», απλώς δεν έχει ανοίξει ποτέ του το ευαγγέλιο, δεν έχει γευτεί καθόλου αυτό που ο Χριστός και η Εκκλησία μας προσφέρει. 

Κατ’ επέκταση, κατανοούμε ότι οτιδήποτε γίνεται και υπάρχει στην Εκκλησία μας, προσευχές, ακολουθίες, νηστείες, οτιδήποτε, ένα και μοναδικό σκοπό έχει: να βοηθήσει τον άνθρωπο να φτάσει την αγάπη του Χριστού, δηλαδή την παρουσία του Θεού στη ζωή του. 

Αυτή νοηματίζει τα πάντα στην Εκκλησία κι αν βγει η αγάπη, όλα καταλύονται και μένουν μετέωρα άνευ νοήματος.

5. Δεν μπορούμε να μιλάμε όμως για τη διδασκαλία του Κυρίου, χωρίς αναφορά στα θαύματά Του. 

Διότι τα θαύματα του Κυρίου δεν είναι θαυμαστές και υπερφυσικές ενέργειες με σκοπό να «θαμπώσουν» τον άνθρωπο και να τον υποτάξουν σ’ Αυτόν. 

Τέτοια «θαύματα» επιτρέπει ο Θεός να κάνει ο διάβολος και τα αξιοθρήνητα όργανά του, προκειμένου να έρχεται στην επιφάνεια η γνησιότητα ή όχι της διάθεσης του ανθρώπου. 

Ο Κύριος έκανε θαύματα ως επιβεβαίωση και επισφράγιση της διδασκαλίας Του. 

Με άλλα λόγια τα θαύματα αποτελούν και αυτά στοιχείο αυτής της διδασκαλίας Του, φανερώνοντας το περιεχόμενο της βασιλείας του Θεού. 

«Παράθυρα στη Βασιλεία Του» έχει τονιστεί, και ορθά, ότι είναι. 

Γι’ αυτό και τα θαύματά Του προϋποθέτουν ό,τι και η διδασκαλία Του: την πίστη. 

Δεν είναι δυνατόν να αποδεχτεί κανείς τη διδασκαλία Του Χριστού, αν δεν είναι, όπως είπαμε, καλοπροαίρετος και δεν έχει συνεπώς πίστη σ’ Εκείνον. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τα θαύματα. 

Γι’ αυτό και ο Κύριος, όπου δεν έβλεπε πίστη, «ουκ εποίει σημείον». 

Έτσι ο πιστός με το θαύμα ενισχυόταν στην πίστη, ενώ το θαύμα σ’ έναν άπιστο, σαν τους Φαρισαίους για παράδειγμα, λειτουργούσε για περαιτέρω δαιμονισμό του.

γ. Αν ο Κύριος είναι ο μοναδικός Διδάσκαλος και αν εμείς θέλουμε να είμαστε πιστοί και ακόλουθοί Του, ενταγμένοι στο άγιο σώμα Του, την Εκκλησία, τότε τα πράγματα πορεύονται «μονόδρομα»: 

Πρώτον, χρειάζεται αδιάκοπα να εγκύπτουμε σ’ αυτήν τη διδασκαλία είτε ως μελέτη καθαυτό της Αγίας Γραφής, και μάλιστα του Ευαγγελίου, είτε ως μελέτη των άλλων τρόπων εκφοράς αυτής της διδασκαλίας, διά των Πατερικών κειμένων, διά των συναξαρίων των αγίων μας, διά της υμνολογίας της Εκκλησίας. 

Με όλους αυτούς τους τρόπους εμβαπτιζόμαστε στον λόγο του Κυρίου και Τον αφήνουμε να φανερώνεται και με τον τρόπο αυτό μέσα μας. 

Μη ξεχνάμε ότι η θεία Κοινωνία δεν έρχεται μόνο με τον μυστηριακό τρόπο, της συμμετοχής στη Θεία Ευχαριστία, αλλά και με τη μελέτη του λόγου του Θεού, όταν βεβαίως ενεργοποιείται αυτός στην καθημερινή μας ζωή. 

Κι αυτό το τελευταίο είναι ακριβώς το δεύτερο σημείο: δεν έχει αξία να μελετά ή να ακροάται κανείς τον λόγο του Θεού, αν δεν τον κάνει στοιχείο της καθημερινής του ζωής. 

Ο Κύριος δίδαξε, μας φανέρωσε διά του λόγου Του τη ζωή Του, όχι σαν μία γνώση εγκεφαλικού τύπου, όχι σαν ένα ανάγνωσμα ευχάριστο, αλλά σαν ενέργεια αλλαγής της ζωής μας. 

Την ώρα που ο λόγος Του θα μας καταλαμβάνει, ψυχικά και σωματικά, εκείνη την ώρα θα καταλαβαίνουμε και τη δύναμή Του, όπως και την αλήθεια της πίστης μας σ’ Αυτόν.

 Διαφορετικά, θα ακούμε και θα ακούσουμε κι εμείς: 

«Ουκ οίδα υμάς. Απέλθετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν». 

Κυριακή Α΄Λουκά – Εὐλογημένα καὶ καταραμένα ἐπαγγέλματα (Του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)

Εὐλογημένα καὶ καταραμένα ἐπαγγέλματα

(Ομιλία του μακαριστού Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου)

Πρέπει, ἀγαπητοί μου, νὰ μιλήσω. 

Ἀλλ᾽ ὑπάρχουν ἆραγε αὐτιὰ ν᾽ ἀκούσουν;

Οἱ προφητεῖες ἔλεγαν, ὅτι θά ᾽ρθουν χρόνια πονηρά, ποὺ οἱ ἄνθρωποι θά ᾽χουν αὐτιὰ κι αὐτιὰ δὲν θά ᾽χουν (βλ. Ἠσ. 6,10. Ἰερ. 5,21). 

Πῶς ἐξηγεῖται αὐτό· ἔχουμε αὐτιὰ γιὰ τὸ διάβολο, ν᾽ ἀκοῦμε ὅ,τι αἰσχρὸ καὶ νὰ ξενυχτοῦμε σὲ ῥαδιόφωνα καὶ τηλεοράσεις, ἀλλὰ αὐτιὰ γιὰ τὸ Χριστὸ δὲν ἔχουμε, κλείνουμε τ᾽ αὐτιά μας στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Ἐν τούτοις δὲν ἀπογοητεύομαι. Θὰ κηρύξω καὶ πάλι. 

Καὶ θέλω νὰ ἐλπίζω ὅτι, ἂν δὲν μ᾽ἀκούσουν ὅλοι, θὰ μ᾽ ἀκούσουν οἱ μισοί· κι ἂν δὲν μ᾽ ἀκούσουν οἱ μισοί, θὰ μ᾽ ἀκούσουν εἴκοσι· κι ἂν δὲν μ᾽ ἀκούσουν εἴκοσι, θὰ μ᾽ ἀκούσουν δέκα· κι ἂν δὲν μ᾽ ἀκούσουν δέκα, θὰ μ᾽ἀκούσῃ ἕνας· κι ἂν δὲν μ᾽ ἀκούσῃ οὔτε ἕνας, ἐγὼ εἶπα καὶ ἐλάλησα, ἁμαρτίαν οὐκ ἔχω.

Μὲ τὴν ἐλπίδα λοιπὸν ὅτι ὑπάρχει ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ θὰ μιλήσω.

Ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο σήμερα. 

Τί λέει;

Διηγεῖται ἕνα θαῦμα, ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ ἔκανε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρι-στός. 

Μετρᾷς τὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης, τὶς σταγόνες τῆς βροχῆς, τὰ φύλλα τῶν δασῶν,τὰ ἄστρα τ᾽ οὐρανοῦ;

 Ἐὰν μπορῇ κανεὶς νὰ μετρήσῃ αὐτά, τότε θὰ μπορέσῃ νὰ μετρήσῃ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, κάνει καὶ θὰ κάνῃ ὁ Χριστὸς εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Ποιό εἶνε τὸ σημερινὸ θαῦμα. 

Στοὺς Ἁγίους Τόπους ὑπάρχει μιὰ λίμνη, πιὸ μεγάλη ἀπὸ τὴ δική μας Πρέσπα, ἡ λίμνη Γεννησαρέτ.Στὶς ὄχθες της σὲ φτωχικὲς καλύβες κατοικοῦσαν ψαρᾶδες. 

Ἔρριχναν τὴ νύχτα τὰ δίχτυα τους καὶ μὲ τὰ ψάρια ποὺ ἔπιαναν συντηροῦσαν τὶς οἰκογένειές των. Ἐκεῖ λοιπὸν πῆγε ὁ Χριστός μας, μαζεύτηκε πολὺς κόσμος κι ἄκουγαν τὰ χρυσᾶ του λόγια.

Ὅταν τελείωσε τὴ διδασκαλία ὁ Χριστὸς λέει στὸν Πέτρο· 

῾Ρίξε τὰ δίχτυα νὰ ψαρέψῃς.

―Κύριε, λέει ὁ Πέτρος, ὅλη νύχτα ―γιατὶ νύχτα γίνεται τὸ ψάρεμα― κοπιάσαμε μὰ τίποτα δὲν πιάσαμε, καὶ θὰ πιάσουμε τώρα τὴν ἡμέρα; Ἀλλ᾽ ἀφοῦ τὸ λὲς ἐσύ, ὑπακούω. 

Ὑποτάσσεται λοιπὸν στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ, ῥίχνει τὰ δίχτυα, κι αὐτὰ γέμισαν τόσο ποὺ κινδύνευαν νὰ σχι-στοῦν· φόρτωσαν δύο πλοῖα μὲ ψάρια. Κ

αὶ θαύμασε ὁ Πέτρος κι ὅσοι ἦταν μαζί του· θάμβος περιέσχεν  αὐ τὸν  καὶ  πάντας  τοὺς  σὺν αὐτῷ» (Λουκ. 5,9).

Αὐτὸ εἶνε τὸ θαῦμα τοῦ Χριστοῦ μας στὴΓεννησαρέτ. Καὶ μόνο ἐκεῖ;

Διαρκῶς θαύματα κάνει ὁ Χριστός. 

Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν ἔχουμε αὐτιὰ ν᾽ ἀκούσουμε καὶ μάτια νὰ δοῦμε τὰ θαύματά του. 

Ὅλα, ἀπὸ τὰ μικρότερα μέχρι τὰ μεγαλύτερα, εἶνε δικά του δημιουργήματα.Πάρτε ἕνα παράδειγμα. 

Σπέρνουμε σιτάρι· τι εἶνε ἕνα κουκκὶ σιτάρι; ἕνα ἐλάχιστο πρᾶγμα.

Κι ὅμως μέσα στὸν σπόρο αὐτόν, σ᾽ ἕνα κουκκί, ὑπάρχει –τί; ζωή, δύναμις τεραστία. 

Αὐτὸς ὁ ἕνας σπόρος, ὅταν τὸν σπείρῃς, μεγαλώνει, γίνεται στάχυς· κι ὁ ἕνας σπόρος γίνεται τριάντα - ἑξήντα - ἑκατό, κι ὁ κάμπος μοιάζει μὲ πράσι-νη θάλασσα. 

Ἐρωτῶ λοιπόν· ἡ ἐπιστήμη, γιὰ τὴν ὁποία καυχῶνται πολλοί, μπορεῖ νὰ φτιάξει ἕνα σπόρο; Ὄχι.

«Θάμβος» προκαλεῖ τὸ με- γαλεῖο τῆς φύσεως, θαμπώνεται ὁ ἄνθρωπος. 

Θαύματα κάνει ἡ εὐλογία τοῦ Χριστοῦ!

Εἴδατε;

Τὴν πρώτη φορὰ δὲν ἦταν ὁ Χριστὸς μαζί τους καί, ἐνῷ κουράστηκαν ὅληνύχτα, δὲν ἔπιασαν οὔτε λέπι. 

Τὴ δεύτερη φορά, ὅταν εὐλόγησε ὁ Χριστός, τὰ δίχτυα τους γέμισαν ἀπὸ ψάρια. 

Ὑπάρχουν λοιπὸν δύο εἰδῶν ἐργασίες· ἐκεῖνες ποὺ εὐλογεῖ κ᾽ ἐκεῖ νες ποὺ δὲν εὐλογεῖ ὁ Χριστός, ὑπάρχουν ἐπαγγέλμα- τα εὐλογημένα καὶ ἐπαγγέλματα καταραμένα.

Τὰ πρῶτα καὶ πιὸ εὐλογημένα ἐπαγγέλματα εἶνε ὁ γεωργὸς καὶ ὁ βοσκὸς στὴν ξηρὰ καὶ ὁ ψαρᾶς στὴ θάλασσα.

 Ἂν λείψουν αὐτά, ὁ κόσμος πέθανε. 

Τὰ ἄλλα ἐπαγγέλματα ἐμφανίστηκαν κατόπιν. 

Σήμερα ὑπάρχουν στὸν κόσμο πάνω ἀπὸ τρεῖς χιλιάδες ἐπαγγέλματα,ἀπ᾽ τὰ ὁποῖα πολλὰ εἶνε ἄχρηστα.

 Τὰ πρῶτα καὶ εὐλογημένα ἐκεῖνα ἐπαγγέλματα περιφρονοῦνται. 

Τὸ παιδάκι μας; νὰ γίνῃ δάσκα-λος, καθηγητής, γιατρός, ἀξιωματικός. 

Ὄχι γεωργός, ὄχι βοσκός, ὄχι ψαρᾶς. 

Ἡ γεωργία,ἡ κτηνοτροφία, ἡ ἁλιεία παραμελήθηκαν.

Ἡ ἴδια νοοτροπία ἐπικρατοῦσε καὶ στὴ Ῥωσία. 

Ἀλλὰ ἕνας εὐφυὴς κυβερνήτης πῆγε μιὰμέρα στὸ πανεπιστήμιο τῆς Μόσχας καὶ ρώτησε τοὺς φοιτητάς. 

―Πίνετε γάλα; 

―Πῶς!

—Τρῶτε κρέας; 

—Πῶς! 

—Ξέρω ὅτι γιὰ τὸ ψητὸ χοιρινὸ γλείφετε καὶ τὰ δάχτυλά σας, θέλω ὅμως νὰ σᾶς ρωτήσω· ποιός ἀπὸ σᾶς βόσκησε χοίρους, γίδια, πρόβατα; 

Κανείς. Δὲν εἶνε σωστὸ αὐτό. 

Ὁρίζω λοιπόν, ὅτι δὲν θὰ πάρῃ κανείς δίπλωμα (δασκάλου, καθηγητοῦ, ἐπιστήμονος), ἐὰν δὲν δουλέψῃ προηγουμένωςτρεῖς μῆνες σὲ κολχόζ. 

Θὰ βοσκήσετε, θὰ φέρετε βεβαίωσι ἀπὸ τὸ κολχόζ, καὶ μετὰ θὰ πάρετε τὸ δίπλωμά σας… 

Δὲν τὸ λέμε αὐτὸ διότι θαυμάζουμε τὸ ἀθεϊστικὸ σύστημα, ἀλλὰ διότι ἡ ἐνέργεια αὐτὴ ἦταν σωστή. 

Καὶ σήμερα οἱ ῾Ρῶσοι, ὕστερα ἀπὸ ἑβδομηντα πέντε χρόνια, ἐπανέρχονται στὴν χριστιανικὴ πίστι.

Ἐνῷ ὅμως περιφρονοῦνται τὰ εὐλογημένα ἐπαγγέλματα, τώρα «εὐδοκιμοῦν» πολλὰ καταραμένα ἐπαγγέλματα. 

Ποιά; 

Πρὸ καιροῦ ἦρθε κάποιος στὴ μητρόπολι καὶ ἔκλαιγε. 

Τὸν ρώτησα τί ἔχει, καὶ μοῦ λέει· 

―Πῆγα στὴ Γερμανία, δούλεψα σκληρὰ μέσ᾽ στὰ ἐργοστάσιακαὶ μάζεψα μερικὰ μάρκα. 

Ὅταν ἦρθα στὸ χωριό, μοῦ λέει κάποιος· 

Ἔλα τὴ νύχτα νὰ διπλασιάσῃς τὰ λεφτά· ἔχεις χίλια μάρκα, νὰ τὰ κάνῃς δυὸ χιλιάδες. 

―Πῶς; λέω. 

―Θὰ σοῦ ποῦμε. 

Τὸν παίρνει λοιπὸν καὶ τὸν πάῃ στὸ χαρτοπαίγνιο. 

στοιχήματα σὲ ἱπποδρόμια, χρηματιστήρια κ.ἄ.),  ποὺ ὑπόσχονται μεγάλα κέρδη χωρὶς τὸν τίμιο κόπο καὶ ἱδρῶτα ἀλλὰ μόνο μὲ ἐπίκλησι τῆς«θεᾶς» τύχης, εἶνε καταραμένες ἐργασίες. 

Καὶ ἐκεῖ, στὸ «χαρτί», τοῦ πῆραν ὅλα τὰ χρήματα, καὶ τώρα εἶνε ἀπένταρος, δὲν ἔχει ψωμὶ νὰ φάῃ. Τὰ μαγαζιὰ λοιπὸν μὲ τὰ τυχερὰ παιχνίδια (προγνωστικὰ ἀθλητικῶν ἀγώνων, «φρουτάκια», ζάρια, χαρτιά, λέσχες, καζῖνο, ρουλέττες, 

Ἐπίσης τὰ ποικίλα κέντρα ἢ ἐπικοινωνιακὰ μέσα ψυχοφθόρου διασκεδάσεως (σκυλάδικα, μπάρ, ντισκοτέκς, χοροὶ γυμνώσεως, οἶκοι ἀνοχῆς, στρατόπεδα γυμνιστῶν, βιντεο-κλάμπ, «ρὸζ τηλέφωνα», πορνογραφία κ.τ.λ.), ποὺ ἐμπορεύονται τὴν γυναικεία ἰδίως σάρκα, εἶνε καταραμένες ἐργασίες. 

Τὰ ποικίλα ἄλλα ἀθέμιτα ἐμπόρια(ποτῶν,ναρκωτικῶν οὐσιῶν καὶ ὡρισμένων φαρμάκων καὶ φυτοφαρμάκων, μεταλλαγμένων τροφῶν, ἀκουσμάτων, θεαμάτων, πολεμικῶν ὅπλων,  δούλων, ἀνηλίκων, λευκῆς σαρκός, ὀρ-γάνων σώματος γιὰ μεταμοσχεύσεις κ.ἄ.), ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ὑγεία καὶ τὴ ζωὴ τοῦ κό-σμου, εἶνε καταραμένες ἐργασίες. 

«Τέχνες» καὶ «ἐπιστῆμες» ποὺ ἐργάζονται μὲ στόχο τὴν ἐξαπάτησι , τὴν ἀλλοίωσι τῆς νο-οτροπίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς φυσιογνωμί-ας τοῦ λαοῦ, ἀκόμη καὶ τὴν μείωσι τοῦ πληθυσμοῦ (πυρηνικὲς δοκιμές, τρομοκρατία, πληρωμένη δημοσιογραφία, στρατευμένος κινηματο-γράφος, θέατρο, ἀπομίμησις, ταχυδακτυλουργία, ἐπαιτεία, μεταμφίεσις, ἰατρικὲς ἐγχειρήσεις ἀλλαγῆς φύλου, ἀθέμιτες γενετικὲς -πεμβάσεις ὅπως κλωνοποίησις κ.ἄ.), εἶνε ἀ-θέμιτες καὶ καταραμένες ἐργασίες.

Γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ ἐπιχειρήσεις καὶ μαγαζιά, ποὺ οἱ ὑπηρεσίες ποὺ προσφέρουν εἶνε ὄχι περιττὲς ἀλλὰ φθοροποιὲς καὶ καταστρε-πτικές. 

Πλῆθος ἄνθρωποι (ἄντρες, γυναῖκες,ἀκόμη καὶ παιδιά), ἐπιδίδονται σὲ εἰδικότητες πρωτάκουστες καὶ ἀπ᾽ αὐτὲς βγάζουν χρῆμα.

Ὅλοι αὐτοὶ δουλεύουν γιὰ τὴν ἐξαχρείωσι τῆς κοινωνίας, τὸ σάπισμα τοῦ κόσμου, τὴν κατάρρευσι τῆς ἀνθρωπότητος. 

Εἶνε ἐπαγγέλματα ποὺ ἀπαγορεύει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

Ἀγαπητοί μου! Εὐλογημένος ὁ γεωργὸς κ᾽εὐλογημένος ὁ τσοπᾶνος κ᾽ εὐλογημένος ὁψαρᾶς, τὰ ἐπαγγέλματα ποὺ ἔδωσε ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ ζοῦν οἱ ἄνθρωποι. 

Ν᾽ ἀγαπᾶτε τὴν ἐργασία· Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο δουλειά! 

Ξημέρωσε ὅμως Κυριακή; βγῆκε ὁ ἥλιος; χτύπησε καμπάνα; Στὸπἡ ἐργασία καὶ φτερὰ στὰ πόδια γιὰ τὴν ἐκκλη-σία. Ἑκατὸν ἑξηνταοχτὼ ὧρες ἔχει ἡ ἑβδομά-δα· μιὰ ὥρα βαστάει ἡ θεία λειτουργία ἀπὸ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…» μέχρι τέλος. 

Ἔλα λοιπὸν μιὰ ὥρα,

 νὰ πῇς ἕνα «Δόξα σοι, ὁ Θε-ός», 

νὰ πῇς ἕνα«Κύριε, ἐλέησον», 

νὰ πῇς ἕνα «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου»(Λουκ. 15,21), 

ἕνα «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ  βασιλείᾳ σου»(Λουκ. 23,42). 

Ἂν τὸ πῇς αὐτό, μαῦρος θὰ μπῇς - ἄσπρος θὰ βγῇς. 

Θεία εὐλογία εἶνε μέσα ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας.

Μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι ὅλοι εἶστε ἀγαπημένοι καὶ ἑνωμένοι καὶ ζῆτε ὅπως θέλει ὁ Θεός, μὲ τὴν ἐλπίδα αὐτὴ ζῶ κ᾽ ἐγώ, ποὺ ὑπηρετῶ ἑξήντα χρόνια κ᾽ ἔχω ἀνεβῆ τὰ ψηλὰ βουνὰ καὶ ὑπερήσπισα πίστι καὶ πατρίδα· καὶ σᾶς λέγω - προφητεύω ὅτι, εἰς πεῖσμα τῶν δαιμόνων, ἡ Μακε δονία μας ἦτο, εἶνε καὶ θά ᾽νε πάντα ἑλληνική.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ.Γεωργίου Ξινοῦ Νεροῦ - Ἀμυνταίου τὴν 26-9-1993 μὲ ἄλλο τίτλο.
 http://aktines.blogspot.com