Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς : "Μόνο η Ορθοδοξία αποτελεί την Εκκλησία” "Κοινωνία στα Μυστήρια χωρίς κοινωνία στην ορθή πίστι «θα απετέλει όνειδος πνευματικής σχιζοφρένειας»” ! Παναίρεση ο Παπισμός-Οικουμενισμός". Αναρωτιέστε γιατί πολεμείται;

(φωτο από το Pentapostagma.gr)

(Από την εγκύκλιο του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμά για την Κυριακή της Ορθοδοξίας το έτος 2017).   

 

Ακόμη ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους πολεμείται!

Του Άγγελου Ρούσσου στο  www.pentapostagma.gr

“Όταν αναφέρουμε τον όρο Εκκλησία, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι εννοούμε μόνο την Ορθόδοξο Εκκλησία μας. Και τούτο διότι μόνον η Ορθοδοξία αποτελεί την Εκκλησία” αναφέρει μεταξύ άλλων στην εγκύκλιό του για την Κυριακή της Ορθοδοξίας ο Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας Κοσμάς.

Το μήνυμα είναι σαφέστατο με αφορμή την πολύ μεγάλη συζήτηση που έχει προκύψει μετά τα περι “εκκλησιών” που μας προέκυψαν μετά την Σύνοδο του Κολυμπαρίου...

Κατά τα λοιπά τόνισε πως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν ορίζεται, αλλά βιώνεται. 'Αν θέλουμε να γνωρίσουμε την Ορθοδοξία, οφείλουμε να ακούσουμε εκείνο που είπε σήμερα ο Απόστολος Φίλιππος στον Απόστολο Ναθαναήλ, «έρχου και ίδε» (Ιωάν. α’, 47). Όποιος με ταπείνωσι και καθαρό λογισμό θελήσει να ζήση την Ορθοδοξία, θα πεισθή ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι αγία θεανθρώπινη κοινωνία, με κεφαλή της Αυτόν τον Θεάνθρωπο Κύριο” αναφέρει.

Σύμφωνα με τον Ιεράρχη :
“Η Ορθόδοξος Εκκλησία, με αγώνες και ποταμούς αιμάτων που έχυσαν τα πιστά και άγια μέλη της, κρατεί και διαφυλάσσει την θεία αλήθεια ανόθευτη, αναλλοίωτη, αιώνια, χωρίς παραλλαγές και μετατροπές, ώστε η μία, η μόνη, η πάντοτε ανόθευτη αλήθεια του Τριαδικού μας Θεού, να προσφέρη στους πιστούς την αιωνία σωτηρία”.

Και κατόπιν είναι ξεκάθαρος κατά των ετεροδόξων όταν λέγει:
“Όποιος φέρει ετέρα διδαχή και αλλοιωμένη την άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστιν (Ιούδα 3) εκπίπτει της κοινωνίας της πίστεως και κατά συνέπεια των αγίων Μυστηρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Πως μπορεί να κοινωνή των Μυστηρίων του Χριστού αυτός που παραποιεί τη διδασκαλία της Εκκλησίας περί του Χριστού; Κοινωνία στα Μυστήρια χωρίς κοινωνία στην ορθή πίστι, «θα απετέλει όνειδος πνευματικής σχιζοφρένειας»”

Και δεν μασάει τα λόγια του και για το θέμα των συμπροσευχών Ορθοδόξων με ετερόδοξους ειδικά αυτήν την περίοδο που το Βατικανό πιέζει διαρκώς για περισσότερες συμπροσευχές. “Όσοι ανήκουν σε άλλα εκτός Ορθοδοξίας δόγματα, δεν μπορούν να συμμετέχουν στα ορθόδοξα Μυστήρια, ούτε να συμπροσεύχονται με τους ορθοδόξους.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, όσο επιεικής είναι στους ανθρώπους, που εν μετανοία ζητούν να ενταχθούν στη ζωή της και να επιμεληθούν τη σωτηρία τους, τόσο αυστηρή και ανυποχώρητη είναι στους συμβιβασμούς, στις αλλοιώσεις της αληθείας, στις υποκριτικές φιλοφρονήσεις, στα ψεύδη των εχθρών της αληθείας”τονίζει!

Κατόπιν αναλύει ποιοι είναι οι εχθροί της αληθείας συμπεριλαμβάνοντας και τον Παπισμό και τον Οικουμενισμό τον οποίο χαρακτηρίζει παναίρεση.
“Όλοι εκείνοι οι οποίοι γίνονται όργανα του μισόκαλλου εωσφόρου, αλλοιώνουν την θεία αλήθεια και ματαιώνουν την σωτηρία μας.
(...) Παράδειγμα, η ειδωλολατρία, η οποία μας προσφέρει, με τις επιταγές της νέας εποχής, την νεοειδωλολατρία και τον αποκρυφισμό, η φιλοσοφία που χωρίς Χριστό, θέλει να αντικαταστήση τον Θείο Λόγο με τον ανθρώπινο, αλλά και οι αιρέσεις που με μανία πολεμούν και θέλουν να διαστρέψουν την αλήθεια, να δώσουν πίστι στον άνθρωπο και όχι στον Θεό.

Τον Θεάνθρωπο Κύριο παραγνωρίζει και ο Παπισμός, που τοποθετεί σαν κέντρο και ορατή κεφαλή όλης της Εκκλησίας ένα άνθρωπο αιρεσιάρχη, εγωκεντρικό, τάχα άλαθητο, τον Πάπα.

Τον Θεάνθρωπο Κύριο, τον παραγνωρίζουν και οι Προτεστάντες, οι οποίοι απέρριψαν τον ένα Πάπα της Ρώμης για να γίνη ο κάθε Προτεστάντης Πάπας. Σε αυτούς ανήκουν οι Πεντηκοστιανοί, οι Ευαγγελικοί, οι Αντβενισταί, οι Σαββατισταί και άλλες πολλές ομάδες. Έτσι, ούτε ο παπισμός, ούτε ο προτεσταντισμός, που είναι αιρέσεις, δεν μπορούν ποτέ, εφ’ όσον παραμένουν αμετανόητοι, να ονομασθούν Εκκλησίες.

Τέκνα του προτεσταντισμού είναι και οι δυστυχείς Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι λεγόμενοι Χιλιασταί. Συγκεντρώνουν στην πλανεμένη και αντίχριστη διδασκαλία τους, όλες τις πλάνες του κόσμου.

Να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε και την παναίρεσι του Οικουμενισμού. Η αίρεσι αυτή, όργανο της νέας τάξεως πραγμάτων, θέλει να ζυμώση την γλυκυτάτη Ορθοδοξία μέσα στην ίδια σκάφη, μαζί με αιρέσεις και πλάνες, με αλλόθρησκες δοξασίες. Θέλει να δημιουργήσει έναν Θεό, φυσικό δημιούργημα του ανθρώπου, χωρίς την ανόθευτη αλήθεια της Ορθοδοξίας μας και την υπακοή στο Ευαγγέλιο του Χριστού μας” .

Τέλος καλεί να ζούμε και να ομολογούμε «λόγοις και έργοις» την Ορθοδοξία μας και να μην παρασυρόμαστε από φωνές κοσμικές, φαντασμαγορικές, εγωκεντρικές, φωνές χωρίς πίστη καθαρή, χωρίς ταπείνωση, χωρίς Ορθόδοξη πίστη και ζωή. “Ας απομακρύνουμε τους αιρετικούς από κοντά μας, όσο και αν εντυπωσιάζουν” βροντοφωνάζει και η φωνή του σίγουρα αντηχεί μέχρι το Φανάρι!

https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/5188532_brontero-ohi-toy-aitolias-kosma-stis-symproseyhes-poioys-katigorei-gia-pneymatiki

"Μ. Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς " Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα · λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού».

 Κυριακή προ των Φώτων

" Μικρός φόρος τιμής στον Ιεράρχη μας "

Λόγοι από την προς Τιμόθεον Α' Επιστολή του Αποστόλου Παύλου .... Δανειζόμενοι αποσπάσματα από το βιβλίο του Συμεών Κούτσα, Μητροπολίτη Ν. Σμύρνης" "Οι απόστολοι των Κυριακών, Τομ. Β΄, Αθήνα 2002, σελ. 369-380, (Β΄ προς Τιμόθεον 4, 5-8) 

«Τέκνον Τιμόθεε, νήφε εν πάσι, κακοπάθησον, έργον ποίησον ευαγγελιστού, την διακονίαν σου πληροφόρησον.

Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε.

Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα ·

λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού».

«Παιδί μου Τιμόθεε, πρόσεχε άγρυπνα σε όλα. Κακοπάθησε, κάνε έργο ευαγγελιστή, εκπλήρωσε τη διακονία που σου ανατέθηκε. 

 Όσο για μένα, ήρθε η ώρα να χύσω το αίμα μου σπονδή στον Θεό, κι έφτασε ο καιρός ν' αναχωρήσω από τον κόσμο.

Αγωνίστηκα τον ωραίο αγώνα, διέτρεξα τον δρόμο ως το τέλος, φύλαξα την πίστη.

Τώρα πια απομένει για μένα το στεφάνι της δικαιοσύνης, που ο Κύριος, ο δίκαιος κριτής, θα μου αποδώσει εκείνη την ημέρα. Και όχι μόνο σ' εμένα, αλλά και σ' όλους εκείνους που θα έχουν αγαπήσει την Επιφάνειά Του». 

 

5. «Τέκνον Τιμόθεε, νήφε εν πάσι, κακοπάθησον, έργον ποίησον ευαγγελιστού, την διακονίαν σου πληροφόρησον ».

Η Β΄ προς Τιμόθεον επιστολή του αποστόλου Παύλου είναι μια από τις τρείς λεγόμενες ποιμαντικές επιστολές του, στις οποίες, ανάμεσα στα άλλα, θίγονται και πολλά ζητήματα τα οποία αναφέρονται στα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις των ποιμένων της Εκκλησίας. Κατ' εξοχήν ποιμαντικού χαρακτήρα είναι και το σημερινό μας ανάγνωσμα.

Ο Παύλος γράφει στον μαθητή του Τιμόθεο, επίσκοπο και συνεχιστή του έργου του στην Έφεσο, και του απευθύνει στον παρόντα στίχο τέσσερις ιδιαίτερης σημασίας παραγγελίες. 

Η πρώτη είναι η πνευματική εγρήγορση με την οποία όφειλε να είναι οπλισμένος ο Τιμόθεος κατά την ενάσκηση της ιερής αποστολής του. Ο ποιμένας είναι ανάγκη να « νήφει », να γρηγορεί και να προσέχει, ώστε οι διάφορες παγίδες και πειρασμοί του σατανά να μην τον εκτρέψουν από το ποιμαντικό του χρέος. Πρέπει να επαγρυπνεί συνεχώς για τους αδελφούς του, των οποίων τη σωτηρία εμπιστεύτηκε ο Θεός στην ποιμαντική του φροντίδα.

Η δεύτερη παραγγελία αναφέρεται στο πνεύμα κακοπάθειας που θα πρέπει να διακρίνει τον εργάτη της Εκκλησίας. Αν οποιαδήποτε ανθρώπινη προσπάθεια προϋποθέτει διάθεση αγωνιστική και καταβολή κόπων και θυσιών, πολύ μεγαλύτερο αγώνα και πολύ περισσοτέρους κόπους απαιτεί το έργο του Θεού, που αναλαμβάνουν να υπηρετήσουν οι ποιμένες της Εκκλησίας. Κάθε εργάτης, λοιπόν, του Ευαγγελίου, που αποβλέπει στην ορθή και πιστή εκπλήρωση του καθήκοντος του οφείλει να αναμένει και θλίψεις και ταλαιπωρίες, τις οποίες θα υπομένει με τη δύναμη του Χριστού και θα αντιμετωπίζει καρτερικά με την παράκληση που χαρίζει στις αγωνιζόμενες ψυχές το ’γιο Πνεύμα.

Ο Τιμόθεος προτρέπεται, τρίτον, να ασκήσει έργο ευαγγελιστή. Η φροντίδα για τη διάδοση του Ευαγγελίου θα πρέπει να αποτελεί το κύριο έργο των εκκλησιαστικών ποιμένων. Την ίδια παραγγελία με πολλή έμφαση έδωσε ο Απόστολος στον Τιμόθεο και λίγο ενωρίτερα, στην αρχή του παρόντος κεφαλαίου ( στιχ. 1): « κήρυξον τον λόγον ».

Σύμφωνα με την τέταρτη παραγγελία ο Τιμόθεος όφειλε «να πληροφορήσει τη διακονία του». Ήταν «διάκονος Ιησού Χριστού» (Α΄ Τιμ. 4,6)· είχε λάβει «χάρισμα» «μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου» (Α΄ Τιμ. 4,14). Έπρεπε, λοιπόν, να φέρει σε πέρας την εκκλησιαστική αυτή διακονία που του είχε ανατεθεί. Η έννοια του ρήματος «πληροφορώ» εδώ είναι εκπληρώνω και ολοκληρώνω. Όποια κι αν είναι τα εμπόδια, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, οι παγίδες του διαβόλου και οι αντιδράσεις των πονηρών ανθρώπων, οι ποιμένες της Εκκλησίας έχουν χρέος να ασκούν το έργο που τους ανέθεσε ο Θεός με ζήλο και επιμέλεια, έχοντας βαθιά συνείδηση πως το έργο τους δεν είναι εξουσία η ηγεμονία αλλά «έργον διακονίας» (Εφ. 4,12)· πως δεν είναι άρχοντες και εξουσιαστές αλλά διάκονοι και υπηρέτες. 

 

6. «Εγώ γαρ ήδη σπένδομαι, και ο καιρός της εμής αναλύσεως εφέστηκε ».

Από τον παρόντα στίχο ο Παύλος στρέφει τον λόγο στον εαυτό του. Η αναφορά αυτή δεν είναι άσχετη με τα όσα έχει ήδη γράψει. Αντίθετα, με ένα ακόμη επιχείρημα που αντλεί από την προσωπική του ζωή θέλει να αιτιολογήσει τις προτροπές που απηύθυν στον προηγούμενο στίχο.Ο Απόστολος γράφει προ του Τιμόθεο περί τα τέλη της ζωής του. Με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος έχει τη δυνατότητα να προβλέπει το μαρτυρικό θάνατο του που ήταν χρονικά πολύ κοντά. Ακριβώς το μυστήριο του θανάτου του και τη σημασία του εκφράζοντας, μετέρχεται δύο εικόνες που του είναι ιδιαίτερα προσφιλείς και που έχει ήδη χρησιμοποιήσει στην προς Φιλιππησίους επιστολή του (2, 17·1,23). Η πρώτη είναι εκείνη της σπονδής που προσφερόταν κατά την ώρα των θυσιών. Όπως ακριβώς έχυναν επάνω στις θυσίες σπονδές οίνου, νερού ή λαδιού (Εξ. 29,40· Αριθμ. 15,1-10·28,7), έτσι και το αίμα του Αποστόλου έμελλε να χυθεί σπονδή στον Ιησού Χριστό κατά την ώρα της μαρτυρικής του θυσίας. Ο Παύλος προτιμά το σπένδομαι από το θύομαι, επειδή το πρώτο δηλώνει κάτι μεγαλύτερο και ιερώτερο. «Της μεν γαρ θυσίας», παρατηρεί ο Οικουμένιος, «μέρος τι μόνον τω Θεώ εις θυμίαμα αφιεούτο, η δε σπονδή άπασα αυτώ αφιέρωτο ». Δηλαδή: «Στη θυσία (κατά τον παλαιό νόμο) ένα μέρος μόνο αφιερωνόταν σαν θυμίαμα στο Θεό (επειδή μέρος από αυτήν έπαιρνε και ο ιερεύς που την προσέφερε)· αντίθετα η σπονδή ήταν αφιερωμένη στον Θεό ολόκληρη».

Η δεύτερη εικόνα είναι εκείνη της αναχώρησης, εμπνευσμένη ίσως από το καράβι που λύνει τα παλαμάρια του και ξεκινά για το ταξίδι του ή ακόμη από τους στρατιώτες που μαζεύουν τις σκηνές και διαλύουν το στρατόπεδο τους.

Η αναφορά αυτή του Παύλου, όπως είπαμε, στη έξοδό του από τον παρόντα κόσμο, θέλει να υπογραμμίσει τη σημασία τω παραγγελιών που απηύθυνε προς τον Τιμόθεο στον προηγούμενο στίχο. Όταν μερικοί- και μάλιστα κορυφαίοι-εργάτες του εκκλησιαστικού αμπελώνα φεύγουν, όσοι απομένουν οφείλουν να εντείνουν ακόμη περισσότερο τις προσπάθειες τους, προκειμένου να αχθεί σε πέρας, στην ολοκλήρωση, το έργο του Θεού. Όσο λιγότερα χέρια υπάρχουν για το έργο, τόσο πιο δραστήρια θα πρέπει να κινούνται, ώστε να το προφτάσουν.

Ας σημειώσουμε ακόμη τον τόνο με τον οποίο ο Απόστολος ομιλεί για το επικείμενο μαρτυρικό τέλος του. Είναι τόνος χαρούμενος, γεμάτος ελπίδα και προσδοκία. Όλος ο βίος των Αγίων είναι μνεία θανάτου και πορεία προς τη ζωή, μέχρι την ώρα που θα πραγματοποιήσουν το μεγάλο πέρασμα από τον παρόντα κόσμο της ματαιότητας και της φθοράς στον κόσμο της ανάπαυσης, της χαράς και της δόξας. Ο μεγάλος πραγματικά πόθος που φλόγιζε την αποστολική καρδιά του Παύλου-έρωτας σφοδρός κι αληθινός-ήταν το « αναλύσαι και συν Χριστώ είναι» ( Φιλ. 1,23). 

 

7. «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα ».

Πληροφορώντας ο απόστολος Παύλος τον πιστό μαθητή του για το επικείμενο μαρτυρικό τέλος του, προχωρεί και σ' έναν επιγραμματικό απολογισμό του αποστολικού του έργου. Το τι ώθησε τον Παύλο σ' αυτό είναι εύκολο να εννοήσουμε: πρόθεση του Αποστόλου δεν είναι να καυχηθεί και να περιαυτολογήσει, αλλά να παρηγορήσει τον μαθητή του για να μη λυπείται από τη στέρηση του διδασκάλου του και ακόμη για να μην πτοείται από τα εμπόδια, τις δυσκολίες και τους πειρασμούς που κι εκείνος έμελλε να δοκιμάσει κατά την ενάσκησή της ιερής αποστολής του.

Τόσο στα ιερά Ευαγγέλια όσο και στις επιστολές του Παύλου συχνά συναντούμε τις έννοιες του «αγώνα» και του «δρόμου». Παρμένες από την αθλητική ζωή, καλούνται να εκφράσουν εικονικά και το μυστήριο της εν Χριστώ ζωής, έναν άλλο αγώνα πνευματικής τάξεως που διεξάγουν οι χριστιανοί στο όνομα του Χριστού κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους.

Ο «καλός αγών» (βλ. και Α΄ Τιμ. 6,18) εδώ του Παύλου δεν είναι απλώς η χριστιανική ζωή που αφορά γενικά όλους τους χριστιανούς. Είναι κυρίως το έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου, το οποίο είχε κληθεί να διακονήσει ο απόστολος Παύλος. Η ζωή του λειτουργού της Εκκλησίας και του εργάτη του Ευαγγελίου -αλλά γενικά και του κάθε χριστιανού- είναι ζωή αγώνα, κόπου και θυσιών. Το Ευαγγέλιο δεν κηρύσσεται παρά «εν πολλώ αγώνι » (Α΄ Θεσσ. 2,2), και στη βασιλεία του Θεού δεν εισέρχεται κανείς παρά με αγώνα και κόπο. Η εντολή του Κυρίου είναι: «Αγωνίζεσθε εισελθείν διά της στενής πύλης…» ( Λουκ. 13,24).

Ανάλογη είναι και η δεύτερη έννοια του «δρόμου», την οποία και αλλού χρησιμοποιεί ο Απόστολος (βλ. Πραξ. 20, 24· Α΄ Κορ. 9,24· Φιλ. 3,14). Τελείωση του δρόμου μπορούμε να εννοήσουμε την ολοκλήρωση της αποστολής που του εμπιστεύτηκε ο Θεός, δηλαδή τον ευαγγελισμό των εθνών. Επίσης -αυτό φαίνεται πιο πιθανό- την πορεία της χριστιανικής τελειώσεως, που συνίσταται στην ενσάρκωση των θεοποιών αρετών και τη μετοχή στη ζωή του Χριστού· «τον εις Θεόν τους τρέχοντας φέροντα, τον της αρετής», όπως παρατηρεί ο Ζιγαβηνός.

Ένα τρίτο που ομολογεί ο Απόστολος, είναι ότι τήρησε και την πίστη («την πίστιν τετήρηκα »), δηλαδή την φύλαξε. Μέσα στις τρικυμίες και τις θύελλες της αποστολικής του ζωής ο Παύλος έμεινε ακλόνητος, «τη πίστει τεθεμελιωμένος και εδραίος και μη μετακινούμενος από της ελπίδος του ευαγγελίου» (Κολ. 1,23). Η έννοια της τήρησης της πίστεως εμπεριέχει ασφαλώς και το στοιχείο της υπεράσπισης της από οποιονδήποτε εχθρό της. Η ευαισθησία του αποστόλου Παύλου προς τη κατεύθυνση αυτή ήταν πολύ μεγάλη. Την εκφράζει με πολλή έμφαση στην ακροτελεύτια έκκληση που απευθύνει πάλι τον Τιμόθεο στην πρώτη επιστολή του (6, 20-21). 

 

8. «Λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, όν αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού».

Τον ίδιο σκοπό, δηλαδή την παρηγορία και ενίσχυση του Τιμοθέου, υπηρετούν και τα όσα γράφει στον παρόντα στίχο ο απόστολος Παύλος.

Ο Κύριος, όντας κριτής δίκαιος, θα ανταμείψει με το αμαράντινο στεφάνι της δικαιοσύνης κατά την ένδοξη εκείνη ημέρα της κρίσεως τους αγώνες και τους κόπους του μεγάλου Αποστόλου του. Ως «δικαιοσύνη» εδώ θα πρέπει να εννοήσουμε, όπως ερμηνεύει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γενικά την αρετή. Τα ρήματα «απόκειται» και «αποδώσει», που το πρώτο σημαίνει έχει ετοιμαστεί, φυλάσσεται, και το δεύτερο εμπερικλείει την έννοια της αποδόσεως του στεφανιού ως χρέους και οφειλής, διατρανώνουν την ακλόνητη βεβαιότητα του Παύλου στη δικαιοκρισία του Θεού και αποκαλύπτουν τη δύναμη της ελπίδας του «της αποκειμένης εν τοις ουρανοίς » (Κολ. 1,5).

Το στεφάνι της δικαιοσύνης και τη βασιλεία των ουρανών, παρατηρεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ονομάζει ο Θεός, από συγκατάβαση στην ασθένειά μας, μισθό και αμοιβή των κόπων μας (βλ. Ματθ. 20,8), για να μας παρακινήσει περισσότερο στο να εργαζόμαστε τις εντολές του. Εμείς όμως, από την πλευρά μας, θα πρέπει να τα θεωρούμε χάρη και δωρεά και όχι μισθό και οφειλή. «Ουκ έστι μισθός έργων», γράφει και ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής, «η βασιλεία των ουρανώ, αλλά χάρις Δεσπότου, πίστοις δούλοις ητοιμασμένη ». 

 

......Είναι γνώρισμα των αγίων και εναρέτων ψυχών να ποθούν την επιφάνεια του Κυρίου. Να ζουν με τη γλυκιά ελπίδα να εισέλθουν στη βασιλεία του και ν' ατενίσουν το φως του προσώπου του. «Επιφάνεια» είναι η δευτέρα παρουσία του Χριστού, που ονομάζεται έτσι «διά το επάνω φαίνεσθαι και άνωθεν ανατέλλειν », όπως εξηγεί ο Χρυσόστομος. Δηλαδή, επειδή μέλλει να φανεί επάνω και να έλθει από τους ουρανούς.

Ατελείωτες γενιές χριστιανών έζησαν με την ελπίδα και τον πόθο της επιφάνειας του Κυρίου. Πίστη ακλόνητη στην καρδιά τους, «ο Κύριος εγγύς» ( Φιλ. 4,5). Ικεσία φλογερή στα χείλη τους, «ναι, έρχου Κύριε Ιησού» ( Αποκ. 22, 20). Έζησαν εδώ στον κόσμο «ως πάροικοι και παρεπίδημοι» (Α΄ Πέτρ. 2,11), επιποθώντας μια ώρα ενωρίτερα να ευρεθούν στην αληθινή και ουράνια πατρίδα τους, στους πατρικούς κόλπους του Θεού και Πατέρα τους. Προσηλωμένοι αταλάντευτα στην επαγγελία της αιώνιας ζωής που έδωσε ο ίδιος ο Κύριος (Α΄ Ιω. 2,25), πορεύτηκαν την ατραπό της παρούσας ζωής υπακούοντας στον αιώνιο Ευαγγέλιο ( Ρωμ. 10,16· Β΄ Θεσς. 1,18) και λευκαίνοντας τις στολές τους «εν τω αίματι του αρνίου » ( Αποκ. 7, 14).

Στην εποχή μας, πολλοί από εμάς τους σημερινούς χριστιανούς, αιχμαλωτισμένοι από τα σχήματα και το πνεύμα του κόσμου, κινδυνεύουμε να χάσουμε από τα μάτια μας το όραμα της βασιλείας του Θεού. «Αφορώντες » πολύ λίγο ή και καθόλου «εις τον της πίστεως αρχηγόν», χάνουμε την ελπίδα και την υπομονή, εφόδια απαραίτητα στη διεξαγωγή του χριστιανικού αγώνα (Εβρ. 12, 1-2). Έτσι, αντί να προσβλέπουμε στο στεφάνι της δικαιοσύνης και να περιμένουμε με λαχτάρα την «επιφάνεια» του Κυρίου, αναζητούμε αποκατάσταση και ευτυχία στα σχήματα του κόσμου, που κατά κανόνα διαμορφώνονται και λειτουργούν αυτονομημένα από το θέλημα του Θεού και υποταγμένα στη φθορά και την αμαρτία. Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε τη εμπειρία των πρώτων αδελφών μας, όπως μας την περιγράφει η θαυμάσια προς Διόγνητον επιστολή: Οι χριστιανοί «πατρίδας οικούσιν ιδίας αλλ ' ως πάροικοι… Εν κόσμω οικούσιν, ουκ εισι δε εκ του κόσμου… Παροικούσιν εν φθαρτοίς, την εν ουρανοίς αφθαρσίαν προσδεχόμενοι».

......Ο Παύλος δεν μας οδηγεί ούτε σε υποτίμηση των παρόντων, χάριν κάποιου άλλου μελλοντικού κόσμου, ούτε σε μια αυτονομημένη και αυτοκαταξιούμενη θεώρηση της ιστορίας. Παρά τη φαινομενική αντίθεσή τους, ιστορία και έσχατα, παρούσα και μέλλουσα ζωή, συνδέονται στενά με την ταυτόχρονη προβολή του αγώνα που ο ίδιος διεξήγαγε και της επιφάνειας του Κυρίου προς την οποία με ακλόνητη ελπίδα προσβλέπει. Βέβαια το κέντρο βάρους πέφτει στο δεύτερο, την εσχατολογική επιφάνεια του Χριστού. Όμως αυτή δεν έρχεται χωρίς την προϋπόθεση του πρώτου, δηλαδή τη διεξαγωγή του «καλού αγώνα».

 

Αν και φθαρτή και πρόσκαιρη η παρούσα ζωή, εν τούτοις συνιστά τη μόνη δυνατότητα για τελική και πλήρη καταξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Από τον αγώνα που διεξάγουμε εδώ στο όνομα του Χριστού θα εξαρτηθεί η αιώνια σχέση μας με τον Κύριο της δόξης. Αυτό σημαίνει πως κάθε στιγμή της πρόσκαιρης αυτής ζωής αποκτά τεράστια σημασία, όχι βέβαια σαν αυτονομημένη βίωση του παρόντος, αλλά ως «καιρός»-ως δυνατότητα δηλαδή και ευκαιρία (βλ. Γαλ. 6, 10· Εφ. 5,16· Κολ.4,5)-που μας προσφέρεται για αγώνα.

Είναι φανερό, κατά συνέπεια, ότι ο Παύλος στέκεται καταφατικά απέναντι στη ζωή και τις πραγματικότητες του παρόντος κόσμου υπό την έννοια ότι συνιστούν το μοναδικό μέσο με το οποίο διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις για την αιωνιότητα της επιφανείας του Κυρίου.

Συμπεραίνοντας, λοιπόν, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι ο απόστολος Παύλος έρχεται σήμερα να μας υποδείξει το βαθύτερο νόημα της ζωής, τον αμετακίνητο άξονα γύρω από τον οποίο στρέφεται ο «καλός αγώνας» μας. 

Είναι η χριστιανική μας ελπίδα, ο πόθος της βασιλείας του Χριστού, η φλογερή επιθυμία να απολαύσουμε με το άρρητο κάλλος του προσώπου Του. 

 

http://www.apostoliki-diakonia.gr

Αιτωλίας: Είπαμε στο Χριστό αυτό τον καιρό: “κάθισε στην άκρη Εσύ, δεν χρειάζεσαι τώρα”

 

Στηλιτεύοντας το γεγονός των κλειστών ναών εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων, ο μητροπολίτης Κοσμάς σημείωσε ότι “προσέχουμε περισσότερο το σώμα μας παρά την ψυχή μας. 

Αφήσαμε το Χριστό! 

Είπαμε στο Χριστό αυτό τον καιρό: “κάθισε στην άκρη Εσύ, δεν χρειάζεσαι τώρα, όταν περάσει η πανδημία θα σε χρειαστούμε”.

Τί προδοσία! Να λέμε εμείς στους πιστούς να καθίσουν έξω! Να είσαι έτοιμος και τον εαυτό σου να θυσιάσεις για την αγάπη των αδελφών μας”, προέτρεψε.. επίσης, στον νέο ιερέα....

Με αφορμή την ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως που διαβάστηκε χθες στους ναούς, ο κ. Κοσμάς αναφέρθηκε στα έσχατα που ιδιαιτέρως θα πρέπει να συνέχουν την ζωή του κληρικού. 

“Η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας έχει ιδιαιτέρα σημασία για εμάς τους κληρικούς.

“Γίναμε και γινόμαστε κληρικοί όχι για επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά γιατί πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό μας, στον Σαρκωθέντα, Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριό μας, στο ιερό Ευαγγέλιο και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Αγαπούμε τον Κύριο και επιθυμούμε να ζήσουμε αιώνια στη Δόξα του Παραδείσου. Γι’ αυτό οφείλουμε να αγωνιζόμαστε σε όλη μας τη ζωή να γίνουμε άξιοι της αιωνιότητος, οφείλουμε τώρα που υπηρετούμε την Ιερωσύνη να έχουμε πίστη, αγγελική καθαρότητα, όχι υποκρισία, 

…γιατί όλοι μια ημέρα θα σταθούμε ενώπιον του θρόνου του Δεσπότου Χριστού. Είσαι θεολόγος, έχεις χαρίσματα και γνωρίζεις τι θα πει επιποθώ τα έσχατα”....

 

 

ΠΗΓΗ

 https://enromiosini.gr

Αιτωλίας Κοσμάς: «Η Παναγία δύναται να σώσει την Ελλάδα»

 

.............Από την εγκύκλιο για την εορτή του 15Αύγουστου, 

 

ο Σεβ. Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς αναφέρει: 

«Η Παναγία μας βρίσκεται στην κορυφή της ουρανίου Ιεραρχίας, μετά τον Τριαδικό Θεό. Βρίσκεται υπεράνω και πρώτη από όλους τους αγίους και τα αγγελικά τάγματα».

Αυτήν την ολοφώτεινη, την λαμπρή και μεγάλη ημέρα και εορτή, κατά την οποία τιμούμε την Κοίμηση και την εις ουρανούς Μετάσταση της Κυρίας Θεοτόκου, ας υψώσουμε το νου και την καρδιά μας προς την μορφή της μεγάλης μας μητέρας· ας γονατίσουμε εμπρός στην σεπτή εικόνα της και ας της προσφέρουμε καρδιακή και ευγνώμονα ευχαριστία.

Η Παναγία μας βρίσκεται στην κορυφή της ουρανίου Ιεραρχίας, μετά τον Τριαδικό Θεό. Βρίσκεται υπεράνω και πρώτη από όλους τους αγίους και τα αγγελικά τάγματα.

Το μεσιτευτικό έργο της είναι ανάλογο προς την πρώτη θέση, που κατέχει στη σειρά της Ιεραρχίας των αγίων του Θεού, μετά την Παναγία Τριάδα. 

Όπως την ονομάζουμε στον Ακάθιστο Ύμνο είναι «δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα». Η ικεσία της είναι ευάρεστος και η θερμή πρεσβεία της είναι πάντοτε ευπρόσδεκτος ενώπιον του Υιού της.

«Παρακαλούμεν την έφορον ημών Κυρίαν Θεοτόκον και τον εξ αυτής ασπόρως τεχθέντα Κύριον, Ιησούν Χριστόν διά να ενισχύσουν νικώντες τον κοινόν ημών εχθρόν, τύραννον και ασεβή Αγαρηνόν».

Η πατρίδα μας, η Ελλάδα, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί, με την ακαταγώνιστη δύναμι της Υπερμάχου Στρατηγού ενίκησε τον Αγαρηνό εχθρό, ελευθερώθηκε και δοξάσθηκε το 1821.

Η Παναγία ποτέ δεν εγκατέλειψε, ποτέ δεν έπαψε να σκέπει και να προστατεύει τους Ορθοδόξους Έλληνες.

 Σήμερα, όμως, οι Πανέλληνες δεν μιμούνται τους αγίους προγόνους μας, τους ήρωες του 1821. Δεν θυμούνται τις ευεργεσίες της Παναγίας, δεν την τιμούν, δεν την ζητούν ως μεσίτρια Μητέρα κοντά τους. 

Εκείνη δεν παύει να προσεύχεται και οι Έλληνες δεν την σέβονται, μάλιστα δε πολλοί την βλασφημούν. 

Ελάτε όλοι, σήμερα, κληρικοί και λαϊκοί, να καταθέσουμε την ευγνωμοσύνη μας στην Κυρία Θεοτόκο για την προσφορά και βοήθειά της στους ιερούς αγώνες της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821. 

Μαζί με τις ευχαριστίες, ας την ικετεύσουμε για τις πολλές δυσκολίες που διέρχεται σήμερα η Πατρίδα μας. 

Λησμονήσαμε σήμερα την μεγάλη μας Μητέρα, χάσαμε την Πίστι μας, στηριζόμαστε στην κοσμική λογική. 

Η Παναγία μας, με την παντοδυναμία του Υιού και Θεού της, μπορεί και σήμερα να σώσει το Έθνος μας. Με προσευχή και ειλικρινή μετάνοια, ας της ζητήσουμε και σήμερα τη βοήθειά της. Κάθε μέρα εκείνη, με την μητρική της αγάπη, μας φωνάζει: 

«μη φοβάστε παιδιά μου, να εμπιστεύεστε με πίστι τα πάντα, και τον εαυτό σας, στον Υιό μου και σε έμενα».

 

Μετά πατρικών ευχών,
O ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

 

ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ ορώ και ΠΑΡΑΔΟΞΟΝ

φωτογραφία από  http://orthopraxiaa.blogspot.com/2015/03/blog-post_17.html

Ο γνωστός μου ηλικιωμένος γαρ,  κάθε πρωί το ξημέρωμα ανεβαίνει αγκομαχώντας την απότομη ανηφοριά της Μαρασλή για να πάει πρώτος στην δουλειά του, πριν πάνε οι άλλοι.

Σήμερα το μεσημέρι μας είπε τα εξής παράδοξα που ξεφεύγουν από την λογική. ( άλλωστε σήμερα ψάχνουμε να βρούμε λογική αλλά δυσκολευόμαστε με όσα γίνονται)

τι μας είπε:

” ανέβαινα την απότομη ανηφοριά και μου κόπηκε η ανάσα “

όπως ξέρεις εκεί στο ύψος του Νοσοκομείου του Ευαγγελισμού στέκομαι για να ξεκουραστώ ακουμπώντας τα κάγκελα της αυλής που περιβάλλει το όμορφο εκκλησάκι του καθιδρύματος αυτού  που τιμάται στον Ευαγγελισμό της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ και έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να προσευχηθώ για τους ασθενείς , τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που εκεί μέσα δίνουν  μάχες.¨

” τώρα μου είναι δύσκολο λόγω των περιοριστικών μέτρων να ανάψω ένα κεράκι μέσα στην εκκλησία την ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ που είναι πολλή ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ η εικόνα της “

” τέλος πάντων”

 ” το σημερινό ξημέρωμα ήταν πολύ καλό και ο καιρός γλυκός “

” έτσι αφιέρωσα κάποιο χρόνο για λίγη ακόμα προσευχή”

” ξαφνικά είδα ομάδες ασπροφορεμένων νοσηλευτών να γεμίζουν την Εκκλησία του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ και να την περικυκλώνουν γύρω – γύρω”

” τι να θέλουν τόσοι πολλοί νοσοκόμοι , τέτοια ώρα , λες να έχουν καμία συγκέντρωση διαμαρτυρίας; είπα μέσα μου”

” εκείνο που μου έκανε εντύπωση  ήταν ότι όλοι φορούσαν άσπρα ρούχα, άσπρα παπούτσια , όπως οι παλαιότεροι νοσηλευτές και τα πρόσωπα τους ήταν πανομοιότυπα ,  έμοιαζαν ίδια, καθώς και το ανάστημα τους ήταν το ίδιο”

” ξαφνικά άνοιξε η θύρα της Εκκλησίας και όλοι τους στράφηκαν προς αυτήν, κάνοντας μια ελαφριά υπόκλιση σεβασμού”

” μου ήρθε ευωδία γλυκύτατου θυμιάματος και σκέφτηκα ότι μέσα θα γίνεται  ή τελείωσε ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ”

 

” στο βάθος της Εκκλησίας μέσα από την Θύρα , έβλεπα την λεπτή υψηλή φιγούρα μιας λευκοντυμένης προϊσταμένης που φορούσε ένα κάτασπρο καπέλο σαν αυτό που φορούν οι Ερυθροσταυρίτισσες που βλέπουμε στις παρελάσεις , αλλά αυτό ήταν μεγαλύτερο και  κάτασπρο που το λευκό του χρώμα ακτινοβολούσε”

” η προϊσταμένη αυτή εκεί μέσα σαν  να μιλούσε με δυο ιερείς που φορούσαν κάτασπρα άμφια και σαν να συσκεπτόταν και αποφάσιζαν κάτι”

” προσπαθώντας να καταλάβω τι βλέπω, άκουσα ένα φτερωτό  βουητό σαν να περνούσε από κοντά μου ένα σμήνος πολλών πουλιών και ότι έβλεπα εκείνη την στιγμή χάθηκε μονομιάς από μπροστά μου”

 

” δεν τρόμαξα, αλλά κατάλαβα ότι έβλεπα κάτι έκτακτο και παράδοξο”

 

 ” πήγα στην εργασία μου και μέσα στην ημέρα ήρθαν οι συνάδελφοι μου και μου ανακοίνωσαν ότι κοιμήθηκε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας”

 

 

” μου διάβαζαν μέσα από τα κινητά τους τις ειδήσεις που έγραφαν για αυτόν, ότι ήταν αντιεμβολιαστής και πήρε πολύ κόσμο στον λαιμό του”

” αποτραβήχτηκα σε μια γωνία και δάκρυα γέμισαν τα μάτια μου”

 

” αναρωτήθηκα , σήμερα η ΠΑΝΑΓΙΑ μου έδειξε κάτι έκτακτο ,

 μακάρι να το έβλεπαν και οι συνάδελφοι μου”

 

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 https://www.triklopodia.gr/

Νώντας Σκοπετέας: Κύριε μή στήσεις αὐτοῖς τήν ἁμαρτίαν ταύτην...(Μακαριστός Ἐπίσκοπος Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς+)

Ἕνας ταπεινὸς γίγαντας...

Ἀπὸ τοὺς ἥρωες ποὺ ἂν ἔγραφε σήμερα ὁ Κόντογλου, θὰ συμπεριελάμβανε στὴν συλλογὴ τοῦ Οὐρανοῦ καὶ στὰ ἀχειρόγραφα συναξάρια τοῦ Παραδείσου.

Μορφὴ ποὺ ἀντανακλοῦσε μιὰ ψυχὴ δοσμένη ὁλοκληρωτικὰ στὸν Πλάστη της.

Πολλὰ ἔχουν νὰ γραφτοῦν τώρα γι αὐτὴν τὴν μορφή, ποὺ καμάτεψε καὶ παρέδωσε στὸν Μεγάλο Σπορέα καὶ Γεωργὸ εὔφορα περιβόλια, ὅσων στὸ πρόσωπό του συνάντησαν ἕναν ἀνυστερόβουλα  καὶ ἀνυπόκριτα βιωματικὸ ἐκφραστὴ τῆς πίστης καὶ τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης. Τὸ Ἅγιο Ὄρος πανηγυρίζει! Ἴσως ὁ πιὸ ἀγαπημένος Ἐπίσκοπος τῶν τελευταίων καιρῶν μὲ πληθώρα Μοναχικῶν κουρῶν καὶ χειροτονιῶν, πρεσβεύει πλέον ἀκαταγώνιστα σὲ Οὐράνιες Μονές! Τὸ πνευματικὸ ἀλέτρι του μπῆκε βαθιὰ στὰ σπλάχνα τῆς γενέτειράς του! Στὸ ἄμεσο μέλλον αὐτὸ θὰ φανεῖ καὶ θὰ καρπίσει......  Πόσο τὸν ἀγάπησε ἡ γῆ τοῦ Πατροκοσμᾶ! Καὶ πόσο ἐκεῖνος μιμήθηκε σὲ ὅλα του τὸν μεγάλο διδάχο καὶ μάρτυρα τοῦ γένους! Ὁδοιπόρησε, κατήχησε, σπλαχνίστηκε, ἀγάπησε, θυσιάστηκε!  Ἀναξίως καὶ σκανδαλωδῶς γίναμε καὶ ἐμεῖς ἀποδέκτες τῆς ἄμετρης ἀγάπης του! Μετανοιώνουμε σήμερα πικρὰ ποὺ τὸ δοχεῖο τῆς δικῆς μας ψυχῆς ἐλάχιστα μόνο χώρεσε ἀπὸ τὴν σὲ ἀσυνάντητη πλησμονὴ τοῦ Ἁγίου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας! Καὶ ἐδῶ τὸ Ἅγιος δὲν ἀποτελεῖ τίτλο τιμῆς  ἐκφωνήσεως,  μὰ συμμαρτυρία τοῦ Οὐρανοῦ!

Θὰ θέλαμε νὰ καταθέσουμε στὴν μνήμη του ἕνα περιστατικὸ λίγες μόλις μέρες πρὶν ἀσθενήσει. Μᾶς κάλεσε στὸ τηλέφωνο ἕνα πρωινὸ  ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο στὸ ὁποῖο βρισκόταν μὲ τὸ πνευματικοπαίδι του καὶ ὁδηγὸ τῆς Μητροπόλεως Παντελεήμονα καὶ τὴν ἀδελφή του,  τὴν μακαρίτισσα πλέον Ἑλένη. Ἔκπληκτοι γιὰ τὴν ὥρα  καὶ κατασυγκινημένοι γιὰ τὴν τιμή,  τὸν ἀκούσαμε ὅπως πάντοτε ταπεινὰ καὶ μὲ λόγια ἁπλᾶ καὶ ἀφτιασίδωτα  νὰ μᾶς δίνει ὁλοκάρδιες εὐχές!
 

«Πηγαίνουμε σὲ ἕναν πολὺ καλὸ γιατρὸ μὲ τὴν ἀδελφή μου! Ἔχετε καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὶς εὐχὲς καὶ τὴν ἀγάπη της! Ἀκούει τὶς ἐκπομπὲς στὸ ραδιόφωνο καὶ τῆς κρατᾶτε συντροφιά! Πολύ σας εὐχαριστεῖ!»
 

Στὰ πολλὰ χρόνια τῆς γνωριμίας μας ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ μᾶς ἀνέφερε τὴν ἀδελφή του! Τώρα εἴμαστε βέβαιοι πὼς ἐκεῖνο τὸ πρωινὸ στὴν μνήμη  τῆς Ρωμαίας Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Γιατρίνας,  μᾶς ἀποχαιρέτησαν κι οἱ δυό τους! Ὅταν δέ,  θελήσαμε νὰ εὐχηθοῦμε νὰ λάβουν τέλος ὅλες οἱ πρόσφατες δοκιμασίες του καὶ ὁ τόσο ἀνίερος διωγμός του,  ἐκεῖνος μᾶς ἀπάντησε μὲ μιὰ φράση καὶ σιώπησε: 

 

Εὔχομαι εἰλικρινὰ γιὰ ὅλους τὸν Παράδεισο! 

 

Δὲν κατηγόρησε κανέναν ποτέ του! Ἀπροσωπόληπτη ἀγάπη ποὺ σὲ ἔκανε νὰ θαυμάζεις καὶ νὰ ἐλπίζεις! Ναί,  ὅσο ὑπάρχουν τέτοιοι Ὑπουργοί Σου Κύριε δὲν θὰ ᾿ναι ἀμάρτυρη κάθε ἐποχή,  ἀκόμα καὶ ἡ θεοστυγῆς σημερινή! Φοβόταν μόνο τὸν ζωντανὸ Θεὸ καὶ κανέναν ἄλλον! Ἰδίως τὸν θάνατο! Μὰ αὐτὸς πορεύτηκε μιὰ ζωὴ ὁλόκληρη μὲ φρόνημα Σταυρικὸ καὶ βιωμένη τὴν βεβαία ἐλπίδα τοῦ  αἰωνίου! Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ ἀναιρέσει ὅσα ἐπὶ ὅλην του τὴν ἀκίβδηλη διακονία δίδασκε;  Λίγες μέρες πρὶν ἀσθενήσει μετέβῃ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μυρτιᾶς καὶ ἐνθρόνισε τὸν πατέρα Ἰωσήφ... Μερίμνησε (εἴμαστε βέβαιοι γιὰ αὐτὸ)  γιὰ τὴν ταφή του ἐκεῖ στὸ Μοναστηράκι τῆς Κυρίας Θεοτόκου ποὺ ὑπερβαλλόντως ἀγάπησε. Μόλις ἀσθένησε τὸ πρῶτο του μέλημα ἦταν ...νὰ ἑτοιμάσει τὸ Χριστουγεννιάτικο μήνυμα γιὰ τὸ ποίμνιό του! Αὐτὸ ποὺ διαβάστηκε στὰ φετινὰ Χριστούγεννα κάνοντας πολλοὺς νὰ ἀναρωτιοῦνται ἂν τὰ λόγια αὐτὰ ἐξῆλθαν ἀπὸ κάποιο ἀρχεῖο ...

 

Γνήσιος Ἐπίσκοπος ...Ποιμένας ...Πατέρας!

Ἡ ἀδελφή του κοιμήθηκε ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου! Λεπτομέρεια ἀσήμαντη γιὰ ἐκείνους ποὺ μόνο ἡ ξερὴ λογικὴ ὁδηγεῖ στὸ νὰ βλάπτουν τὴν φήμη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του ...Ὁ πατέρας τους ἦταν ὁ μακαριστὸς πατὴρ Εὐστράτιος Παπαχρῆστος... Πανηγύρι αὐτὴ ἡ ἡμέρα ἀπὸ τὰ μικράτα τους ...

Ἀνέβηκε πάνω λίγο νωρίτερα ἐκείνη λοιπὸν  νὰ ἑτοιμάσει ...Νὰ ἀνταποδώσει ἔστω κάτι ἀπὸ τοὺς τόσους χρόνους θυσιαστικῆς ἀγάπης καὶ ἀνύστακτης φροντίδας τοῦ ἀγαπημένου  της ἀδελφοῦ! Ἄν καὶ στερήθηκε τὰ σωματικά της μάτια,  εἶχε ἐκείνη μιὰ ψυχὴ πολυόμματη ποὺ ἀντιλαμβανόταν συνεχῶς τὴν λάμψη τοῦ ταπεινοῦ μικροῦ ἀδελφοῦ της καὶ πατέρα μας ...... Πλέον αὐτοὶ οἱ δυὸ οἱ ἀγαθοί, πορεύονται μαζὶ εἰς Ἀνάστασιν Ζωῆς...

Μεσίτευσε Ἅγιε τοῦ Θεοῦ νὰ δώσει ὁ Κύριος κι ἄλλη παράταση στὴν παράταση!

Στεῖλε μας δύναμη νὰ ἐκμεταλλευθοῦμε τὴν Χρηστότητα τοῦ Κυρίου, μετανοῶντας γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ θλιβερὰ ποὺ Τὸν πικραίνουν! Μὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἀγκάθια ποὺ μπήξαμε καὶ στὸ ὁλοφώτεινο πρόσωπό σου,  θλιβερὰ συκοφαντῶντας καὶ ἀσχημονῶντας στὶς στερνές σου ἡμέρες σὲ αὐτὸ τὸ πρόσκαιρο!

Σὰν νὰ σὲ ἀκοῦμε Ἅγιε τοῦ Θεοῦ σὰν τὸν Πρωτομάρτυρα νὰ λές:

Κύριε μὴ στήσεις αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην...

Νώντας Σκοπετέας

03-01-2022

«Πᾶνος»

Ἀναρτήθηκε ἀπὸ Πᾶνος

 https://ethnegersis.blogspot.com/2022/01/blog-post_544.html#more

Ἐκδημία Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΥΠΟΥ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ἐν Ἱερᾷ Πόλει Μεσολογγίου, τῇ 3 Ἰανουαρίου 2022

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

Ἐκδημία Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, μέ αἰσθήματα τῆς κατ' ἄνθρωπον θλίψεως καί στενοχωρίας, ἀναγγέλλει τήν κοίμηση τοῦ Ποιμενάρχου της, Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θά τελεσθεῖ στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Σπυρίδωνος Ἱερᾶς Πόλεως Μεσολογγίου, αὔριο (Τρίτη 4 Ἰανουαρίου 2022) καί ὥρα 15:00'.

Κατά τήν διάρκεια τῶν ἀκολουθιῶν θά τηρηθοῦν ὅλα τά προβλεπόμενα ὑγειονομικά μέτρα γιά τήν ἀποφυγή τῆς διάδοσης τοῦ κορωνοϊοῦ. Γιά τό λόγο αὐτό δέν θά ἐπιτραπεῖ ἡ προσκύνηση τοῦ σκηνώματος ἀπό τούς πιστούς.

Ἡ ταφή τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου, κατόπιν... δικῆς του ἐπιθυμίας, θά πραγματοποιηθεῖ στήν Ἱερά Μονή Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Μυρτιᾶς Τριχωνίδος.

Ἐκ  τῆς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως

-------------------------------------

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς (κατά κόσμον Κωνσταντῖνος Παπαχρῆστος) γεννήθηκε στή Σκουτεσιάδα Ἀγρινίου τό ἔτος 1945. Σπούδασε Πολιτικές Ἐπιστῆμες στό Πάντειο Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί Θεολογία στό Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης καί ἔλαβε τό πτυχίο ἀμφοτέρων.

Χειροτονήθηκε Διάκονος καί Πρεσβύτερος ἀπό τόν μακαριστό προκάτοχό του, Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρό Θεόκλητο τό ἔτος 1974. Ὑπηρέτησε ὡς Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας γιά περισσότερα ἀπό τριάντα χρόνια καί ἀνέπτυξε πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα. Δημοσίευσε ἄρθρα καί μελέτες ποιμαντικοῦ καί ἀντιαιρετικοῦ περιεχομένου σέ ἐκκλησιαστικά περιοδικά καί ἐφημερίδες.

Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας ἐξελέγη στίς 5 Ὀκτωβρίου 2005. Ἡ χειροτονία του τελέσθηκε στόν Ἱερό Καθεδρικό Ναό τῶν Ἀθηνῶν στίς 8 Ὀκτωβρίου 2005 ἀπό τόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρό Χριστόδουλο μέ τή συμμετοχή πλειάδος ἀρχιερέων. Ἀξιομνημόνευτη εἶναι ἡ ὑποδοχή τῆς ἐνθρονίσεώς του, στίς 6 Νοεμβρίου 2005 στήν Ἱερά Πόλη τοῦ Μεσολογγίου, ἀπό τό πλῆθος τῶν πιστῶν πού ἐξέφρασαν τήν ἀγάπη τους στόν Ἱερομόναχο πού ἐπί δεκαετίες τους ὑπηρέτησε καί μέ ἀγάπη τους διακόνησε.

Μέ τήν ἴδια ἀνιδιοτελῆ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ του, πρός ὅλους χωρίς διακρίσεις, συνέχισε ὁ ἀείμνηστος τήν διακονία του καί ὡς Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἀναπτύσσοντας πλούσια ποιμαντική, κηρυκτική, κοινωνική καί φιλανθρωπική δράση. Περιόδευε ἀνελλιπῶς ἱερουργῶντας καί κηρύσσοντας σέ ὅλες τίς Ἐνορίες τῶν πόλεων καί τῶν χωριῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Χαρακτηριστικές ἦταν οἱ περιοδεῖες του στά ἀπομακρυσμένα καί ὀρεινά χωριά τῶν λίγων κατοίκων, συνεχίζοντας τήν ἱεραποστολική διακονία πού ἐπί τριάντα δύο χρόνια διατηροῦσε ὡς Ἱεροκήρυκας.

Χειροτόνησε πλειάδα νέων καί ἱκανῶν Κληρικῶν, τονίζοντας πάντα τόν ἰδιαίτερο σεβασμό του πρός τό Μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης καί τήν καθαρότητα τῆς ζωῆς τῶν Ἱερέων κατά τήν διακονία τους. Ἐπίσης, κατέβαλλε προσπάθειες νά στελεχώσει τίς Ἱερές Μονές μέ μοναχούς καί μοναχές ὥστε οἱ πιστοί ἀπρόσκοπτα νά βρίσκουν πνευματικά καταφύγια, δεχόμενοι τήν ἁγιαστική καί σώζουσα Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπ' ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς του.

Σέ ὅλη τή Ἱερά Μητρόπολη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας, ἀλλά καί πέρα ἀπό τά ὅρια τῆς Μητροπόλεώς του, συμπαραστάθηκε οἰκονομικά καί ὑλικά, όσακις παρέστη ἀνάγκη σέ Μητροπόλεις πού κατά καιρούς ἐπλήγησαν ἀπό πυρκαγιές, πλημμύρες καί σεισμούς ἀποστέλλοντας οἰκονομική καί ὑλική βοήθεια, μάλιστα τίς περισσότερες φορές ὁ ἴδιος συνόδευε τίς ἀνθρωπιστικές αὐτές ἀποστολές.

Ἀπό τούς πλέον κυρίους σταθμούς τῆς ποιμαντικῆς του διακονίας ἦταν ἡ, μέ δικές του ἐνέργειες, ἔλευση τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Κοσμᾶ Θέρμου, τό ὁποῖο ἐκόμισε ό ἴδιος ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος. Ἐπίσης, μέ ἐνέργειές του ἔγινε καί ἡ ἀναγραφή στίς ἁγιολογικές δέλτους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἱερομάρτυρος Βλασίου τοῦ Ἀκαρνᾶνος μαζί μέ τούς ἕξι συνασκητές του.

Ἐκ  τοῦ  Γραφείου  Τύπου  καί  Ἐπικοινωνίας

τῆς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως

Οι 144.000 που ακολουθούνε τον Χριστό , Μέρος 2ο - π. Αθανάσιος Μυτιλην...

Οι 144.000 που ακολουθούνε τον Χριστό, Μέρος 1ο - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Μαθήματα & ασκήσεις για να ετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη υπομονή - π. Αθαν...

Οι τρεις μερίδες των σωζομένων- π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Ο Παύλος, τελειώνοντας τήν ζωή του - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Με τον Κυρ Φώτη Παραμονή Πρωτοχρονιάς (μέρος 2)-Νώντας Σκοπετέας

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΟΣΙΑΛΟ ΑΠΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ | Ορθόδοξο μονοπάτι

Το τέλος του 20ού αιώνα – Το τέλος της Β΄ χιλιετίας από Χριστού Γεννήσεω...