Το μυστήριο του Σπόρου και του Σπορέα

Φωτο από εδώ

Κατά τα μέσα του Οχτώβρη, που οι αγροτικοί πληθυσμοί, σε κανονικές συνθήκες, έχουν αρχίσει τη σπορά, πέφτει η Κυριακή Δ΄ Λουκά, δηλ. η δ΄ (=4η) Κυριακή, που διαβάζουμε στη λειτουργία κομμάτι από το κατά Λουκάν ευαγγέλιο. Και το κομμάτι αυτό, της Δ΄ Λουκά, είναι η Παραβολή του Σπορέα.

Οι "παραβολές", όπως ξέρετε κι απ' το σχλείο, είναι φανταστικές ιστορίες, που έλεγε ο Χριστός, για να δώσει ένα μήνυμα στους ακροατές του. Η Παραβολή του Σπορέα, μαζί με τον Άσωτο Υιό, τον Καλό Σαμαρείτη, τον Πλούσιο+το Λάζαρο και μερικές άλλες, είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Λέγεται και "Παραβολή του Καλού Σπορέα", επειδή θεωρείται πως ο Σπορέας, που αναφέρεται σ' αυτήν (δηλ. ο αγρότης που σπέρνει), είναι ο Χριστός. Δεν είναι μόνο ο Χριστός, όμως, αλλά κι ο παπάς της ενορίας και κάθε χριστιανός που μιλάει για το Θεό, μα νομίζω και κάθε άνθρωπος που λέει σωστά λόγια στο συνάνθρωπό του.

Ας δούμε τι λέει, πρώτα στ' αρχαία και μετά στα νέα ελληνικά (είναι από το κεφ. 8 του κατά Λουκάν, στίχοι 4-15), κι ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη της καρδιάς μας, να δούμε σε ποια από τις ομάδες ανθρώπων που περιγράφει μοιάζουμε:

Συνιόντος δε όχλου πολλού και των κατά πόλιν επιπορευομένων προς αυτόν είπε δια παραβολής· εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού. και εν τω σπείρειν αυτόν ό μεν έπεσε παρά την οδόν, και κατεπατήθη, και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό· και έτερον έπεσεν επί την πέτραν, και φυέν εξηράνθη δια το μη έχειν ικμάδα· και έτερον έπεσεν εν μέσω των ακανθών, και συμφυείσαι αι άκανθαι απέπνιξαν αυτό. και έτερον έπεσεν εις την γην την αγαθήν, και φυέν εποίησε καρπόν εκατονταπλασίονα. ταύτα λέγων εφώνει· ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

 Επηρώτων δε αυτόν οι μαθηταί αυτού λέγοντες· τις είη η παραβολή αύτη; ο δε είπεν· υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, τοις δε λοιποίς εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσιν. έστι δε αύτη η παραβολή· ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού· οι δε παρά την οδόν εισιν οι ακούσαντες, είτα έρχεται ο διάβολος και αίρει τον λόγον από της καρδίας αυτών, ίνα μη πιστεύσαντες σωθώσιν. οι δε επί της πέτρας οί όταν ακούσωσι, μετά χαράς δέχονται τον λόγον, και ούτοι ρίζαν ουκ έχουσιν, οί προς καιρόν πιστεύουσι και εν καιρω πειρασμού αφίστανται. το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες, και υπό μεριμνών και πλούτου και ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι. το δε εν τη καλή γη, ούτοί εισιν οίτινες εν καρδία καλή και αγαθή ακούσαντες τον λόγον κατέχουσι και καρποφορούσιν εν υπομονή.

Στα νέα ελληνικά: 

Αφού λοιπόν μαζεύτηκε πολύς κόσμος και ήρθε προς αυτόν, τους είπε με μια παραβολή: Βγήκε ο γεωργός να σπείρει το σπόρο του. Και, σπέρνοντάς τον, ένα μέρος έπεσε στο δρόμο και τσαλαπατήθηκε και κατέβηκαν και τα πουλιά και τον έφαγαν. Άλλο μέρος έπεσε σε πέτρες και, όταν φύτρωσε, ξεράθηκε, γιατί δεν είχε δύναμη. Και άλλο έπεσε μέσα σε αγκάθια και τα αγκάθια φύτρωσαν μαζί του και το έπνιξαν. Και άλλο έπεσε στην αγαθή γη και, όταν φύτρωσε, έδωσε καρπό εκατό φορές πιο πολύ από το σπόρο.

Λέγοντας αυτά έλεγε δυνατά: Όποιος έχει αφτιά, ας ακούει.

Οι μαθητές του τον ρώτησαν ποιο είναι το νόημα της παραβολής. Και τους είπε: Σε σας έχει παραχωρηθεί να ξέρετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους με παραβολές, για να βλέπουν χωρίς να βλέπουν και ν' ακούνε χωρίς να καταλαβαίνουν.Να το νόημα της παραβολής: 

Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού. Αυτό που έπεσε στο δρόμο είναι εκείνοι που ακούνε, αλλά μετά έρχεται ο διάβολος και παίρνει το λόγο απ' την καρδιά τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν. Αυτό που έπεσε στην πέτρα είναι εκείνοι, που, όταν ακούνε το λόγο, τον δέχονται με χαρά, αλλά δεν έχουν ρίζες· πιστεύουν προσωρινά, αλλά σε στιγμή δοκιμασίας απομακρύνονται. Αυτό που έπεσε στ' αγκάθια είναι εκείνοι που ακούνε και μετά παρασύρονται από τις έγνοιες, το χρήμα και τις απολαύσεις της ζωής και δε φέρνουν αποτέλεσμα. Ενώ εκείνο που έπεσε στην καλή γη, είναι εκείνοι που ακούνε το λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, τον αποδέχονται και υπομονετικά φέρνουν πολύ καρπό.

Αν και η παραβολή δε χρειάζεται σχόλια, θα 'θελα να κάνω ένα στα λόγια του Ιησού ότι μιλάει στον κόσμο με παραβολές, όχι για να καταλαβαίνουν όλοι το νόημα της διδασκαλίας Του (όπως μάθαμε, πάλι, στο σχολείο), αλλά, αντίθετα, για να μην το καταλαβαίνουν όλοι.

Γιατί όμως; Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω αυτό το μυστήριο ως εξής: ο Χριστός μιλάει με παραβολές, για να πιάνουν το νόημα μόνον οι ταπεινοί άνθρωποι, εκείνοι που πρόκειται να εφαρμόσουν τα λόγια Του. Ένας εγωιστής μπορεί με το νου του να καταλαβαίνει τι λέει ο Χριστός, αλλά δεν καταλαβαίνει το βαθύτερο νόημά Του. Ο Χριστός αυτόν τον αφήνει να μην καταλαβαίνει ή να καταλαβαίνει ό,τι του λέει ο εγωισμός του - που νομίζει ότι του το λέει ο νους του. Του δίνει έτσι μια τελευταία ελπίδα σωτηρίας: το ότι δεν κατάλαβε. Αν είχε καταλάβει τα πάντα, επειδή έτσι κι αλλιώς θα τα απέρριπτε, δε θα είχε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Τώρα τουλάχιστον μπορεί να λειτουργήσει στην καρδιά του αυτό το ελαφρυντικό...

Ας δούμε και μερικές ενδιαφέρουσες, κατά τη γνώμη μου, επισημάνσεις για την παραβολή (από εδώ).

Ο Σπορέας των άστρων, άγαλμα στο Κάουνας της Λιθουανίας (δες εδώ)

Μία από τις ωραιότερες παραβολές είμαι εκείνη του σπορέως. Και κάθε φορά, τέτοια εποχή, σε πε­ρίοδο σποράς, που την ακούμε μας ευχαριστεί, μας διδάσκει, μας φωτίζει. Κι αυτό που υπολείπεται τώ­ρα να κάνουμε είναι να πάρουμε το δίδαγμά μας. 'Η μάλλον να πάρουμε ένα από τα πολλά διδάγμα­τά της. Και το κυριότερο από αυτά, ας πούμε, είναι το ότι «σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού».

Δηλαδή, όπως ο σπόρος σπέρνεται στη γη έτσι και ο Λόγος του Θεού σπέρνεται στις ψυχές των ανθρώπων. Και όπως από τη σπορά περιμένει κα­νείς καρπό, έτσι και από το κήρυγμα του θείου λό­γου περιμένει ο Θεός καρποφορία.
Γιατί ο σπόρος μοιάζει με το λόγο του Θεού; 

Γιατί έχει πολλές καταπληκτικές ομοιότητες. 

Τι είναι ο σπόρος: Οι σπόροι γενικά; 

Είναι μικροί και ασήμα­ντοι κόκκοι. Ποιος τους υπολογίζει; Ποιος, όταν τους βρει σκόρπιους στο δρόμο, σκύβει να τους μαζέψει; Κανείς. Και όμως, οι μικροί και ασήμαντοι κόκκοι αυτοί μας δίνουν ψωμί και τρώμε. Αυτοί μας συντη­ρούν, μας εξασφαλίζουν τη ζωή. Σκεφθείτε τί θα γί­νει, αν λείψουν από το πρόσωπο της γης. Πείνα θα επικρατήσει, θάνατος και αφανισμός.
Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού: Γιατί δηλαδή μοιάζει με το σπόρο ό λόγος του Θεού; Γιατί ο λό­γος του Θεού, όταν ακούμε το Ευαγγέλιο, τη θεία δι­δασκαλία, μας χαρίζει την πνευματική ζωή. Η ψυ­χή μας φωτίζεται, ζωογονείται, αγιάζεται. 

Δεν έχου­με λόγο Θεού; Τότε έχουμε λιμό και πείνα και ψυ­χικός θάνατος επικρατεί. Τυφλές, ατροφικές, πεινα­λέες των ανθρώπων οι ψυχές, ζητούν να χορτάσουν με τα ξυλοκέρατα της αμαρτίας και της πλάνης, για να βρουν οι ταλαίπωρες τον αιώνιο θάνατο.

Φωτο από το άρθρο: Λυκάνθρωποι και ζόμπι στην αρρωστημένη γενιά των εφήβων μας

Θέλουμε αποδείξεις για τη δύναμη που κρύβει ό λόγος του Θεού; Να αναφέρουμε τρία παραδείγμα­τα:
α) Με το λόγο του Θεού δημιουργήθηκε ο κόσμος. Αυτός ο κόσμος, το σύμπαν ολόκληρο, το απέραντο, το αχανές που βλέπουμε και μέσα στο οποίο ζούμε. Θυμηθείτε τί λέει η Αγία Γραφή: «Είπε ο Θεός· γεννηθήτω φως. και έγενετο φως... γεννηθήτω στερέωμα και έγένετο... βλαστησάτω η γη βοτάνην και εβλάστησεν...!» κ.ο.κ.

β) Με το λόγο του Θεού ανασταίνονται οι νεκροί. Ποιοι νεκροί; Οί νεκροί ψυχικά και ηθικά. Οι φαύλοι, οι ακόλαστοι, οι εγκληματίες!... Πόσοι και πόσοι που άκουσαν ένα ευαγγελικό κήρυγμα, αμέ­σως ξυπνούν, ανασταίνονται, αλλάζουν και γίνο­νται από θηρία αρνιά, τα κτήνη άνθρωποι, οι κα­κούργοι άγγελοι. Πώς; Με τη δύναμη τη μυστική του λόγου του Θεού. Αλλά και
γ) Με το λόγο του Θεού θα γίνει και των νεκρών η Ανάσταση. Η κοινή από τους τάφους ανάσταση κατά τη Δευτέρα Παρουσία. 

Ωστόσο, ο Κύριος εξή­γησε ότι από τους τέσσερις σπόρους μόνον ο ένας καρποφόρησε. Οι άλλοι τρεις χάθηκαν. Το αποτέλε­σμα ήταν μηδενικό. Απόδοση καμία. 

Ποια λοιπόν τα αίτια της ακαρπίας; 

Για την ακαρπία δεν φταίει βέβαια ό λόγος του Θεού. Γιατί η απόδοση εξαρτάται από το έδαφος, όπου θα πέσει ό σπόρος. Και το έδαφος είναι οι ψυχές και οι καρδιές των ανθρώπων.
Έτσι μερικές ψυχές μοιάζουν με «πατημένο δρό­μο» γιατί έχουν σκληρύνει από τη ραθυμία, την πνευματική τεμπελιά, την αμέλεια και την αμαρ­τία. 

Άλλοι πάλι ακροατές του θείου λόγου μοιάζουν με το «πετρώδες έδαφος», που είναι ο εγωισμός, η φιλαυτία και τα παρόμοια πάθη της ψυχής. 

Οι άνθρωποι της τρίτης κατηγορίας είναι εκείνοι που η ψυχή τους μοιάζει με «αγκαθότοπο» και αγκάθια είναι η βιομέριμνα, η αγωνιώδης αγχωτική φροντί­δα της ζωής, οι υλικές και σαρκικές απολαύσεις στις οποίες ρίχνονται οι τέτοιοι άνθρωποι με πάθος. Τέλος, υπάρχουν και οι «καλλιεργημένες» ψυχές, με την αγαθή διάθεση, προθυμία και αποδοχή που η καρποφορία τους ήταν εκατονταπλάσια.
Αγαπητοί αδελφοί, ο ουράνιος γεωργός των ψυχών μας περιμένει καρπούς από τον καθένα μας. 

Μας προσφέρει άφθονο για χρόνια το λόγο Του. Ζη­τεί όμως απόδοση και καρποφορία. Το περιμένει και το ζητεί να Του παρουσιάσουμε στη ζωή μας καρπό πολύ, πλούσιο, έκατονταπλάσιο. Είθε να το κάνουμε.
 

π. Στυλ. Ανανιάδης

ΥΓ. Τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με την προτεσταντική ιστοσελίδα "Σπορέας", που μάλλον παρερμηνεύει, παρά ερμηνεύει, την Καινή Διαθήκη και δε χάνει ευκαιρία να συκοφαντεί την πνευματική κληρονομιά της Ορθοδοξίας (άρθρο επ' αυτού εδώ). Ευχόμαστε ταπεινά & με αγάπη για τη σωτηρία όλων τους.

Δες και: Αυτογνωσία

Συμβολισμοί στην Θεία Λειτουργία (αγ. Μάξιμου του ...

Ελληνικά και Ορθόδοξα: Συμβολισμοί στην Θεία Λειτουργία (αγ. Μάξιμου του ...: Η Θεία Λειτουργία είναι τύπος της διαχρονικής Θείας Λειτουργίας που τελείται στον ουράνιο κόσμο και περιγράφεται μερικώς στο ιερό λειτ...

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ... ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΛΑΡΙΩΝΑ ΑΡΓΚΑΤΟΥ

Έρχονται δύσκολοι καιροί επειδή λιγόστεψε ή πίστη. Εξ' αιτίας της φτώχειας, οι άνθρωποι θα πουλήσουν την ψυχή τους για τροφή και ρούχα. Ό κόσμος θα γίνει κακός, θα εξαφανιστεί ή αγάπη και το έλεος μεταξύ των ανθρώπων. Ιερείς και λαϊκοί θα γίνουν ένα και δεν θα υπάρχει κάποιος να καθοδηγήσει τούς πιστούς. Οι πιστοί δεν θα μπορούν να βρουν τον ποιμένα, ούτε και τον σωστό δρόμο. Θα κυβερνάει το χρήμα και ή επιθυμία να κάνουν περιουσίες.

Κανείς δεν θα φροντίζει για τις ψυχές των ανθρώπων. Όλα θα περιοριστούν σε μία απλή συναλλαγή. Όλοι θα αδιαφορούν για την σωτηρία τους, για την πίστη, δεν θα έχουν φόβο Θεού, το καθήκον, ή υποχρέωση, ή ευθύνη θα είναι άγνωστες έννοιες. Όλα θα περιστρέφονται γύρω από το χρήμα.

Ό ένας θα πουλάει τον άλλον, ή κακία στον κόσμο θα είναι ανυπόφορη. Θα ζήσουμε τούς έσχατους καιρούς. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο δύσκολα θα είναι. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τί περιμένει εμάς και τα παιδιά μας.

Τα παιδιά μας σε αυτούς τούς δύσκολους καιρούς θα είναι ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις, επειδή οι γονείς σήμερα δεν διδάσκουν στα παιδιά τον φόβο τού Θεού και την ντροπή προς τούς ανθρώπους. Γι' αυτόν τον λόγο θα πέσουν θύματα πολλών κακών.

 Μητέρες μην αφήσετε τα παιδιά σας να τα παρασύρει το κύμα αυτού του διεφθαρμένου αιώνα. Θα κλαίτε αιώνια πού δεν σώσατε τα παιδιά σας και θα τα κάνετε υιούς της γέενας του πυρός. Εάν σταματούσε ή αμαρτία στον κόσμο και οι άνθρωποι μετανοούσαν δεν θα ζούσαμε εμείς τούς έσχατους καιρούς...

Γέροντας Ιλαρίωνας Άργκάτου(+2006)

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ORTHODOX HERITAGE VOL 11 ISSSUE 07-08

Κάποιος γεωργὸς γέμισε τὸ δισάκκι του μὲ σπόρο καὶ πῆγε νὰ τὸν σπείρῃ. - ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΚΡΟΑΤΩΝ

Κυριακὴ Δ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 8,4-15)
13 Ὀκτωβρίου

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΑΚΡΟΑΤΩΝ

«Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή…»(Λουκ. 8,10)

ΚΥΡΙΑΚΗ σήμερα, ἡμέρα ἀφιερωμένη στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀκόμη δὲ ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἔχει ὁρισθῆ ἀπὸ τὴν ἁγία μας Ἐκκλησία πρὸς τιμὴν τῶν ἁγίων πατέρων· τῶν ἱεραρχῶν ἐκείνων ποὺ συνεκρότησαν τὴν Ἑβδόμη (Ζ΄) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Εἶνε ἡ Σύνοδος ποὺ κατεδίκασε τοὺς εἰκονομάχους καὶ ἀνεστήλωσε τὶς εἰκόνες. Ἐὰν σήμερα ἔχουμε εἰκόνες, αὐτὸ τὸ ὀφείλουμε στοὺς ἀγῶνες ποὺ ἔκαναν οἱ ἅγιοι ἐκεῖνοι πατέρες τῆς Ἑβδόμης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μέχρι σήμερα μία διαφορὰ ποὺ ἔχουμε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶνε, ὅτι αὐτοὶ ―καὶ μάλιστα οἱ χιλιασταί― εἰκόνες δὲν προσκυνᾶνε. Εἶνε γυμνὲς οἱ «ἐκκλησίες» τους. Ἐνῷ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶνε γεμάτη εἰκόνες, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν στολισμό της.

* * *

Σήμερα ἔχει ὁρισθῆ νὰ διαβάζεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο μιὰ ὡραία περικοπή. Περιέχει μία ἀπὸ τὶς παραβολὲς τοῦ Χριστοῦ. Εἶνε ἡ γνωστὴ παραβολὴ τοῦ σπορέως. Τί λέει σ᾿ αὐτὴν ὁ Χριστός;
Κάποιος γεωργὸς γέμισε τὸ δισάκκι του μὲ σπόρο καὶ πῆγε νὰ τὸν σπείρῃ. 

Ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε πάνω σὲ δρόμο ποὺ ἦταν χιλιοπατημένος ἀπὸ ζῷα καὶ ἀνθρώπους· ἔμεινε ἐκεῖ στὴν ἐπιφάνεια, δὲ᾿ ρίζωσε, καὶ ἦρθαν τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸν ἅρπαξαν. 

Τὸ δεύτερο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σὲ μέρος ὅπου ἦταν πέτρες· καὶ φύτρωσε μέν, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε νερὸ καὶ ἔτσι ξεράθηκαν τὰ στάχυα. 

Τὸ τρίτο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σὲ  ἔδαφος ποὺ εἶχε χῶμα, ἀλλὰ χῶμα γεμᾶτο ἀγκάθια· καὶ τ᾿ ἀγκάθια μεγάλωσαν, ἔπνιξαν τὸ σπόρο, καὶ δὲν τὸν ἄφησαν ν᾿ ἀναπτυχθῇ καὶ νὰ καρποφορήσῃ. 

Τὸ τελευταῖο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σὲ ἔδαφος γόνιμο, καθαρό· ἐκεῖ ὁ σπόρος φύτρωσε καὶ ἀπέδωσε ἀλλοῦ μὲν τριάντα, ἀλλοῦ ἑξήντα, ἀλλοῦ δὲ ἑκατό. 

Αὐτὴ εἶνε ἡ παραβολή.
Τί θὰ πῇ παραβολή; Ἄλλα λέει ὁ Χριστὸς καὶ ἄλλα ἐννοεῖ. 

Ἡ παραβολὴ τοῦ σπορέως εἶνε μιὰ εἰκόνα ἀπὸ τὸν φυσικὸ κόσμο. 

Ποιός εἶνε ὁ σπορεύς; Σπορεὺς εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός· αὐτὸς ἔφερε τὸν πνευματικὸ σπόρο ἀπὸ τὸν οὐρανό. 

Καὶ ὁ σπόρος εἶνε ἡ ἁγία του διδασκαλία, ποὺ δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀνωτέρα διδασκαλία ἀπὸ αὐτήν· εἶνε σπόρος ἐκλεκτός. 

Καὶ ὅπως ὁ γεωργὸς φροντίζει στὸ χωράφι του νὰ σπείρῃ ἐκλεκτὸ σπόρο, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς πρέπει νὰ φροντίζουμε μέσα στὶς καρδιές μας νὰ σπέρνουμε ἐκλεκτὸ σπόρο, τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.

* * *

Ὁ σπόρος! Τί εἶνε ὁ σπόρος; 

Ὁ φυσικὸς σπόρος εἶνε ἕνα μικρὸ πραγματάκι, ποὺ δὲν τοῦ δίνουμε σημασία. Καὶ ὅμως τί δύναμι ἔχει μέσα του! Φτάνει ἕνας σπόρος ν᾿ ἀποδείξῃ, ὅτι ὑπάρχει Θεός. 

Ἂν μπορῇ, ἂς φτειάξῃ ἡ ἐπιστήμη ἕνα σπόρο. Μέχρι σήμερα, παρ᾿ ὅλες τὶς προόδους της, δὲν τὸ κατώρθωσε. Ἀδύνατον. Τὸ σπόρο, ποὺ τὸ ῥίχνουμε μέσ᾿ στὸ χῶμα, τὸν ἔφτειαξε ὁ Θεός. Καὶ ἔχει δύναμι τεραστία. Φυτρώνει καὶ πρασινίζει ἡ γῆ.
Σπόρος λοιπόν, μὲ τὴ μεταφορικὴ ἔννοια τῆς παραβολῆς, εἶνε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Σπορεὺς εἶνε ὁ Χριστός. Σπορεῖς εἶνε καὶ οἱ κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου, σπορεῖς εἶνε καὶ οἱ ἱεράρχαι, σπορεῖς εἶνε καὶ οἱ διδάσκαλοι καὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, σπορεὺς εἶνε καθένας ποὺ διαδίδει τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.
Ἀλλ᾿ ὅπως ὁ σπόρος ἔπεσε σὲ διάφορα ἐδάφη, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ποὺ κηρύττουν οἱ κήρυκες τοῦ εὐαγγελίου. Ἄλλοτε μὲν πέφτει ἐπάνω σὲ ἔδαφος ποὺ μοιάζει μὲ τὸν πατημένο δρόμο. Καὶ ὅπως στὸν πατημένο δρόμο εἶνε ἀδύνατον νὰ φυτρώσῃ ὁ σπόρος, ἔτσι καὶ στὶς ψυχὲς αὐτές. 

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ μένουν ἀδιάφοροι, τελείως ἀδιάφοροι. Καὶ ἂν ἀκόμη βρίσκωνται μέσ᾿ στὴν ἐκκλησία, δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τίποτε, δὲν προσέχουν τὰ ἀνεκτίμητα λόγια ποὺ σπέρνει ἡ Ἐκκλησία μας· διότι ἡ θεία λειτουργία, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θ᾿ ἀρχίσῃ μέχρι τέλους, χίλια λόγια εἶνε· χρυσᾶ λόγια, αἰώνια, σπουδαῖα λόγια. Αὐτοὶ τίποτα. Καὶ βρίσκονται μὲν ἐντὸς τῆς ἐκκλησίας σωματικῶς, ἀλλὰ ψυχικῶς δὲν εἶνε ἐκεῖ· βρίσκονται ἔξω, ταξιδεύουν πέρα μακριά. Καὶ ὅπως λέει ὁ λαός μας, ἀπὸ τὸ ἕνα αὐτὶ μπαίνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ κι ἀπὸ τὸ ἄλλο βγαίνει. 

Αὐτὴ εἶνε ἡ πρώτη κατηγορία ἐδάφους ποὺ ἔπεσε ὁ σπόρος· εἶνε δηλαδὴ οἱ ἀδιάφοροι Χριστιανοί.
Ἡ ἄλλη κατηγορία εἶνε οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐνθουσιάζονται, εὐχαριστοῦν τὸ Θεό, ἀλλὰ δυστυχῶς εἶνε ὀλιγόπιστοι. Καὶ ὅταν συμβῇ στὸν βίο τους κάποιο ἐμπόδιο, κάποια δυστυχία, κάποιος θάνατος, κάποιο ἀτύχημα, τότε γογγύζουν πλέον κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ λένε· Ποῦ εἶνε ὁ Θεός; γιατί συνέβη σ᾿ ἐμένα αὐτὸ τὸ ἀτύχημα, αὐτὴ ἡ δυστυχία;… Καὶ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸ Θεό. Αὐτοὶ εἶνε οἱ ὀλιγόπιστοι.
Πρῶτοι λοιπὸν οἱ ἀδιάφοροι, δεύτεροι οἱ ὀλιγόπιστοι. 

Τρίτοι; Οἱ τρίτοι εἶνε ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν μὲν καλὲς διαθέσεις, ἀλλὰ ἔχουν μέσα τους καὶ ἀγκάθια. Ποιά εἶνε τ᾿ ἀγκάθια; Ὅπως ὅπου φυτρώνει ἀγκάθι ἐκεῖ συμπνίγεται ὁ ἀγαθὸς σπόρος, ἔτσι καὶ μέσ᾿ στὶς καρδιὲς αὐτῶν. Ἀγκάθια εἶνε τὰ πάθη. Ποιά πάθη; Ὁποιοδήποτε πάθος, εἶνε ἀγκάθι φοβερό. Τρία ὅμως εἶνε τὰ μεγάλα ἀγκάθια ποὺ πνίγουν κάθε εὐγενῆ προσπάθεια μέσα στὸν ἄνθρωπο. Τὸ πρῶτο εἶνε ἡ φιλαργυρία, τὸ δεύτερο εἶνε ἡ φιληδονία, καὶ τὸ τρίτο ἀγκάθι εἶνε ἡ φιλοδοξία. Αὐτὰ τὰ τρία πάθη εἶνε τὰ μεγάλα ἐκεῖνα ἀγκάθια ποὺ δὲν ἀφήνουν νὰ καρποφορήσῃ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Τέλος ἕνα μόνο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε σὲ ἐκλεκτὸ ἔδαφος· καὶ φύτρωσε, καὶ τὸ 1 ἔγινε 30, 60, 100. Ποιό ἔδαφος εἶνε αὐτό; Εἶνε οἱ Χριστιανοὶ ποὺ ἀκοῦνε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἐφαρμόζουν μὲ προθυμία. Δὲν ἀκοῦνε μόνο, δὲν ἐνθουσιάζονται μόνο, ἀλλὰ καὶ ἐφαρμόζουν. Αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴν ἐκλεκτὴ μερίδα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

* * *

Αὐτὴ εἶνε μὲ λίγα λόγια ἡ παραβολή. Ὁμιλεῖ γιὰ τέσσερα διαφορετικὰ ἐδάφη γῆς, ποὺ εἰκονίζουν τὶς τέσσερις κατηγορίες ἀκροατῶν τοῦ θείου λόγου. Στὰ δια αὐτὰ ἐδάφη σπείρεται καὶ σήμερα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Καὶ πρέπει ὅλοι μας, κήρυκες καὶ ἀκροαταί, ν᾿ ἀπαντήσουμε σὲ κάποια ἐρωτήματα.
Ὡς ἀκροαταὶ πρέπει ν᾿ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα· τί ἔδαφος είμαστε; καὶ τί θέσι λαμβάνουμε ἀπέναντι στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ; Είμεθα ἀγαθὴ γῆ ποὺ δέχεται τὸ λόγο τοῦ εὐαγγελίου καὶ καρποφορεῖ; Ἢ μήπως ἡ καρδιά μας εἶνε ἄγονο, λιθῶδες καὶ ἀκανθῶδες ἔδαφος; Ἂς κοπιάσουμε, γιὰ νὰ κάψουμε τ᾿ ἀγκάθια τῶν παθῶν, νὰ πετάξουμε τὶς πέτρες τῆς ὀλιγοπιστίας, τῶν κακῶν συνηθειῶν, τῶν εἰδωλολατρικῶν καταλοίπων, τῶν ἀντιχριστιανικῶν καὶ σατανικῶν ἠθῶν καὶ ἐθίμων, καὶ ἂς ὀργώσουμε τὸ σκληρὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς μας διὰ μετανοίας, διὰ κατανύξεως καὶ δακρύων, ὥστε νὰ γίνουμε καλὴ γῆ.
Ὅσοι πάλι εἶνε ἱεροκήρυκες καὶ κηρύττουν τὸν θεῖο λόγο, πρέπει ν᾿ ἀπαντήσουν σ᾿ ἕνα ἐρώτημα τοῦ πειρασμοῦ, ποὺ πάει νὰ τοὺς ἀπογοητεύσῃ. Ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ τοὺς λέει· Μὴ κηρύττεις, διότι  οἱ κόποι σου εἶνε σχεδὸν καταδικασμένοι· μόνο τὸ ἕνα τέταρτο τοῦ σπόρου πιάνει, τὰ ἄλλα τρία τέταρτα πᾶνε χαμένα… Τὸν αἰσθάνομαι κ᾿ ἐγὼ τὸ διάβολο καὶ τὸν ἀκούω νὰ μοῦ λέῃ· Τί κάνεις; Κήρυξες κήρυξες κήρυξες, ποιά τὰ ἀποτελέσματα;… Τί ἔχω ν᾿ ἀπαντήσω σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα; Μὲ παρηγορεῖ ἕνας λόγος τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, μεγάλου κήρυκος τοῦ εὐαγγελίου, ποὺ λέει· «Κήρυξε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, καὶ μὴν ἀπογοητεύεσαι. Κήρυξε. Εἶνε πεντακόσοι οἱ ἀκροαταί; ἂν δὲν ἀκούσουν οἱ πεντακόσοι, θ᾿ ἀκούσουν οἱ διακόσοι πενήντα, οἱ μισοί. Δὲν θ᾿ ἀκούσουν οἱ μισοί; θ᾿ ἀκούσουν οἱ ἑκατό. Δὲν θ᾿ ἀκούσουν οἱ ἑκατό; θ᾿ ἀκούσουν οἱ πενήντα. Δὲν θ᾿ ἀκούσουν οἱ πενήντα; θ᾿ ἀκούσουν οἱ εκοσι. Δὲν θ᾿ ἀκούσουν οἱ εκοσι; θ᾿ ἀκούσουν οἱ δέκα. Δὲν θ᾿ ἀκούσουν οἱ δέκα; θ᾿ ἀκούσουν οἱ πέντε. Δὲν θ᾿ ἀκούσουν οἱ πέντε; θ᾿ ἀκούσῃ ὁ ἕνας. Ἕνας φτάνει». Ἔτσι ὁ ἱεροκήρυκας δὲν ἀπογοητεύεται.
Συμπέρασμα. Κανείς νὰ μὴν ἀπογοητευθῇ. Ἂς δεχθοῦμε ὅλοι καὶ ἂς καλλιεργήσουμε τὸ θεῖο σπόρο, ὅσες ἀντιξοότητες καὶ ἂν συναντήσουμε.
Εὔχομαι πάντα τὰ αὐτιά σας νὰ εἶνε ἀνοιχτά, γιὰ νὰ ἀκοῦνε καὶ νὰ ἐφαρμόζουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης Ἀμυνταίου 13-10-1991)

«Σε σας έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους αναπτύσσονται με παραβολές, έτσι που, ενώ βλέπουν να μη διακρίνουν κι ενώ ακούν να μην καταλαβαίνουν».

Βγήκε ο σπορέας να σπείρει το σπόρο του ... «Σε σας έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους αναπτύσσονται με παραβολές, έτσι που, ενώ βλέπουν να μη διακρίνουν κι ενώ ακούν να μην καταλαβαίνουν».

5 «Βγήκε ο σπορέας να σπείρει το σπόρο του και καθώς έσπερνε, ένα μέρος από το σπόρο έπεσε δίπλα στο δρόμο και καταπατήθηκε, και τα πουλιά τ' ουρανού το κατέφαγαν.
6 Κι άλλο έπεσε πάνω σε πετρώδες έδαφος και μόλις φύτρωσε ξεράθηκε, γιατί δεν είχε υγρασία.
7 Κι άλλο έπεσε ανάμεσα στ' αγκάθια, τα οποία φύτρωσαν μαζί του και το κατέπνιξαν.
8 Κι άλλο έπεσε στο έδαφος το γόνιμο και φύτρωσε κι απέδωσε καρπό εκατονταπλάσιο». Και καθώς τα έλεγε αυτά, υψώνοντας τη φωνή του, τόνιζε: «Όποιος έχει αυτιά για ν' ακούει, ας τ' ακούει»!

9 Οι μαθητές του λοιπόν, του υπέβαλλαν ερωτήσεις λέγοντάς του: «Τι σημαίνει η παραβολή αυτή;».
10 Κι εκείνος τους είπε: «Σε σας έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, ενώ στους άλλους αναπτύσσονται με παραβολές, έτσι που, ενώ βλέπουν να μη διακρίνουν κι ενώ ακούν να μην καταλαβαίνουν».

11 «Και είναι τούτη η σημασία της παραβολής: Ο σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού.
12 Οι σπόροι που έπεσαν στην άκρη του δρόμου είναι εκείνοι που άκουσαν, αλλ' έρχεται κατόπιν ο διάβολος και αφαιρεί το λόγο από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούνε.
13 Οι σπόροι πάλι, που έπεσαν πάνω στην πέτρα είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν, δέχονται με χαρά το λόγο. Αυτοί όμως δεν έχουν ρίζα κι ενώ πιστεύουν προσωρινά, κατόπιν, σε καιρό πειρασμού, απομακρύνονται.
14 Οι σπόροι επίσης που έπεσαν πάνω στα αγκάθια, είναι εκείνοι που άκουσαν, αλλά επειδή ζουν κάτω από μέριμνες και πλούτο και απολαύσεις της ζωής, καταπνίγονται και δεν καρποφορούν.
15 Και οι σπόροι που έπεσαν στο γόνιμο έδαφος είναι εκείνοι που, επειδή με καλή και αγαθή καρδιά άκουσαν το λόγο, τον κρατούν και καρποφορούν υπομονετικά».

16 «Κανένας, πάντως, όταν ανάψει ένα λυχνάρι, δεν το καλύπτει με κάποιο σκεύος κι ούτε το βάζει κάτω από το κρεβάτι, αλλά το τοποθετεί πάνω στο λυχνοστάτη για να βλέπουν το φως εκείνοι που μπαίνουν μέσα.
17 Δεν υπάρχει, άλλωστε, κρυφό πράγμα, που δε θα φανερωθεί, ούτε μυστικό, που δε θα μαθευτεί και δε θα έρθει στο φως. Προσέχετε λοιπόν με τι διάθεση ακούτε,
18 γιατί όποιος έχει θα του δοθεί, αλλ' όποιος δεν έχει, κι εκείνο που πιστεύει πως έχει, θα του αφαιρεθεί».
19 Ήρθαν κάποτε η μητέρα και τ' αδέλφια του Ιησού στο μέρος που βρισκόταν, αλλά δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του όχλου.
20 Του το ανάγγειλαν λοιπόν μερικοί λέγοντας: «Η μητέρα σου και τ' αδέλφια σου ήρθαν και στέκονται έξω θέλοντας να σε δούνε». Αποκρίθηκε τότε εκείνος και τους είπε:
21 «Μητέρα μου και αδέλφια μου είναι αυτοί που ακούν το Λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν».
22 Κάποια άλλη μέρα πάλι, ο Ιησούς μπήκε στο πλοίο μαζί με τους μαθητές του και τους είπε: «Ας περάσουμε στην απέναντι όχθη της λίμνης», κι απέπλευσαν.
23 Κι ενώ έπλεαν, ο Ιησούς αποκοιμήθηκε. Ξέσπασε όμως ανεμοθύελλα στη λίμνη και το πλοίο γέμιζε νερά έτσι που κινδύνευαν.
24 Τον πλησίασαν λοιπόν και τον ξύπνησαν λέγοντας: «Δάσκαλε! Δάσκαλε, χανόμαστε!». Σηκώθηκε τότε εκείνος και επιτίμησε τον άνεμο και τη φουρτούνα, κι αυτά σταμάτησαν κι έγινε γαλήνη!
25 Έπειτα τους είπε: «Πού είναι η πίστη σας;». Κι εκείνους τους κυρίευσε φόβος κι απορημένοι έλεγαν μεταξύ τους: «Μα ποιος λοιπόν είναι αυτός, που και τους ανέμους και τα νερά προστάζει και τον υπακούνε;»
26 Έφτασαν τότε με το πλοίο στην περιοχή των Γαδαρηνών, που βρίσκεται απέναντι από τη Γαλιλαία.
27 Και όταν βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε ένας άντρας από την πόλη, που κατεχόταν από δαιμόνια για αρκετά χρόνια και δε φορούσε ρούχα ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά στα μνήματα.
28 Σαν είδε λοιπόν τον Ιησού κι αφού έβγαλε μια κραυγή, έπεσε μπροστά στα πόδια του και με δυνατή φωνή είπε: «Τι σχέση έχω εγώ μαζί σου, Ιησού, Γιε του Θεού του Υψίστου; Σε παρακαλώ μη με βασανίσεις».
29 (Γιατί είχε προστάξει ο Ιησούς το δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο, τον οποίο είχε θέσει στην εξουσία του από πολλά χρόνια, και τον οποίο, παρόλο που προσπαθούσαν να τον περιορίσουν δένοντάς τον με αλυσίδες και περδούκλες, αυτός έσπαζε τα δεσμά του και παρασερνόταν από το δαιμόνιο στις ερημιές.)
30 Τον ρώτησε τότε ο Ιησούς: «Ποιο είναι τ' όνομά σου;». Κι εκείνος απάντησε: «Λεγεών», γιατί είχαν μπει μέσα του πολλά δαιμόνια.
31 Κι εκείνα τον παρακαλούσαν να μην τα διατάξει να πάνε στην άβυσσο.
32 Στο μεταξύ υπήρχε εκεί κι ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους, που έβοσκαν στο βουνό. Τον παρακαλούσαν, λοιπόν, τα δαιμόνια, να τους επιτρέψει να μπούν στους χοίρους, κι εκείνος τους το επέτρεψε.
33 Έτσι, βγήκαν τα δαιμόνια από τον άνθρωπο και μπήκαν στους χοίρους. Όρμησε τότε το κοπάδι στον γκρεμό και πνίγηκε στη λίμνη.
34 Και όταν είδαν οι βοσκοί αυτό που συνέβη, έφυγαν και το αφηγήθηκαν στην πόλη και στη γύρω περιοχή.
35 Βγήκαν τότε οι κάτοικοι να δουν αυτό που έγινε και ήρθαν κοντά στον Ιησού, όπου βρήκαν τον άνθρωπο, από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια, να είναι ντυμένος και να φέρεται λογικά και να κάθεται κοντά στα πόδια του Ιησού, και φοβήθηκαν.
36 Τους αφηγήθηκαν ακόμα οι αυτόπτες μάρτυρες πώς σώθηκε ο δαιμονισμένος.
37 Τότε όλο το πλήθος, που ήταν από την περιοχή των Γαδαρηνών, τον παρακάλεσε να απομακρυνθεί απ' αυτούς, γιατί τους είχε κυριεύσει μεγάλος φόβος. Κι εκείνος μπήκε στο πλοίο και επέστρεψε πίσω.
38 Μα ο άνθρωπος, από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια, τον ικέτευε να μείνει μαζί του. Ο Ιησούς όμως τον έστειλε σπίτι του λέγοντας:
39 «Γύρνα στο σπίτι σου και να διηγείσαι τα όσα σου έκανε ο Θεός». Έφυγε τότε εκείνος διαλαλώντας σε όλη την πόλη αυτά που του έκανε ο Ιησούς.
40 Στο μεταξύ, όταν ο Ιησούς επέστρεψε, τον υποδέχτηκε ο λαός, γιατί όλοι τον καρτερούσαν.

41 Ήρθε τότε κάποιος, που λεγόταν Ιάειρος και ο οποίος ήταν άρχοντας της συναγωγής, κι έπεσε στα πόδια του Ιησού και τον παρακαλούσε να επισκεφτεί το σπίτι του,
42 γιατί είχε μια μοναχοκόρη, ηλικίας δώδεκα χρόνων περίπου, κι αυτή πέθαινε. Και καθώς αυτός προχωρούσε, τον συμπίεζαν τα πλήθη.
43 Και μια γυναίκα, που είχε αιμορραγία δώδεκα χρόνια, και η οποία είχε ξοδέψει όλο το βιος της στους γιατρούς, χωρίς να κατορθώσει να βρει τη γιατρειά της από κανέναν,
44 πλησίασε από πίσω και άγγιξε την άκρη του ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε!
45 Τότε ο Ιησούς είπε: Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;». Κι επειδή όλοι αρνιόνταν, του είπε ο Πέτρος, καθώς κι εκείνοι που ήταν μαζί του: «Δάσκαλε, οι όχλοι σε συμπιέζουν και σε θλίβουν, και ρωτάς: Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;».
46 Αλλ' ο Ιησούς είπε: «Κάποιος με άγγιξε, γιατί το ένιωσα εγώ που βγήκε δύναμη από μένα».
47 Τότε η γυναίκα, σαν είδε ότι δεν έμεινε απαρατήρητη, παρουσιάστηκε τρέμοντας κι αφού έπεσε στα πόδια του, του είπε μπροστά σε όλο το λαό για ποιο λόγο τον άγγιξε και ότι γιατρεύτηκε μεμιάς.
48 Κι εκείνος της είπε: «Θάρρος κόρη μου. Η πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε και έχε ειρήνη».
49 Κι ενώ αυτός συνέχιζε ακόμα να μιλάει, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου και του λέει: «Η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς πια το Δάσκαλο».
50 Ο Ιησούς όμως, όταν το άκουσε, του είπε: «Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί».
51 Κι όταν έφτασε στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα παρά μονάχα τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, καθώς και τον πατέρα του κοριτσιού και τη μητέρα.
52 Κι όλοι έκλαιγαν και οδύρονταν γι' αυτήν, αλλ' ο Ιησούς είπε: «Μην κλαίτε, δεν πέθανε, απλώς κοιμάται».
53 Μα εκείνοι γελούσαν περιφρονητικά σε βάρος του, γιατί το ήξεραν πως πέθανε.
54 Τότε ο Ιησούς, αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το χέρι της και είπε με δυνατή φωνή: «Κοριτσάκι, σήκω»!
55 Κι επέστρεψε το πνεύμα της και σηκώθηκε αμέσως! Κατόπιν διέταξε να της δώσουν να φάει.
56 Κι έμειναν κατάπληκτοι οι γονείς της. Ο Ιησούς τους παράγγειλε ακόμα να μην πουν το γεγονός σε κανέναν.

Λουκάς 8: 5-56

(Λόγος)

Και σαν είδε τον κόσμο, ένιωσε συμπόνια γι' αυτούς, γιατί ήταν τυραννισμένοι και εγκαταλειμμένοι σαν πρόβατα χωρίς βοσκό.

36 Και σαν είδε τον κόσμο, ένιωσε συμπόνια γι' αυτούς, γιατί ήταν τυραννισμένοι και εγκαταλειμμένοι σαν πρόβατα χωρίς βοσκό.
37 Λέει τότε στους μαθητές του: «Ο θερισμός, είναι πολύς, μα οι εργάτες λίγοι.
38 Παρακαλέστε, λοιπόν, τον Κύριο του θερισμού, να βγάλει εργάτες για το θερισμό του».

1 Κατόπιν φώναξε κοντά του τους δώδεκα μαθητές του και τους έδωσε εξουσία πάνω στα ακάθαρτα πνεύματα, έτσι που να μπορούν να τα βγάζουν και να θεραπεύουν κάθε αρρώστια και κάθε πάθηση.
2 Και τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων είναι τα εξής: Πρώτος ο Σίμων, που αποκαλείται Πέτρος και ο αδελφός του ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος, ο γιος του Ζεβεδαίου και ο αδελφός του ο Ιωάννης,
3 ο Φίλιππος και ο Βαρθολομαίος, ο Θωμάς και ο Ματθαίος ο τελώνης, ο Ιάκωβος, ο γιος του Αλφαίου και ο Λεββαίος, που επονομάστηκε Θαδδαίος,
4 ο Σίμων ο Κανανίτης και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, αυτός ο οποίος και τον κατάδωσε.

 

5 Αυτούς τους δώδεκα απέστειλε ο Ιησούς, αφού τους έδωσε οδηγίες λέγοντάς τους: «Μην πάρετε το δρόμο προς τα έθνη και σε πόλη Σαμαρειτών να μην μπείτε.

6 Πηγαίνετε, καλύτερα, στα πρόβατα τα χαμένα του λαού Ισραήλ.
 

 7 Και περιοδεύοντας να κηρύττετε λέγοντας πως έχει πλησιάσει η βασιλεία των ουρανών.
8 Να γιατρεύετε αρρώστους, να καθαρίζετε λεπρούς, να ανασταίνετε νεκρούς, να βγάζετε δαιμόνια. Δωρεάν πήρατε, δωρεάν να δώσετε.
9 Μην έχετε χρυσό μήτε ασήμι μήτε χαλκό στα ζωνάρια σας.
10 Μην πάρετε σακίδιο για το δρόμο ούτε δύο χιτώνες ούτε παπούτσια ούτε ραβδί, γιατί την αξίζει ο εργάτης την τροφή του.
11 Και σε οποιαδήποτε πόλη ή χωριό κι αν μπείτε, εξετάστε να δείτε ποιος είναι άξιος εκεί, και σ' εκείνου το σπίτι να μείνετε ώσπου να αναχωρήσετε.
12 Και μπαίνοντας στο σπίτι, χαιρετήστε την οικογένεια.
13 Κι αν είναι άξιο το σπίτι, ας έρθει σ' αυτό η ειρήνη σας. Αν όμως δεν είναι άξιο, η ειρήνη σας ας γυρίσει πίσω σε σας.

14 Κι αν κάποιος δε σας δεχτεί κι ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας έξω από το σπίτι εκείνο ή την πόλη εκείνη, τινάξτε ακόμη και τη σκόνη από τα πόδια σας.
15 Πράγματι, σας λέω, επιεικέστερη θα είναι η τιμωρία στις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων την Ημέρα της Κρίσης, παρά στην πόλη εκείνη».
16 «Βλέπετε, εγώ σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Να είστε, λοιπόν, προσεκτικοί σαν τα φίδια και άδολοι σαν τα περιστέρια.
17 Και να φυλάγεστε από τους ανθρώπους, γιατί θα σας παραδώσουν σε δικαστήρια και μέσα στις συναγωγές τους θα σας μαστιγώσουν.
18 Θα συρθείτε επίσης μπροστά σε ηγεμόνες και σε βασιλιάδες εξαιτίας μου, για να δοθεί μαρτυρία στους ίδιους και στα έθνη.
 

19 Όμως, όταν σας παραδίνουν, μη σας απασχολήσει το πώς θα μιλήσετε ή το τι θα πείτε, γιατί θα σας δοθεί εκείνη την ώρα τι θα πείτε,
20 γιατί δεν είστε εσείς οι ίδιοι, που μιλάτε, αλλά είναι το Πνεύμα του Πατέρα σας εκείνο που μιλάει μέσα σας.
21 Ακόμα κι αδελφός τον αδελφό θα παραδώσει σε θάνατο κι ο πατέρας το παιδί του και θα επαναστατήσουν παιδιά ενάντια στους γονείς τους και θα τους σκοτώσουν.
22 Και θα σας μισούν όλοι εξαιτίας του ονόματός μου. Και όποιος αντέξει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί.
23 Κι όταν σας καταδιώκουν σε μια πόλη, να φεύγετε στην άλλη. Πράγματι, σας λέω, δεν πρόκειται να τελειώσετε με τις πόλεις του Ισραήλ, ώσπου να έρθει ο Γιος του Ανθρώπου.
24 »Δεν υπάρχει μαθητής ανώτερος από το Δάσκαλό του ούτε δούλος ανώτερος από τον Κύριό του.
25 Αρκετό είναι για το μαθητή να γίνει όπως ο Δάσκαλός του και ο δούλος όπως ο Κύριός του. Αν τον οικοδεσπότη τον ονόμασαν Βεελζεβούλ, πόσο μάλλον τους δικούς του.
26 Μην τους φοβηθείτε λοιπόν. Άλλωστε δεν υπάρχει τίποτε καλυμμένο που δε θα αποκαλυφθεί, και μυστικό που δε θα φανερωθεί.
 

 27 Αυτό που σας λέω στο σκοτάδι, να το πείτε στο φως, κι αυτό που ακούτε ψιθυριστά, κηρύξτε το από τις ταράτσες.
28 »Και μη φοβηθείτε αυτούς που σκοτώνουν το σώμα αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή. Απεναντίας, φοβηθείτε μάλλον εκείνον που μπορεί να κάνει και την ψυχή και το σώμα να χαθούν μέσα στη γέεννα.

 

29 Δεν πουλιούνται δυο σπουργίτια για ένα ασσάριο; Κι όμως ούτε ένα απ' αυτά δεν πρόκειται να πέσει στη γη χωρίς να το επιτρέψει ο Πατέρας σας.
30 Προκειμένου μάλιστα για σας, ακόμα και οι τρίχες του κεφαλιού σας είναι όλες μετρημένες.
31 Μη φοβηθείτε λοιπόν, γιατί από πολλά σπουργίτια διαφέρετε εσείς».

 

32 «Έτσι λοιπόν, όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο.

 

33 Όποιος, όμως, με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο».

   

34 «Μη νομίσετε ότι ήρθα να φέρω ειρήνη πάνω στη γη. Δεν ήρθα να φέρω ειρήνη αλλά διχασμό.

   

35 Γιατί ήρθα να διχάσω το γιο ενάντια στον πατέρα του και την κόρη ενάντια στη μητέρα της και τη νύφη ενάντια στην πεθερά της.

 

36 Και εχθροί του ανθρώπου θα είναι τα μέλη της οικογένειάς του».
37 «Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μητέρα του περισσότερο από μένα, δεν είναι άξιος για μένα. Και όποιος αγαπάει το γιο ή την κόρη του περισσότερο από μένα, δεν είναι άξιος για μένα.

38 Και όποιος δεν παίρνει το σταυρό του να με ακολουθήσει, δεν είναι άξιος για μένα.

  

39 Όποιος βρει τη ζωή του, θα τη χάσει, κι όποιος τη χάσει για χάρη μου, θα τη βρει».

40 «Όποιος δέχεται εσάς, εμένα δέχεται, και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται εκείνον που με απέστειλε.

41 »Όποιος δέχεται έναν προφήτη, επειδή είναι προφήτης, αμοιβή προφήτη θα λάβει και όποιος δέχεται έναν πιστό, επειδή είναι πιστός, αμοιβή πιστού θα λάβει.
42 »Και όποιος δώσει σ' έναν από τους μικρούς αυτούς έστω κι ένα ποτήρι κρύο νερό, επειδή είναι μαθητής μου, σας βεβαιώνω πως δε θα χάσει την αμοιβή του».

Ματθαίος 9:36 - 10:42  (Λόγος)

Σεμινάριο επιμόρφωσης ιεροδιδασκάλων του Ισλάμ από το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. Ο δρόμος του ΑΠΘ στη Νέα Τάξη Πραγμάτων

Από την επίσημη ιστοσελίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ...

	2/10/2013
	Το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ. ανταποκρινόμενο σε  αίτημα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων δια της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων, ανέλαβε την Επιμόρφωση των Ιεροδιδασκάλων της Δυτικής Θράκης.  Η ακαδημαϊκή επικοινωνία των καθηγητών του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του επιστημονικού προσωπικού της μειονότητας της Δυτικής Θράκης με τους Ιεροδιδασκάλους, γίνεται με σκοπό να συμβάλει στην επιστημονική τους ενημέρωση και δια βίου κατάρτιση.   Η επιμόρφωση περιλαμβάνει δύο βασικούς άξονες: Ο πρώτος αφορά σε θέματα Κορανικά και αμιγώς μουσουλμανικά, και πραγματοποιείται από επιστήμονες της μουσουλμανικής μειονότητας, Δρ. Μουσουλμανικής Θεολογίας. Το  δεύτερο επιστημονικό πεδίο, του οποίου τη διδασκαλία έχει αναλάβει το επιστημονικό προσωπικό του Τμήματος Θεολογίας  με την αρωγή και λοιπών συναδέλφων της πανεπιστημιακής κοινότητας, καταλαμβάνει μια ευρεία θεματολογία, όπως,  η επιστημονική μελέτη της θρησκείας και μάλιστα της θρησκείας του Ισλάμ,   ο ιστορικός διάλογος του Χριστιανισμού και ιδιαίτερα της Ορθοδοξίας με το Ισλάμ, τόσο στο παρελθόν όσο και στο παρόν, ζητήματα σχέσεων θρησκείας και κοινωνίας, θρησκευτικής ετερότητας και πολυπολυτισμικότητας.!!!! Επίσης περιλαμβάνονται θέματα  διδασκαλίας των θρησκευτικών στο σύγχρονο σχολείο και χρήσης Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση, καθώς και ζητήματα που σχετίζονται με τη γλώσσα των Ι. Γραφών και τη μετάφρασή τους.  Η επιμόρφωση διεξάγεται στο Μουσικό Γυμνάσιο / Λύκειο Κομοτηνής από 30 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου τ.έ., υποστηρίζεται από την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Αν. Μακεδονίας και Θράκης και το Ι.ΝΕ.ΔΙ.ΒΙ.Μ, είναι διάρκειας 40 ωρών, και αποτελεί την πρώτη, από μια σειρά επιστημονικών επιμορφώσεων, που θα υλοποιηθούν με σκοπό τη διαρκή επιστημονική υποστήριξη των Ιεροδιδασκάλων, με κριτήρια ακαδημαϊκά.
	Συνημμένα αρχεία: • Επιμόρφωση 1 • Επιμόρφωση 2 • ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ           http://www.theo.auth.gr/theo/gr/Department/Pages/NewsDetails.aspx?id=442

Από το θάνατο στη ζωή!

Αυτή η ιστορία που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι αληθινή. Είναι η ιστορία του Ηλία Λιασκώνη, που δικάστηκε στις 16-1-2004 για τρεις ανθρωποκτονίες και καταδικάστηκε σε τρις ισόβια και πέντε χρόνια.

Αυτή η ιστορία γράφτηκε μόνο για ένα σκοπό, για να φανερώσει ότι ο αληθινός Θεός της Αγίας Γραφής που πιστεύουμε, είναι ζωντανός Θεός, και έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει κάθε αμαρτωλό άνθρωπο, όποια κι αν είναι η ζωή του, το παρελθόν του, και να τον κάνει νέο άνθρωπο λυτρωμένο, αναγεννημένο, παιδί του Θεού πραγματικό. Καθένας που ίσως έχει κάποιες αμφιβολίες γύρω από την αγάπη και τη δύναμη της σωτηρίας του Ιησού Χριστού, ας διαβάσει την αληθινή ιστορία μου για να πεισθεί, να βεβαιωθεί ότι ο Ιησούς Χριστός μπορεί να κάνει εντελώς καινούριο κάθε αμαρτωλό άνθρωπο, που με μετάνοια και πίστη αγκαλιάζει τη δωρεάν και "κατά χάριν" σωτηρία Του. Γιατί είναι βεβαιωμένο από τον ίδιο τον Κύριό μας ότι: "το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος είναι πνεύμα". Ιωάννης 3:6

Δεν αλλάζει η ζωή του ανθρώπου, η φύση του η αμαρτωλή με προσπάθειες, με αποφάσεις, με υποσχέσεις. Την αλλάζει όμως τελείως, και χαρίζει εντελώς νέα ζωή ο ζωντανός Ιησούς Χριστός, που μπορεί και αναγεννά και μεταμορφώνει, τον αμαρτωλό άνθρωπο.

Από πολύ μικρός, θυμάμαι, ζούσα μια πολύ έντονη ζωή. Ήθελα να είμαι ξεχωριστός από τους άλλους, να διαφέρω και να ζω τη ζωή μου με τους δικούς μου ρυθμούς. Η οικογένειά μου ήταν ήσυχη και ήρεμη οικογένεια. Οι γονείς μου προσπαθούσαν να μη λείψει τίποτα από εμένα, και τον αδελφό μου.

Ο πατέρας μου αγωνιζόταν καθημερινά για να μας μεγαλώσει σωστά, και να μας αποδώσει χρήσιμους ανθρώπους στην κοινωνία. Όμως όλες αυτές οι προσπάθειες των γονιών μου, όπως και πολλών άλλων γονιών, είχαν μέσα τους το μεγάλο λάθος της άγνοιας, της αγνόησης του Θεού και της απιστίας. Αντί για τη σοφία και τη δύναμή Του, είχαν ανθρώπινους τρόπους, και ανθρώπινα πρότυπα. Τα αποτελέσματα αυτού του λάθους, είναι μερικές φορές οδυνηρά και τραγικά.

Όπως είπα στην αρχή, ήθελα να είμαι ξεχωριστός, να ζω διαφορετικά από τους άλλους και με τους δικούς μου ρυθμούς. Ο δρόμος που χάραξα στη ζωή μου για να ακολουθήσω, με οδήγησε στην απομόνωση.

Όπως κάθε μικρό παιδί έχει σαν πρότυπο στη ζωή του τον πατέρα του, έτσι έγινε και στη δική μου περίπτωση. Ήθελα να μοιάσω στον πατέρα μου. Όσο κι αν φαίνεται υγιής και σωστός αυτός ο δρόμος, έχει μια μεγάλη παγίδα. Οι γονείς που δεν έχουν στη ζωή τους Κύριό τους και Θεό τους τον Ιησού Χριστό, είναι λάθος πρότυπα για τα παιδιά τους, και τα οδηγούν σε λάθος κατεύθυνση, που κανένας δε γνωρίζει πού θα τα βγάλει. Πολύ συχνά κλαίμε όταν η κατάληξη των παιδιών είναι τραγική, όπως συνέβη στη δική μου περίπτωση.

Ακόμα και σήμερα οι γονείς μου είναι πολύ καλοί γονείς, και κάνουν το παν για να με βοηθήσουν, χωρίς όμως το φως και την οδηγία της αγάπης του αληθινού Θεού.

Το χόμπι του πατέρα μου ήταν το κυνήγι. Σιγά-σιγά άρχισε να του γίνεται πραγματικό πάθος. Όπως ήταν φυσικό, τα ίδια αυτά βήματα ακολούθησα κι εγώ. Από πολύ μικρός ξεκίνησα να κυνηγάω κοντά στον πατέρα μου. Όταν έφτασα σε ηλικία 17 ετών, τώρα μπορώ να το δω και να το καταλάβω, ο Θεός μου χτύπησε για πρώτη φορά την πόρτα της καρδιάς μου με ένα έντονο περιστατικό που μου συνέβη. Είχαμε πάει στο χωριό για να περάσουμε το Σαββατοκύριακο. Το πρωινό εκείνο θυμάμαι, ξύπνησα πολύ νωρίς και πήρα το βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου από τα βιβλία του παππού μου που ήταν επίτροπος στην εκκλησία. Άρχισα να διαβάζω και προχώρησα αρκετά. Κάποια στιγμή σταμάτησα, έκλεισα το βιβλίο και πήρα από το κομοδίνο του πατέρα μου τα κλειδιά του αυτοκινήτου του, ενώ εκείνος κοιμόταν.
Είχαμε τότε ένα σκαραβαίο. Έβαλα μπρος το αμάξι και ξεκίνησα. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι δεν γνώριζα να οδηγώ αυτοκίνητο, ούτε είχα κάνει μαθήματα. Έκανα απλώς ότι είχα δει από τον πατέρα μου όταν οδηγούσε. Έκανα τη βόλτα μου, αλλά στο γυρισμό, χωρίς να καταλάβω πώς, βγήκε από το δρόμο και έπεσε σε μία ρεματιά. Το αυτοκίνητο σχεδόν διαλύθηκε. Δεν θα ξεχάσω την κυρά Μαρία που κρατούσε ένα ταψί με πίτα και της έπεσε απ’ τα χέρια, όταν είδε το αυτοκίνητο να πέφτει στη ρεματιά. Αμέσως έτρεξαν οι δικοί μου, μαζεύτηκε όλο το χωριό να δει τι έπαθα. Τώρα ξέρω ότι ήταν το χέρι του Θεού που με προστάτεψε και δεν έπαθα το παραμικρό. Τώρα έχω το φως και την αλήθεια Του στη ζωή μου, και ξέρω ότι ούτε μία τρίχα από το κεφάλι μου δεν μπορεί να πειράξει κανείς χωρίς το θέλημα του Κυρίου, ούτε ένα σπουργιτάκι δεν είναι εγκαταλειμμένο από τον Κύριο. Ματθαίος 10:29-30.

Οι δικοί μου με βρήκαν να κάθομαι στην άκρη του δρόμου, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ούτε μια γρατζουνιά δεν είχα επάνω μου. Με πήγαν στο νοσοκομείο, έφεραν γιατρό στο σπίτι, αλλά ήμουν απολύτως καλά. Ήταν η πρώτη "επίσκεψη" της αγάπης του Θεού στη ζωή μου, όμως εγώ δεν είχα φως για να το καταλάβω και να το δεχτώ.

Από τότε αρκετές φορές έστειλε στη ζωή μου μηνύματα και δείγματα της αγάπης Του ο Κύριος, όμως εγώ δεν είχα τη δύναμη και την οδηγία να τα αξιοποιήσω. Ο εχθρός της ψυχής μου, ο σατανάς, άρχισε να δουλεύει μέσα μου, και να με οδηγεί βαθύτερα μέσα στην αμαρτία από τα μονοπάτια των σαρκικών επιθυμιών. Θυμάμαι όμως έντονα, ότι η αμαρτία είχε αρχίσει να με βαραίνει, και είχα μία εκζήτηση για τον Θεό, ήθελα να Τον γνωρίσω, αλλά βρισκόμουν πολύ μακριά ακόμα.

Τον τρόπο αυτό της ζωής μου τον μετέφερα και στη στρατιωτική μου θητεία, η οποία ήταν πολύ έντονη. Υπηρέτησα ως αλεξιπτωτιστής σε ειδικές δυνάμεις. Αργότερα, διαβάζοντας την ομολογία μου, θυμηθείτε αυτό το σημείο. Είναι απόδειξη ότι ο άνθρωπος που δεν οδηγείται στη ζωή του από τη σοφία και την αγάπη του Θεού, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στον όλεθρο και την καταστροφή.

Γνώρισα τη γυναίκα μου Αρετή, δημιουργήσαμε μια πολύ καλή σχέση, αν και εγώ από την πλευρά μου την πλήγωσα και την στενοχώρησα πολλές φορές. Κάποια στιγμή η σχέση μας αυτή έπρεπε να καταλήξει κάπου. Δεν ήθελα να χαλάσω τη γνωριμία μας, γιατί η γυναίκα μου ήταν και παραμένει πολύ σωστή, με αγάπη και υπομονή μαζί μου. Παντρευτήκαμε και κάναμε το πρώτο μας παιδί. Ο αγώνας μας για τη ζωή και την επιβίωση άρχισε να γίνεται δύσκολος. Όμως ο Θεός δεν μας άφησε. Δεν μας έλειψε τίποτα. Ταυτόχρονα εγώ συνέχιζα την αμαρτωλή ζωή μου, χωρίς να καταλαβαίνω ότι ο διάβολος με είχε δέσει και με είχε βάλει στο παιχνίδι του, το οποίο έχει μόνο κατρακύλισμα και δεν έχει επιστροφή. Την ίδια ώρα που ζούσα αυτή τη ζωή, ένιωθα ότι δε με γέμιζε τίποτα απ’ αυτά που έκανα και είχα. Ούτε οι παρέες μου, ούτε ο γάμος μου, ούτε η κοινωνία, ούτε η ίδια μου η ζωή.

Εκείνο το διάστημα με το μεγάλο κενό στην καρδιά μου, σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να δοκιμάσω να πάω να κλειστό στο άγιο Όρος. Δε με γέμιζε τίποτα σ’ αυτή τη ζωή, και ήθελα να πειραματιστώ κάτι πιο μεγάλο, και πιο σημαντικό να ζήσω. Μετά ήρθε το δεύτερο παιδάκι μας. Έτσι τώρα είχαμε το Γιωργάκη και την αδελφούλα του την Κατερίνα, ένα πολύ αξιοθαύμαστο πλάσμα.

Εγώ ταυτόχρονα συνέχιζα την αμαρτωλή μου ζωή με το πάθος μου το μεγάλο, το κυνήγι. Άφηνα την οικογένειά μου μέρες ολόκληρες και έτρεχα στα βουνά μαζί με τα σκυλιά μου. Ο σατανάς είχε αρχίσει το σχέδιό του μέσα στη ζωή μου μέσα απ’ αυτό το πάθος μου.

Έπιασα δουλειά στην Πυροσβεστική Υπηρεσία της Λαμίας, όπου και ζούσα όλα αυτά τα χρόνια. Τα οικονομικά μας είχαν αρχίσει να βελτιώνονται. Άρχισα να καμαρώνω, γιατί είχα την εντύπωση ότι αυτά που είχα και χαιρόμουν στη ζωή μου, ήταν δικά μου κατορθώματα. Ο εγωισμός φούντωνε μέσα μου. Καμία σκέψη ή διάθεση να στραφώ με αναγνώριση και ευχαριστία στο Θεό, που μου έδινε τα πάντα απλόχερα.

Κάποια στιγμή άρχισα να πουλάω κυνηγετικά σκυλιά μέσω ενός περιοδικού για κυνηγούς. Στην Πυροσβεστική που δούλευα, γνώρισα έναν συνάδελφο, που αυτός με σύστησε και σε άλλους δύο εκτός υπηρεσίας, που μαζί βγήκαμε για κυνήγι μερικές φορές. Αυτοί εκδήλωσαν ενδιαφέρον για έναν κυνηγετικό σκύλο. Κλείσαμε ένα ραντεβού για να πάμε να δοκιμάσουμε τον σκύλο.

Την προηγούμενη το βράδυ τρώγαμε με τους γονείς μου στην ταβέρνα του χωριού. Κανένας δεν γνώριζε ούτε υποψιαζόταν ότι εκείνο ήταν το τελευταίο βράδυ για τέσσερις οικογένειες, τη δικιά μου και των άλλων τριών που σκότωσα. Εκείνο το πρωινό λογομαχήσαμε για την αξιοπιστία του σκύλου. Κουβέντα στην κουβέντα, φτάσαμε στο σημείο και ειπώθηκαν βαριές λέξεις. Ήρθε ο εκνευρισμός, η ένταση, ο εγωισμός, η προσβολή. Το σχέδιο του πονηρού έφτανε στο τέλος. Με τα όπλα στο χέρι δεν ήταν δύσκολο να γίνει το φονικό. Προφυλακίστηκα για τρεις ανθρωποκτονίες και καταδικάστηκα σε τρις ισόβια. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η ζωή και των τεσσάρων είχε τελειώσει.

Έχει χαραχθεί με ιδιαίτερο πόνο βαθιά στην καρδιά μου το γεγονός, όταν οι αστυνομικοί ήρθαν στο χωριό στο σπίτι μου και ψάχνανε. Η μικρή μου κόρη, 3 μηνών τότε, γύρισε και μου χαμογέλασε με το αθώο πρόσωπό της. Εγώ ήξερα ότι δε θα την ξαναδώ. Ο μικρός μου ο Γιωργάκης είχε κρυφτεί από το φόβο του για τους αστυνομικούς. Ήταν οι τελευταίες στιγμές που έβλεπα την οικογένειά μου.

Προφυλακίστηκα στις φυλακές του Κορυδαλλού. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να ξετυλίγεται το σχέδιο της αγάπης του Θεού για τη σωτηρία μου. Πόσες φορές αναρωτήθηκα μέσα από την καρδιά μου, γιατί σε μένα, Θεέ μου; Και μη σας φανεί παράξενο. Την πήρα την απάντηση και την έχω μέσα από το Βιβλίο του Θεού, την Αγία Γραφή. Τον Θεό μας Τον απασχολεί σοβαρά και μόνιμα η αιωνιότητα. Πού και πώς θα την περάσουμε. Θα είμαστε μαζί Του ή στην αιώνια απώλεια; Οι συνθήκες αυτής της ζωής, που είναι μικρή και ασήμαντη, δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία, όσο η αιώνια ζωή που είναι μόνιμη, που δεν αλλάζει και που εξαρτάται από τη στάση μας απέναντι στην αγάπη του Θεού εδώ κάτω, σ’ αυτή τη ζωή.

Κάποιο πρωί, στις φυλακές του Κορυδαλλού σηκώθηκα νωρίς το πρωί, πήγα στη βιβλιοθήκη της φυλακής, και έψαξα να βρω μια Καινή Διαθήκη. Την επόμενη ημέρα, έκανα αίτηση στον διευθυντή των φυλακών για να μου δώσει άδεια να πηγαίνω κάθε Κυριακή στην εκκλησία των φυλακών. Ήδη είχε αρχίσει ο Θεός να δουλεύει έντονα μέσα στην καρδιά μου, να με αλλάζει, να με φέρνει κοντά Του. Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που γονάτισα μόνος μου, στο κελί μου, επάνω στις σελίδες της Καινής Διαθήκης, και ζήτησα με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη ο Κύριος να με συγχωρέσει για όλη την αμαρτωλή ζωή μου, και να μην με εγκαταλείψει. Θυμάμαι, ένιωσα μέσα μου τη φωνή του Κυρίου να με βεβαιώνει: "Σήκω παιδί μου και προχώρα. Εγώ σε έπλυνα με το αίμα Μου και σε καθάρισα και θα είμαι δίπλα σου όλες τις ημέρες της ζωής σου". Ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον Ιησού Χριστό. Έτσι με αντιμετώπισε η αγάπη Του. Ήρθε μέσα μου ειρήνη και ανάπαυση, ενώ εγώ δεν μπορούσα να εξηγήσω πώς έγιναν όλα αυτά στη ζωή μου. Ενώ πριν ζούσα μέσα στη στενοχώρια και το άγχος, ξαφνικά έφυγε όλο το μεγάλο αυτό βάρος από την καρδιά μου.

Στο μεταξύ εγκρίθηκε η άδεια και άρχισα να πηγαίνω κάθε Κυριακή στην εκκλησία των φυλακών. Ο Κύριος συνέχιζε να μου μιλάει, να με βεβαιώνει, να με ενισχύει μέσα στην καρδιά μου.

Είχα δυο φωτογραφίες των παιδιών μέσα στο σάκο μου, που μου είχε στείλει η γυναίκα μου, όμως δεν τις έβγαζα, γιατί πονούσα και στενοχωριόμουν πάρα πολύ. Είχα να τις δω περίπου τέσσερις μήνες. Διαβάζοντας την Αγία Γραφή, και με την ηρεμία που έφερε ο Κύριος στη ζωή μου, άρχισα να νιώθω μεγάλη ανάγκη να δω τις φωτογραφίες των παιδιών μου. Τις έβγαλα και τις άφησα δίπλα στο κομοδίνο μου για να τις βλέπω. Ήταν μεγάλος ο πόνος μου για την οικογένειά μου που ήταν μακριά μου. Την ίδια μέρα διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη, συνάντησα το μέρος που επιγράφεται "Ο Ιησούς Χριστός ευλογεί τα παιδιά". Αμέσως έπεσε το μάτι μου στις φωτογραφίες των παιδιών μου, και γονάτισα και είπα: "Ο Κύριός μου και ο Θεός μου", με πίστη και ευγνωμοσύνη στον Θεό. Σηκώθηκα από τα γόνατα με χαρά, παρηγοριά και δύναμη που μου έδωσε ο Κύριος στην ψυχή μου.

Όσους ρωτούν και αμφιβάλλουν αν ο Θεός ακούει, ασχολείται, ενδιαφέρεται για εμάς, μπορώ να τους βεβαιώσω με τη δική μου την περίπτωση και τη δική μου τη ζωή ότι και ακούει, και ασχολείται και ενδιαφέρεται προσωπικά και καθημερινά για τον καθένα μας, για τη ζωή μας. Είναι ένας Θεός ζωντανός, προσωπικός, παντοδύναμος, γεμάτος αγάπη, καλοσύνη, κατανόηση και συγχωρητικότητα για κάθε αμαρτωλό άνθρωπο.

Στην εκκλησία των φυλακών πήγαινα κάθε Κυριακή από τους πρώτους με μεγάλη προθυμία. Κάποια Κυριακή ζήτησα να εξομολογηθώ και να κοινωνήσω. Δεν γνώριζα πολλά πράγματα και ακολούθησα τους κανόνες της εκκλησίας. Εξομολογήθηκα σε άνθρωπο, και όχι στον Θεό τον Ίδιο βέβαια, αφού έτσι μου είπαν να κάνω, και όταν ζήτησα να λάβω τη Θεία Κοινωνία, μου είπαν ότι δεν έχω το δικαίωμα να το κάνω. Για κάθε ανθρωποκτονία που έχω διαπράξει, έπρεπε να περάσουν 17 χρόνια για να έχω το δικαίωμα συμμετοχής μου στο Δείπνο του Κυρίου.

Εκείνη την ώρα, με έναν πρόχειρο υπολογισμό είπα ότι η θρησκεία μας μου επιτρέπει να λάβω Θεία Κοινωνία μετά από 51 χρόνια. Με βεβαίωσαν ότι έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα. Απόρησα μ’ αυτήν την απόφαση, και είπα ότι ο ένας από τους δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με το Χριστό μετανόησε, πίστεψε και ο Χριστός τον συγχώρησε αμέσως, και δεν του είπε θα σε συγχωρήσω μετά από 17 χρόνια.… Αντίθετα του είπε: "Αληθώς σοι λέγω σήμερον θέλεις είσθαι μετ’ Εμού εν τω παραδείσω". Λουκάς 23:43.

Έφυγα, αφού είδα ότι μπροστά μου είχα σενάρια ανθρώπων, και όχι την αλήθεια της αγάπης του ζωντανού Κυρίου μας. Γονατιστός κάθε μέρα ζητούσα από τον Θεό να με οδηγήσει στη δική Του αλήθεια, στον πραγματικό Ιησού Χριστό που είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή, και όχι της θρησκείας, της εκκλησίας, και των παραδόσεων των ανθρώπων.

Εκείνο τον καιρό έκανα μια αίτηση μεταγωγής μου στις φυλακές Τρικάλων. Ο εισαγγελέας της φυλακής με διαβεβαίωσε ότι θα γίνει, γιατί και ο ίδιος είναι στην επιτροπή της Κ.Ε.Μ. Όμως ο Κύριος είχε άλλα σχέδια. Πρωινό Μεγάλης Τετάρτης ο υπάλληλος μου ανοίγει το κελί πρωί-πρωί, και μου ανακοινώνει ότι φεύγω για τις κλειστές φυλακές στην Κέρκυρα. Στενοχωρήθηκα, γιατί εγώ άλλα περίμενα, αλλά στράφηκα με ταπείνωση και πίστη στον Κύριο και το άφησα το θέμα μου στα χέρια Του. "Κύριε, Εσύ ξέρεις καλύτερα, ξέρεις πού με στέλνεις και γιατί", είπα και ησύχασα. Πραγματικά, ο Κύριός μου και ο Θεός μου είχε δικό Του σχέδιο, και γι’ αυτό Τον ευχαριστώ.

Έφτασα στην Κέρκυρα τη Μεγάλη Πέμπτη και μου δείξανε αμέσως το κελί μου. Πραγματικά, όταν μπήκα σ’ αυτό το κελί ψυχοπλακώθηκα. Όμως ο Κύριος με στήριξε πάλι. Μετά από μία εβδομάδα περίπου έψαχνα στο ραδιόφωνο, και ο Κύριος το έκανε να συναντήσω μια εκπομπή με ένα κήρυγμα από το Ευαγγέλιο. Θυμάμαι πολύ καθαρά τα πρώτα λόγια που άκουσα: "Ο Θεός σε αγαπάει, όσο αμαρτωλός αν είσαι παιδί μου, ζήτησε το αίμα του Ιησού Χριστού να σε πλύνει, να σε καθαρίσει, και ακολούθησέ Τον στη ζωή σου". Η καρδιά μου έγινε κομμάτια. Αμέσως κράτησα τα τηλέφωνα του σταθμού, και την επόμενη μέρα πήρα τηλέφωνο και μίλησα με πιστούς ανθρώπους του Χριστού στην Κέρκυρα. Πολύ γρήγορα επέτρεψε ο Κύριος και συναντηθήκαμε με πιστούς ανθρώπους, που με επισκέφθηκαν και είδα στα πρόσωπά τους την αγάπη του Κυρίου μας. Τόσοι πολλοί άνθρωποι, άγνωστοί μου μέχρι χθες, με αγκάλιασαν τόσο γρήγορα, με αγάπησαν, με στήριξαν. Ήταν ένα ακόμα θαύμα της αγάπης του Κυρίου στη ζωή μου.

Αμέσως μόλις γνώρισα τους πιστούς μου αδελφούς στην Κέρκυρα, έκανα αίτηση για να με επισκέπτονται κάθε Τρίτη. Ο Κύριος άνοιξε το δρόμο. Ο αδελφός Στέλιος που με επισκεπτόταν, μου μίλησε για την αμαρτία, για τη σωτηρία του Ιησού Χριστού, για την αναγέννηση. Τα δέχθηκα όλα με απλότητα καρδιάς και πίστη.

Τώρα, πραγματικά καταλαβαίνω ότι φυλακισμένος ήμουνα πριν και μάλιστα δούλος της αμαρτίας, ενώ τώρα μέσα στην ανθρώπινη φυλακή είμαι πραγματικά ελεύθερος.

Από τη στιγμή που πήγα με μεταγωγή στην Κέρκυρα, άλλαξε η ζωή μου. Έγινε μέσα μου ανάσταση. Μελετάω την Αγία Γραφή καθημερινά και προσεύχομαι αδιάλειπτα για όλα μου τα ζητήματα. Η ζωή μου άλλαξε, μεταμορφώνεται κάθε μέρα.

Δεν ξέρω αγαπητοί μου, γιατί ο Θεός επέτρεψε να πέσω τόσο χαμηλά, και να περνάω αυτή τη σκληρή δοκιμασία. Το μόνο που γνωρίζω και είμαι απόλυτα βέβαιος, είναι ότι αν δεν περνούσα από αυτά τα μονοπάτια, ποτέ δεν θα γνώριζα πραγματικά τον αληθινό Θεό, ποτέ δεν θα ζητούσα με μετάνοια και πίστη να γίνει ο Ιησούς Χριστός Σωτήρας και Κύριός μου και Θεός μου! Έχω καταλάβει ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη και σύντομη. Η άλλη ζωή που μας περιμένει είναι αιώνια, δεν τελειώνει ποτέ και είμαι σίγουρος ότι θα την περάσω μέσα στην ομορφιά και δόξα της Βασιλείας του Θεού, παιδί δικό Του λυτρωμένο και καθαρισμένο από την αμαρτία.

Κάποια μέρα ο Κύριος έστειλε στο κελί μου μια άλλη αμαρτωλή ψυχή, τον Αποστόλη. Ήταν μια ειλικρινής ψυχή και αμέσως άρχισα να του μιλάω για τον Ιησού Χριστό που αναγεννά τον άνθρωπο και τον κάνει καινούριο. Δεν άργησε και αυτή η ψυχή να γονατίσει μαζί μου, να προσευχηθεί στον Θεό δια του Ιησού Χριστού. Ο Κύριος μας βεβαιώνει στην Αγία Γραφή Του ότι "κάλαμον συντεθλασμένον δεν θα συντρίψει και λινάριον καπνίζον δε θα το σβήσει". Ματθαίος 12:20, και Ησαΐας 42:3.

Η ημέρα μου περνούσε και περνάει εδώ στη φυλακή με μελέτη της Αγίας Γραφής, και με συνεχή προσευχή. Όταν βγαίνω στο προαύλιο της φυλακής, μιλάω στους συγκρατούμενούς μου για τον Ιησού Χριστό, για όλα όσα έχει κάνει στη ζωή μου. Ταυτόχρονα ο Κύριος με δυναμώνει με δικές Του επεμβάσεις και θαύματα μέσα στη ζωή μου καθημερινά. Πριν από λίγο καιρό κάποιος κρατικός νομικός λειτουργός ζήτησε να με δει να κουβεντιάσουμε για τις συνθήκες στις φυλακές, και ξαφνικά ανακάλυψα ότι είναι πιστός άνθρωπος του Θεού, και αρχίσαμε μια πνευματική κουβέντα που με γέμισε χαρά και ευγνωμοσύνη στον Κύριο για το δώρο Του. Αυτός ο πιστός άνθρωπος μου θύμισε τα λόγια του Κυρίου μας ότι, "τα πάντα συνεργούν στο αγαθό γι’ αυτούς που αγαπούν το Θεό". Ρωμαίους 8:28, και με παρηγόρησε.

Θέλω μέσα από αυτές τις γραμμές της ομολογίας μου, να ευχαριστήσω θερμά όλη την οικογένειά μου, και ιδιαίτερα τον πατέρα μου και τη γυναίκα μου, αλλά και όλους όσους στάθηκαν κοντά μου, με στήριξαν, αλλά στηρίζουν και την οικογένειά μου. Ο Κύριος τους γνωρίζει και θα τους το ανταποδώσει εκατονταπλάσια, όπως το υπόσχεται. Το μόνο που μπορώ εγώ να κάνω, είναι να προσεύχομαι εδώ που είμαι, ο Κύριος να τους ευλογεί πλούσια, και να τους οδηγήσει στην αλήθεια του δικού Του δρόμου.

Θέλω ειλικρινά συντριμμένος, να ζητήσω από την καρδιά μου συγγνώμη από τις οικογένειες αυτών που δεν είναι πια στη ζωή! Ο Κύριος να τους παρηγορεί, και να αναπληρώνει το μεγάλο κενό της απώλειας των αγαπημένων τους, και να μας αξιώσει μια μέρα να βρεθούμε όλοι μαζί στην αιώνια Βασιλεία Του.

Θέλω ακόμα από τις σελίδες αυτές, να καλέσω τον κάθε αγαπητό μου αναγνώστη να ζητήσει με ταπείνωση, μετάνοια και πίστη από τον Ιησού Χριστό να τον καθαρίσει με το πολύτιμο αίμα Του, να τον οδηγήσει στην αλήθεια που σώζει, που λυτρώνει, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Να γίνει ο Κύριός του και ο Θεός του, και να του χαρίσει τη δύναμη του Πνεύματός Του που αλλάζει, μεταμορφώνει, αναγεννά τον άνθρωπο. Ας μην καθυστερήσει κανένας, ας μην αναβάλει για άλλη φορά. Η δική μου περίπτωση είναι ένα ζωντανό παράδειγμα, μια τρανή απόδειξη ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο αναστημένος ζωντανός Σωτήρας, Λυτρωτής, Κύριος, που μπορεί να αλλάξει τον άνθρωπο της αμαρτίας, και να τον φέρει από το σκοτάδι στο φως και από το θάνατο στη ζωή!

Αυτή η ομολογία γράφτηκε, για να δοξαστεί ο Θεός και για να γνωρίσει κάθε ειλικρινής ψυχή ότι: "Τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας
ο πιστεύων εις Αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον". Ιωάννης 3:16, και "πας όστις αν επικαλεσθή το όνομα του Κυρίου, θέλει σωθή". Πράξεις Αποστόλων 2:21

Με αγάπη μέσα
από τη λυτρωμένη καρδιά μου, Ηλίας.

Ποιος σκοτώνει την δημοκρατία στα σχολεία;

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος -Κιλκίς 

Στην εφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μια έρευνα με θέμα: «μίσος και βία στα σχολεία». (Γνωστό και ως «bullying»). Στο κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας και κυρίως-ως απόρροια των γνωστών γεγονότων- η δράση της Χρυσής Αυγής στις τάξεις και τον αύλειο χώρο. Περιέχεται επιπλέον και δήλωση του κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην υφυπουργού παιδείας και πανεπιστημιακού, για το ζήτημα.

Μεταξύ άλλων σημειώνει: «Μην ξεχνάτε ότι ο ρατσισμός και ο φασισμός δουλεύουν πάνω στους κοινούς άξονες του εκφοβισμού και της απαξίωσης των αξιών της δημοκρατίας στο σχολείο, όπως και στην κοινωνία. Γι’ αυτό συνδέσαμε από την αρχή την δράση του “Παρατηρητηρίου κατά της βίας” με την αναβάθμιση της πολιτειακής παιδείας και, σε πρώτη φάση, με την ένταξη στις σχολικές δραστηριότητες ειδικών προγραμμάτων για τους μαθητές».

Ως συνήθως κανείς δεν ασχολείται με τα γενεσιουργά αίτια του φαινομένου της σχολικής βίας, αλλά όλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι και περιδεείς, πίσω του.

Μίλησε ο πρώην υφυπουργός για «πολιτειακή παιδεία». Αν τον ερμηνεύω σωστά, οφείλει το σχολείο, κυρίως στην κρίσιμη, εξοπλιστική ηλικία του δημοτικού, να διδάσκει και να εμφυσεί στους μικρούς μαθητές τις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του αλληλοσεβασμού. («Πολιτειακή παιδεία», μάλλον είναι η καλλιέργεια του δημοκρατικού φρονήματος. Αρέσκονται οι «διανοούμενοι» στους γριφώδεις νεολογισμούς). Ουδείς διαφωνεί. Είμαστε η γενέθλιος χώρα της δημοκρατίας, ο τράχηλός μας δεν αντέχει ζυγούς, φασισμούς και ναζισμούς. Ελέγχεται όμως ο κ. καθηγητής και όλο το αποσβολωμένο σύστημα-οι «συνήθεις χάσχακες» που θα ‘λεγε και ο Ζουράρις-για ασυμφωνία λόγων και πράξεων: Τι εννοώ;

Στα παλαιότερα βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού σχολείου-προ του 2006-στο γ’ τεύχος Γλώσσας Στ’ Δημοτικού, στην σελίδα 75, περιεχόταν ο κλασσικός ορισμός της δημοκρατίας του Περικλή. Το περίφημο χωρίο του Θουκυδίδη, από το Β,37»… και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους, αλλ’ εις πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται», το πολίτευμά μας λέγεται δημοκρατία, επειδή την εξουσία δεν την ασκούν λίγοι πολίτες, αλλά όλος ο λαός και ούτω καθεξής.

Προφανώς, όταν οι συγγραφείς «μαγείρευαν» τα νέα βιβλία, είχαν, πιστεύω, υπ’ όψιν τους τι περιείχαν τα παλιά. Γνωρίζουμε ότι, αν δεν κατέθετες πιστοποιητικό προοδευτικότητας και… νεοταξικής αριστεροφροσύνης, ανάθεση συγγραφής δεν έπαιρνες. Γιατί, λοιπόν, δεν συμπεριελήφθη το θαυμάσιο κείμενο, «ο ύμνος στην δημοκρατία», όπως αποκαλείται, και στα νέα βιβλία Γλώσσας; Τέτοιου είδους προγραφές και λογοκρισίες, δεν συμβαίνουν μόνο σε καθεστώτα, που διαφωνούν με το περιεχόμενο αυτών των κειμένων; Μήπως η φράση του κειμένου «για τα δημόσια αξιώματα προτιμώνται εκείνοι που είναι ικανοί και τα αξίζουν και όχι εκείνοι που ανήκουν σε μία ορισμένη τάξη» ήταν πολύ ενοχλητική για τους «κληρoνομικώ δικαιώματι» πολιτικούς και πολιτικάντηδες της χώρας; Στους πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους, που από την μέρα που γεννιούνται χρίονται υπουργοί;

Στο ίδιο βιβλίο, φιλοξενούνταν και απόσπασμα από την αριστουργηματική τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι», το περίφημο «ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’…», ο ύμνος της φιλοπατρίας. Και αυτό κρίθηκε μάλλον βαρύ και δύσπεπτο, εθνικιστικό, για τα παιδιά και αφαιρέθηκε. Στο ίδιο τεύχος και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι πέντε πρώτες στροφές του έργου. Στον κάλαθο των αχρήστων, στο χρονοντούλαπο και ο Σολωμός, γιατί μάλλον έχει το …«κουσούρι» να ονομάζεται εθνικός ποιητής. Την ίδια τύχη είχαν και «οι Ακρίτες» («Ο Κωνσταντίνος ο μικρός και ο Αλέξης ο αντρειωμένος»), η διήγηση για το τέλος του Ρήγα Φεραίου, ο Κάλβος («παρά προστάτας να ‘χωμεν»), ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, η διήγηση του Κοσμά Πολίτη για τις «τελευταίες ώρες της Σμύρνης», το απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη. Εκείνο το ωραίο «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Εμείς, αν δεν ήμαστε τρελοί, δεν εκάναμε την Επανάσταση». Όταν διώχνεις από τα βιβλία κείμενα-πετράδια του ελληνικού λόγου, με τα οποία μπορείς να διδάξεις την άδολη και υγιή φιλοπατρία και στην θέση τους βάζεις «συνταγές μαγειρικής»-25 πολύτιμες σελίδες αφιερώνει το α’ τεύχος Γλώσσας Στ’ Δημοτικού στην διατροφή και στις συνταγές.

Μία σελίδα έπιαναν οι στροφές του «Ύμνου», αλλά «ουκ ην τόπος» γι’ αυτόν. Η συνταγή για «μακαρόνια με κιμά» (σελ. 48) είναι σημαντικότερο πράγμα-όταν, λοιπόν, εκπαραθυρώνεις την φιλοπατρία, εισέρχονται από την θύρα τα φαινόμενα βίας, ρατσισμού και φασισμού. Όταν διδάσκει ο δάσκαλος, τον ηρωισμό, την ευγενική παλληκαριά, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο μέσω μιας γάτας της Σόνιας, (στο βιβλίο Γλώσσας Στ’, β’ τεύχος) και όχι με τα κείμενα του Κολοκοτρώνη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ή του Παύλου Μελά (υπήρχε στο παλιό Ανθολογία απόσπασμα από τα βιβλίο της Ναταλίας Μελά, στο οποίο περιγραφόταν το ένδοξο τέλος του αθάνατου ήρωα . Το πέταξαν…) τότε τη θέση των ηρώων, την παίρνουν κομματοθρεμμένοι τυχοδιώκτες και λοιποί υλακτούντες κρετίνοι. Η δημοκρατία, έγραφε ο Μπρεχτ, χρειάζεται αδιάκοπη σφυρηλασία. Πρέπει να την χτυπάμε όπως τον πάσσαλο, για να βυθιστεί πιο βαθιά στο χώμα. Η δημοκρατία εκτρέφεται και γαλβανίζεται από την ιστορία και την παράδοση, αυτά ακριβώς που φρόντισαν να μαγαρίσουν και να ποινικοποιήσουν οι ημιμαθείς φανατικοί της ψευτοπροόδου, που εμφιλοχώρησαν και στα πανεπιστήμια, που γράφουν σχολικά βιβλία και εκπονούν αναλυτικά προγράμματα, με αποτέλεσμα να ανδρωθούν γενιές Ελλήνων, χωρίς τα απαραίτητα πνευματικά αντισώματα, χωρίς αίσθημα αλληλεγγύης, χωρίς των παππούδων μας «καθαρό μέτωπο», χωρίς Χριστό και αγάπη προς την «μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα» πατρίδα μας, όλα έκφραση ζωής και στάση ψυχής, που δυνάμωναν την αντοχή και την καρτερία του λαού στις τραγικές εθνικές περιπέτειες. Ας μην θρηνούν επί των ερειπίων οι ταγοί. «Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές», κατά τον αείχλωρο λόγο του Πατροκοσμά.

Ο Παύλος Μελάς, για να θυμηθούμε τον αητό της Μακεδονίας, που σε λίγες μέρες  (13 Οκτ.) τιμούμε την μνήμη του, «άσπιλος σαν φως», έγραφε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1904, στην αγαπημένη του γυναίκα:

«…Διαρκώς ερωτούσα τον εαυτόν μου αν είχα το δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν είναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω. Και διαρκώς  απαντούσα όχι, όχι…».

Συνεχίζει παρακάτω:
«…Εγώ όμως ουδέν άλλο στήριγμα, πλην της προς την πατρίδα και το έθνος μου αγάπης, έχω. Μα την αλήθειαν πολύ θα τα αγαπώ και τα δύο, διότι καίτοι υποφέρω, καίτοι κλαίω, θ’ αφήσω να γίνη εκείνο που απεφασίσθη». 

Τα γεμάτα καλοσύνη λόγια του ήρωα, που διδάσκουν την ευγένεια, την επιείκεια, την αυταπάρνηση και την θυσία, όχι για ιδιοτελείς σκοπούς, αλλά για της πατρίδος την  ελευθερία, δεν έχουν θέση σε σχολικά βιβλία, ενώ τα νιαουρίσματα γατιών βρίσκουν σελίδες. Γιατί εκπλήσσονται και απορούν οι «σάπιες μηλιές» της πολιτικής, που αγρίεψαν τα παιδιά; Όταν συκοφαντείς την ιστορία του λαού μας, γράφοντας πως το ’40 κρύφτηκε λόγω δειλίας στα υπόγεια (Γλώσσα Ε’ Δημοτικού), εξομοιώνεις τον Μέγα Αλέξανδρο με την Κοκκινοσκουφίτσα (Γλώσσα Στ’ Δημοτικού), εξυμνείς την παιδεραστία (Γλώσσα Α’ Γυμνασίου), διασύρεις την οικογένεια, επαινώντας τις «απιστίες» των γονέων (Γλώσσα Β’ Γυμνασίου) και «προσφέρεις» στους μαθητές κείμενα του τηλεαστρολόγου Λεφάκη για τα ζώδια, που «ευνοούν τις ερωτικές σχέσεις», τότε τα παιδιά σού επιστρέφουν, ως «αντίδωρο», τα δηλητήρια και τις αναθυμιάσεις, που εισπνέουν μέσω των σχολικών βιβλίων. Και στα σχολεία δεν χρειαζόμαστε «παρατηρητήρια κατά της βίας», αλλά να ανοίξουν τα κρατητήρια γι’ αυτούς που σκοτώνουν την δημοκρατία, την φιλοπατρία και την ιστορία αυτού του λαού στα σχολεία… 

πηγή

το είδαμε στο Λόγια του Αέρα

 http://koukfamily.blogspot.gr/2013/10/blog-post_8.html