«Και ο έκτος (άγγελος) έχυσε τη φιάλη του πάνω στον ποταμό το μεγάλο, τον Ευφράτη». Ο πατριάρχης Άνθιμος των Ιεροσολύμων ερμηνεύει:
«Λέει ότι θα ξεραθεί ο ποταμός ο μέγας ο Ευφράτης διότι, καθώς λένε κάποιοι, από ανατολικά διά του Ευφράτου θα έρθει ο Αντίχριστος, και από τη φυλή του ∆αν ενός των υιών του πατριάρχη Ιακώβ». Και είναι προφητεία του Ιακώβ, ότι από τον ∆αν θα προέλθει ο Αντίχριστος, όπως έχομε αρκετές φορές αναφέρει. 71
«Και ξεράθηκε το νερό του, για να ετοιμαστεί η οδός των βασιλέων που προέρχονται από την ανατολή του ηλίου». Ο πατριάρχης Άνθιμος συμπληρώνει: «Βασιλείς από ανατολών ηλίου, οι διά του Ευφράτου ερχόμενοι προς αυτόν, είναι οι σύμμαχοι και συμπράκτορες του Αντιχρίστου».
«Ο ποταμός Ευφράτης κατά θεία παραχώρηση ξεραίνεται για να τον διαβούν οι βασιλείς των εθνών, με σκοπό την μεταξύ τους και την των άλλων ανθρώπων εξολόθρευση», λέει ο άγιος Ανδρέας. Όπως είπε ο Κύριος στα Ευαγγέλια: «Θα εγερθεί έθνος εναντίον έθνους και βασιλεία εναντίον βασιλείας» (Ματθ. 24:7). Αυτοί θα έρθουν από τα μέρη της Ανατολής, δηλ. από τα μέρη Γωγ και Μαγώγ, όπως θα δούμε γι’ αυτούς στη συνέχεια της Αποκάλυψης. (Ανδρέας)…
«Στο Θ (9ο) κεφάλαιο αναφέρεται ότι οι κακοποιοί άγγελοι, οι δαίμονες δηλαδή, η πηγή, ο θρόνος του κακού, ευρίσκοντο στον μεγάλο ποταμό Ευφράτη: ὁ ἔχων τὴν σάλπιγγα, λῦσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους τοὺς δεδεμένους ἐπὶ τῷ ποταμῷ τῷ μεγάλῳ Εὐφράτῃ» (9:14), λέει ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. Και προσθέτει: «Στο 14ο κεφάλαιο επίσης, όπου αναφέρεται στην συντριβή του κακού αναφέρεται η πτώση της Βαβυλώνας: ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη» (14:8)72
Η «Βαβυλώνα η μεγάλη» και ο «Ευφράτης ο μεγάλος» δεν πρέπει να νοούνται μόνο σαν οι συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. Η «Μεγάλη Βαβυλώνα» είναι η «παγκόσμια Βαβυλώνα», που «αποτελείται από όλα τα έθνη».73 Και ειδικότερα ότι Παγκόσμια Βαβυλώνα, είναι η εποχή της «παγκοσμιοποίησης» που θα φέρει στο τέλος του κόσμου τον Αντίχριστο, από την επικρατούσα πνευματική κατάσταση της «πολύθεης αθεΐας», κατά την έκφραση του αγίου Μαξίμου, την οποία σε άλλο εδάφιο ο Ιωάννης χαρακτηρίζει ως «Βαβυλώνα μεγάλη, μητέρα των πορνών και των βδελυγμάτων της γης». (17:5). 74
Αυτή η χρονική περίοδος της παγκοσμιοποίησης έχει διασταυρωμένα, από την Αποκάλυψη75 αλλά και τον άγιο Καλλίνικο της Τσερνίκα της Ρουμανίας (+1867), αρχή το 7.500 από Αδάμ ή 1990 μ.Χ. περίπου. 76 Θα παρεμβληθεί και θα αναχαιτίσει, εκ Θεού, τον κατήφορο προς τον (τελικό) Αντίχριστο και τη Συντέλεια, η αναλαμπή της Ορθοδοξίας για λίγες δεκαετίες.
Ο Ευφράτης, κατ’ αναλογίαν προς τη «Βαβυλώνα τη μεγάλη», έχει ένα ευρύτερο νόημα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Μπορεί και αυτός να θεωρηθεί «μεγάλος» σαν ένα στρατηγικό όριο Ανατολής – ∆ύσης. Μπορεί δηλ. να εκφράζει «ένα συμβολισμό που έχει ληφθεί από τη θέση της αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για την οποία ο Ευφράτης λειτουργούσε σαν φυσικό εμπόδιο ενάντια στις επιθέσεις των ανατολικών λαών», όπως λέει ο αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος με τον π. Σεραφείμ Ρόουζ. 77
Ο Ευφράτης είναι και για την πνευματική και ιστορική του σημασία «μεγάλος». ∆ιότι ήταν ποταμός του Παραδείσου (Γεν. 2:14), και αναφέρεται από την εποχή των πρωτοπλάστων μέχρι την εποχή μας σαν σημαντικός παράγων ευφροσύνης, κατά το όνομά του, και ευφορίας των περιοχών που διασχίζει, συμβάλλων στην παγκόσμια ευδαιμονία. Αν ξεραθεί, τότε βέβαια η κατάσταση αλλάζει. Παύει και η ασφάλεια και η ευφροσύνη.
«Και ξεράθηκε το νερό του, για να ετοιμαστεί η οδός των βασιλέων που προέρχονται από την ανατολή του ηλίου». (16:12).
Το ότι «ξεράθηκε το νερό» δηλώνει, λοιπόν, ότι αρχίζουν οι πόλεμοι που θα ανεβάσουν, όπως ειπώθηκε, στην εξουσία τον Αντίχριστο. Το μέγεθος αυτών των πολέμων είναι τέτοιο που απλώνεται γενική δυστυχία στη γη. Οι άνθρωποι όμως δεν μετανοούν…
Τι σημαίνει ότι ξεράθηκε ο Ευφράτης ποταμός; ρωτάει ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος (δεξιά). Σημαίνει ότι εμπόδιο στο δρόμο των βασιλέων είναι ο ποταμός; «Όχι δεν θέλει αυτό να υπογραμμίσει, αλλά να επισημάνει και να υπενθυμίσει ότι οι ξηράνσεις ποταμών και θαλασσών στην Παλαιά ∆ιαθήκη είναι έργο θαυματουργικό του Θεού. Όπως λοιπόν, μέσω των θαυματουργικών αυτών γεγονότων, (διάβασις των Εβραίων διά της Ερυθράς θαλάσσης, ξήρανση του ποταμού Ιορδάνη προς διάβασιν των Εβραίων εις την γη της Επαγγελίας), φανερώνεται η ενεργός παρουσία του Θεού, έτσι και εδώ η ξήρανση του ποταμού Ευφράτη».
Τώρα όμως είναι πνευματική η επέμβαση του Θεού, και θα δούμε τι σημαίνει ο «Ευφράτης», που σαν όριο Ανατολής – ∆ύσης θεωρείται ότι διαρρέει την ανθρωπότητα στο μέσο της. ∆εν πρόκειται δηλ. να γίνει ένα εξωτερικό θαύμα αποξήρανσης όπως τον καιρό της Παλαιάς ∆ιαθήκης!
Το βεβαιώνει ο άγιος Παΐσιος: «Όταν ακούσετε ότι τα νερά του Ευφράτη τα κόβουν από ψηλά οι Τούρκοι με φράγματα, και τα χρησιμοποιούν για αρδευτικά έργα, τότε να ξέρετε ότι ήδη έχουμε μπει στην ετοιμασία του μεγάλου εκείνου πολέμου… Αν περιμένουμε να σχιστεί ο Ευφράτης και να εξαφανιστεί το νερό, τότε σίγουρα θα πλανηθούμε. Γιατί αλλιώς τα εννοεί η Γραφή, και αλλοιώς οι περισσότεροι τα καταλαβαίνουν»…78
Οι «βασιλείς» που θα περάσουν τον Ευφράτη είναι ασεβείς και εχθροί του Θεού! Γι’ αυτό ο π. Χαράλαμπος λέει: «Οι βασιλείς αυτοί δεν έχουν καμμιά σχέση με τον Θεό. Είναι οπαδοί του Θηρίου, αλλά παρά ταύτα εξεγείρονται κατά θεία βουλή προκειμένου να τιμωρηθεί η «Βαβυλών η πόλη η μεγάλη», η αμαρτωλή και αποστάτις, όπως θα δούμε παρακάτω (17ο και 18ο κεφ.)».
Ο Ευφράτης δεν έχει, επομένως, μόνο τοπική γεωγραφική σημασία, αλλά πολύ ευρύτερη, γιατί τα γεγονότα αφορούν όλη την ανθρωπότητα.
71 Κατά τους Πατέρες και τη Γένεση: «γενηθήτω ∆ὰν ὄφις ἐφ᾿ ὁδοῦ, ἐγκαθήμενος ἐπὶ τρίβου, δάκνων πτέρναν ἵππου, καὶ πεσεῖται ὁ ἱππεὺς εἰς τὰ ὀπίσω, τὴν σωτηρίαν περιμένων Κυρίου». (Γέν. 49:17).
72 «Η Αποκάλυψη εξηγημένη», στην 5η φιάλη, σελ. 214, 215.
73 Στο Θ τεύχος σελ. 12
74 Στο Η τεύχος σελ. 19.
75 Γιατί η 7η αυτοκρατορία του κακού, που δείξαμε ότι είναι ο κομμουνισμός, έπεσε τότε, το 1991.
76 Η Γέννηση του Χριστού κατά την μέτρηση της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης συνέβη το 5508 από Αδάμ. Τότε το 7500 αντιστοιχεί στο 1992. ∆ηλ. 7500=5508+1992.
77 «Η Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη», εκδόσεις Μυριόβιβλος, σελ. 245.
78 Μια μέρα τού 1987 (σημειώνει ο συγγραφέας), ρώτησα τον Γέροντα, για τον μελλοντικό παγκόσμιο πόλεμο, τον Αρμαγεδόνα, που αναφέρεται στην Αποκάλυψη. «Μαρτυρίες Προσκυνητών», Θεσσαλονίκη 2003, Ζουρνατζόγλου Νικόλαος, επισμηναγός.
Το Πνεύμα το Άγιον αγαπητοί μου ήδη είχε ανακληθεί από την γην. Το είπε σαφώς ο Πατήρ:
ου μὴκαταμείνη τό πνεύμα μου ἐν τοῖς ανθρώποις τούτοις εἰς τόν αἰῶνα, δια τό είναι αυτούς σάρκας·
Οι άνθρωποι είχαν εξοκείλει, παρότι ο Θεός είχε πει να μην μιγούν [σ.σ. μίγω: μεσαιονικό του μείγνυμι – λεξικό Δημητράκου] οι δύο κλάδοι του Αδάμ. Ο ένας ήτανε του Κάιν και ο άλλος του Σηθ. Εμίγησαν όμως κινούμενοι από κίνητρα υλιστικά. Είδαν λέγει οι υιοί, οι απόγονοι, του Σηθ ότι οι θυγατέρες των απογόνων του Κάιν ήτανε πολύ ωραίες και εμίγησαν. Και εχάλασαν, και έφτασαν σε ένα σημείο που προκαλείται πλέον η απόφασις του Θεού για να έλθει ο κατακλυσμός. Γι΄ αυτό λέγει, προσέξτε αυτήν την θέσιν,
Αίρω λοιπόν το Πνεύμα μου το Άγιον. Από εδώ ας μάθουμε ότι ο σαρκικός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει το Πνεύμα του Θεού. Δεν, τρόπον τινά, προσγειούται ομαλά το Πνεύμα το Άγιον εις τον σαρκικόν άνθρωπον. Γνωρίζουμε δε πλέον από την Καινή Διαθήκη, ότι ο άνθρωπος είναι, όχι η ψυχή του μόνον αλλά και το σώμα του και κυριότατα το σώμα του, ναός του Αγίου Πνεύματος. Πως λοιπόν αυτό το σώμα το οποίον θα συρθεί εις την ανηθικότητα, την ποικίλη ανηθικότητα, πως είναι δυνατόν πλέον αφού καταπροδόθηκε ως ναός του Αγίου Πνεύματος να μένει πλέον μέσα εκεί το Πνεύμα το Άγιον;
Πράγματι, η όλη η ζωή των ανθρώπων διετηρήθη για 120 χρόνια ακόμη και επήλθε ο κατακλυσμός. Διεσώθη μόνον η οικογένεια του Νώε και άρχισε πάλι η ανθρωπότητα να απλώνεται στη γη. Αλλά η ρίζα της ανθρωπότητος παρέμενε πονηρή. Η πρόθεσις, η σκέψις, μάλιστα, εκεί κάπου λέγει το ιερόν κείμενον της Γενέσεως ότι έγκειται η διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού.
Και όταν αποφάσισαν οι άνθρωποι να απλωθούν σε όλη τη γη είπαν μεταξύ των να δημιουργήσουν ένα υλικόν μνημείον για να θυμούνται την αφετηρία του ξεκινήματός των, από που έφυγαν, από που ξεκίνησαν. Και άρχισαν να χτίζουν τον πύργον της Βαβέλ. Ξέρετε, να αφήσουμε ένα μνημείον, ένα υλικό σημείον που να προκαλεί μνήμη -αυτό θα πει μνημείον- δεν είναι κακό, αλλά ήταν όμως γι’ αυτούς ένα έργον αλαζονείας. Δες τε εμείς τι φτιάξαμε, ποιοι είμαστε. Αυτό βέβαια δεν το ευλόγησε ο Θεός, και τότε ο Θεός είπε
δεύτε και καταβάντες συγχέομεν αυτών εκεί την γλώσσαν, ίνα μη ακούσωσι έκαστος την φωνήν του πλησίον και διέσπειρεν αυτούς ο κύριος εκείθεν (από εκεί) επί πρόσωπον πάσης της γης, και επαύσαντο οικοδομούντες την πόλιν, και τον πύργον.
Δεν ολοκλήρωσαν τον πύργον ούτε την πόλιν. Ο πύργος της Βαβέλ. Βαβέλ θα πει σύγχυσις και ονομάστηκε έτσι επειδή επήλθε σύγχυσις των γλωσσών, ο ένας έλεγε αυτό και ο άλλος καταλάβαινε διαφορετικά.
Μετά 50 ημέρες από την Ανάσταση του Χριστού, αγαπητοί μου, ήλθε και πάλι ως γνωστόν το Πνεύμα το Άγιον επί των ανθρώπων. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας σημειώνει στην υμνογραφία της κάτι πολύ χαρακτηριστικό,
Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, Ο Θεός κατέβηκε και συνέχεε τας γλώσσας.
διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· Ξεχώριζε έθνη, ομάδες ομάδες ανθρώπων. Προσέξτε, διεμέριζεν έθνη, το λέει και στο Δευτερονόμιον αυτό. Δηλαδή, όρια έθεσε στο κάθε έθνος, σύνορα. Να το κρατήσετε αυτό είναι πολύ χρήσιμο. Θα το δούμε γιατί.
ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμεν, Την Πεντηκοστή πια.
εις ενότητα πάντας εκάλεσε, Ενώ υπήρξε σκορπισμός πρώτα, τώρα με την Πεντηκοστή γίνεται μία ενότης.
και συμφώνως δοξάζομεν το πανάγιον Πνεύμα.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η Πεντηκοστή στάθηκε διορθωτική της αλαζονείας των ανθρώπων που απεπειράθησαν να υψώσουν τον πύργον της Βαβέλ. Και φυσικά πλέον εκείνο που εφεξής ενώνει όλους τους ανθρώπους δεν είναι ο πολιτισμός, δεν είναι τα κτήρια, δεν είναι τα μνημεία, αλλά το Πνεύμα το Άγιον. Κι εκείνος που δέχεται το θεανθρώπινον Πρόσωπον, του Χριστού πάντα, δέχεται και το Πνεύμα το Άγιον. Εάν δεν έχεις τον Ιησούν Χριστόν δεν είναι δυνατόν να έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Και Αυτό δε επιτελεί ομοίως την πνευματική ζωή. Αυτό που λέμε, «πνευματική ζωή» αυτό είναι, η ζωή του Αγίου Πνεύματος. Όχι η ζωή του ανθρωπίνου πνεύματος -ο καθένας έχει το πνεύμα του-, όχι βάσει του ανθρωπίνου πνεύματος, αλλά βάσει του Αγίου Πνεύματος ασκείται αυτή η λεγομένη πνευματική ζωή. Χωρίς το Πνεύμα το Άγιον δεν μπορούμε να σωθούμε. Αν οι άνθρωποι πάσχουν, είναι γιατί δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιον, γιατί δεν Το αποδέχονται. Το κορυφαίο που σήμερα μας λείπει, ιδία από την εποχή μας, είναι ακριβώς αυτό, το Πνεύμα το Άγιον. Με την προϋπόθεση όμως ότι οι άνθρωποι έχουν πιστέψει, το είπα και προηγουμένως, εις τον Χριστόν. Θα έχεις τον Χριστόν για να έχεις το Πνεύμα το Άγιον.
Και τί μπορεί να μας δώσει το Πνεύμα το Άγιον; Ίσως αναρωτηθείτε.
Πρώτιστα, με το Πνεύμα το Άγιον αποκτούμε νουν Χριστού. Λέει ο Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους, ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν. Εμείς, λέει, έχομε νουν Χριστού. Γιατί; Εάν έχουμε τον Χριστόν, έχουμε το Πνεύμα το Άγιον το Οποίον μας δίδει τον νουν του Χριστού. Και αυτό σημαίνει ότι σκέφτομαι όπως εσκέπτετο ο Χριστός. Σκεφτείτε, η σκέψις μου δηλαδή είναι χριστοειδής., είναι αντικοσμική και έχει γνώμονα την αιωνιότητα και το θέλημα του Θεού. Αυτό θα πει, έχω νουν Χριστού.
Δεύτερον, έχομε το Πνεύμα της Αληθείας, όπως μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εις το δέκατο τέταρτον κεφάλαιον. Ως Θεός βέβαια, το Πνεύμα το Άγιον πάντοτε αληθεύει, δεν μπορεί να ψεύδεται το Πνεύμα το Άγιον. Τούτο λέγεται σε αντιδιαστολή με το πνεύμα του ψεύδους και της πλάνης που είναι ο διάβολος. Γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, μην πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά μόνο στο Πνεύμα το Άγιον το οποίον είναι το Πνεύμα της Αληθείας.
Αυτό σημαίνει ότι στον κόσμον επικρατεί το πνεύμα της πλάνης που θα πρέπει να γνωρίζουμε για να το αντιδιαστέλλομε από το Πνεύμα το Άγιον. Και ποιός είναι ο καρπός του πνεύματος της πλάνης; Προσέξτε: ο πνευματισμός, τα μέντιουμ. Η μαγεία. Η αίρεσις. Οι φυσικές θρησκείες, που σαν αλαφιασμένοι εμείς οι Ορθόδοξοι οι Χριστιανοί πάμε να γνωρίσουμε. Αυτές τις ξένες φυσικές απ’ Ανατολών ερχόμενες θρησκείες. Να γνωρίσουμε λέει τον Βουδισμό, να γνωρίσουμε τούτο, να γνωρίσουμε εκείνο. Αλλοίμονό μας. Ο κοσμικός τρόπος του ζειν και του σκέπτεσθαι, αποτελούν πνεύματα πλάνης.
Και μάλιστα να σας πω και κάτι τελείως καινούριο. Εδημοσιεύθη σε μία εφημερίδα, ότι σε κάποια Δημοτικά σχολεία, πειραματικά, εις την Πρώτη Τάξη του Δημοτικού σχολείου -καλά το ακούσατε- εισάγεται το μάθημα της μαγείας. Η εφημερίδα έχει δείγματα. Πως είναι το αλφαβητάρι που έχουμε στην Α΄ Δημοτικού και μαθαίνουμε τα γράμματα, το Α, το Β, έτσι κι εκεί υπάρχει ένα βοήθημα, ένα βιβλίο που αναφέρεται εις την μύηση των παιδιών εις την μαγεία. Το ακούσατε; Λέει ένας λόγος ότι η φύσις μισεί τα κενά. Αυτό τώρα να το μεταφέρουμε, την στιγμή που διώχνουμε τον Χριστόν από την ζωή μας, πολύ φυσικό να πάρει θέση ο διάβολος, γιατί η μαγεία πάτρονά της έχει τον διάβολο. Το ακούσατε παρακαλώ; Εγώ θα σας προκαλέσω αν δείτε να γενικεύεται η υπόθεση -αν δεν αποτύχει βέβαια στο ξεκίνημά της- εσείς οι γονείς και οι γιαγιάδες και οι παππούδες διαμαρτυρηθείτε για να σώσουμε τα παιδιά μας.
Το Άγιον Πνεύμα είναι το Χρίσμα της Αληθείας. Γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α’ του επιστολή,
και ύμείς το χρίσμα ο ελάβετε απ’ αυτού, εν υμίν μένει, και ου χρείαν έχετε, ίνα τις διδάσκη υμάς·
Δεν έχετε ανάγκη να σας διδάξει κανείς γιατί είσαστε θεοδίδακτοι
αλλ’ ως το αυτό χρίσμα διδάσκει υμάς περί πάντων,
Για όλα τα πράγματα μας διδάσκει το Πνεύμα το Άγιον. Είναι ξεχωριστό Μυστήριον, μετά από το βάπτισμά μας χριώμεθα το Άγιον Χρίσμα. Άλλον το Βάπτισμα, άλλον το Χρίσμα. Το Χρίσμα είναι να πάρουμε με υλικόν τρόπον με το Μύρον αυτό, να πάρομε το Πνεύμα το Άγιον -με υλικόν τρόπον το ξαναλέγω- διότι το Πνεύμα το Άγιον εδράζεται, έχει έδρα του αυτό το αγιασμένο λάδι. Έτσι παίρνουμε το Χρίσμα, αυτό το δεύτερον Μυστήριον το οποίον θα μας δώσει ό,τι αγαθόν ο Θεός θέλει να μας δώσει. Το Άγιον Χρίσμα είναι η προίκα μας.
και αληθές εστιν και αληθές και ουκ έστιν ψεύδος· καὶ καθὼς εδίδαξεν υμάς, μενείτε εν αυτώ.
Και είναι Αληθινόν, εις το Πνεύμα το Άγιον δεν υπάρχει ψεύδος, και όπως σας δίδαξε να μένετε εις Αυτό.
Με το Άγιον Πνεύμα αγαπητοί μου έχουμε σαφή διάκριση του αληθούς από του ψευδούς, Του γήινου και του παροδικού από του ουρανίου και μονίμου. Του συμφέροντος και του μη συμφέροντος. Του γνησίου από του νόθου. Μπορούμε να διακρίνομε. Είναι η πνευματική διάκρισις. Γιατί έχουμε και την φυσική διάκριση. Φυσική διάκρισις είναι να διακρίνεις με τα μάτια μάτια σου ότι αυτό είναι σκότος και αυτό είναι μέρα, φως· φυσική διάκρισις. Αυτό είναι ντουβάρι και εκείνο είναι νερό· φυσική διάκρισις. Αλλά η διάκρισις αυτών των στοιχείων που σας είπα, να μην τα επαναλαμβάνω, αποτελούν την λεγομένην πνευματική διάκριση.
Ένα τρίτο σημείο. Λέγει ο Ησαΐας ότι έχουμε Πνεύμα φόβου Θεού, λέει στο ενδέκατον κεφάλαιόν του. Ναι, το Πνεύμα το Άγιον μας δίνει τον φόβο του Θεού. Δεν είναι συνεπώς απόβλητος ο φόβος του Θεού, αλλά είναι ευκταίος, είναι επιθυμητός. Η αφοβία; Η αφοβία αγαπητοί μου χάνει τα κεκτημένα. Θα με βοηθήσει να μην φοβούμαι τον διάβολον, αλλά θα φοβούμαι τον Θεόν. Γιατί η αφοβία, ξαναλέγω, χάνει τα κεκτημένα. Γι’ αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος μετά φόβου και τρόμου, που είναι η επίτασις του φόβου κατεργαζόμενη την ημών σωτηρίαν. Αν την χάσω την σωτηρίαν μου, τί γίνεται; Η αφοβία έβγαλε τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισο, αλλά ο φόβος του Θεού εισήγαγε τον ληστήν εις τον Παράδεισον. Ο φόβος του Θεού εισήγαγε τον ληστήν, όταν ο ίδιος λέγει εις τον άλλον τον συ-ληστή του, ουδέ φοβή συ τον Θεόν;Διότι στην αρχή και οι δύο εβλασφήμουν τον Χριστόν. Μετά συνήλθε. μπήκε ο φόβος του Θεού, τρόμαξε, συγκλονίστηκε και όταν ο άλλος συνέχισε να βλασφημά του λέει, ουδέ φοβή συ τον Θεόν;Δεν φοβάσε τον Θεόν;
Δια τον μη έχοντα φόβον του Θεού που εμπνέει το Πνεύμα το Άγιον όλα επιτρέπονται, όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι. Θεμιτά και αθέμιτα. Και να σκοτώσω και να κλέψω και να κακοποιήσω. Όλα επιτρέπονται αφού δεν έχω τον φόβο του Θεού. Γι’ αυτό και ο λαός μας λέει, αυτός είναι α-θεόφοβος. Δεν έχει φόβο Θεού, αθεόφοβος. Αντιθέτως οι Χριστιανοί ελέγοντο στην αρχαία εποχή, οι φοβούμενοι τον Κύριον.
Τέταρτον και το εξόχως σπουδαίον, γίνεται για εμάς το Πνεύμα το Άγιον, Πνεύμα ελευθερίας. Γράφει ο Παύλος, ο δε Κύριος το Πνεύμα εστιν (ο Κύριος είναι το Άγιον Πνεύμα) ου δε το Πνεύμα Κυρίου(όπου δε το Πνεύμα του Κυρίου) εκεί ελευθερία. Είδατε; Εκεί είναι η ελευθερία, όπου είναι το Άγιον Πνεύμα. Βαθύς λόγος, λόγος όντως κλειδί.
Επειδή σήμερα δεν έχουν οι πολλοί το Άγιον Πνεύμα, δεν έχουν και ορθή αντίληψη περί ελευθερίας. Είναι το πιο κακοποιημένο πράγμα η ελευθερία. Θεωρούν την ελευθερία σαν ασυδοσία και αυτό αποτελεί στοιχείο αυτοκαταστροφής. Όπως λέει πάλι ο λόγος του Θεού, οι άνθρωποι που επικαλούνται, λέει, την ελευθερία αυτοί είναι δούλοι της φθοράς. Φράσις στην Καινή Διαθήκη.
Η αναρχία, ο αμοραλισμός -αμοραλισμός θα πει όταν δεν έχεις καμμίαν ηθικήν- είναι σημεία απουσίας του Αγίου Πνεύματος που δίδει την ορθήν αντίληψην περί ελευθερίας.
Ένα πέμπτο σημείον ακόμη αν θέλετε. Λέγει ο Ψαλμωδός ότι λαβαίνουμε Πνεύμα ηγεμονικόν. Πω, πω ! Είναι στον 50ο Ψαλμό, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με... Είναι ο ηγεμών νους. Εκείνος ο οποίος εγκαθίσταται από το Πνεύμα το Άγιον. Κι έτσι κυβερνάει ο νους, δεν κυβερνούν οι πατούσες, ούτε οι φτέρνες, ούτε οι κλωτσιές στο ποδόσφαιρο, ούτε, ούτε, ούτε. Ο ηγεμών νους. Γι’ αυτό τρομάζει ο Δαυίδ και λέγει το εξής, το πνεύμα το άγιόν σου μή αντανέλης απ’ εμού. Ένεκα των αμαρτιών μου μην πάρεις το Πνεύμα Σου το Άγιο από μένα γιατί χάθηκα.
Και ένα τελευταίο σημείο, αν είναι τελευταίο. Πλήθος, πλήθος δωρεές μας φέρνει το Πνεύμα το Άγιον αλλά δυστυχώς ο χρόνος πάντοτε είναι περιορισμένος. .. Μας δίδει το Πνεύμα της υιοθεσίας. Λέει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Ρωμαίους Επιστολή του, ελάβετε Πνεύμα υιοθεσίας, ενώ κράζομεν, Αββά, ο Πατήρ. Με αυτό το Πνεύμα αποκαλούμε τον Θεό Πατέρα -Αββά θα πει Πατήρ, έχει δύο γλώσσες είναι η Συριακή, είναι και η Ελληνική. Πείτε σε κάποιον -και μην μου πείτε είναι αυτονόητο να πω τον Θεό Πατέρα- πείτε σε κάποιον να αποκαλέσει τον Θεό Πατέρα όταν δεν τα έχει καλά με τον Θεό. Αδύνατον. Το κεφάλι να του πάρετε, τον Θεό Πατέρα δεν τον επικαλείται. Για να δείτε ότι πράγματι το Πνεύμα το Άγιον μας εμπνέει να λέμε τον Θεόν Πατέρα. Και όταν λέμε Πάτερ ημών, αυτό το Πάτερ ημών είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και εκ της υιοθεσίας γεννάται το αίσθημα της ασφαλείας. Όπως το μικρό παιδί, βλέπετε μια μικρούλα εδώ κοιμάται. Πού κοιμάται; Δίπλα στη μάννα της. Βέβαια, είναι η μάννα της. Έτσι αγαπητοί μου, όταν έχω το στήριγμα, το σκέπασμα του Πατέρα αισθάνομαι ασφάλεια. Ο άνθρωπος ξέρετε πότε δεν αισθάνεται ασφάλεια; Όταν δεν έχει τον Θεό Πατέρα. Γι’ αυτό σήμερα έχουμε τόσες και τόσες άσχημες καταστάσεις. Δηλαδή, το να πω τον Θεό Πατέρα, αλλά με όλη την συνέπεια, αυτό έχει τεραστία σημασία ψυχολογική.
Ενώ έχουμε τόσα προνόμια αγαπητοί από το Άγιον Πνεύμα -και πολλά βέβαια άλλα, που να τα απαριθμήσουμε- ποιος ποτέ θα πίστευε,
ΠΟΙΟΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΙΣΤΕΥΕ
ΟΤΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑΝ ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
ΘΑ ΕΣΚΕΠΤΟΝΤΟ
ΝΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΝ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ
ΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ.
Τί είπατε; Ποιός ποτέ θα το φανταζόνταν, να ξαναγυρίσουν οι Χριστιανοί να χτίσουν τον Πύργο της Βαβέλ;
Κι όμως αγαπητοί μου. Τί είναι αυτό; Είναι το ξανακτίσιμο του πύργου της Βαβέλ, η άρνησις της Πεντηκοστής, που λέγεται παγκοσμιοποίησις.
Τ’ ακούσατε; Η άρνηση της Πεντηκοστής λέγεται παγκοσμιοποίησις.
Δεν έχω χρόνο πιο πολύ να σας πω ότι ο Θεός έβαλε τα όρια των εθνών.
Είναι στο Δευτερονόμιο, το αναφέρει ο Απόστολος Παύλος εις την Πνύκα στην Αθήνα κτλ.
Ο Θεός θέλει σύνορα όπως θέλει και ντουβάρια στο κάθε σπίτι, στην κάθε οικογένεια. Ξέρετε κάποτε τί είχε γίνει; Στη Ρωσσία, το πείραμα,. Τί θα πει, λέει, οικογένεια; Κοινά όλα. Γρήγορα κατάλαβαν ότι αυτό το πράγμα δεν στέκεται. Στέκεται αυτό το πράγμα; Έτσι συμβαίνει και με τα έθνη. Και δεν είναι απλώς γιατί έχουμε μια πολιτισμική ισοπέδωση. Πιστέψτε με, αυτό είναι το λιγότερο. Αλλά ζητούμε την ένωση των ανθρώπων δια της παγκοσμιοποιήσεως, στην κοινωνική ένωση, στην εμπορική ένωση, την πολιτισμική ένωση και προπαντός εις την θρησκευτικήν ένωση.Αυτό που ακριβώς λέμε, οικουμενισμός.Στη χοάνη αυτή, να ρίξουμε όλες τις θρησκείες να βγάλουμε αυτό που λέμε οικουμενισμός. Θέτουμε λοιπόν εκ ποδών τον Θεό που σταμάτησε την πυργοποιία, τότε, και μας έδωσε την Πεντηκοστή. Τον διώχνουμε τον Θεό. Δεν τον χρειαζόμεθα τον Θεό. Αυτή η ενότητα είναι ακραιφνώς, ακραιφνώς δαιμονική.
Αλλά και μ’ αυτήν την ενότητα, προσέξτε, θα τελειώσει ο κόσμος. Δεν ξαναγυρίζει ο Θεός τελείωσε. Αυτή είναι η διαδρομή: Πύργος Βαβέλ – Πεντηκοστή – ξαναγυρίζουμε στον Πύργο της Βαβέλ. Εκεί θα τελειώσει ο κόσμος, και το τέλος του θα είναι τραγικό. Του κόσμου το τέλος θα το εμπνέει ο διάβολος και ο αντίχριστος και ο ψευδοπροφήτης. Αυτή η ανίερος τριάδα.
Είπε ο Κύριος ότι όταν θα ξαναέλθει, θα βρει την Πίστη επί της γης; Αυτό το ερώτημα έθεσε. Αγαπητοί μου, θα την βρει την Πίστη επί της γης αλλά σε λίγους, στο λεῖμμα όπως λέει ο Απόστολος Παύλος. Στο υπόλοιπον, ένα μικρό μέρος, Γι’ αυτό αγαπητοί, σήμερα, γιορτάζουμε την Αγία Πεντηκοστή, έχουμε αντιληφθεί την μεγάλη σημασία και το τι μας εχάρισε το Πνεύμα το Άγιον;Χωρίς το Πνεύμα το Άγιον δεν έχομε λόγον υπάρξεως, όπως δεν είχαν και οι άνθρωποι προ του κατακλυσμού.
Τα κηρύγματα των ποικίλων παγκσμιοποιήσεων περιφρονήσατέ τα, προπαντός δε στον θρησκευτικό τομέα τον οικουμενισμό. Κλείστε τ’ αυτιά σας και σφίξατε την Ορθόδοξη Πίστη μέσα στην καρδιά σας. Έχομε εισέλθει εις τον χώρον των εσχάτων ημερών. Όλα το δείχνουν. Εμείς, έχοντες το Πνεύμα το Άγιον, να γινόμεθα αγιότεροι και αγιότεροι. Και τότε αναμένομε τον Κύριον Ιησούν που μας βεβαιώνει, ιδού έρχομαι ταχύ.Και το Πνεύμα και η Νύμφη, το Άγιον Πνεύμα και η Εκκλησία -γιατί το Πνεύμα μένει στην Εκκλησία και βοηθάει την Εκκλησία- με ένα στόμα λέγουσιν, έρχου. Έρχομαι γρήγορα. Έρχου, έλα Κύριε. Και ο ακούων, όποιος ακούει μέσα στην ιστορία, ειπάτω, ας πει, ΕΡΧΟΥ. Αμήν.
Ομιλεί ο Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)
Στο τέλος ο Αντίχριστος θα κάνει το εξής.. αφού βέβαια θα οδηγηθεί όλη η ανθρωπότητα στον Αντίχριστο δια της λεωφόρου του Οικουμενισμού, ώστε να μην υπάρχουν ομάδες αντιδράσεως -προσέξτε, να μην υπάρχουν ομάδες αντιδράσεως εις ολόκληρη την οικουμένη. Τότε ο Αντίχριστος δεν θα δεχτεί αυτό να το κρατήσει. Αυτό το σχήμα του Οικουμενισμού θα το καταργήσει και θα πει ότι όλες οι θρησκείες περίμεναν να φτάσουν να βρουν τον Μεσσία, ο Μεσσίας είμαι εγώ. Και όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, τότε θα χτίσει τον ναό του Σολομώντος και θα καθίσει εις τον ναόν του θεού και θα αποδεικνύει ότι αυτός είναι θεός. Το λέει στους Θεσσαλονικείς ο Απόστολος Παύλος.
Βλέπετε λοιπόν ότι: πάμε στον Οικουμενισμό, αυτός θα καταργηθεί και θα αναδειχθεί ο Αντίχριστος ως θεός. Αντιλαμβάνεστε ότι όλα αυτά αγαπητοί μου είναι πάρα πάρα πολύ σοβαρά. Μιλάμε για την ενότητα της Εκκλησίας, ότι η Εκκλησία είναι Μία αλλά δεν σημαίνει μ’ αυτό ότι πρέπει να γίνει εκμετάλλευσις του πράγματος, να φθάσομε εις αυτό το φοβερό θέμα, σ’ αυτήν την φοβερή θεωρία να μιλάμε περί της ενώσεως των εκκλησιών με αυτόν τον τρόπο.
Εγώ δεν ξέρω, δεν ξέρω πως να σας το πω αλλά θα σας το πω. Θα δείξετε αντίσταση όσο υπάρχετε στη ζωή σας. Κι εσείς να το πείτε στα παιδιά σας. Αντίσταση, αν αύριο αρχίσει να προπαγανδίζεται πιο φανερά.
Προπαγανδίζεται. Ο Οικουμενισμός έχει σχεδόν αλώσει την Εκκλησία της Αμερικής. Ναι. Έχει σχεδόν αλώσει την Εκκλησία της Αμερικής, γιατί ο Αρχιεπίσκοπος είναι οικουμενιστής. Δεν σας λέω καινούρια πράγματα, ούτε υβρίζω, ούτε συκοφαντώ. Είναι γνωστό.
Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αύριο έρχεται ένας Αρχιεπίσκοπος ο οποίος είναι οικουμενιστής. Τότε από τη Σκύλλα πάμε στη Χάρυβδη. Γι’ αυτό προσέξτε πάρα πολύ. Είναι θέματα εκτάκτως λεπτά και εκτάκτως σπουδαία, ώστε εκείνα που έρχονται αύριο τα σημερινά όσο φοβερά και να ‘ναι να ωχριούν. Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει ο λαός του Θεού να είναι σε μία διαρκή επιφυλακή στα θέματα της Πίστεώς του και στα θέματα εκείνων που είναι φύλακες της Πίστεώς του.
Διότι ο κάθε εφημέριος στο χωριό, δεν είναι ο φύλακας της Πίστεως στον κλήρο που του έβαλε ο Θεός; Σ’ αυτό το μικρό κομματάκι που λέγεται χωριό, 100, 200, 500, 1000 ψυχές; Δεν είναι ο φύλακας αυτού του χωριού, της ορθής Πίστως ο φύλακας;
Γι’ αυτό, προσέξατέ το, επειδή οι μεν ποιμένες μεταβάλλονται σε λύκους, όπως λέει ο Κύριος και οι φρουροί σε προδότας, καθώς λέει ο Κύριος. Γι’ αυτό ας προσέξουμε πάρα πολύ.
Τα πράγματα είναι μακροπρόθεσμα. Ο Οικουμενισμός είναι μέγας-μέγας κίνδυνος. Ο τελευταίος κίνδυνος. Δεν υπάρχει πιο μεγάλος. Όπως σας είπα, που λέει ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς ότι είναι η παναίρεσις ο Οικουμενισμός.
Πρέπει να προσέξομε πολύ. Μην πείτε, ‘καλά δεν είναι;’ Ξέρετε τί επιχειρήματα θα χρησιμοποιηθούν; Τι «λογικά« εντός εισαγωγικών και «ωραία» επιχειρήματα υπέρ της ενώσεως των εκκλησιών; Γιατί να μην θέλομε ειρήνην; Γιατί να μην είμεθα ηνωμένοι; Γιατί, που όλα αυτά είναι τόσο ωραία; Ο Θεός δεν θέλει να είμεθα ηνωμένοι;
Προσέξτε. Είναι και η «ειρήνη» των ληστών, είναι και η «ειρήνη» των δαιμόνων. Δεν είναι η ειρήνη του Θεού και δεν είναι η ενότητα του Θεού.
Πρέπει λοιπόν να σταθούμε όρθιοι και ακέραιοι στην Πίστη μας και πρέπει να καταλάβομε ότι η Εκκλησία είναι Μία όπως ακριβώς την όρισαν αι Σύνοδοι και καταχωρήθηκε μέσα στο Σύμβολο της Πίστεως.
Ομιλεί ο Μακαριστός Γέροντας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (1927 – 2006)
Απόσπασμα από την πνευματική διαθήκη του Τωβίτ, δόθηκε 10/11/1991.
Συνεχίζομε παιδιά το θέμα μας για την αγάπη προς την πατρίδα και τους συμπατριώτες μας. Είπαμε την άλλη φορά ότι η πατρίδα είναι κάτι που καθορίζεται από τον λόγο του Θεού. Δηλαδή, ο ίδιος ο Θεός θέλει να υπάρχουν σύνορα λαών και συνεπώς, επί μέρους πατρίδες. Έτσι, όλη η γη μας είναι χωρισμένη, μοιρασμένη σε πατρίδες οι οποίες έχουν σύνορα. …….
Αλλά, ενώ ο Θεός, προσέξτε αυτό το σημείο που θα σας πω, ενώ ο Θεός καθορίζει σύνορα εις τους λαούς, που λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Αθηναίους, «ορίσας προστεταγμένους καιρούς και τας οροθεσίας τοις κατοικίαις αυτών», τα οροθέσια είναι τα σύνορα και ο Θεός κανονίζει, ακόμη, πόσο θα ζήσει ένας λαός. Τους προστεταγμένους, ορίζει δηλαδή, τους προστεταγμένους καιρούς.
Λοιπόν, αυτό που θέλω να προσέξετε τώρα, είναι το εξής. Αντίθετα, εδώ προσέξτε, είναι πολύ σπουδαίο, ο αντίχριστος, θα σπάσει τα σύνορα των λαών, και θα γίνει κοσμοκράτωρ εφ όλης της γης. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το αναμένομε, και μάλιστα με το επιχείρημα ότι, επειδή γίνονται πόλεμοι μεταξύ των λαών, πρέπει να ενωθούν οι λαοί, να μην υπάρχουν σύνορα, ώστε να μην υπάρχει πόλεμος.
Αυτό όμως είναι έργο του αντιχρίστου. μας καθορίζεται αυτό, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες την Αγία Γραφή.
Αν δείτε λοιπόν ότι γίνεται τώρα με την Ευρώπη, ένα παρακάτω βήμα είναι να μην υπάρχουν σύνορα. Τότε θα πείτε ότι έρχεται ο αντίχριστος. Όλα αυτά είναι προπαρασκευή της βασιλείας, της αυτοκρατορίας του αντιχρίστου. …
The Secret Real Truth: ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ;: Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Πριν από καιρό είχε έρθει να μας επισκεφτεί o Jean, ένας Γάλλος φίλος. Είχε μια ανυπομονησία να δει από κον...
Όταν ζητάς συγγνώμη, ψοφοδεής και πανικόβλητος, επειδή ένα παιδί δικό σου τόλμησε να «θίξει» την… υπόληψη του δολοφόνου του πατέρα σου, του βιαστή της μάνας σου, του κατακτητή της πατρώας γης σου.
Όταν αντί για αντίσταση, εσύ έμαθες πια εδώ και πολλά χρόνια να ψιθυρίζεις μόνο άναρθρους ήχους υποταγής.
Όταν αντί να αντιδράς ανυποχώρητα, εσύ έχεις αποφασίσει ότι σε νοιάζει μονάχα το πορτοφόλι σου κι η νεοταξική μπόχα που έχει πια κατακλύσει ολοκληρωτικά το μυαλό και την ψυχή σου.
Όταν αντί να αντιμάχεσαι τους σταυρωτήδες της φυλής σου, εσύ τρέμεις μήπως σε δουν οι «προοδευτικοί» με την ελληνική σημαία και σε πουν φασίστα ή κάνεις ουρές για να κατακλύσεις τα μαγαζιά της άλλης πλευράς, αφήνοντας όχι απλώς χρήματα, αλλά πρωταρχικά το έσχατο ίχνος αξιοπρέπειας που σου έχει απομείνει.
Όταν αντί να κραυγάζεις μέρα-νύχτα για την κατακρεουργημένη λευτεριά σου, εσύ βρίζεις ένα λεβέντη ποδοσφαιριστή που σήκωσε τη σημαία in partibus infidelium, ένα σπουδαίο κληρικό που είπε τα προφανή, ένα αυθεντικό παιδί που αποτόλμησε να κάνει το αυτονόητο.
Όταν οι μακελάρηδες κατέχουν τη μισή πατρίδα σου και σε κυκλώνουν ξανά με απύθμενο θράσος από γη και θάλασσα, για να σε αποτελειώσουν, κι εσύ ψελλίζεις άθλια μισόλογα για το… καλό κλίμα που δυναμίτισε ένα παιδί.
Όταν ακυρώνεις τόσο χυδαία μία πράξη, που κανονικά θα έπρεπε να σε κάνει περήφανο, σκύβοντας σαν το γιουσουφάκι όλο και πιο χαμηλά στο χώμα.
Όταν την αποδομείς και την αποκηρύσσεις αυτή την πράξη, γιατί δεν την αντέχεις, όπως φυσικά πολύ περισσότερο δεν αντέχεις ούτε τη θύμηση του Σολωμού και του Ισαάκ, ούτε και καμιά άλλη μνήμη, γιατί πολύ απλά ενοχλούν την εκσυγχρονισμένη σου αφασική υστερία ή ελέγχουν αδυσώπητα ό,τι απειροελάχιστο έχει απομείνει πια από την αμβλυμμένη σου συνείδηση.
Όταν είσαι πατέρας και δίνεις τέτοιο παράδειγμα στο παιδί σου, φτύνοντας δημόσια την πράξη του, αντί να καμαρώνεις, και ταπεινώνοντας τόσο θλιβερά τον ίδιο ουσιαστικά τον εαυτό σου.
Όταν είσαι κράτος και σέρνεσαι γονυπετές, εκλιπαρώντας κατανόηση από μια κτηνώδη συμμορία αρπακτικών και φονιάδων.
Όταν είσαι σπορά περήφανων και απροσκύνητων Ελλήνων κι εσύ ντρέπεσαι γι’ αυτό.
Όταν ακόμη δεν έχει ξεθωριάσει το αίμα πάνω στις πέτρες από τις φρικαλεότητες της Volkan και της ΤΜΤ, από το Κιόνελι και τη Μόρα, τον Σύσκληπο, το «Μάρε Μόντε» και το Τραχώνι, κι εσύ τρέμεις για οτιδήποτε στοιχειωδώς πατριωτικό, που μπορεί να σου πειράξει τη μακαριότητα και την…καλή γειτονία (του λύκου με το πρόβατο).
Όταν είχες κάποτε στον τόπο σου Μιχαλάκηδες, Ευαγόρες και Γρηγόρηδες κι εσύ έχεις αποφασίσει εδώ και πολλά χρόνια πλέον να ταυτίζεσαι μόνο με Εφιάλτες, με Πηλιογούσηδες και με Νενέκους.
Όταν συνήθισες να βλέπεις γύρω σου το «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ», αλλά όλη σου η ζωή είναι πια μια μανιασμένη κι απεγνωσμένη προσπάθεια για να ξεχάσεις.
Τότε είσαι όλος μια παραφωνία κι ολόκληρη η μικρή, μίζερη και χοϊκή ζωούλα σου είναι μια ατίμωση.
Ατίμωση του ίδιου του αέρα που αναπνέεις, της γης που πατάς κι είναι γεμάτη αίμα και κόκαλα αγίων και εθνομαρτύρων, της Ιστορίας σου που επέλεξες να την πετάξεις στη χωματερή, της Ζωής εν Τάφω που εδώ και τόσες δεκαετίες καθαγιάζει το χώμα στην Αμμόχωστο, στην Κερύνεια και στα Φυλακισμένα Μνήματα.
Τότε είσαι ήδη νεκρός και απλά δεν το ξέρεις, πτώμα άταφο που κινείται και αναπνέει μηχανικά, μία εν σαρκί περιπολούσα θλίψη, ένα επί ματαίω περιφερόμενο όνειδος.
Τότε είσαι άχθος αρούρης, κυριολεκτικά βάρος της γης, ανάξιο του αγιοτόκου και μαρτυρικού σου τόπου, ανάξιο και των ηρώων που πέθαναν κάποτε για σένα, αντάξιο μόνο για τεμενάδες, «προοδευτικά» φληναφήματα, βρώμικα ριάλια και φτηνή υποταγή.
Αντάξιο και της κοινής μας πορείας: κι εσύ εκεί κι εμείς εδώ, ένας άμορφος πλέον και δύσοσμος σωρός από σκουπίδια που αργοσαπίζει. Και που, καθώς αργοσαπίζει, το μόνο που τον απασχολεί πια είναι να φιμώσει και τους λίγους που απόμειναν, να εξουθενώσει όσους φρονούν ακόμη τ’ αληθή, να βρωμίσει και την τελευταία ζύμη που απέμεινε ικανή να ξαναζυμώσει μια μέρα το μολυσμένο φύραμα.
Δεν θα το κατορθώσει όμως. Κάποιοι – όσα κι αν τους κάνουν – δεν θα αποδιώξουν ποτέ από μέσα τους το στραφτάλισμα της μνήμης, την πνοή της πίστης, τη γεύση της λευτεριάς. Κι εκεί κι εδώ. Γιατί έχουνε «παππού από δρυ κι απ’ οργισμένο άνεμο», θείο μπουρλοτιέρη, παπά που τους ευλόγησε και τους διάβασε, εικόνες ιερές που αναβλύσαν δάκρυ, πατέρα που πότισε με το αίμα του βουνά και λαγκαδιές. Έχουνε «μάνα πού ’χει σφάξει με τα χέρια της» και «μάνα μάνας που με το βυζί γυμνό χορεύοντας έχει δοθεί στη λευτεριά του χάρου». Αυτούς δεν τους ξεχνούν ποτέ, τους έχουν κλεισμένους πάντα μέσα τους, εγκόλπιο και φυλαχτάρι. Κι εκείνοι από εκεί που βρίσκονται, στην αγκαλιά της Παναγιάς και των Αγίων, μας κοιτούν και μας εμπνέουν, νυν και αεί, μας συντροφεύουνε και μας κρατάνε σε καιρούς χαλεπούς.
Εσείς είσαστε δυστυχώς στη σκοτεινή χορεία «κείνων που επράξαν το κακό». Γιατί οι ίδιοι το διαλέξατε να συναριθμηθείτε μαζί τους. Συνένοχοι και συναινούντες. Μαζί τους θα σας πάρει κι εσάς το μαύρο σύγνεφο μια μέρα…
