Άγιος Πορφύριος: «Η Αποκάλυψη γράφτηκε για να μην γίνει»

Ιερομονάχου Γεωργίου Καυσοκαλυβίτου, Ιερά Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής – Ιεράς Σκήτης Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων Αγίου Όρους


Σαν σήμερα 6 Αυγούστου του 1945 έπεσε η πρώτη ατομική βόμβα στην Χιροσίμα της Ιαπωνίας, με καταστροφικά αποτελέσματα. Οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους από αυτό το γεγονός, μόλις που πρόλαβαν για δευτερόλεπτα  και αντίκρισαν  τη φρίκη της κολάσεως επί της γης. Όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα αντιλήφθηκε ότι ο ίδιος ο άνθρωπος έφερε την κόλαση στην γη.
Από τότε,  γενιές και γενιές έχουμε δεί όλοι, έστω και λίγα στιγμιότυπα από αυτό το φοβερό γεγονός και πώς τελείωσε ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος. Δύο βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, τρεις μέρες αργότερα, έφεραν  σκέψεις Αποκαλύψεως στην ανθρωπότητα. Ποιός άνθρωπος που είδε από τότε αυτό το τρομακτικό γεγονός, δεν πήγε ο νους του στην Αποκάλυψη του Ιωάννου;
Με τον πυρηνικό βομβαρδισμό συνθηκολόγησε η Ιαπωνία και έληξε ένας Παγκόσμιος Πόλεμος. Συνολικά  οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής,  η Ρωσία και άλλες χώρες με πυρηνικά, πραγματοποίησαν μέχρι σήμερα συνολικά 2053 πυρηνικές δοκιμές, με την αρχή να γίνεται από τη βόμβα Trinity στις 16 Ιουλίου 1945.
Ο παραλογισμός της  ανθρωπότητας έφτασε στο να θαυμάζει αυτό το επιστημονικό επίτευγμα, που όμως κατασκευάστηκε για να εξολοθρεύει ανθρώπους, δίδοντάς του το όνομα Τριάδα. Χρησιμοποιήθηκε πειραματικά στη γη, στον αέρα και στη θάλασσα. Δεν επέδειξαν ποτέ οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτά τα όπλα, την ευαισθησία και να αναγνωρίσουν ότι καταστρέφουν το ζωϊκό και φυτικό βασίλειο. Μολύνουν γη, θάλασσα και αέρα και καταστρέφουν τη δημιουργία του Θεού. Οι πυρηνικές δοκιμές ικανοποίησαν μόνο τον εγωισμό των κρατών που τις πραγματοποίησαν, χωρίς να σκεφτούν ποτέ ότι έτσι προκαλούν τον Θεό. «εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.»( Α Κορ. 3,17) Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε ότι η μεγάλη Εκκλησία του Θεού είναι η γη, η κτήσις, η χλωρίδα και η πανίδα.
Αν μιλούμε σήμερα για υγιή επιστήμη, οι άνθρωποι έπρεπε σήμερα να ψάχνουν τρόπους να καλυτερέψουν τη ζωή του ανθρώπου στη γη και όχι τρόπους να αφανίσουν την ανθρωπότητα. Άρα σήμερα μιλάμε για μία διαστροφή του ανθρωπίνου νου. Δεν μπορούμε να μιλάμε για πολιτισμό και να υπάρχουν τέτοια όπλα. Υπάρχει μια παρανόηση και παρεξήγηση των λέξεων και της γλώσσας. Μιλάμε για την απόλυτη διαστροφή.
Ο Θεός  στην Παλαιά Διαθήκη για να καταστρέψει την αμαρτία, χρησιμοποίησε τη φωτιά και έκαψε τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Ο Προφήτης Ηλίας κατέβασε και αυτός φωτιά από τον ουρανό ενάντια στους διώκτες του. Κατέβασε φωτιά στο θυσιαστήριο για να δείξει ότι εισακούεται η προσευχή του από τον αληθινό Θεό. Εμείς σήμερα φτιάξαμε φωτιά για να κάψουμε ποιούς; Τους αμαρτωλούς ή τους αθώους τελικά ανθρώπους;
Πέρασαν από την πρώτη ατομική βόμβα 69 χρόνια. Ο Θεός προστατεύει ακόμα την ανθρωπότητα μέχρι αυτή τη στιγμή, για να μην γίνει πραγματικότητα η Αποκάλυψη και ας διαψευσθεί ο Ίδιος. Όπως και στη Νινευή, είχε αποφασίσει ο ίδιος την καταστροφή της ένεκα των αμαρτιών της, όμως η Νινευή μετανόησε. Ο Προφήτης Ιωνάς  όταν τους ειδοποίησε εκτέθηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι η Νινευή είχε αποφασίσει τη μετάνοια. Στις ημέρες μας οι άνθρωποι που εμπλέκονται στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή αποφάσισαν και γκρέμισαν την Αρχαία Νινευή και τον τάφο του Προφήτη Ιωνά, υποδηλώνοντας μάλλον την άρνηση της σημερινής  ανθρωπότητας στη μετάνοια των κατοίκων της Αρχαίας Νινευή. Τόσο πολύ φθονεί ο διάβολος τη μετάνοια των ανθρώπων που γκρέμισε ένα μνημείο σύμβολο της μετάνοιας.
Ο Θεός δεν θέλει την καταστροφή του ανθρώπου, είναι φιλάνθρωπος. Ο διάβολος είναι μισάνθρωπος και θέλει να καταστρέψει τη δημιουργία του Θεού, περισσότερο δε το  αγαπημένο δημιούργημα του Θεού τον άνθρωπο.
Ό Άγιος Πορφύριος, όταν κάποιος τον ρώτησε για την Αποκάλυψη και γιατί γράφτηκε αυτό το βιβλίο που είναι τόσο τρομακτικό, εκείνος απάντησε: » Η Αποκάλυψη δεν γράφτηκε για να τρομάξει τους ανθρώπους, δεν γράφτηκε για να δείξει ο Θεός ότι θα τιμωρήσει τους ανθρώπους. Η Αποκάλυψη γράφτηκε απλά για να μην γίνει» .
Ακόμη και ο Άγιος Γέρων Παΐσιος που αναφέρθηκε σε σχατολογικά γεγονότα,  σε πολέμους και στα γεγονότα της πόλης, ήταν στο ίδιο πνεύμα. Τα είπε όλα αυτά για να μην γίνουν. Αλλά ας μην προτρέξουν να απογοητευθούν οι Έλληνες ότι δεν θα πάρουμε την Πόλη. Η Πόλη θα παρθεί όταν θα έχουμε γίνει Ελλάδα και Τουρκία ένας λαός ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του Τουρκικού λαού.  Ακούστηκε ότι μίλησε για αυτά παλαιότερα ο Άγιος Πορφύριος, αλλά θα τα αναλύσουμε κάποια άλλη φορά. Γιατί ο Άγιος Πορφύριος τόνιζε ότι το μυαλό μας πρέπει να είναι σε μία και μόνο πόλη, Την Άνω Πόλη, την Άνω Ιερουσαλήμ, να μην μας ενδιαφέρουν οι πόλεις της γης αλλά οι πόλεις του Θεού της Αποκαλύψεως (Αποκ. Κεφ.22)
«οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν.» (Εβρ. 13,14)
Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε εάν είμαστε με τον αληθινό Θεό που είναι ο Ιησούς Χριστός, γιατί είναι ο μόνος που δίδαξε την αγάπη, όχι μόνο σε αυτούς που μας αγαπούν αλλά και σε αυτούς που δεν μας αγαπούν, και το απέδειξε ο Ίδιος εμπράκτως ανεβαίνοντας επάνω στον Σταυρό, διωκόμενος από αυτούς που τον περίμεναν, τον λαό του τον Ισραήλ.
Ο Θεός ζει την δική του τραγωδία. Πριν δημιουργήσει τον άνθρωπο μας είχε στο νου Του και στη θέλησή Του, για να μας δώσει υπόσταση και να μας φέρει εν εσχάτοις καιροίς στη ζωή, στην ύπαρξη από αγάπη. Όμως επειδή είναι τέλειος, ήθελε να φτιάξει και το πλάσμα του τέλειο. Η τελειότητα του Θεού βρίσκεται μέσα στην ελευθερία. Μας έφτιαξε ελεύθερους και ήθελε να είμαστε ελεύθεροι στην αγάπη Του. Όμως τα πρώτα δημιουργήματα του Θεού που ήταν οι Άγγελοι, έζησαν και αυτοί τη δική τους τραγωδία. Το πρώτο «πυρηνικό ολοκαύτωμα» έγινε στον αγγελικό κόσμο. Ο Εωσφόρος όταν εφηύρε την κακία και αποφάσισε να μην  είναι με τον Θεό,  ήταν σαν να έριξε την πρώτη «βόμβα». Ο πρώτος πόλεμος έγινε στον ουρανό, παρασέρνοντας το 1/3 των Αγγέλων στην πτώση. Ένας «πυρηνικός όλεθρος» στον κόσμο των Αγγέλων. Δεν υπήρχε μέχρι τότε κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε από τα ίδια τα πλάσματα του Θεού. Ο Θεός τόλμησε όμως να φτιάξει και τον άνθρωπο. Αλλά ο Εωσφόρος διάβολος αυτό το «πυρηνικό ολοκαύτωμα» που ξεκίνησε στον ουρανό ήθελε να το συνεχίσει και στη γη. Έγινε με τους πρωτόπλαστους. Έγινε με τον Κάιν και τον Άβελ. Έγινε στα Σόδομα και στα Γόμορα. Ο Θεός έδωσε τον Κατακλυσμό, τους Προφήτες, των Μωυσή.  Έφτιαξε τον παράδεισο και τη γη και στο τέλος αποφάσισε να στείλει και τον Υιό Του, δείχνοντας μας ότι ο Θεός αγάπη εστί.  Δεν ήρθε να διεκδικήσει τίποτα. Πήρε σάρκα και οστά και ήρθε ως ένας από εμάς, μέσα από μία γυναίκα, την  Κυρία Θεοτόκο και Παναγία μας, που όμοιό της πλάσμα δεν γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Όταν ήρθε η ώρα ο Ιησούς να μας αποκαλύψει ότι είναι ο Υιός του Θεού, τον ακολούθησαν οι μαθητές και πλήθος κόσμου άκουγε τους λόγους του. Υπήρχαν και εκείνοι που δεν δέχονταν τους λόγους του.
Οι μαθητές του Απόστολοι Ιωάννης και Ιάκωβος , παρασυρόμενοι από τη ζωή του Προφήτη Ηλία, ζητούσαν από τον Ιησού, για τους κατοίκους της Σαμάρειας που δεν  δέχθηκαν τον Χριστό στη χώρα τους, να κατεβάσουν φωτιά και να τους κάψουν. Είπαν στον Κύριο: «Θέλεις Κύριε να παρακαλέσουμε να πέσει φωτιά και να κάψει την Σαμάρεια;» Ο Κύριος Ιησούς Χριστός τους έλεγξε δριμύτατα λέγοντας τους: «Δεν εξεύρετε ποίου πνεύματος είσθε. Ο Υιός του  ανθρώπου δεν ήλθε να απολέσει, αλλά να σώσει.» Λουκάς θ:54-56. Ο Χριστός έμαθε στους πρώτους μαθητές αλλά και σε μας, ότι δεν θα τιμωρούμε τους ανθρώπους, δεν θα πάμε τους ανθρώπους δια της βίας στην αλήθεια. Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν. Εμείς όμως θέλουμε δια της βίας να στείλουμε τους ανθρώπους στο θάνατο και στην κόλαση. Το πυρηνικό ολοκαύτωμα που βρίσκεται προ των πυλών, έχει μόνο μιαν αιτία. Αυτήν του Εωσφόρου. Δεν θέλει ο διάβολος στη γη την Αλήθεια, τον Χριστό, την Ορθοδοξία. Δυστυχώς και εμείς που λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι, αν θα πούμε ότι είμαστε στην αλήθεια, ότι ζούμε με  την αλήθεια είμαστε οι πρώτοι που είμαστε ψεύτες. Γιατί η Αλήθεια είναι μια. Εγώ Ειμί η Αλήθεια, η Οδός και Η Ζωή. Μα ποιοι τελικά  έχουν την αλήθεια τότε; Μόνον οι Άγιοι. Εάν δεν γίνουμε Άγιοι είμαστε άξιοι της τύχης μας να πάθουμε ότι θα πάθουν όλοι οι αμαρτωλοί της γης. «τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6,23).


ioannis-kapodistrias.blogspot.com  .pentapostagma.gr/     

Ουκρανοί νεοναζί σκότωσαν με οβίδα Ορθόδοξο ιερέα στο Λούγκανσκ

Η φρίκη στη νοτιοανατολική Ουκρανία δεν έχει τελειωμό. 

Οι δυνάμεις του Κιέβου βομβαρδίζουν κατοικημένες περιοχές, όπως το Λούγκανσκ και σκοτώνουν αμάχους ανάμεσα τους μικρά παιδιά.

Θύμα των θηριωδιών των Ουκρανών Νεοναζί και ένας ορθόδοξος ιερέας, ο πάτερ Βλαδίμηρος. Επέστρεφε από το σπίτι του από στο εσπερινό και λίγο πριν φτάσει στην πόρτα του χτυπήθηκε από οβίδα την οποία εκτόξευσε ο Ουκρανικός Στρατός.

Ο θάνατος δεν ήταν ακαριαίος. Είχε χτυπηθεί στην κοιλιακή χώρα. Αιμορραγώντας συνέχισε να περπατάει προσευχόμενος και προσπαθώντας να κάνει για τελευταία φορά το σταυρό του. 

Λίγο αργότερα έπεσε αιμόφυρτος στο οδόστρωμα και άφησε την τελευταία του πνοή. Οι κάτοικοι της περιοχής έτρεξαν να το βοηθήσουν, αλλά ήταν ήδη αργά. 

Ο αγαπητός ιερέας στο Λούγκανσκ άφησε πίσω του πέντε παιδιά, ενώ τα συλλυπητήρια του εξέφρασε το Πατριαρχείο Μόσχας.

ΠΗΓΗ: http://www.defencenet.gr/http://estavromenos.blogspot.gr/

Πως «προετοιμάζουν» τα παιδιά σας να οικειοποιηθού...

Ορθοδοξία: Πως «προετοιμάζουν» τα παιδιά σας να οικειοποιηθού...: Η ιδέα για ένα βιβλίο που να αφορά την κουλτούρα του π@ρνό ήρθε στον Κέβιν Σκοτ (Kevin Scott) τη μέρα που η κόρη του αποφάσισε πως έπρεπ...

BRICS...Breaking The Jewish Money Power

iframe width 480 height 270 src //www.youtube.com/embed/WPKymVF57Mg frameborder 0 allowfullscreen> /iframe>

Continue to site

Ιρακινός αξιωματούχος: 'Τζιχαντιστές απαγάγουν χριστιανές γυναίκες για να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις ορμές τους ' | DefenceNet.gr

Ιρακινός αξιωματούχος: 'Τζιχαντιστές απαγάγουν χριστιανές γυναίκες για να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις ορμές τους ' | DefenceNet.gr

Σοκαριστικές αποκαλύψεις για τις σφαγές χριστιανών στο Ιράκ από το ISIL [εικόνες-vid] | DefenceNet.gr

Σοκαριστικές αποκαλύψεις για τις σφαγές χριστιανών στο Ιράκ από το ISIL [εικόνες-vid] | DefenceNet.gr

PEOPLE !!

Ι DIDN'T JOIN THE MARINE CORPS 

TO FIGHT FOR AL QEDA 

IN A SYRIAN CRUEL WAR !!!

Διάλογος μεταξύ γέροντα και αθέου

Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος άθεος και κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: "Δόξα στον μεγάλο Μάο". Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας.

Γέροντας:

Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνο Του και στη θέση Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις.

Άθεος:

Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδα κ.ο.κ.

Γέροντας:

- Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικρόκοσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορείς να Τον αμφισβητείς, αλλά και να Τον αρνείσαι ακόμη.

Άθεος:

- Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;

Γέροντας:

- Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;

Άθεος:

- Βεβαίως.

Γέροντας:

- Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;

Άθεος:

- …

Γέροντας:

- Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρομαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστη, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστη η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.

Άθεος:

- Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστη, τι θα πείτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστη είναι καλύτερη από εκείνων;

Γέροντας:

- Μ’ αυτή την ερώτηση σου τίθεται το κριτήριο της αληθείας? διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι, δεν πρόκειται γιακαλύτερη ή χειρότερη πίστη! Πρόκειται για τη μόνη αληθινή πίστη!

Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητος. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.

Άθεος:

- Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα…

Γέροντας:

- Αχ, παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκαλο που τους κάθισε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός.

Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες ότι είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε αποκηρύξουμε τον μέγιστο των ανθρώπων , τον αγιώτατο, τον ηθικώτατο, τον ευγενέστατο, τον ανυπέρβλητο, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν όλα αυτά;

Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητας ώστε το να αποσπάσει κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράση τους; «Θεός όμως δεν είσαι!»

Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικωτέρα, την αγιωτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητος, ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντιθέτως αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξη της ανθρωπίνης ιστορίας.

Άθεος:

- Τι είπατε;

Γέροντας:

- Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πράγματι μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητος;

Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διεκήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».

Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και τον Μωϋσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα» κ.τ.τ.[1]

Η συμπεριφορά, αντιθέτως, του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική, διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους του άλλους, θα έπρεπε να έχη ακόμα κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του[2]. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζει σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.

Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο!

Πρώτα – πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάν. η’ 46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωάν. ιδ’ 30).

Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωάν. η’ 12). «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ’ 6).

Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερώτερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος? και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι’ 37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς? και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού… Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς? και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου? ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται… Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα… Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ… Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι’ 17 κ.ε.).

Και τώρα σε ρωτώ: 

Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήσει υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι απ’ την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξει την απόλυτη αναμαρτησία του; 

Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίσει το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»; (Ιωάν. ιδ’ 6). 

Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνη αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να ‘λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήσει.

Για σκέψου, τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρη του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! 

 Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαριά θυσία. 

Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός!

Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. 

Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητός Του αναγορεύθηκε η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ιστορίας. 

Οπότε: Ή παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιώτερο τον απαισιώτερο, ή, για να μην υπάρχει παραλογισμός, αλλά να έχη λογική η συνύπαρξι απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένει η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητος μόνο όμως υπό την προϋπόθεσι ότι είναι και Θεός! Αλλιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιωτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! 

Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται με βάσι αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!…

Άθεος:

- Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν την Θεότητά του, έχετε;

Γέροντας:

- Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητας Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέσθηκε μόνο να διακηρύσσει τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. 

Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματα είναι η Ανάσταση Του.

Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.

Άθεος:

- Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πως τα πιστεύετε;

Γέροντας:

- Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία.

Φέρε μου και συ κάποιον να μου πει πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάσει τη ζωή του για την μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.

Άθεος:

- Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεστε και τον κομμουνισμό;

Γέροντας:

- Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθει πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή.

Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνεις για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι’ «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α’ Ιωάν. α’ 1)[3].

Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.

Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμία ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. 

Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα[4].

Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.

Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθή κάποιος.

Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή? ότι μας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.

Άθεος:

- Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωση του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίο έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.

Γέροντας:

- Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθείτε το θαύμα!».

Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει.

Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον να έχει υποστεί όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα ‘πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορεί να ανοίγει τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο – και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθεί, τότε τα λέμε.

Άθεος:

- Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, που να πιστοποιούν την Ανάσταση του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.

Γέροντας:

- Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάσταση Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λ.π. Πως είναι δυνατόν να βεβαιώνει κάποιος την Ανάσταση και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλεί»! E, δεν γίνεται!

Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοιπραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.

Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.

Άθεος:

- Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίαση και εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.

Γέροντας:

- Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθηση ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέση υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα!

Φαντάζεσαι καμία πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπει τον Βούδα ή τον Δία; Τον Άϊ Νικόλα θα δη και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.

Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστι δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρης ότι ο Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τι του γίνεται.

Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις’ 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφθηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (α’ 48).

Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποιος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». 

Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευσι του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας;

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σίμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι Του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς’ 13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πη κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθεί η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμιά σημασία για τους πολλούς;

Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορείς, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορείς όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.

Άθεος:

- Ομολογώ ότι τα επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένει αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.

Γέροντας:

- Όχι, παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνη και να πη.

Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πει.

Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ό,τι είχε να διδάξει, έπραξε ό,τι ήθελε να πράξη και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητας και αυθεντίας.

Όσο για την εγκατάλειψι, την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί».

Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει ο Κύριος να πάρουμε απάντηση σε μερικά από τα «γιατί» αυτά.

Αξίζει τον κόπο να σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τη συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου «Δάφναι και Μυρσίναι» με τον τίτλο «Ερωτηματικά».

Είπα στον γέροντα ασκητή τον εβδομηκοντάρη,

που κυματούσε η κόμη του σαν πασχαλιάς κλωνάρι:

Πες μου, πατέρα μου, γιατί σε τούτη ‘δω τη σφαίρα

αχώριστα περιπατούν η νύχτα και η μέρα;

Γιατί, σαν να ‘σαν δίδυμα, φυτρώνουμε αντάμα

τ’ αγκάθι και το λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;

Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα

σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;

Γιατί, προτού το τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει

και ξεδιπλώσει μπρος στο φως τ’ αμύριστά του κάλλη,

μαύρο σκουλήκι έρχεται, μια μαχαιριά του δίνει

κι ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;

Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει

το στάχυ, ώσπου να γενή ψωμάκι και καρβέλι

και κάθε τι ωφέλιμο κι ευγενικό και θείο

πληρώνεται με δάκρυα και αίματα στο βίο,

ενώ ο παρασιτισμός αυτόματα θεριεύει

κι η προστυχιά όλη τη γη να καταπιή γυρεύει;

Τέλος, γιατί εις του παντός την τόση αρμονία

να χώνεται η σύγχυσι κι η ακαταστασία;

Απήντησε ο ασκητής με τη βαρειά φωνή του

προς ουρανούς υψώνοντας το χέρι το δεξί του:

Οπίσω από τα χρυσά εκεί επάνω νέφη

κεντά ο Μεγαλόχαρος ατίμητο γκεργκέφι (=κέντημα).

Κι εφόσον εις τα χαμηλά εμείς περιπατούμεν

την όψι την ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμε.

Και είναι άρα φυσικό λάθη ο νους να βλέπη

εκεί που να ευχαριστή και να δοξάζη πρέπει.

Πρέπει σαν Χριστιανός να έλθη η ημέρα

που η ψυχή σου φτερωτή θα σχίση τον αιθέρα

και του Θεού το κέντημα απ’ την καλή κοιτάξης

και τότε… όλα σύστημα θα σου φανούν και τάξις!

Ο Χριστός, παιδί μου, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει κοντά μας, βοηθός και συμπαραστάτης, μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό όμως θα το καταλάβεις, μόνο αν γίνεις συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθείς με τα Μυστήριά της.

[Αναδημοσίευση από το βιβλίο: ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, «ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ»]

http://tokandylaki.blogspot.gr/

«Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ…» ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ ΣΕ ΑΠΛΟ ΙΕΡΕΑ

Από το πουθενά με χρέη, από το πουθενά με βάσανα, ενώπιος-ενωπίο με αδιέξοδα που μας έστησε η ¨δήθεν περήφανη δημοκρατία μας¨, αποφάσισα ανήμερα του Ακάθιστου Ύμνου φέτος να μην τον παρακολουθήσω στην γειτονιά μου στον Άγιο Δημήτριο στην Θεσσαλονίκη.

- Όχι γιατί δεν ευλαβούμαι τον ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ αλλά για να αποφύγω να δω τυχόν ¨επίσημους εναγκαλισμούς¨ των πρωτεργατών των αδιεξόδων μου και σκανδαλιστώ.
- Από το μεσημέρι της Παρασκευής του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ πήγα κατ αρχάς και χαιρέτισα το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου και μέσα από τις σκέψεις μου κατόρθωσα και έβγαλα σκόρπιες λέξεις προσευχής…
-¨Παναγιά μου ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ να με συγχωρείς για την αγνωμοσύνη μου αλλά στην κυριολεξία ¨τερμάτισα¨ από τα αδιέξοδα.¨
-¨Αξίωσε¨ μας κατά το θέλημα του ΥΙΟΥ ΣΟΥ να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που βιώνει η Πατρίδα και ο καθένας ξεχωριστά¨
-¨εδώ που φτάσαμε ένα Νεύμα ΣΟΥ μας σώζει¨
- Κοντολογίς για να μην σε ζαλίζω φίλε μου πήγα οδικώς σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριουδάκι της Μακεδονίας μας με δύο μόνιμους κατοίκους.
- Ο ένας ήταν ο συνταξιούχος παπάς που δεν θέλει να ¨ ξεκολλήσει¨ από την Εκκλησία που ιερουργούσε επί 50 συναπτά χρόνια φτιαγμένη από χέρια τιμίων Μακεδόνων- Ελλήνων κτιστάδων στα χρόνια της ακμής του χωριού.
- Ο δεύτερος και μοναδικός λαϊκός κατά αγαθή συγκυρία αν και δεν τελείωσε σχολείο έμαθε τα γράμματα στο Αναλόγιο και βοηθά τον Γέροντα Λευίτη στην ψαλτική.
- Ο τρίτος του εκκλησιάσματος της Aκολουθίας του Ακάθιστου Ύμνου ήμουν εγώ ο νεόφερτος εκ Θεσσαλονίκης.
- Με το που μπήκα στον Ιερό Ναό της ΠΑΝΑΓΙΑΣ πήγα κατευθείαν στο Αναλόγιο για να βοηθήσω με τα λίγα βυζαντινά ψαλτικά που κατέχω. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν ο παπάς που ήταν σοβαρός και αμίλητος . Και αν και τον ξέρω παιδιόθεν δεν με χαιρέτισε σαν να ήταν ¨ αλλού¨.
- Μόλις φτάσαμε στον Κανόνα. Ὠδή α΄. Εἱρμός. Ἦχος δ΄. « Ἀνοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται Πνεύματος, και λόγον ἐρεύξομαι τῇ βασιλίδι Μητρί…·
-Λες και το μυαλό μου ¨άνοιξε¨ και ξεφόρτωσα από όλες τις σκοτούρες. Οι ανοιξιάτικες ευωδίες, το θυμίαμα αλλά και η κατάνυξη του ιστορικού χώρου που βρισκόμουν ¨με έστειλαν αλλού¨ .
-Τέλος πάντων φίλε, είπα μέσα μου ότι τελικά έκανα καλά που ήρθα σε αυτή την¨ ιερή σιγαλιά¨.
- Τι ήταν να το πω και ξαφνικά όταν φτάσαμε στην Β’ στάση (Η-Μ) των ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ και ο Γέροντας Λευίτης αναγίγνωσκε με τρεμάμενη φωνή το ¨ χαίρε της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨
-Άρχισε να κλαίει με ολολυγμούς και διέκοψε την απαγγελία των Χαιρετισμών. Μάλιστα άφησε το Βιβλίο από τα χέρια του , γονάτισε και ακούμπησε το πρόσωπο του πάνω στην Θεομητορική Εικόνα της Γλυκοφιλούσης βρέχοντας την με τα δάκρυα του.
- Για λίγη ώρα μείναμε αμήχανοι επάνω στο ψαλτήρι και παρακολουθούσαμε τον Ιερέα και εμείς κατασυγκινημένοι.
- Σε λίγο τον πλησιάσαμε και προσπαθήσαμε να τον ανασηκώσουμε . Ο Γέροντας είχε στην κυριολεξία γαντζωθεί από την Εικόνα και δεν έλεγε να σηκωθεί . Όμως κάτι ¨μουρμούριζε¨ της Παναγιάς μας που δεν τα καταλαβαίναμε.
-Τελικά ο Γέροντας ανασηκώθηκε και στην συνέχεια για πρώτη φορά στην ζωή μου άκουσα στην κυριολεξία ¨Κλαυτούς Χαιρετισμούς¨.
-Εκεί που είχα καλή διάθεση βλέποντας την συγκίνηση του Ιερέα δίχως να το θέλω ξαναθυμήθηκα τα βάσανα που με περίμεναν στην πόλη …
- Μετά το τέλος των Χαιρετισμών ετοιμάσαμε ένα βραστό του βουνού και ζητήσαμε , ουσιαστικά απαιτήσαμε από τον Ιερέα να μας πει τι του συνέβη;
ΚΑΙ ο καλός παππούλης αναγκάσθηκε να μας πει για το γεγονός αυτό της αλλοίωσης- συγκίνησης του που μας είχε προβληματίσει.
Παιδιά μου μην νομίζετε ότι είμαι εδώ πάνω αποκομμένος από τα προβλήματα των ανθρώπων.
Φίλοι συγχωριανοί από τις μεγαλουπόλεις, συγγενείς, πνευματικά παιδιά μου μεταφέρουν το ζοφερό περιβάλλον της σημερινής Εθνικής μας επιβίωσης.
Πολλές φορές στην Δέηση και όταν απαγγέλουμε ενώπιον του ΚΥΡΙΟΥ ημών ¨ Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ…¨
Αναρωτιέμαι αν το Έθνος μας είναι πραγματικά ευσεβές;
Και πως μπορώ να αιτούμαι για κάθε αρχή και εξουσία που μας έφερε σε αυτά τα χάλια;
Υπάρχει όμως και αυτό δηλ. ότι μας αξίζει μας δίνει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ.
Όμως έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Γιατί αν εγώ αιτούμαι για αυτούς που ψηφίζουν αντίχριστους νόμους ουσιαστικά με την δέηση μου αυτή γίνομαι Θεομάχος.
Εδώ και πολλά χρόνια παρακαλώ την Παναγιά μας να ξεδιαλύνει τον λογισμό μου αυτό και πιστέψτε με το κάνω με δάκρυα και πόνο.
Παραμονή του ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ εχθές άκουσα κτύπους στην πόρτα του πτωχικού μου. Τρόμαξα γιατί στις ημέρες μας πολλά συμβαίνουν και μάλιστα εδώ στην Μεθόριο. Ποιος να ήταν άραγε; Ο Ανέστης ο ψάλτης μου έλειπε στα πρόβατα.
Από το παραθυράκι έσκυψα και είδα έναν ηλικιωμένο Ιερέα. Αμέσως αναθάρρησα και άνοιξα την πόρτα . Βάλαμε μεταξύ μας την Ευχή και το κοντούλικο Γεροντάκι μπήκε στο σπιτικό μου με τέτοια άνεση που λες και ήξερε όλες τις γωνιές του.
Το παρουσιαστικό του κάτι μου θύμιζε από τον μακαριστό Αυγουστίνο τον πρώην Φλωρίνης γιατί κρατούσε ένα ραβδί και ήταν σκυφτό.
Πως από τα μέρη μας Γέροντα ; το ρώτησα
Πολλές φορές έχω περάσει από αυτά τα μέρη και μάλιστα όταν ζούσαν εδώ πολλοί χριστιανοί. Φυσικά άλλα χρόνια τότε πάτερ μου. Τότε τα χρόνια ήταν Ιεραποστολικά ενώ σήμερα αυτά που κτίσθηκαν με αίμα και αγώνες οι άπιστοι τα γκρεμίζουν.
Παλιά βγάζανε κανένα τούβλο για να χαλαρώσει η Ορθόδοξη Πίστη, σήμερα πλέον είναι προαποφασισμένο από αυτούς να σωριάσουν όλο το ντουβάρι…
Επειδή φτάσαμε στην στιγμή να πειράζουν την ΗΜΕΡΑ του ΚΥΡΙΟΥ μας δηλ. την Κυριακή και να υπερασπίζονται τα Σόδομα και τα Γόμορα ήρθα να σου πω να μην σε πειράζει ο λογισμός που έχεις και όταν λες την ευχή ¨¨ Υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ…¨ από μέσα σου τότε να απαγγέλεις την ωδή των Χαιρετισμών ¨ χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨.
Πάτερ μου η ΠΑΝΑΓΙΑ μας αποφάσισε ότι ¨αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να πάει άλλο…¨
Με τα λόγια αυτά το καμπουριαστό Γεροντάκι εξαφανίστηκε από μπροστά μου. Αλαφιασμένος με ότι κουράγιο είχα έτρεξα προς την Εκκλησία. Μπαίνοντας η ματιά μου λες και την κατεύθυνε άλλος και έπεσε πάνω στην Αγιογραφία του Παπά- Κοσμά του Αιτωλού που η Παράδοση λέει ότι πέρασε από το χωριό μας διδάσκοντας και βαπτίζοντας.
Τότε κατάλαβα ΠΟΙΟΣ επισκέφτηκε εμένα τον ανάξιο.
Φίλε μου πήρα την ευχή του Γέροντα όταν κατεβώ στην Θεσσαλονίκη να ¨διαλαλήσω¨ το έκτακτο αυτό περιστατικό και όποιος πίστεψε- πίστεψε…
Μάλλον ο Ουρανός φέτος με το ¨ χαίρε τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής…¨ γράφει τον κυβερνητικό επίλογο.

Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Οι καλοί φράκτες κάνουν τους καλούς γείτονες ! (Μι...

Κόκκινος Ουρανός: Οι καλοί φράκτες κάνουν τους καλούς γείτονες ! (Μι...: ΚΟ: Μας κάνουν συστηματικά μαθήματα και πλύση εγκεφάλου για να μάθουμε εμείς οι «άξεστοι» και «ρατσιστές», να ζούμε «ειρηνικά» και ...

ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΕΒΡΑΙΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ - ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΑΓΩΝΑΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ: ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΕΒΡΑΙΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ - ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ: ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ…ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ ΣΚΙΖΟΥΝ ΚΑΡΔΙΕΣ! ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙ...

Κυρά μου, τί είναι όταν βρέχει τον Αύγουστο;

Βρέχει απόψε μία βροχή ήρεμη και σοβαρή..... Σαν τους καιρούς που περνάμε.
Σαν τον Αύγουστο, που γνωρίζει πως το τέλος του είναι και το τέλος των ημερών των κοχυλιών.
Σαν εμάς που προσπερνάμε τους καθημερινούς μας δολοφόνους για να φτάσουμε στην Κυρά του Δεκαπενταύγουστου και να γείρουμε πάνω Της, λαχανιασμένοι αλλά ευτυχείς.
Κάποτε δεν μας πρόφταιναν οι ειδήσεις. Ξεγλυστρούσαμε ανάμεσα στην φωνή του παρουσιαστή και τους τίλους των εφημερίδων. Τώρα οι σφαίρες τους μας βρίσκουν, πριν γίνουν ειδήσεις.....Διαρκής οικονομική -και όχι μόνο- αφαίμαξη, σαν να σου λένε "είμαστε εδώ, μην το ξεχάσεις ποτέ", ακριβώς την στιγμή που έχεις σιχαθεί απόλυτα τις φάτσες, τα λόγια, τις "ιδέες", την "σωτηρία" τους, τα κουστούμια τους, την "δημοκρατία" τους.
Δεν τους θέλεις αλλά και δεν σε θέλουν. 
Μόνο για να υπάρχεις ως αριθμός ενός ανθρωποφάγου συστήματος χρησιμεύεις και ως αριθμός απαγορεύεται να σκέπτεσαι, να επιθυμείς, να διαφωνείς, να αντιδράς, να ελπίζεις. 
Να πληρώνεις μόνο είναι δέον και πρέπον μέχρι να γίνεις επαίτης, να εξουθενωθείς, να πέσεις νεκρός ως άνθρωπος και να "ξαναγεννηθείς" ως ενεργούμενο και δούλος της παγκόσμιας δυναστείας των αντιθέων.
Όχι δεν θα έχεις πατρίδα.
Όχι δεν θα έχεις Χριστό.
Όχι δεν θα έχεις τιμή.
Όχι δεν θα έχεις αξιοπρέπεια.
Όχι δεν θα έχεις συν-αίσθημα.
Θα είσαι ....πολίτης του κόσμου, δηλαδή του "τίποτε" και του "πουθενά" γιατί αυτό ακριβώς είναι ο "κόσμος" τους, ο κόσμος που στερεώθηκε στην αποστροφή προς τον άνθρωπο, στην απολυτοποίηση του χρήματος και της τεχνολογίας αλλά -κυρίως- στην σφοδρή πολεμική κατά της Ορθοδοξίας (που, ως μοναδική σύνδεση με την αιωνιότητα, τους χαλάει την "δουλειά" της δημιουργίας απελπισίας έως υποταγής).
Έτσι και χειρότερα είναι τα πράγματα, όμως βρέχει απόψε τόσο επίμονα και σταθερά που κάτι μέσα μας ελπίζει το ίδιο μεθοδικά και συστηματικά, όπως πέφτει η βροχή. 
Δηλαδή δεν πρόκειται για ένα καλοκαιρινό μπουρίνι που ήρθε για να φύγει.
Είναι ώρες που βρέχει. Ούτε σιγά, ούτε δυνατά αλλά ασυνήθιστα...κανονικά για Αύγουστο.
Κοιτάζω την βροχή, ήρεμη κι' εγώ. 
Ξέρω πως είσαι σε όλες της τις σταγόνες Κυρά μου. 
Νομίζω πως απόψε έσταζες στην Παράκληση ή μήπως ήταν δάκρυ; 
Αν κλάψαμε εμείς, Σου το αφιερώνουμε. Αν όμως του φουστανιού Σου ο ποδόγυρος βράχηκε από το βρεγμένο μας απόγευμα, Κυρά μου κάνε τον βροχή που Σε άγγιξε όνειρο για μερώσουν οι εφιάλτες μας.
Κυρά μου τί είναι όταν βρέχει τον Αύγουστο;
Δηλαδή μπορεί να είναι και νερά που ξεφεύγουν από την Εδέμ, όταν οι άγγελοι ποτίζουν άνθη;
Δηλαδή δεν θα μπορούσε να είναι και η ιδρωμένη μέριμνα των Αγίων για μας;
Δηλαδή, θέλω να πω, αποκλείεται να είναι π.χ. οι " Απόστολοι εκ περάτων" που σπεύδουν να προλάβουν τον Δεκαπενταύγουστο, την Γεσθημανή, Εσένα... εμάς και η σπουδή τους να βρέχει τα δειλινά;
Δηλαδή, θέλω να πω....όχι καλύτερα να ρωτήσω "Κυρά μου τί είναι όταν βρέχει τον Αύγουστο;"

Να διαλέγεις τις ώρες της νύχτας.

Έκτακτο Παράρτημα: Να διαλέγεις τις ώρες της νύχτας.: Αυτός που αγρυπνεί τη νύχτα στην προσευχή, την άλλη μέρα μπορεί να...

Σύν-τρομο down.

Του Χαράλαμπου Χαραλάμπους
Κυρία μου, ο γιος σας πάσχει από το γνωστό σύνδρομο down.
Τι μπορώ να κάνω για το παιδί μου, ρώτησαν τα δάκρυά της το γιατρό.
Να το αγαπήσεις...
Απάντησαν τα χέρια του επάνω στον όρκο του Ιπποκράτη.
Να βλέπατε αυτή τη γυναίκα πόσο αγάπησε το «ασκήσιμό» της.
Εξασκήθηκε τόσο πολύ στην αγάπη για να το βλέπει τώρα:
Να ποδηλατεί.
Να ζωγραφίζει.
Να της φωνάζει μαμά.
Να την αγκαλιάζει σφιχτά.
Να την φιλά.
Να της βάζει 10 με τόνο για την άσκηση.
Να της λέει ευχαριστώ που του επέτρεψε να ζήσει.
Έστω και με δείχτη νοημοσύνης πιο χαμηλό.
Αν είχε δείχτη η καρδιά πάντως θα ήταν καρδιοφυία ο μικρός.
Ρώτησα τους μαθητές μου 

αν ήξερε η γυναίκα αυτή, εκ των προτέρων,
ότι ο Δημήτρης θα ήταν μογγολικό, αν έπρεπε να το γεννήσει.
Άκουσα τα πάντα.
-Όχι!
-Γιατί όχι;
-Σε καμία περίπτωση!
-Θα βασανιζόταν και αυτός και οι γύρω του...
Στο άκουσμα του τελευταίου, σηκώθηκε η Νατάσα και είπε...
Καλά μωρέ κι εμείς που γεννηθήκαμε υγιείς,
δεν βασανίζουμε κανένα;
Κύριε έχω μια αδελφή που πάσχει από το σύνδρομο.
Είπα στη μάνα μου κάποτε
ότι ήταν το καλύτερο δώρο που μας χάρισε ποτέ.
Γιατί από τότε έμαθα ν’ αγαπώ.
Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη Μαρία μας.
Το κουδούνι πάλι άφησε αναπάντητα τα γιατί.
Όπως και όλα τα θέματα ανοιχτά, επάνω στο τραπέζι της γνώσης.
Δάκρυα, μάνα, γιατρός, Ιπποκράτης, ποδήλατο, ζωγραφιά, Νατάσα, Μαρία...
Με είχε πιάσει τρόμος που δεν είχα απαντήσεις μπροστά στο σύνδρομο.

Το βράδυ πήγα στη γιορτή για την αφυπηρέτηση του Λυκειάρχη μου.
Πρώτος ανέβηκε στη σκηνή ο γιός του με σύνδρομο down. 

Κρατιώταν από το ένα χέρι του και είχε μια αγκαλιά λουλούδια στο άλλο.

Όταν έδωσε τα λουλούδια στον πατέρα του, 
και με δείχτη νοημοσύνης 60 του είπε "σε αγαπώ"Όλοι ξέσπασαν σε λυγμούς.

Δεν κατάφερε να τελειώσει την ομιλία του ο Λυκειάρχης.
Τον έπνιξαν εκατοντάδες μαθητές του
στα φιλιά και στις αγκαλιές.
Τον μοσχομύρισαν με χιλιάδες λουλούδια.
Και ο γιος του...
να τον καμαρώνει σε μια γωνιά και να χαμογελάει.
Την άλλη μέρα στο σχολείο
ρώτησα ο μαθητής, το ΔΑΣΚΑΛΟ.
Αν ήξερες από πριν ότι ο γιος σου
θα είχε το σύνδρομο
θα τον κρατούσες στη ζωή;
Μου έδειξε τη φωτογραφία του παιδιού.
Μ’ αυτή είναι η ζωή μου , απάντησαν τα χείλη του
κολλημένα επάνω στο χαρτί.

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/

Διαμαρτυρία της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους γ...

Έκτακτο Παράρτημα: Διαμαρτυρία της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους γ...: σχόλιο Γ.Θ : Η καρδιά της Αυτοκρατορίας δεν έπαψε ποτέ να χτυπά στον Άθωνα. Εκεί στην Βυζαντινή επικράτεια των Κάστρων - Μονών της Ορθο...

Δεν είναι περίεργο;

Έκτακτο Παράρτημα: Δεν είναι περίεργο;:   1. Δεν είναι περίεργο πώς ένα ποσό των 20 Ευρώ σας φαίνεται πολύ μεγάλο όταν το δίνετε στην εκκλησία, αλλά είναι μικρό όταν πηγαίνετε...

Η ΑΓΙΑ ΝΕΦΕΛΗ ΣΤΟ ΘΑΒΩΡ (βίντεο).

Έκτακτο Παράρτημα: Η ΑΓΙΑ ΝΕΦΕΛΗ ΣΤΟ ΘΑΒΩΡ (βίντεο).: Μπορείτε να δείτε για λίγο την Αγία Νεφέλη που καλύπτει κάθε χρόνο το όρος Θαβώρ στις 19 Αυγούστου, όταν εορτάζεται η Μεταμόρφωση του...