ΕΣΤΙΑ

 

Οι άνδρες τους μαρτύρησαν για τον Χριστό. Άραγε αυτό περιμένει και εμάς;

Woke και Εκκλησία: Αγαπουλισμός, δικαιωματισμός και ελευθερία: Μαζί μας ο π. Γεώργιος Σχοινάς

Μητρ. Κυθήρων Σεραφείμ: « Νά συνειδητοποιήσωμε τήν βαρειά ἠθική καί πνευματική ἔκπτωσι, πού ἐπέφερε εἰς τήν Πατρίδα μας ὁ νέος αὐτός νόμος, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρεῖ νά ἀνατρέψει τήν χριστιανική δομή τῆς κοινωνίας μας καί κάθε ἠθική καί πνευματική ἀξία.»

 

 ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

                                                         Ἐν Κυθήροις τῇ 15ῃ Μαρτίου 2024

Ἀριθ. Πρωτ.: 107

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΕΓ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
(ὑπ’ ἀριθ. 236/2024)

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί

τόν Χριστώνυμον Λαόν

τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Ποιό πένθος νά ἀναλάβουμε, διά νά καταξιωθοῦμε τοῦ μακαρισμοῦ;…ὅταν πενθοῦμε διά τά ἁμαρτήματα, δηλαδή διά τήν προσβολή τοῦ Θεοῦ, διατί μέ τήν παράβασιν τοῦ Θείου Νόμου προσβάλλει κανείς τόν Θεόν, ἤ ἐπειδή μερικοί κινδυνεύουν ἀπό τήν ἁμαρτία» («ψυχή πού ἁμαρτάνει, εἶναι καταδικασμένη σέ θάνατο», κατά τόν Προφήτη Ἰεζεκιήλ).

(Μεγ. Βασιλείου, Ὅροι κατ’ ἐπιτομήν, ΕΠΕ 9, 234-236)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·

Εὐλογημένη, πένθιμος κατά Θεόν, εἰρηνική καί πολύκαρπη εἰς καρπούς μετανοίας ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Περίοδον δακρύων, ποταμῶν δακρύων, ἀπεκαλέσαμε τήν προκαθάρσιμη περίοδο τοῦ Ἱεροῦ Τριῳδίου (Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου ἕως Κυριακήν Τυρινῆς) εἰς τήν Ποιμαντορική Ἐγκύκλιό μας, ἀρχομένου τοῦ Ἱεροῦ Τριῳδίου, λόγῳ τῆς ἀδιαντρόπου ὑπερψηφίσεως τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ καί ἀντισυνταγματικοῦ νομοσχεδίου τοῦ κατ’ εὐφημισμόν «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, δεσμοῦ ἀφύσικου καί θεοστυγοῦς ἀπό χριστιανικῆς σκοπιᾶς.

 Ἕνα ὄνειδος ἀνεξάλειπτον διά τήν Ἑλληνορθόδοξον Πατρίδα μας, τήν Χώραν τῶν Ἁγίων καί τῶν Ἡρώων, τό πρῶτο Ὀρθόδοξο Ἔθνος, τό ὁποῖο ὑπέκυψεν εἰς τάς ἐπιταγάς τῆς «νέας ἐποχῆς» καί τῆς «νέας τάξης πραγμάτων».

Ἀνεμένομεν τήν ἄμεσον σύγκλησιν τῆς Ἀνωτάτης μας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς, τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθώς ἐλέχθη κατά τήν προηγουμένην ἔκτακτον σύγκλησίν της διά τό αὐτό κρισιμώτατον θέμα, ἐάν οἱ νομοθετοῦντες προέβαινον εἰς τό ἀπονενοημένον πνευματικῶς αὐτό διάβημα, ὅπερ καί συνετελέσθη ἀβασανίστως. 

Ἀντί ταύτης (τῆς συγκλήσεως), ἀπεφάσισε ἐπί τοῦ παρόντος ἡ κατ’ ἐξουσιοδότησιν τῆς Ἱεραρχίας ἐνεργοῦσα Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, νά μή ἑορτάσῃ ἐφέτος πανηγυρικῶς τήν ἐκκλησιαστική ἐπέτειο τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, κατά τόν καθιερωμένο ἑορτασμό, λόγῳ τῶν προηγηθέντων αὐτῶν θλιβερῶν γεγονότων, ἀπόφασις ἡ ὁποία εὗρεν εὐμενῆ ἀπήχησιν εἰς τάς βαρυαλγούσας καρδίας τῶν Χριστιανῶν μας.

Ἐπρυτάνευσε πρός τό παρόν ἡ ἄποψις νά «ὡριμάσουν» πρῶτα τά πράγματα καί ἔπειτα νά συνέλθῃ τό Κυρίαρχον Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας διά νά λάβῃ τά προσήκοντα μέτρα, ἀντιμετωπίζουσα τάς ἁλματώδεις ἐπί τοῦ θέματος ἐξελίξεις. 

Καί εὐχῆς ἔργον εἶναι νά ἐνεργήσωμεν ἐν συνέσει πνευματικῇ καί φόβῳ Θεοῦ ἐγκαίρως, προληπτικῶς καί προστατευτικῶς, πρίν μᾶς προλάβουν καταιγιστικῶς τά γεγονότα. 

Ὅμως, δυστυχῶς, ὅταν ἔχωμεν νά ἀντιμετωπίσωμεν γεγονότα πρωτοφανῆ καί πρωτάκουστα, ὅταν ἤδη ἔχει συντελεσθῇ τό «ἔγκλημα» καί καλπάζει ἡ ἠθική παρανομία εἶναι προφανές ὅτι δέν ὑπάρχει πλέον καιρός «ὡριμάνσεως».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἐπληροφορήθη τό θανάσιμον ἁμάρτημα τῆς αἱμομιξίας εἰς τήν Κόρινθον, τό ἐστιγμάτισε δριμύτατα. (Παραθέτομεν τήν μετάφρασιν τοῦ κειμένου: 

«Γενικά ἀκούεται ὅτι ὑπάρχει μεταξύ σας πορνεία καί τέτοια πορνεία, πού δέν ὑπάρχει οὔτε μεταξύ τῶν ἐθνικῶν – εἰδωλολατρῶν, ὥστε κάποιος νά ἔχῃ γυναῖκα τήν γυναῖκα τοῦ πατέρα του»). 

Τούς ἐχαρακτήρισε ὑπερηφάνους καί τούς ἐπετίμησε διότι δέν ἐπένθησαν πρεπόντως διά νά ἐκλείψῃ ἐκ μέσου αὐτῶν ὁ αἱμομίκτης. 

Δέν τούς εἶπε: ἀναμείνατέ με νά ἔλθω πλησίον σας διά νά ἀντιμετωπίσωμεν ἀπό κοινοῦ τό φοβερόν ἐκεῖνο ἀνοσιούργημα καί νά «ὡριμάσῃ» ἕως τότε τό ἀνακῦψαν ζήτημα, ἀλλά τί τούς εἶπε; 

«Ἐγώ ἀπών μέν κατά τό σῶμα, παρών δέ κατά τό πνεῦμα, ἔχω ἤδη σάν νά ἤμουν παρών, κρίνει ἐκεῖνον πού ἔκαμε αὐτήν τήν πρᾶξιν. 

Μαζευθῆτε εἰς τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, παραδώσατε τόν ἄνθρωπον αὐτόν εἰς τόν σατανᾶν, ἀποκόπτοντάς τον ἀπό τήν Ἐκκλησία (τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία) μέχρι νά μετανοήσῃ εἰλικρινά, διά νά τιμωρηθῇ σκληρά τό σῶμα του καί νά συνετισθῇ μέ  τήν παιδαγωγία αὐτή, ὥστε νά σωθῇ ἔτσι ἡ ψυχή του τήν ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ».

Μήπως τό ἀνακῦψαν πρόβλημα δέν εἶναι πνευματικῶς ὀξύτερον;

Ἀλλά καί ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος Ἐπίσκοπος Μεδιολάνων, εἰς τόν ὁποῖον ἀνεφέρθημεν εἰς τήν προηγουμένην Ἐγκύκλιόν μας τοῦ Τριῳδίου, εὑρεθείς ἐνώπιον τοῦ Αὐτοκράτορος Μεγ. Θεοδοσίου, βουλομένου νά λειτουργηθῇ εἰς τόν Ἱερόν Ναόν, ἔνθα ἱερούργει ὁ ἅγιος, ἐνῷ ἐβαρύνετο ἡ ψυχή του διά τόν ἄδικον φόνον χιλιάδων Θεσσαλονικέων εἰς τό στάδιον τῆς Θεσσαλονίκης, (κατόπιν ἰδικῆς του διαταγῆς), δέν τοῦ ἐπέτρεψε τόν ἐκκλησιασμόν καί τήν Θείαν Κοινωνίαν. 

Τόν ἐδέχθη ἀργότερον εἰς ἐκκλησιαστικήν καί μυστηριακήν κοινωνίαν, ὅταν διεπίστωσε τήν εἰλικρινῆ του μετάνοιαν. 

Ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος, ἔχων γνῶσιν τῆς προσωπικῆς Ἐπισκοπικῆς του εὐθύνης καί τοῦ ἱεροῦ Ποιμαντικοῦ του χρέους, τῆς ἱεροκανονικῆς τάξεως καί τῆς Παραδόσεως τῆς Ἁγίας ἡμῶν Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐνήργησε εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ Μεγ. Θεοδοσίου κατά τήν Ἐπισκοπικήν του συνείδησιν καί ὄχι μετά Συνοδικήν διαγνώμην, διότι τόσον τά Ἐπισκοπικά καθήκοντα, ὅσον καί αἱ πρός τήν Ἱεράν ἡμῶν Σύνοδον ὑποχρεώσεις τῶν Ἐπισκόπων, εἶναι σαφῶς Ἁγιογραφικῶς, Ἱεροκανονικῶς καί νομικῶς καθιερωμένα καί κεκανονισμένα καθ’ ὅλην τήν διαχρονικήν διαδρομήν τῶν 20 χριστιανικῶν αἰώνων. 

Καί αἱ ἁρμοδιότητες τοῦ Κυριάρχου Σώματος τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας μας εἶναι σαφέστατα καταγεγραμμέναι καί νομικῶς κατοχυρωμέναι, καθώς ἐπίσης καί αἱ ἐξουσιοδοτήσεις εἰς τήν ἑκάστοτε Διαρκῆ Ἱεράν Σύνοδον, ἡ ὁποία τηρεῖ τάς νενομοθετημένας ἁρμοδιότητας αὐτῆς ἐν τῷ Καταστατικῷ Χάρτῃ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἐπειδή, κατά τά ἀνωτέρω, δέν προσεκλήθημεν ἀκόμη εἰς ἔκτακτον Συνεδρίαν τῆς Ἱεραρχίας μας, ὁμοῦ μετά τῆς ἐξαγγελθείσης εἰς τήν προηγουμένην Ἐγκύκλιόν μας (τοῦ Ἱεροῦ Τριῳδίου) στερήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας εἰς τούς κοινοβουλευτικούς ἐκπροσώπους μας, τούς ἐκ τῆς ἐκλογικῆς μας περιφερείας, οἱ ὁποῖοι ἐψήφισαν τό ἐν θέματι ἀντιχριστιανικό καί ἀντισυνταγματικό νομοσχέδιο, χαρακτηρίζομεν διά τήν Θεόσωστον Ἐπαρχίαν μας Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων τήν ἀρχομένην ἀπό αὔριον Ἁγίαν καί Μεγάλην Τεσσαρακοστήν καί τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Ἑβδομάδα ὡς περίοδον πνευματικοῦ πένθους. 

Οἱ δύο αὐτές κατανυκτικές περίοδοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὡς ἐκ τῆς ὑποστάσεώς των περίοδοι πνευματικοῦ πένθους. 

Ὅμως, διά τόν ὡς ἄνω ἐπιπρόσθετον λόγον ἐπιτείνεται τό πνευματικό πένθος διά τήν Ἱεράν Μητρόπολίν μας διά νά κατανοήσωμεν τήν ἐπικειμένην μεγάλην συμφοράν διά τό Ὀρθόδοξον Γένος μας, ἐάν δέν μετανοήσωμεν ἐγκαίρως.

Τό πνευματικόν πένθος

Τί εἶναι τό πνευματικόν πένθος καί πόσον ὠφελεῖ τούς πιστούς Χριστιανούς θά μᾶς τό εἴπουν τρεῖς μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας :

δύο τοῦ 4ου αἰῶνος, ὁ Μέγας Βασίλειος καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης τοῦ 14ου αἰῶνος.

Μέγας Βασίλειος

α) «Νά κλαῖτε μαζί μ' ἐκείνους πού θλίβονται καί κλαῖνε». Ὅταν δεῖς τόν ἀδελφό σου νά ὀδύρεται γιά τίς ἁμαρτίες του, γιά τίς ὁποῖες τώρα μετανοεῖ, κλάψε μαζί του καί δεῖξε συμπάθεια. 

Γιατί ἔτσι θά μπορέσεις μέ ξένα παθήματα νά διορθώσεις τό δικό σου. Γιατί αὐτός πού ἔχυσε θερμά δάκρυα γιά τήν ἁμαρτία τοῦ πλησίον, θρηνώντας γιά τόν ἀδελφό του, ἐθεράπευσε τόν ἑαυτό του. 

Τέτοιος ἦταν αὐτός πού ἔλεγε: 

«Μέ κατέλαβε μεγάλη ἀθυμία, ὅταν ἔβλεπα τούς ἁμαρτωλούς νά ἐγκαταλείπουν τό νόμο Σου» (Προφητάναξ Δαυΐδ). 

Γιατί τήν ἁμαρτία νά κλαῖς. Αὐτή εἶναι ἡ ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, αὐτή εἶναι ὁ θάνατος τῆς ἀθάνατης ψυχῆς, αὐτή εἶναι ἄξια πένθους καί ἀκατάπαυστων ὀδυρμῶν. 

Μακάρι νά χύνονται γι' αὐτή πολλά δάκρυα καί νά μή λείπει ὁ στεναγμός πού ἀνεβαίνει ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς. Ἔκλαιγε ὁ Ἀπ. Παῦλος γιά τούς ἐχθρούς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. 

Ὁ Ἱερεμίας ἔκλαιγε γι' αὐτούς πού χάνονταν ἀπό τό λαό…Ἕνα τέτοιο δάκρυ καί ἕνα τέτοιο πένθος μακαρίζει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ,  καί ὄχι αὐτό πού χύνεται εὔκολα γιά κάθε λύπη καί πολύ εὔκολα ἔρχεται στά μάτια μέ κάθε ἀφορμή» (Ε.Π.Ε. 7,234).

β) «Ἁρμόζει νά στενοχωρεῖσαι μέν γιά ὅσα συμβαίνουν καί νά λυπᾶσαι ἥσυχα γιά τά θλιβερά γεγονότα καί νά ἐκφράζεις τό πένθος τῆς ψυχῆς σου μέ περίσκεψι, σεμνότητα καί σοβαρότητα… 

Ἀλλά, ἀφοῦ τόν ἀφήσεις νά φωνάξει καί νά θρηνήσει μάταια καί χωρίς ἀποτέλεσμα, ὅταν πλέον ἡ θλίψη θά ἔχει χαλαρώσει καί ὑποχωρήσει κάπως, τότε μέ γλυκύτητα καί πραότητα νά ἀρχίσεις νά τόν παρηγορεῖς... 

«Εἶναι ὠφέλιμο, κατά τόν σοφό Σολομῶντα, νά ἐπισκεφθεῖ κανείς σπίτι, στό ὁποῖον ὑπάρχει πένθος, παρά σπίτι, στό ὁποῖον παρατίθεται συμπόσιο καί προσφέρεται κρασί», ἄν βέβαια πρόκειται μέ ὀρθό τρόπο καί μέ πραότητα νά χρησιμοποιήσει τό λόγο καί νά μεταδώσει τή δική του πνευματική ὑγεία καί ὄχι νά προσβληθεῖ ἀπό τήν ξένη λύπη, ὅπως προσβάλλονται ἀπό πονόματο ἐκεῖνοι πού πλησιάζουν ἀσθενεῖς πάσχoντες ἀπό τέτοια ἀρρώστια» (Ε.Π.Ε. 7, 232-234).

γ) «Ἄς προσευχόμαστε λοιπόν κι ἐμεῖς καί ἄς κραυγάζουμε τήν πνευματική αὐτή κραυγή, ζητώντας τά μεγάλα, χωρίς νά φροντίζουμε γιά τή σαρκική ζωή («γιατί ὅσοι ἔχουν παραδοθεῖ στή σαρκική καί κοσμική ζωή, δέν μποροῦν νά ἀρέσουν στό Θεό»), ὥστε νά ἀκούσει κι ἐμᾶς ὁ Κύριος καί νά ἐλεήσει τήν ἀδυναμία μας. 

Καί τότε, ἀφοῦ ἀπολαύσουμε τή θεία βοήθεια, νά ποῦμε κι ἐμεῖς: «Μετέστρεψες τό θρῆνο μου σέ χαρά». Ἡ χαρά τοῦ Θεοῦ δέν γεννιέται σέ ὁποιαδήποτε ψυχή, ἀλλά, ἐάν κάποιος ἔκλαψε πολύ γιά τήν ἁμαρτία του, μέ μεγάλους ὀδυρμούς καί ἀκατάπαυστους θρήνους, καί ἐθρήνησε πολύ γιά τόν ἑαυτό του σάν νά ἦταν νεκρός, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ὁ θρῆνος μεταβάλλεται σέ χαρά» (Μ.Βασιλείου, εἰς ΚΘ’ ψαλμ. Ε.Π.Ε. 5,154-156).

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

α) «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες»… Καί στό σημεῖο αὐτό δέν ἐννοεῖ γενικά τούς ἀνθρώπους πού πενθοῦν, ἀλλά ἐκείνους πού πενθοῦν γιά τίς ἁμαρτίες τους· γιατί τό ἄλλο εἶναι ἐντελῶς ἀπαγορευμένο, δηλαδή τό νά θρηνεῖ κανείς γιά κάτι τό κοσμικό. 

Αὐτό δίδασκε καί ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅταν ἔλεγε ὅτι: 

«Ἡ λύπη πού προκαλεῖ ὁ κόσμος μέ τήν ἁμαρτία ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τόν πνευματικό θάνατο, ἐνῶ ἡ κατά Θεόν λύπη κατεργάζεται τήν εἰλικρινῆ μετάνοια, γιά τήν ὁποίαν ποτέ δέν θά μεταμεληθεῖ ὁ λυπούμενος καί ἡ ὁποία φέρνει τή σωτηρία» (Ε.Π.Ε.9,470).

β) «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες»… Αὐτούς πού πενθοῦν γιά τά ἁμαρτήματά τους. Αὐτή ἡ ἐντολή εἶναι διδάσκαλος κάθε φιλοσοφίας. Ἄν θέλης νά παρηγορηθῆς ἀληθινά, νά πενθῆς. 

Ὁ Θεός μᾶς παραγγέλλει νά πενθοῦμε καί γιά τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων» (Ε.Π.Ε. 9, 470-472).

γ) «Στέναξε, γιατί ἐλύπησες τόν Δεσπότη σου, πού εἶναι τόσο ἥμερος καί ἀγαθός» (Ε.Π.Ε. 19, 148).

δ) «Δέν ἐμακάρισε ὁ Κύριος αὐτούς πού ἁπλᾶ πενθοῦν, ἀλλά ἐκείνους πού μέ κατάνυξι πενθοῦν γιά τίς ἁμαρτίες τους, αὐτούς πού ἀναλογίζονται τίς ἁμαρτίες τους ἤ καί τίς ξένες ἁμαρτίες» (Ε.Π.Ε. 22, 28).

Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς

α) «Ἐάν, ὅμως καί τό καθαρτικό πένθος δέν τελεῖται μόνο στήν ψυχή τῶν ἀγωνιζομένων, ἀλλ' ἀπό αὐτήν προχωρεῖ καί στό σῶμα καί στήν σωματική αἴσθησι (καί καθαρή ἀπόδειξις γι' αὐτό εἶναι τό γεμάτο ὀδύνη δάκρυ ἐκείνων πού πενθοῦν γιά τά ἁμαρτήματα τους), γιατί νά μή παραδεχθοῦμε μέ εὐλάβεια καί τίς ἀποδείξεις τῆς πνευματικῆς θείας ἡδονῆς, πού ἐκδηλώνονται μέ τίς αἰσθήσεις τοῦ σώματος οἱ ὁποῖες δέχονται αὐτήν; 

Τί κάνει ἐπίσης καί ὁ Κύριος; Δέν μακαρίζει γι' αὐτό ἐκείνους πού πενθοῦν, ἐπειδή θά παρηγορηθοῦν (Ματθ. 5,4), δηλαδή θά λάβουν μέσα τους τήν χαρά, τόν καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; 

Ἀλλ' αὐτῆς τῆς παρηγοριᾶς μετέχει κατά πολλούς τρόπους καί τό σῶμα… τό πρᾶο ἦθος, τό γλυκύ δάκρυ, ἡ γεμάτη ἀπό χάρι συνομιλία μέ ἐκείνους πού τούς πλησιάζουν…» (Ε.Π.Ε. 2, 184).

β) «Ἡ αὐτομεμψία συνυπάρχει πάντοτε μέ τήν ταπείνωσι τῆς ψυχῆς … Ἀλλά καί ἡ αὐτομεμψία μόνη καθ’ ἑαυτήν, ὅταν ἐγκατασταθῇ μόνιμα στό λογιστικό τῆς ψυχῆς σάν ἕνα νοητό βάρος, συνθλίβει καί πιέζει καί ἐκθλίβει τόν οἶνο τόν σωτήριο πού εὐφραίνει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου (Ψαλμ. 103, 15), δηλαδή τόν ἐσωτερικό μας ἄνθρωπο. Καί τέτοιος οἶνος εἶναι ἡ κατάνυξις. Αὐτή μαζί μέ τό πένθος συντρίβει καί τά πάθη καί γεμίζει τήν ψυχή μέ μακαριστή χαρά, ἀφοῦ τήν ἀπαλλάξῃ ἀπό τό δεινό βάρος τους» (Ε.Π.Ε. 8, 406-408).

γ)  «Ὅταν ὁ νοῦς ἀπομακρυνθῇ ἀπό κάθε αἰσθητό καί ἀνασηκωθῇ ἀπό τόν κατακλυσμό τῆς σχετικῆς μέ αὐτά τύρβης καί κατοπτεύσῃ τόν ἐσωτερικό ἄνθρωπο, πρῶτα βλέπει τό ἀπαίσιο προσωπεῖο πού τοῦ διαμορφώθηκε ἀπό τήν κάτω περιπλάνησι καί σπεύδει νά τό ξεπλύνῃ μέ τό πένθος· ἔπειτα, ὅταν ἀφαιρέσῃ τό ἄσχημο αὐτό κάλυμμα, τότε, ἀφοῦ, ἡ ψυχή δέν διασπᾶται εὔκολα ἀπό τήν ποικιλία τῶν σχέσεών της, προχωρεῖ ἀτάραχα μέσα στά ἀληθινά ταμεῖα καί προσεύχεται πρός τόν Πατέρα στά κρυφά» (Ε.Π.Ε. 8, 410).

δ) «Αὐτό λοιπόν εἶναι τό κέρδος τῆς ἀρχῆς τοῦ πένθους πού εἶναι πολύ ὀδυνηρή, γιατί περιέχει καί τόν φόβο τοῦ Θεοῦ. Προχωρῶντας ὅμως ἑνώνεται μέ τρόπο θαυμαστό μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀποκτᾶ τήν γλυκερή καί ἱερή παρηγοριά, διότι ὅποιος λάβῃ ποιότητα διά τοῦ πένθους γεύεται τήν χρηστότητα τοῦ Παρακλήτου, ἡ ὁποία χρηστότητα σέ ὅσους δέν τήν ἔχουν δοκιμάσει εἶναι σχεδόν ἀνήκουστη, ὡς ἄρρητη. Διότι, ἄν κανείς δέν μπορεῖ νά ἐξηγήσῃ τήν γλυκύτητα τοῦ μέλιτος σέ ὅσους δέν τό γεύθηκαν, πῶς ἄραγε θά μποροῦσε νά διηγηθῇ κανείς τήν ἡδονή τῆς ἱερῆς χαρᾶς καί χάριτος πού προέρχεται ἀπό τόν Θεό, σέ ὅσους δέν τήν ἔχουν δοκιμάσει;» (Ε.Π.Ε.8, 424).

ε) «Ἐμεῖς ὅμως ἄς προβάλωμε καί ἄλλο πιό φανερό παράδειγμα, διότι ἡ ἀρχή τοῦ πένθους μοιάζει μέ τήν ἐπιστροφή τοῦ ἀσώτου, γι’ αὐτό καί γεμίζει τόν ἐργάτη της μέ κατήφεια καί τόν πείθει νά λέγῃ τούς λόγους ἐκείνους· «Πάτερ, ἁμάρτησα στόν οὐρανό καί ἐνώπιόν σου καί δέν εἶμαι ἄξιος νά ὀνομάζωμαι υἱός σου» (Λουκ. 15, 21). Τό τέλος ὅμως τοῦ πένθους μοιάζει μέ τήν προϋπάντησι καί τό ἐναγκάλισμα τοῦ οὐράνιου Πατρός…» (Ε.Π.Ε. 8,426-428).                                          

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

            Οἱ τρεῖς ὡς ἄνω Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας μᾶς ὡμίλησαν διά τό πνευματικόν πένθος, τό πένθος διά τάς ἁμαρτίας μας καί τήν ἠθική καί πνευματική κατάπτωσι τῆς κοινωνίας μας. Τό ὀνομάζουν καί χαροποιόν πένθος, διότι, ἐνῶ πενθοῦμε διά τάς ἁμαρτίας καί τήν πνευματική μας καθίζησι μετά δακρύων, ταυτόχρονα μετανοοῦμε εἰλικρινά καί ἐπισποῦμε μέ τό Ἱερό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως τό θεῖον ἔλεος, τήν ἄφεσι καί συγχώρησι τῶν πλημμελημάτων μας καί ἀποκτοῦμε ὡς θεῖο δῶρο τήν λυτρωτική χαρά. Ἔχουμε τήν χαρμολύπη καί τό χαροποιόν πένθος.

            Τό πνευματικό αὐτό καί χαροποιό πένθος δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ τό κοσμικό καί ἐφάμαρτο πένθος. Γιατί τό πρῶτο, τό πνευματικό καί χαροποιό πένθος, ἔχει ἀληθινή χαρά, λυτρωτική χαρά, χαρά πνευματικῆς ἐλευθερίας, χαρά Θεοῦ. Ἐνῶ τό κοσμικό πένθος ἔχει λύπη, βαρειά λύπη, μελαγχολία, ἀπελπισία, ἀπόγνωσι καί ἀπογοήτευσι. Δέν ἔχει πραγματική χαρά, χριστιανική ἐλπίδα καί πνευματική ἐλευθερία.

            Δι’ αὐτόν τόν λόγον, ἀδελφοί μου, σᾶς παρακαλῶ θερμῶς νά αὐξήσωμεν κατ’ αὐτήν τήν ἱεράν καί κατανυκτικήν περίοδον τοῦ Ἱεροῦ Τριῳδίου, τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδας, νά αὐξήσωμεν τό πνευματικόν πένθος. Διακωμωδεῖται αὐτόν τόν καιρό ἀσεβέστατα ὁ Χριστός καί ὁ Τίμιος Σταυρός Του, καθώς παριστάνεται ἐπάνω στόν σταυρό ὡς σταυρωμένη μιά ἡμίγυμνη ἔγκυος γυναίκα, μέ τά γράμματα Ι.Ν.Β.Ι. στήν κορυφή, γιά νά ἀπομειώσουν οἱ δυστυχεῖς τόν Τίμιο Σταυρό καί νά περάσουν τό μήνυμα ὅτι δέν ὑπάρχει διάκρισις τῶν δύο φύλων. Καί ἡ ἀντίδρασις ἀπό τούς ἁρμοδίους; Νά πενθήσωμε πνευματικά διά τούς ἑαυτούς μας καί τήν προσωπική πνευματική μας κατάστασι, πρωτίστως, καί παραλλήλως διά τούς οἰκείους καί συγγενεῖς μας, διά τήν βαρυαλγοῦσαν κοινωνίαν μας, τό δεινῶς δοκιμαζόμενο Ἑλληνορθόδοξο Γένος μας καί τήν ἐν πολλοῖς παραπαίουσαν ἀνθρωπότητα. Νά ζητήσωμε ἀπό καρδίας τόν θεῖο φωτισμό διά τούς ἄρχοντας καί τόν λαόν μας, προκειμένου ὅλοι μας, Ἱερός Κλῆρος, Ἄρχοντες καί λαός νά συνειδητοποιήσωμε τήν βαρειά ἠθική καί πνευματική ἔκπτωσι, πού ἐπέφερε εἰς τήν Πατρίδα μας ὁ νέος αὐτός νόμος, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρεῖ νά ἀνατρέψει τήν χριστιανική δομή τῆς κοινωνίας μας καί κάθε ἠθική καί πνευματική ἀξία. Καί ἄν δέν ἀνανήψωμε ἐγκαίρως θά ἐπεκταθῆ παντοῦ.

            Εὐχόμενος, ἀπό καρδίας εὐλογημένη, εἰρηνική, πένθιμη κατά Θεόν καί πολύκαρπη σέ καρπούς μετανοίας Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή καί τήν ἐπίσκεψι τοῦ Θείου ἐλέους καί τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωήν μας, τήν Κοινωνίαν μας καί ὅλον τόν κόσμον διατελῶ,

Μετά πατρικῶν εὐχῶν καί εὐλογιῶν

Ὁ Μητροπολίτης
†ὁ Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

https://aktines.blogspot.com/2024/03/blog-post_66.html

Αναρτήθηκε από Ἰωάννης Καποδίστριας  

 https://odysseiatv.blogspot.com/2024/03/blog-post_357.html

Tό "Αφήστε με νά ζήσω" προσβάλει! Τά «Αδέσποτα κορμιά» όμως, όχι... / ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ !

Αυτή η αφίσα κ α τ έ β η κ ε (σ.σ. μέ πρωτοφανή ταχύτητα!) πρίν μερικά χρόνια 

από τα 'μπάνερς' του Μετρό της Αθήνας...

γιατί κάποιους προοδευτικούς δικαιωματιστές τους "προσέβαλε"...

          

[Η εκδήλωση όμως έγινε.

Και κατέπληξε.

Και θορύβησε.

Με διαλεγμένους ομιλητές, 

2 εκ των οποίων στολίζουν σήμερα τον Ουρανό...

Ο γνωστός σε όλους μας, αγιασμένος πλέον π. Σαράντης Σαράντος 

και ο Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Παναγιώτης Δημακάκος, 

που κοιμήθηκε ως Μοναχός Λουκάς ο Βατοπαιδινός...]

Η αφίσα του ντοκιμαντέρ 

που ανέβηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όμως,

 προσβάλει μόνο τα Ιερά 

και Όσια της χριστιανικής πίστεως...

Γι΄αυτό και παραμένει!

Υ π ο κ ρ ι σ ί α...

~ έγραψε ο Mπάμπης Αμερινός, εκ των "συν αυτώ"...

|"αμφ." ΥΓ:

1) Και ήταν τότε η πρώτη φορά 

που είδαμε ένα μέσο 

που κανένας μας δεν περίμενε

να αντιδρά σθεναρά,

χωρίς να σκεφτεί το κόστος 

χάνοντας έτσι μάλιστα πολλούς 

από τους μέχρι τότε υποστηρικτές του.

Ο Θεός όμως επιβράβευσε το Sportime

με χιλιάδες καινούριους φίλους,

που το ακολουθούν μέχρι σήμερα...

(αν θες να δεις, ή να θυμηθείς εκείνο το 

 "Αφήστε με να ζήσω",

ρίξε μια ματιά πατώντας πάνω

στις φωτογραφίες του συνεδρίου...)

https://amfoterodexios.blogspot.com/2024/03/to.html?m=0

“ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ”… Ν.ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ

0

τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα

«Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ ἱερὸν προσῆλθον αὐτῷ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ λέγοντες· ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς καὶ τίς σοι ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν ταύτην; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα, ὃν ἐὰν εἴπητέ μοι, κἀγὼ ὑμῖν ἐρῶ ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. Τὸ βάπτισμα Ἰωάννου πόθεν ἦν, ἐξ οὐρανοῦ ἢ ἐξ ἀνθρώπων; Οἱ δὲ διελογίζοντο παρ᾿ ἑαυτοῖς λέγοντες· ἐὰν εἴπωμεν, ἐξ οὐρανοῦ, ἐρεῖ ἡμῖν, διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ἐξ ἀνθρώπων, φοβούμεθα τὸν ὄχλον, πάντες γὰρ ἔχουσι τὸν Ἰωάννην ὡς προφήτην. Καὶ ἀποκριθέντες τῷ Ἰησοῦ εἶπον· οὐκ οἴδαμεν…» (Ματθ. κα΄ 23-27)

Ἔ λοιπόν, δὲν ξέρω γιατί, ἀλλὰ σκεπτόμενος τὰ πασιφανῆ διλήμματα τῶν σημερινῶν μας ἀρχιερέων ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἑορτασμό της μεθεπόμενης Κυριακῆς, μοῦ ἦρθε ἀσυναίσθητα στὸ μυαλὸ ἡ παραπάνω εὐαγγελικὴ περικοπή. Ἴσως γιατί καὶ πάλι μπροστὰ στὸ ἐρώτημα ποὺ σίγουρα ἐτέθη πρὸ ἡμερῶν ἀνάμεσά τους («καὶ τώρα τί γίνεται, τί κάνουμε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας»), αὐτοὶ προφανῶς μπερδεύτηκαν. Ἵδρωσαν καὶ ζορίστηκαν. Καὶ ἴσως καὶ αὐτοὶ «διελογίζοντο παρ᾿ ἑαυτοῖς λέγοντες»: ἂν τὴν γιορτάσουμε κανονικὰ στὴ Μητρόπολη, παρέα μὲ ὅλο τὸ κακὸ συναπάντημα ποὺ ψήφισε/στήριξε/πανηγύρισε τὸν διαβόητο νόμο, «φοβούμεθα τὸν ὄχλον» (δεδομένων ὅσων ἀκούσαμε ἐπιστολικὼς καὶ διαδικτυακῶς ἐδῶ καὶ ἑβδομάδες) καὶ τὸ κράξιμο ποὺ θὰ πέσει πάλι καὶ μάλιστα πιὸ ἄγριο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. Οὔτε λόγος ὅμως καὶ νὰ τὴ γιορτάσουμε μόνοι μας στὴ Μητρόπολη, κηρύττοντάς τους ἀνεπιθύμητα πρόσωπα, γιατί τότε…φοβούμεθα τὶς συνέπειες μιᾶς ἐντελῶς ἀνεπιθύμητης ρήξης μὲ ἀνθρώπους μὲ τοὺς ὁποίους εἴμαστε πολλαπλῶς σφιχταγκαλιασμένοι (βάλε χορηγίες, βάλε ΕΣΠΑ, βάλε στοές, βάλε καὶ κάτι ἄλλα ποὺ δὲν εἶναι τώρα τῆς στιγμῆς).

Καὶ ἔτσι εἶπαν: θὰ πᾶμε νὰ κρυφτοῦμε στὸ ὑπόγειο, νὰ γιορτάσουμε μόνοι μας. Ὁπότε καὶ τὸ κράξιμο ἀπὸ τὸν κόσμο θὰ γλιτώσουμε καὶ τὴ ρήξη μὲ τοὺς πολιτικοὺς θὰ ἀποφύγουμε, ταυτόχρονα μάλιστα θὰ τοὺς στείλουμε καὶ ἕνα μήνυμα δυσαρέσκειας (ἀκριβῶς σὰν τὰ πεντάχρονα, ποὺ κάνουνε «μουτράκια»). Ἡ, γιὰ νὰ τὸ ποῦμε μὲ ἄλλα λόγια: καταλαβαίνεις ὅτι πρέπει νὰ ἀποφύγεις κάποιους στὴν γιορτή σου, γιὰ νὰ μὴ σὲ προγκήξουν οἱ ἄλλοι καλεσμένοι σου, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τολμᾶς οὔτε καὶ νὰ τοὺς πεῖς νὰ μὴν ἔρθουν (γιατί τοὺς ἔχεις ἀνάγκη), ἀνακοινώνεις τελικὰ ὅτι φέτος τὴ γιορτή σου δὲν θὰ τὴν κάνεις μέσα στὸ σπίτι σου, ἀλλὰ στὸ ὑπόγειο. Ἐκεῖ οὕτως ἢ ἄλλως δὲν πρόκειται νὰ σὲ ἐπισκεφτεῖ κανείς, ὁπότε (θεωρεῖς ὅτι) «καθάρισες».
Ὅμως ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ τακτικὴ (οὔτε παπᾶς, οὔτε ζευγᾶς, ἀλλὰ παρέα καὶ μὲ τὸν χωροφύλαξ καὶ τὸν ἀστυφύλαξ) – καὶ μάλιστα ἐν μέσῳ πανικοῦ – δὲν εἶναι πολὺ σοφὴ καὶ συνήθως καταλήγει σὲ παταγώδη ἀποκαλυπτήρια, στὸ τέλος ἁπλὰ αὐτογελοιοποιεῖσαι. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς αὐτογελοιοποιεῖσαι κάνοντας – ἐν πλήρει ὑποκρισίᾳ – «μουτράκια» (τὴν ὥρα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ρίχνεις ἀφορισμοὺς καὶ ἀναθέματα), ἀλλὰ συνάμα μὴ τολμῶντας οὔτε καὶ νὰ συνεχίσεις αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ θέλει ἡ καρδιά σου: νὰ συνεχίσεις δηλαδὴ νὰ συναγελάζεσαι μὲ τοὺς ἀντίχριστους. Καὶ ἐννοῶ τοὐλάχιστον στὸ συγκεκριμένο χρονικὸ σημεῖο καὶ γιὰ ἕναν τόσο ἐμβληματικὸ ἑορτασμό, ὅπως ἡ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας – γιατί βεβαίως τὶς ἄλλες ἀγκαλίτσες σὲ κοπὲς πίτας, συνέδρια καὶ λοιπὲς ἐκδηλώσεις οὐσιαστικὰ δὲν τὶς ἔκοψαν ποτὲ οἱ ποιμένες μας (ὅπως ἐπίσης ὤφειλαν).

Δὲν γίνεται ὅμως νὰ πατᾶς ἐπ’ ἄπειρον σὲ πολλὲς βάρκες ταυτόχρονα. Στὸ τέλος εἶναι νομοτελειακὰ βέβαιο ὅτι θὰ πέσεις μέσα στὸ νερό. Ὅσο καὶ ἂν κάνεις ὅ.τι μπορεῖς γιά νὰ παραμείνεις κρυμμένος στὸ ὑπόγειο…

https://www.triklopodia.gr/%ce%bd-%ce%b4%ce%b1%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%83-%ce%ba%cf%81%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%85%cf%80%ce%bf%ce%b3%ce%b5%ce%b9%ce%bf/

Λάουρα Κοβέσι: Ο φόβος και ο τρόμος του Μαξίμου

 

15/03/2024 - 14:32

Η σύμμαχος των συγγενών των θυμάτων στη μάχη για την αλήθεια επισημαίνει διαρκώς τα εμπόδια που βρίσκει στην έρευνά της – «Καθάρισε» τη βρομιά στη Ρουμανία, βάζοντάς τα ακόμα και με πρωθυπουργούς ή υπουργούς, έχοντας ποσοστό επιτυχίας στις καταδίκες που έφτανε το 90%

Του Βασίλη Γαλούπη

Δέκα χρόνια πριν ασχοληθεί με τον φάκελο των Τεμπών και μια πενταετία πριν γίνει Ευρωπαία εισαγγελέας, η Λάουρα Κοβέσι, τότε γενική εισαγγελέας στη Ρουμανία, άσκησε διώξεις σε δημάρχους, δικαστές, βουλευτές, ακόμα και κατά του πρωθυπουργού. Λόγω των ερευνών της Κοβέσι, ένας εν ενεργεία υπουργός βρέθηκε κατευθείαν από το υπουργικό του γραφείο στη φυλακή. Ο πρωθυπουργός Πόντα αναγκάστηκε σε παραίτηση.

Η χαμηλών τόνων, επίμονη Ευρωπαία εισαγγελέας δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Η γυναίκα, που ηγήθηκε ενός από τους μεγαλύτερους πολέμους κατά της διαφθοράς στην Ευρώπη, έχει αναλάβει τώρα τις έρευνες που αφορούν το έγκλημα των Τεμπών. «Μας μπλοκάρουν από το να βρούμε την αλήθεια. Μας μπλοκάρουν από το να εφαρμόσουμε δικαιοσύνη. Γιατί αν σου απαγορεύουν να κάνεις έρευνα, δεν μπορείς να αποκαλύψεις την αλήθεια» είπε η Λάουρα Κοβέσι μιλώντας στο δελτίο ειδήσεων του Star.

Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (EPPO), που κύριο μέλημά της είναι να ψάχνει πού πηγαίνει το ευρωπαϊκό χρήμα, δήλωσε για τη σύμβαση 717: «Εάν το έργο είχε ολοκληρωθεί εγκαίρως και όπως έπρεπε, τα Τέμπη δεν θα είχαν συμβεί. Αυτό το τραύμα δεν μπορεί να επουλωθεί χωρίς δικαιοσύνη».

Η Κοβέσι ρωτήθηκε και για το ψήφισμα της Μαρίας Καρυστιανού με 1.300.000 υπογραφές από πολίτες που επιθυμούν την άρση ασυλίας υπουργών στην Ελλάδα. «Δυστυχώς, η συνταγματική πρόβλεψη πρέπει να αλλάξει. Γι’ αυτό το έχουμε ζητήσει και έχουμε στείλει επιστολή στην Κομισιόν. Δεν είναι στο χέρι μας να το αλλάξουμε αυτό. Δεν είμαστε οι νομοθέτες».

Και πρόσθεσε: «Υπόσχομαι στους συγγενείς ότι θα κάνω τα πάντα. Να μην τα παρατήσουν μέχρι να βρουν την αλήθεια. Ως εισαγγελέας, τους υπόσχομαι ότι θα κάνουμε τη δουλειά μας. Η συνταγματική πρόβλεψη πρέπει να αλλάξει. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφεί αυτή η τραγωδία, αυτό το δράμα».

Στην Ελλάδα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα έχει βασιστεί πάνω στην ατιμωρησία των πολιτικών. Είναι ένα από τα θεμελιώδη γρανάζια που πάνω του, ως διαρκής προϋπόθεση «ασφάλειας», πολλοί πολιτικοί έχτισαν λαμπρές καριέρες, οι οποίες υπό άλλες συνθήκες θα είχαν διακοπεί απότομα, όπως και τεράστιες περιουσίες που κανονικά δεν θα τολμούσαν ούτε να ονειρευτούν.

Το αποτέλεσμα της νομικής τους θωράκισης από… ενοχλητικές διώξεις είναι μια κάστα ανθρώπων που αποδεικνύονται πιο ίσοι από τους άλλους. Με δυο λόγια, αποδεικνύεται εκπληκτικά δύσκολο να βάλεις πίσω από τα κάγκελα Έλληνες πολιτικούς που κατηγορούνται για διαφθορά, εγκληματική αμέλεια, παραλήψεις ή αδιαφορία. Οι ίδιοι το μπλοκάρουν.

Μοιραία, οι συγγενείς στρέφονται στην Ε.Ε. ως το τελευταίο καταφύγιο για δικαιοσύνη. Θα γίνει, όμως, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία το μαχαίρι στην καρδιά για την ελληνική κυβέρνηση;

Πρόκειται για μια εισαγγελία που είναι ανεξάρτητη, επειδή είναι ευρωπαϊκή. Λειτουργεί, δηλαδή, σε ένα σύστημα στο οποίο η λήψη των αποφάσεων είναι απαλλαγμένη από οποιαδήποτε «πίστη» σε κάποια εθνική κυβέρνηση, με ασυλίες ή μη. Διαθέτει τις ίδιες εξουσίες με τους εθνικούς εισαγγελείς όσον αφορά έρευνες, διώξεις και εκδίκαση υποθέσεων. Μάλιστα, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει την ελευθερία να προσδιορίζει η ίδια τα γεγονότα επί των οποίων θα διεξάγει τις έρευνές της. Δεν περιμένει να ενεργήσει κατόπιν παραπομπής.

Η Λάουρα Κοβέσι, ως γενική εισαγγελέας, απευθύνεται απευθείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή χωρίς να περνάει από τις εθνικές Αρχές. Είναι η πρώτη επικεφαλής της πρόσφατα ιδρυθείσας Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και τοποθετήθηκε τον Οκτώβριο 2019. Πέρασε από τη διαδικασία να κριθεί ενώπιον μιας ομάδας δώδεκα Ευρωπαίων εμπειρογνωμόνων, ενώ στη συνέχεια επιλέχθηκε και διορίστηκε με κοινή συμφωνία από Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ο διορισμός της Κοβέσι έγινε παρά τη θέληση της ίδιας της κυβέρνησής της, αφού η Ρουμανία εμπόδισε την υποψηφιότητά της, γεγονός που από μόνο του αποτελεί απόδειξη της πλήρους ανεξαρτησίας της.

Το 2013 η Κοβέσι έγινε γενικός εισαγγελέας της Εθνικής Διεύθυνσης Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ρουμανίας. Το αποτέλεσμα ήταν να διωχθούν επιτυχώς 24 δήμαρχοι, πέντε βουλευτές, δύο πρώην υπουργοί και ένας πρωθυπουργός, μαζί με περισσότερα από 1.000 άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένων δικαστών και εισαγγελέων, με συντριπτικό ποσοστό καταδίκης άνω του 90% των υποθέσεων.

Ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Πόντα το 2015 ήταν ο μεγαλύτερος στόχος της Κοβέσι. Κατάφερε να τον κατηγορήσει επίσημα για πολλαπλές κατηγορίες για πλαστογραφία, ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και ως συνεργό σε φοροδιαφυγή για υποθέσεις μεταξύ 2007 και 2008. Τον «ξεσκόνισε» για δραστηριότητες, ενώ βρισκόταν στην εξουσία, παρά το γεγονός ότι το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας απέρριψε την άρση της βουλευτικής ασυλίας του.

Διόλου τυχαία, Ρουμανία και Ελλάδα, δύο χώρες με υψηλά επίπεδα πολιτικής διαφθοράς, διαθέτουν νόμους περί ασυλίας. Όμως, ήταν το πείσμα της Κοβέσι που οδήγησε τελικά τον Πόντα σε παραίτηση. Μετά τις διώξεις της Κοβέσι οι δημοσκοπήσεις στη Ρουμανία, όπου κι εκεί χειραγωγείται η Δικαιοσύνη, κατέγραφαν ότι οι πολίτες εμπιστεύονταν περισσότερο πια την υπηρεσία Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Κοβέσι, με 60%, ενώ μόνο το 11% το Κοινοβούλιο.

Το Μαξίμου ποντάρει στο ότι η υπερεθνική Ευρωπαία εισαγγελέας θα πρέπει να υποταχθεί στο εθνικό σύστημα της Ελλάδας. Για την ασφάλειά του, θα ταμπουρωθεί πίσω από τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Όμως η Κοβέσι δείχνει σκληρό καρύδι. Οι δηλώσεις της πέρασαν ένα σαφέστατο μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν σκοπεύει να εναρμονιστεί με τις ελληνικές συνήθειες συγκάλυψης και ασυλίας.

 https://www.antinews.gr/51725/politiki/laoyra-kovesi-o-fovos-kai-o-tromos-toy-maximoy/

Πώς φτάσαμε στο τέλμα

 

Του Μανώλη Κοττάκη 

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα ψέματα, πόσο μάλλον όταν είναι επαναλαμβανόμενα. Ο Γιώργος Φλωρίδης δεν ήταν μέλος του εθνικού μας Κοινοβουλίου το θέρος του 2019. Και είμαι βέβαιος πως δεν γνωρίζει κάτω από ποιες συνθήκες ψηφίστηκαν οι περίφημοι Ποινικοί Κώδικες στους οποίους αναφέρθηκε χθες στη Βουλή για να πει μια μισή αλήθεια: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ νομοθέτησε τη μετατροπή του κακουργήματος του βιασμού σε πλημμέλημα.

Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι η Ν.Δ., την οποία εκπροσώπησε χθες στο Κοινοβούλιο ως υπουργός Δικαιοσύνης, δεν καταψήφισε ΠΟΤΕ αυτή τη διάταξη. Καμία διάταξη αυτού του νομοθετήματος, το οποίο ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2019 στο σύνολό του ως «ένα» με την προβλεπόμενη από τον κανονισμό της Βουλής διαδικασία των κωδίκων. Άφησε να πραγματοποιηθεί το έγκλημα μπροστά στα μάτια της χωρίς να πει λέξη.

Θέλετε να θυμηθούμε τι έκανε η Ν.Δ. σε εκείνη την ψηφοφορία και γιατί το έκανε; Αν και θα στενοχωρηθούμε πάλι, ας το πράξουμε. Η αστική συντηρητική παράταξη του τόπου βγήκε από την αίθουσα της Ολομέλειας την ώρα της ψηφοφορίας. Πήγε βόλτα. Απείχε. Απείχε συνειδητά.

Γιατί; Διότι με τους κώδικες αυτούς το πολιτικό μας σύστημα κατήργησε εκκρεμείς δίκες που αφορούσαν μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας καθώς και τράπεζες οι οποίες και οι οποίοι με τις νέες διατάξεις του α-μνη-στεύ-τη-καν. Αμνήστευσε επίσης τραπεζικά στελέχη που είχαν βάλει υπογραφές για τα δάνεια των κομμάτων και αντιμετώπιζαν τον πέλεκυ της Δικαιοσύνης.

Στην πραγματικότητα το Κοινοβούλιο κατήργησε εκείνη την ημέρα δικαστές και εισαγγελείς. Χωρίς ποτέ οι ενώσεις τους να διαμαρτυρηθούν. Στις διατάξεις αυτού του κώδικα μπορεί ανέτως κάποιος να ανακαλύψει τις φωτογραφίες συγκεκριμένων προσώπων. Μήνες αργότερα η εισαγγελέας της έδρας στη δίκη της Siemens ομολόγησε ότι με τη νέα διάταξη που μετέτρεψε την απιστία περί την υπηρεσία των αξιωματούχων του ΟΤΕ σε αδίκημα της διαφθοράς του ιδιωτικού τομέα θα έπρεπε να εισηγηθεί αναγκαστικά την αθώωσή τους για το σκάνδαλο με τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ.

Ήταν τέτοια δε η σπουδή του πολιτικού συστήματος ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ. και Ποταμίου να κάνουν την εξυπηρέτηση, ώστε μετά τις ευρωεκλογές του 2019 και πριν από τη διάλυση της Βουλής για τις εκλογές του 2019 κορυφαίο πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής και πρωταγωνιστής τότε, στην κορυφή της κομματικής πυραμίδας, έλαβε την πρωτοβουλία (αυτός, όχι ο ΣΥΡΙΖΑ!) να μεσολαβήσει προς τη Ν.Δ. και να ζητήσει συναίνεση για την ψήφιση των κωδίκων που είχε ετοιμάσει η νομοπαρασκευαστική επιτροπή του διαπρεπούς νομικού Χριστόφορου Αργυρόπουλου πριν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές!

Και ω του θαύματος η Ν.Δ., που δεν έδωσε τότε -και σωστά- συναίνεση στην κυβέρνηση της Αριστεράς να επιλέξει σε προεκλογική περίοδο τη νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου (προς μεγάλη δυσαρέσκεια του Αλέξη Τσίπρα), αυτή η ίδια Ν.Δ. με τους βουλευτές της να έχουν αναχωρήσει ήδη για τις επαρχίες τους και να κάνουν προεκλογικό αγώνα έδωσε ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ στον ΣΥΡΙΖΑ να φέρει προς ψήφιση τους κώδικες στη Βουλή. Έδωσε επίσης ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ στην ψήφιση των νέων ρυθμίσεων, μεταξύ αυτών και η μετατροπή του βιασμού σε πλημμέλημα, με την αποχή της από την ψηφοφορία.

Κατά συνέπεια, αγαπητέ κύριε Φλωρίδη, που είστε και αθώος του αίματος, θερμή παράκληση: Σταματήστε να λέτε τη μισή αλήθεια για να παραστήσετε σήμερα τον Ηρακλή του Στέμματος. Ό,τι κάνατε για τους Ποινικούς Κώδικες μαζί το κάνατε. Μαζί με τον βασιλικό της διαπλοκής ποτίστηκε και η γλάστρα των βιασμών.

Ωστόσο, πέρα από την ανάδειξη της αλήθειας για τη μαύρη αυτή σελίδα στη νομοθέτηση του Κοινοβουλίου, οφείλουμε να επισημάνουμε τα εξής: Το πρόβλημα με την πρόταση της εισαγγελέως στη δίκη Μίχου κ.λπ. δεν είναι στην προκειμένη περίπτωση η απαξία του βιασμού κατά το νομικό μας σύστημα, αλλά ότι η λειτουργός δεν αποδέχθηκε ότι συντρέχουν σωρευτικά τα στοιχεία της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος του βιασμού. Ούτε της εμπορίας και της μαστροπείας. Σοκ προκαλεί η πρόταση της απαλλαγής, όχι αν ο κατηγορούμενος καταδικαστεί για πλημμέλημα.

Και με λύπη μας διαπιστώσαμε πάλι ότι, από προχθές το μεσημέρι που έγινε γνωστή η πρόταση και εκατοντάδες πολίτες διοργάνωσαν αυθορμήτως πορεία διαμαρτυρίας στα Σεπόλια κατά της Δικαιοσύνης, όλοι μας (πολιτικοί, δικαστές, ΜΜΕ) συμπεριφερόμαστε σαν να μην καταλαβαίνουμε ότι άρχισε να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας.

Πορευόμαστε αμέριμνοι. Οι πολιτικοί τσακώνονται για το αν ο βιασμός είναι κακούργημα ή πλημμέλημα και όχι γιατί ο δεινώς κατηγορηθείς είναι κοντά στην απαλλαγή. Η Δικαιοσύνη; Άλαλα τα χείλη της. Λέξη. Όπως δεν λέει λέξη για όσα συγκλονιστικά λέει η Ευρωπαία εισαγγελέας Κοβέτσι για τα Τέμπη, η οποία, αφού δεν πήγε ο Μωάμεθ στο βουνό (εκπρόσωπος της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου στις Βρυξέλλες), αποφάσισε να πάρει των ομματιών της και να επισκεφθεί η ίδια τον «Μωάμεθ». Και να μας εξευτελίσει με όσα λέει για την παρεμπόδιση της έρευνας, κάνοντας κουρελόχαρτο κάποιες πρόσφατες υψιπετείς ανακοινώσεις.

Μας εξευτελίζει μια θαρραλέα από τη Ρουμανία, η οποία έριξε κυβέρνηση στη χώρα της για τη διαφθορά. Και βεβαίως είμαστε κι εμείς στα μέσα ενημερώσεως. Που με τη συμπεριφορά μας, κάποια, όχι όλοι μας, μοιάζουμε να είμαστε στο κόλπο. Όχι μόνο γιατί ανεχτήκαμε να αποκλειστούμε από την παρακολούθηση της κεκλεισμένων των θυρών δίκης ανεχόμενοι την παραβίαση της προβλεπόμενης από τον Ποινικό Κώδικα αρχής της δημοσιότητας. Αλλά και διότι χθες σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί, πανελλήνιοι και περιφερειακοί, δεξιοί και υποτιθέμενοι αριστεροί, με την εξαίρεση του Alert, υποβάθμιζαν την απαλλακτική πρόταση-σκάνδαλο της εισαγγελέως.

Είδα συναδέλφους δικαιωματιστές να ξεροβήχουν και να ξεροκαταπίνουν πολύ όταν έφθασαν στο επίμαχο. Με τα ανακλαστικά τους σε αναστολή. Στις μισές χθεσινές εφημερίδες επίσης η είδηση δεν ήταν πρώτο θέμα!

Το βασικό επιχείρημα καρμπόν που μηρύκαζαν όλοι ήταν ότι δεν έχει σημασία η πρόταση της εισαγγελέως γιατί δεν είναι δεσμευτική για το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο! Αλήθεια τώρα; Σοβαρά; Δεν έχει σημασία η πρόταση της εισαγγελέως που είναι η κατηγορούσα Αρχή; Και αν δεν έχει σημασία η πρόταση της κατηγορούσας Αρχής, ποίου έχει; Του παιδιού που κόβει τριπλότυπα και πωλεί μεγαρόσημα; Τόσο μεγάλη προσβολή στον θεσμό του εισαγγελέως; Αν δεν έχει σημασία η γνώμη του εισαγγελέα γιατί «αυτά ανατρέπονται», τότε γιατί τους έχουμε τους εισαγγελείς; Τι τους χρειαζόμαστε;

Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό. Για να υποβαθμιστεί μία είδηση που ταράζει την κυβέρνηση, υποτιμήθηκε ένας θεσμός. Πολιτική τάξις, ολίγοι δικαστικοί λειτουργοί και ΜΜΕ να θάβουν ένα καραμπινάτο σκάνδαλο γιατί κάποιοι τρέμουν την ενεργοποίηση γνωστών hushtags που στοιχειώνουν τα όνειρά τους. Ειλικρινώς ντρέπομαι για όλους μας.

 

 https://www.antinews.gr/51716/politiki/pos-ftasame-sto-telma/

Αλλαγή φύλου στα 12; Τί προωθεί ο ΣΚΑΙ και τί ισχύει στην Ευρώπη και στι...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ - ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ; - ΠΡΩΤ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

 

  

 

Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

Ματθαίου κε' 31-46.

ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ· ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;

«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»
(Ματθ. κε' 40).

1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότη­τα του Θεού- Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσε­ως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμ­βολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».

Καλούμεθα, λοιπόν, σήμερα να συνειδητοποιή­σουμε τρία πράγματα. Πρώτον, ότι Κριτής μας θα είναι ο Ι. Χριστός, ως Θεός. Σωτήρ ο Χριστός αλλά και Κριτής. Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον. Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει, αν αφήσαμε να μείνει μέσα μας και στην κοινωνία μας ανενέργητη η θυσία Του. Δεύτε­ρον θα κρίνει όχι μόνο τούς Χριστιανούς, ούτε μόνο τούς εθνικούς, όπως πίστευαν οι Εβραίοι για την κρί­ση του Θεού. Θα κρίνει όλους τούς ανθρώπους, χρι­στιανούς και μη, πιστούς και απίστους. Τρίτον βάση της κρίσεως, το κριτήριο, θα είναι η αγάπη. Η στάση μας δηλαδή απέναντι στους συνανθρώπους μας. Καθο­λική - παγκόσμια η κρίση, καθολικό - παγκόσμιο και το κριτήριο. Ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον όποιο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη. Και όσοι εγνώρισαν τον Χριστό και όσοι δεν μπόρεσαν να τον γνωρίσουν και γι' αυτό έμειναν μακριά από το Ευαγγέλιό Του. Στο νόμο αυτό, δεν υπάρχει χώρος για προφάσεις και δικαιολογίες. Η πείνα, η δίψα, η γύ­μνια, η αρρώστια, η φυλακή βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πώς δεν τα πρόσεξε... Δεν μπορεί να τ' αγνοή­σει κανείς, χωρίς προηγουμένως να παύσει να έχει συναισθήματα ανθρώπου, αν δεν έχει τελείως «αχρειώσει», εξαθλιώσει, την εικόνα του Θεού μέσα του.

2. Το συγκλονιστικό μεγαλείο και την φρικτότητα της ώρας της Κρίσεως ζωγραφίζουν με υπέροχα χρώ­ματα οι ύμνοι της ημέρας. «Ὦ, ποία ὥρα τότε! ὅταν... τίθωνται θρόνοι καί βίβλοι ἀνοίγωνται, καί πράξεις ἐ­λέγχωνται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύον­ται»! Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα μα­ταιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος. Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέ­σεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγά­πης μας. Όχι ως άτομα δηλαδή, αλλά ως μέλη της αν­θρώπινης κοινωνίας. Ο θεός δεν έπλασε άτομα, αυτό­νομα και ανεξάρτητα. Μάς έπλασε, για να γίνουμε πρόσωπα και κοινωνία προσώπων. Και οι μεγαλύτε­ρες αρετές, αν μείνουν απλώς ατομικές, είναι μετοχές χωρίς αντίκρυσμα ενώπιον του Μεγάλου Κριτού. Για­τί δεν βρήκαν την πραγμάτωση τους μέσα στην αν­θρώπινη κοινωνία. Δεν καταξιώθηκαν σε διακονίες. Έτσι λ.χ. η γνώση είναι θεία ευλογία, όταν όμως θηρεύεται για χάρη του συνανθρώπου, για την διακονία του πλησίον. Το ίδιο και η εγκράτεια και η ευλάβεια, και η νηστεία και σύνολη η άσκησή μας. Αν όλα αυ­τά γίνονται για μια ατομική δικαίωση και όχι ως δια­κονία των αδελφών, των πλησίον, μας ελέγχει η φωνή του Θεού: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματ. θ΄ 13)! Αγάπη θέλω και όχι την θρησκευτικότητα, που αποβλέπει στην αυτοέξαρση και την αυτοπροβολή. Πού βλέπει τον τύπο ως πεμπτουσία της ευσέβειας.

3. Ο κόσμος έχει μάθει να εξαγοράζει τα πάντα, ακόμη και τις συνειδήσεις. Στο χώρο όμως της πίστε­ως δεν ισχύει ο νόμος αυτός. Η ατομική ευσέβεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει θέση στην βασιλεία του Θεού, αν δεν γίνει πρώτα εκκλησιαστική, αν δεν συνοδεύε­ται δηλαδή από τα έργα της αγάπης. Ο στίβος του χριστιανού είναι και η κοινωνία και όχι μόνο το «ταμιείον». Εις το ταμιείον του καταφεύγει ο Χριστια­νός για τον πνευματικό του ανεφοδιασμό. Ποτέ όμως δεν εξαντλείται η πολιτεία του στο στενό χώρο της α­τομικότητας του. Αν η πνευματικότητα μας είναι ορ­θή, θα οδηγεί σε ανιδιοτελή αγάπη. Ας το ακούσουμε μια για πάντα: Το επιχείρημα των γλυκανάλατων χρι­στιανών της ανευθυνότητος και του «λάθε βιώσας» δεν έχει καμμιά δύναμη: «Κύτταξε την ψυχή σου» δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από δειλία και υποχώ­ρηση, αν δεν συνοδεύεται και από το στίβο: «Πάλευσε για να φτιάξεις τη χριστιανική σου κοινωνία». Διαφορετικά είμασθε κατά λάθος ανάμεσα σε χριστια­νούς. Η θέση μας είναι κάπου στην Άπω Ανατολή, στη νέκρωση του νιρβάνα.

4. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να προλάβω στο σημείο αυτό μια απορία. Αν κρινόμασθε βάσει της έμπρακτης αγάπης μας, τότε που πηγαίνει η πίστη; Ποια σημασία έχει ο υπέρ της πίστεως και της καθαρότητος του δόγματος αγώνας; Αν δεν έχει διαστά­σεις αιώνιες, τότε γιατί να γίνεται;

Κατά την ώρα της κρίσεως η πίστη, και ως αφο­σίωση και ως διδασκαλία, δεν αποκλείεται, όπως πι­στεύουν εν πρώτοις πολλοί. Προϋποτίθεται. Κριτής μας είναι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Μας σώζει η μας κατακρίνει η συμπεριφορά και στάση μας απέναντι του. Γιατί μας διευκρινίζει ότι στο πρόσωπο Του αναφέρεται κάθε πράξη μας προς τον συνάνθρωπό μας, καλή ή κακή. Ηθικά αδιάφορες πράξεις δεν υπάρχουν. Αν τονίζει σαν κριτήριο την αγάπη, δεν σημαίνει πώς θέλει ν' αποκλείσει την πίστη. Θέλει να προλάβει ακριβώς την καταδίκη της πίστεως εκ μέρους μας σ' ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών χωρίς ανταπόκριση και εφαρ­μογή στη ζωή μας. Όπως ο κεκηρυγμένος άθεος και ο συνειδητός αρνητής της πίστεως μεταφράζει την α­θεΐα και απιστία του σε αντίθεα έργα, έτσι και ο πιστός πρέπει να κάμει την πίστη του κινητήρια δύναμη της ζωής του. Γιατί «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων» (Ιακ. β΄ 20) της α­γάπης, είναι νεκρά. Δεν αποκλείει, λοιπόν, την πίστη, αφού αυτή είναι η προϋπόθεση του ορθού βίου και της σωτηρίας. Αλλά και κάτι περισσότερο. Όχι μόνο «ὁ μή πιστεύσας» (εις τον Χριστό) δεν σώζεται, αλλά και ο μη ορθώς πιστεύσας. Ο Θεός δεν είναι μόνο α­γάπη, είναι και αλήθεια (Ιωαν. ιδ' 6· Α' Ιωαν. δ' 8· δ' 16· ε' 6) και μάλιστα Αυτοαλήθεια. Όποιος προδίδει την αλήθεια προδίδει και την αγάπη. Η αγάπη του Χριστού «συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6) συζεί δηλαδή και συνευδοκιμεί με την αλήθεια, δεν υπάρχει χωρίς αυ­τήν. Να λοιπόν πώς καταξιώνεται ο αγώνας για την καθαρότητα του δόγματος. Γιατί είναι αγώνας για την αγάπη, είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική διακονία. Είναι αγώνας πρώτιστα κοινωνικός, γιατί γίνεται χά­ριν του Λαού του Θεού, για να μείνει ανεπηρέαστος α­πό την πλάνη, που είναι πραγματική αυτοκτονία.

Αδελφοί μου!

Όταν ο Χριστός μας ανέφερε την παραβολή της Κρίσεως, οι λόγοι του μπορούσαν να νοηθούν όχι μό­νο σε συνάρτηση προς τούς συγχρόνους του, αλλά και προς όσους έζησαν πριν απ' Αυτόν. Όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, μπορούν να έχουν λόγους να κριθούν μόνον για την αγάπη τους, μολονότι αγάπη χωρίς πίστη στον Θεό δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει. Όποιος ειλικρινά ασκεί την αγάπη «δέχεται» τον Θεό, έστω και αν τον αγνοεί. Ο άπιστος δεν δύνα­ται να έχει παρά μόνο φαινομενικά αγάπη. Και μόνο εκεί, που υπάρχει βάπτισμα και «άγιο Πνεύμα», είναι δυνατό να υπάρξει «τελεία αγάπη», αγάπη χριστιανι­κή.

Το ζήτημα όμως πρέπει, νομίζω, να τεθεί κατ' άλ­λο τρόπο. Όταν εμείς σήμερα ακούμε την παραβολή, δύο χιλιάδες χρόνια μετά την σάρκωση του Υιού του Θεού, πώς είναι δυνατόν να χωρίσουμε από την αγά­πη μας την (ορθή) πίστη; Το Ευαγγέλιο λέγει καθαρά: «ὁ… μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ίωαν. γ' 18). Μετά την ένσαρκη δηλαδή οικονομία η κρίση εί­ναι συνέπεια της στάσης κάθε ανθρώπου έναντι του Χρίστου. Κριτήριο μένει η αγάπη. Αγάπη όμως που προϋποθέτει την εις Χριστόν πίστη. Γιατί αυτή είναι η μόνη αληθινή. Αυτή μονάχα δικαιώνει και σώζει...

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΈΡΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

«Κηρύγματικές σκέψεις στα ευαγγελικά αναγνώσματα»

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Θεσσαλονίκη

τηλ. 2310 212659

ΠΗΓΗhttps://agiostherapon.blogspot.com/2024/03/blog-post_10.html

Ντράπηκε και η ντροπή...: Αποδέχεται ότι το παιδί πήγε με τη θέληση του ...

Kontra Channel HD Live Streaming

"Κόκκινη Ζώνη" με τον Πάνο Παναγιωτόπουλο 13 Μαρ.2024 | Kontra Channel HD

ΣΕΡΕΤΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ - ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ LIVE (14032024)

Μέγα πρόβλημα με τη Δικαιοσύνη

 

Η πρόταση της εισαγγελέως Μαρίας Ελένης Νικολού να αθωωθεί για τα αδικήματα του βιασμού και της μαστροπείας ο Ηλίας Μίχος, δηλαδή ο βασικός κατηγορούμενος για την υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό, δικαιώνει την απογοήτευση της πλειονότητας της κοινωνίας μας για τη λειτουργία της ελληνικής Δικαιοσύνης. Επίσης, προκαλεί εξαιρετικά μεγάλη ανησυχία για το τι χειρότερο μας περιμένει.

Αν εισαγγελική λειτουργός θεωρεί ότι δεν είναι βιασμός οι σεξουαλικές σχέσεις 12χρονου παιδιού με έναν πενηντάρη, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την αναγνώριση της… νομιμότητας τέτοιου είδους εγκλημάτων. Πώς θα μπορούσε, άραγε, ένα μικρό παιδί να θεωρείται ότι έχει την ωριμότητα ώστε να «επιλέγει» ανεπηρέαστο να συνευρεθεί ερωτικά με έναν ενήλικο; Σε πόσο παρηκμασμένο και σάπιο κράτος μια τέτοιου είδους πρακτική δεν θα θεωρείτο αυτομάτως και δίχως δεύτερη σκέψη βιασμός;

Το πρόβλημα με την ελληνική Δικαιοσύνη είναι πολύ βαθύτερο απ’ όσο δείχνει κι αυτό φαίνεται σε πολλές υποθέσεις, που τέμνονται με την πολιτική και την οικονομική εξουσία. Αλλωστε, δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Δημήτρης Λιγνάδης προφυλακίστηκε ως ύποπτος τέλεσης βιασμών ανηλίκων κι όταν καταδικάστηκε αφέθηκε να κυκλοφορεί ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση στο Εφετείο! Αξίζει να σημειωθεί ότι και ο Λιγνάδης είχε στενές σχέσεις με τα ανώτατα κυβερνητικά κλιμάκια. Ηταν, άλλωστε, επιλογή της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου.

Οι πολιτικές φιλίες του Λιγνάδη σαφώς πρέπει να συσχετιστούν με όσα ακούσαμε στη δίκη για τους βιασμούς και την εκπόρνευση της 12χρονης. Ο Ηλίας Μίχος, που δήλωσε στο δικαστήριο ότι ήταν… ερωτευμένος με το μικρό κοριτσάκι, ήταν σημαίνον στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και η κομματική δράση του ήταν εξίσου έντονη με τις ανώμαλες ορέξεις και την εγκληματική δράση του.

Κι ενώ όλα τούτα είναι γνωστά, λειτουργός της ελληνικής Δικαιοσύνης προτείνει την αθώωση του Μίχου για τα αδικήματα του βιασμού και της μαστροπείας. Και κάπως έτσι αυτός ο θεσμός χάνει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού και γίνεται αντικείμενο αυστηρής κριτικής στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

 

 https://www.dimokratia.gr/i-thesi-mas/575363/mega-provlima-me-ti-dikaiosyni/