Τετάρτη 1 Μαΐου 2024
Εφημερίς Εστία : Ἡ Δικαιοσύνη στό ἀπόσπασμα
«Λαϊκό δικαστήριο» χθές μετά τήν ἀθώωση τῶν κατηγορουμένων στήν δίκη γιά τό Μάτι – Καρέκλες κατά δικαστῶν – Μέ 40.000 εὐρώ ἐξαγοράζουν τήν ποινή τους καί ἀφήνονται ἐλεύθεροι ὅσοι κατεδικάσθησαν γιά 104 θανάτους ἀπό φωτιά
ΟΣΟ ΚΑΙ νά μήν συμφωνεῖ κανείς μέ παρορμητικές καί βίαιες ἀντιδράσεις, ἰδιαίτερα ἐντός τῶν δικαστικῶν αἰθουσῶν, δέν μπορεῖ νά μήν συμμερισθεῖ τήν ὀργή τῶν ἀνθρώπων πού ἔφθασαν ἀκόμη καί νά ἐξαπολύουν καρέκλες πρός τό δικαστήριο πού χθές ἀθώωσε 15 ἀπό τούς 21 κατηγορουμένους γιά τίς πολύνεκρες φωτιές στό Μάτι καί ἐπέβαλαν μικρές σχετικῶς ποινές στούς ὑπολοίπους ἕξι. Ἀπό τήν μία, 104 νεκροί. 104 συμπολῖτες μας, πού βρῆκαν τραγικό θάνατο εἴτε στίς φλόγες, εἴτε στήν θάλασσα, προσπαθῶντας νά ξεφύγουν ἀπό τήν πύρινη λαίλαπα. Ἀπό τήν ἄλλη, 15 ἀθωώσεις καί ἕξι καταδίκες σέ ἐκτιτέες ποινές, πέντε ἕως τριῶν ἐτῶν. Ἐκεῖ ὑποβαθμίζονται οἱ ποινές καθείρξεως τῶν 111 ἐτῶν. Σέ ἔκτιση πέντε ἐτῶν, πού καί αὐτά ἐξαγοράζονται πρός 40.000 εὐρώ! Ἐν τέλει, δηλαδή, οἱ 104 ἀνθρώπινες ζωές ἀποτιμῶνται σέ μερικές χιλιάδες εὐρώ. Καί ὅλοι οἱ κατηγορούμενοι, ἀκόμη καί οἱ καταδικασθέντες, ἐλεύθεροι, νά πᾶνε στά σπίτια τους.
Ἦταν δυνατόν νά μήν ὑπάρξουν ἀντιδράσεις; Νά μήν ξεσπάσουν οἱ συγγενεῖς; Φωνές ὀργῆς καί σπαραγμοῦ αὐτές πού ἔσχισαν τόν ἀέρα τῆς δικαστικῆς αἰθούσης. «Κοιτάξτε με στά μάτια, ποῦ ἤσασταν, δέν εἶστε δίπλα μας, ὅλοι ἀθῶοι; Ἔχετε χάσει παιδιά; Μέ κοιτᾶτε στά μάτια; Ντροπή σέ ὅλους. Οὔτε μία συγγνώμη; Ἔχουμε μείνει ἄφωνοι ὅλοι. Στό διάολο, εἶστε καταραμένοι, δέν ὑπάρχει δικαιοσύνη…» φώναζαν μέσα στήν δικαστική αἴθουσα. «Τό δικαστήριό σας εἶναι προσβολή στούς νεκρούς, στούς ζωντανούς καί στήν ἀλήθεια» φώναζαν ἀκόμη.
Ἔχουμε φθάσει στό σημεῖο νά ἀμφιβάλει ὁ πολίτης γιά τήν ποιότητα τῆς δικαιοσύνης πού ἀπονέμεται. Καί βεβαίως δέν σώζει τήν κατάσταση μιά δήλωσις τοῦ ὑφυπουργοῦ Δικαιοσύνης κ. Ἰωάννη Μπούγα, πώς «εἶναι σχεδόν βέβαιο ὅτι ὁ εἰσαγγελέας θά ἀσκήσει ἔφεση», ἡ ὁποία μάλιστα προηγήθηκε τῆς παρεμβάσεως τῆς εἰσαγγελέως τοῦ Ἀρείου Πάγου. Εἶναι τραγικό τέτοιες προαναγγελίες νά ἔρχονται ἀπό πολιτικά πρόσωπα. Εἶναι χειρότερο ὅμως ὅτι χρειάζεται νά γίνονται. Ὅτι ἐκδίδονται ἀποφάσεις τόσο ἐξόφθαλμα ἄδικες, πού ἀπαιτεῖται νά παρέμβει ὁ εἰσαγγελεύς ἐκ νέου, πού πυροδοτοῦν πολιτικές δηλώσεις, πού δημιουργοῦν ἀντεγκλήσεις. Τέτοιες καταστάσεις ὑπονομεύουν τήν δικαιοσύνη. Τήν θέτουν ἀντιμέτωπη μέ τό «ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα» τῆς λαϊκῆς ὀργῆς.
Ναί μέν οἱ δικαστές τοῦ Τριμελοῦς Πλημμελειοδικείου ἐφήρμοσαν τόν νόμο μέ ἐπιείκεια. Ὅμως εἶναι γεγονός ὅτι αὐτός ὁ νόμος ἐπιτρέπει νά ἀφήνονται ἐλεύθεροι ὅλοι οἱ κατηγορούμενοι γιά τόν θάνατο 104 ἀνθρώπων. Καί οἱ ἀθωωθέντες ἀλλά ἀκόμη καί οἱ καταδικασθέντες. Καί αὐτοί στούς ὁποίους ἐπεβλήθησαν ποινές καθείρξεως 111 ἐτῶν!
Ἐκεῖ ἔχουν ὁδηγήσει οἱ ἀναθεωρήσεις τῆς ποινικῆς νομοθεσίας καί ἡ ἐπικράτησις τῆς λογικῆς τῆς ἀπολύτου ἐπιεικείας. Εἶναι κάτι πού δέν θά ἔπρεπε νά φθάσουμε στήν δίκη γιά τό Μάτι γιά νά τό συνειδητοποιήσουμε.
Καθημερινῶς διαβάζουμε εἰδήσεις γιά καταδικασμένους κακοποιούς πού κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι καί συνεχίζουν νά ἐγκληματοῦν. Ὅμως αὐτή ἦταν μιά δίκη πού συγκέντρωνε τήν γενική προσοχή. Καί κατά τοῦτο ἔχει τήν ἰδιαίτερη σημασία της. Δέν ἀρκεῖ μιά εἰσαγγελική ἔφεσις. Θά πρέπει ἡ δίκη αὐτή νά ἀποτελέσει τόν κώδικα ἀφυπνίσεως γιά νομοθετικές πρωτοβουλίες πού θά ἀποκαταστήσουν τόν σεβασμό πρός τό δίκαιον καί τήν δικαιοσύνη στήν κοινωνία μας. Διότι σήμερα εἶναι ἡ ἀτιμωρησία πού ἔχει ὁδηγήσει σέ καταστάσεις ἀσυδοσίας. Καί ἄς μήν ὑποτιμᾶ κανείς τό κοινό περί δικαίου αἴσθημα. Διότι ὁ πολίτης πού σήμερα πετᾶ καρέκλες πρός τούς κατηγορουμένους καί τήν ἕδρα, αἰσθάνεται ἀνασφαλής. Αἰσθάνεται πώς δέν τόν προστατεύει κανείς.
Πώς κρατικοί ἀξιωματοῦχοι μποροῦν νά κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι χωρίς νά λογοδοτοῦν γιά πράξεις ἤ παραλείψεις πού κόστισαν ἀνθρώπινες ζωές, ὅπως ἀκριβῶς κυκλοφορεῖ ἐλεύθερος ὁ κάθε ἐγκληματίας. Αὐτό πρέπει κάποτε νά τελειώσει.
https://www.estianews.gr/kentriko-thema/%e1%bc%a1-dikaiosyni-sto-%e1%bc%80pospasma/
Δευτέρα 29 Απριλίου 2024
Κυριακή 28 Απριλίου 2024
Σάββατο 27 Απριλίου 2024
Παρασκευή 26 Απριλίου 2024
Τρίτη 16 Απριλίου 2024
Παρασκευή 12 Απριλίου 2024
Τρίτη 9 Απριλίου 2024
Πέμπτη 4 Απριλίου 2024
Η αφαίρεση του δόλου από το έγκλημα
Tου Μανώλη Κοττάκη
Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ιδεολογική σταυροφορία που ξεκινά κάθε φορά που ένας άνδρας δολοφονεί μια γυναίκα. Την εκστρατεία για τη νομική κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία» μέσω της τροποποίησης των οικείων άρθρων του Ποινικού Κώδικα. Την καμπάνια για τη θέσπιση ιδιώνυμου αδικήματος μόνο για άνδρες εγκληματίες.
Πρόκειται για μια εκστρατεία που άρχισε από γυναικείες οργανώσεις της Αριστεράς στην Αμερική και γρήγορα κέρδισε τη συμπάθεια και των φιλελεύθερων δικαιωματιστών. Και από τη μία πλευρά του Ατλαντικού και από την άλλη! Πρόκειται για την ομογενοποίηση του νέου αξιακού πλαισίου της Δύσεως έναντι της Ανατολής, το οποίο έχει ως απώτερη επιδίωξή του την υπόδειξη του στρέιτ ανδρικού φύλου ως μοναδικού υπαιτίου για την αυξημένη παραβατικότητα της κοινωνίας με κριτήρια αμιγώς φυλετικά. Η νέα γενιά δικαιωμάτων αλλά και η νέα ανάγνωση των συσχετισμών εντός της κοινωνίας είναι σαφής και συγκεκριμένη. Μόνον ο στρέιτ άνδρας παρενοχλεί (#ΜeΤoo). Μόνος ο στρέιτ άνδρας δέρνει (ενδοοικογενειακή βία). Μόνον ο στρέιτ άνδρας δολοφονεί (γυναικοκτονία). Άρα, μήπως πρέπει ο άνδρας να κοιτάξει τι άλλες… διαθέσιμες επιλογές έχει μέσα σε μια τόσο ασφυκτική και εχθρική για το φύλο του ιδεολογική ατμόσφαιρα; Όμως αυτό είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο της υποθέσεως: η με κάθε αφορμή συστηματική καλλιέργεια της εχθροπάθειας μεταξύ των δύο βιολογικών φύλων.
Νομική ανάλυση
Ιδιαίτερη αξία εδώ έχει όμως η νομική ανάλυση του θέματος. Εδώ υπάρχουν μεγαλύτερες ελπίδες συγκλίσεως. Προτείνεται, λοιπόν, η καθιέρωση ενός ιδιώνυμου αδικήματος ιδιαιτέρας φορτίσεως ως μέτρου αποτροπής αυτών των πράγματι αποκρουστικών εγκλημάτων. Ωστόσο η προσέγγιση αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, λάθος για τους εξής λόγους:
Πρώτον, διότι η «νέα νομική σκέψη» εισάγει την έννοια του εγκλήματος βάσει φύλου. Ζητά την αντικατάσταση της έννοιας «δολο-φονία» και «ανθρωπο-κτονία» με τον όρο «γυναικο-κτονία». Αλήθεια, ρωτώ: Εάν αφαιρέσουμε την έννοια του δόλου και την έννοια της αφαίρεσης ζωής του ανθρώπου που έχει οικουμενική αξία και τις αντικαταστήσουμε με το φύλο, αυξάνουμε την ποινική απαξία του εγκλήματος ή μήπως τη συρρικνώνουμε; Θεωρώ τη συρρικνώνουμε.
Δεύτερον, τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η καθιέρωση ενός εγκλήματος ως ιδιωνύμου θα αποτρέψει βίαιους ανθρώπους να αφαιρούν ζωές από άλλους ανθρώπους, εν προκειμένω γυναικών; Αυτό που παρατηρούμε τρία χρόνια τώρα είναι πως όσο αυξάνονται η κοινωνική κατακραυγή και η αποδοκιμασία για τις «γυναικοκτονίες» τόσο αυξάνονται και τα εγκλήματα με θύματα γυναίκες. Ουδείς συνετίζεται. Όσο αυξάνονται οι ποινές του Ποινικού Κώδικα για πλειάδα αδικημάτων τόσο αυξάνεται η εγκληματικότητα! Ο Έλλην δυστυχώς δεν υπολογίζει τον νόμο. Και τούτο διότι γνωρίζει, βρίσκει την άκρη για να χειραγωγεί τον νόμο και να ξεφεύγει από τις συνέπειές του.
Τρίτον, γιατί την εγκληματικότητα ακόμα και αυτού του είδους δεν την εξαλείφει ο νόμος κατασταλτικά, αλλά ο εντοπισμός και η εξαφάνιση των αιτιών της προληπτικά. Το να βρούμε τις αιτίες που η κοινωνία μας παράγει ανθρώπους αγροίκους και αγρίμια, το να βρούμε τις αιτίες που το κακό επωάζεται και κάνει καριέρα μέσα στην οικογένεια, μέσα στο σχολείο, μέσα στα μέσα επικοινωνίας και μέσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρέπει να είναι η εθνική απάντηση. Ο κακοποιητής μαθητής ή μαθήτρια είναι ο αυριανός κακοποιητής/κακοποιήτρια μέσα στην οικογένεια. Δεν γεννιέται σαν μανιτάρι η βία. Η νομική κατοχύρωση ενός όρου, εκτός από φενάκη, είναι αφόρητος, κακής ποιότητας, συντηρητισμός.
Τέταρτον, διότι αν ανοίξουμε τεφτέρι ποινικής αξιολόγησης βάσει φυλετικών χαρακτηριστικών ή άλλων ιδιοτήτων, τότε γιατί να μη νομοθετηθούν τα αδικήματα με κριτήριο τον δεσμό αίματος; «Πατροκτονία», «μητροκτονία», «παιδοκτονία». Αυτά κι αν έχουν ιδιαίτερη φόρτιση. Βγάζει όμως πουθενά αυτό;
Πέμπτον, διότι με αυτή τη λογική κάθε αφαίρεση ζωής γυναίκας από τυχαίο τρίτο θα πρέπει να ονομάζεται γυναικοκτονία. Κάθε αφαίρεση ζωής λεσβίας γυναίκας από τη σύντροφό της θα πρέπει να αποκαλείται γυναικοκτονία! Είναι δυνατόν;
Έκτον και κυριότερον: Αιτία της δολοφονίας στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η ιδιότητα της γυναίκας, αλλά η ιδιότητα της συζύγου ή της συντρόφου. Η διάλυση αυτής της σχέσης, είτε στον χαλαρό της τύπο της συντροφικής σχέσης είτε στον συμβατικό τύπο του γάμου, είναι η αιτία που οπλίζει τα χέρια αυτών των κομπλεξικών αγροίκων. Στην καλύτερη περίπτωση, αν θέλαμε να μιλήσουμε για έγκλημα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αυτό θα έπρεπε να ονομάζεται « συζυγοκτονία» ή «συντροφοκτονία». Και αίτιο πυροδότησης διάπραξης του εγκλήματος αυτού είναι ο αρρωστημένος σε αυτές τις περιπτώσεις ανδρικός εγωισμός, που δεν αντέχει να πάρει η γυναίκα την απόφαση του χωρισμού. Το κόμπλεξ δεν αντέχει την απόρριψη.
Ισχυρή μητριαρχία
Δεν θα σχολιάσω ιδιαιτέρως τα επιχειρήματα περί πατριαρχίας και γυναίκας κτήματος. Καταρχάς διότι σε περιοχές της Κρήτης και των Δωδεκανήσων υπάρχει ακόμα και σήμερα ισχυρή μητριαρχία λόγω παράδοσης. Έπειτα, γιατί οι γυναίκες στις μέρες μας είναι αυτεξούσιες, ανεξάρτητες και πάντως όχι κτήματα. Και σε κάθε περίπτωση: Αυτοί που τις θεωρούν κτήματα των ανδρών γιατί δεν βρήκαν μια κουβέντα να πουν όταν γυναίκες παρένθετες μητέρες έγιναν αντί μερικών χιλιάδων ευρώ κτήματα στρέιτ και ΛΟΑΤΚΙ στο σκάνδαλο αναπαραγωγής των Χανίων;
Νομίζω ότι τα πράγματα είναι σχετικά απλά, ασχέτως αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τα κάνουμε σύνθετα. Άλλο οι ιδεολογικές αναζητήσεις ενός εκάστου/εκάστης και άλλο ο νόμος. Ο νόμος ένα κριτήριο μπορεί να έχει μόνο: την αυστηρότατη τιμωρία οιουδήποτε αφαιρεί ανθρώπινη ζωή. Από την ώρα που θα αρχίσει να ξεχωρίζει το έγκλημα με βάση το φύλο, έχουμε προσθέσει μια νάρκη στα θεμέλια της κοινωνίας.
https://www.antinews.gr/52520/antitheseis/i-afairesi-toy-doloy-apo-to-egklima/
https://www.estianews.gr/
Ευρωεκλογές: Ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε!
Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*
Ήδη από το 2009 έχει καταγραφεί εντυπωσιακή έλλειψη εμπιστοσύνης των Ελλήνων πολιτών στους θεσμούς. Συγκεκριμένα, τα ευρήματα του 4oυ κύματος της Ευρωπαϊκής Κοινωνικής Έρευνας, που διεξήχθη εκείνη την εποχή, αποτύπωσαν μηδενική έως ελάχιστη εμπιστοσύνη (0-3 στην ενδεκαβάθμια σχετική κλίμακα) σε θεσμούς όπως οι πολιτικοί (69,1%), τα κόμματα (66,8%), το Κοινοβούλιο (49,7%) κ.λπ. Αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή η καταγραφή έγινε πριν από την εφαρμογή των Μνημονίων στην πατρίδα μας, πριν από την προδοσία των Πρεσπών, πριν από τον κορονοϊό και τα σκληρά όσο και ατελέσφορα, όπως οδυνηρώς αποδείχθηκε, μέτρα που επιβλήθηκαν, πριν από τις συμφορές στη Μάνδρα, στο Μάτι και στα Τέμπη, είναι λογικό να καταγράφονται σήμερα πολύ μεγαλύτερα ποσοστά έλλειψης εμπιστοσύνης προς την Πολιτεία και τους θεσμούς της.
Αυτό, εξάλλου, αποτυπώθηκε τόσο σε σχετική έρευνα που διεξήχθη τον Αύγουστο του 2021 και υιοθετήθηκε από την ΕΛ.ΣΤΑΤ. (όπου η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς καταγράφηκε σε ποσοστό μόλις 15%, στο Κοινοβούλιο 24%, στην Εκκλησία 27%, στη Δικαιοσύνη 32%, ενώ προς τα ΜΜΕ μόλις 9% και στις ΜΚΟ 8%) όσο και πιο πρόσφατα, τον Οκτώβριο του 2023 (έρευνα του Allianz Foundation), οπότε καταγράφηκε μία γενική απαξίωση των θεσμών από τους Έλληνες σε ποσοστό μεγαλύτερο του 66%.
Αυτή η απαξίωση έχει γίνει προφανώς αντιληπτή από το σύνολο του πολιτικού κόσμου, που δεν διστάζει κατά καιρούς να αναφέρεται στην έλλειψη της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς (πρόσφατες δηλώσεις Κωνσταντίνου Τασούλα, Δώρας Αυγέρη αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού).
Το φαινόμενο δεν είναι μόνο ελληνικό, φυσικά, αν και εδώ τα απαξιωτικά ποσοστά είναι σημαντικά μεγαλύτερα. Σε όλη την Ευρώπη καταγράφονται αντίστοιχα ποσοστά. Το μόνο παρηγορητικό είναι ότι αυτή η απαξίωση των θεσμών δεν οδηγεί κατ᾽ ανάγκην σε πολιτική αδράνεια. Οι νέοι εξακολουθούν να ονειρεύονται, να σχεδιάζουν, να ασχολούνται με την πολιτική, ευελπιστώντας να επαναφέρουν την αξιοπιστία στους θεσμούς, να δημιουργήσουν πάλι μία κοινωνία και μία Πολιτεία συμβατές με το σύστημα αξιών των ευρωπαϊκών εθνών.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που στην Ευρώπη αναπτύσσονται και δυναμώνουν συνεχώς ταυτοτικά πολιτικά κινήματα, που πρεσβεύουν αυτές ακριβώς τις αξίες. Με διαφορετικές προσεγγίσεις ενίοτε, με διαφορετικές πρακτικές, αλλά με ένα κοινό όραμα, αυτό της νοσταλγίας μιας πατρίδας που τιμά τα παιδιά της, που δίνει το δικαίωμα στους νέους να ονειρεύονται και στους μεγαλύτερους να ελπίζουν σε αξιοπρεπή γεράματα.
Στην πατρίδα μας δείχνουμε να απέχουμε ακόμη από μία τέτοια συγκροτημένη προσπάθεια κοινωνικής και εθνικής αφύπνισης. Οι όποιες πολιτικές απόπειρες, όταν δεν καπηλεύονται αυτές τις αγωνίες με σχήματα προσωποπαγή, συνήθως απέχουν πολύ από το να αποκτήσουν ταυτοτικά κινηματικά χαρακτηριστικά, που να αποτυπώνουν τις κοινωνικές και τις πολιτειακές αξίες που γέννησε αυτός ο λαός και μεταλαμπάδευσε στην ανθρωπότητα. Σίγουρα, δεν μας αξίζει αυτό.
Οι ευρωεκλογές του Ιουνίου ίσως αποτελούν μία ευκαιρία κατάλληλη για να αποτυπωθεί και πολιτικά αυτός ο προβληματισμός έναντι των θεσμών. Θα είναι, εξάλλου, πρόσφατες οι μνήμες όσων διαδραματίστηκαν στην ελληνική Βουλή κατά τη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας, οπότε η συντριπτική πλειονότητα των τοποθετήσεων, τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, κατέδειξαν αναλγησία απέναντι στον πόνο όσων θρηνούν τους νεκρούς τους. Η προσπάθεια εκμετάλλευσης αυτού του δράματος, είτε για την αποποίηση πολιτικών και ποινικών ευθυνών είτε για προσπορισμό πρόσκαιρου πολιτικού οφέλους, είναι το ίδιο κατακριτέα και δυναμώνει την οργή και την περιφρόνηση των πολιτών. Αρκεί αυτήν τη φορά να μην εκτονωθούν σε ανέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα επιλογές.
*∆ιευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», endohora@yahoo.gr
https://www.antinews.gr/52502/antitheseis/eyroekloges-irthe-i-ora-na-antidrasoyme/
Ζήτημα εθνικής ασφαλείας
Του Μανώλη Κοττάκη
Όταν έλαβα τον λόγο στο εξαιρετικό STAR FORUM της Λαμίας το οποίο διοργανώνει ο τηλεοπτικός σταθμός Star Κεντρικής Ελλάδος της ευπατρίδου Ποντίας Νίκης Χειμωνίδου, ο συντονιστής του πάνελ Θανάσης Μερτζάνης με ερώτησε αν το Προσφυγικό είναι λύση για το Δημογραφικό. Είχαν προηγηθεί οι ομιλίες της υφυπουργού Μετανάστευσης Σοφίας Βούλτεψη και του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Μάντζου.
Απάντησα ότι το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό θα μπορούσε να ήταν ενδεχομένως η λύση για θέματα ανάπτυξης και εργατικού δυναμικού της πατρίδας μας. Εξήγησα όμως ότι αυτό που με απασχολεί είναι η ερημιά μας. Το γεγονός ότι αδειάζουν από κόσμο τα χωριά στην περιφέρεια.
Κάθε φορά που ακούω ότι σε ένα χωριό δεν έχουν παπά για να κτυπήσει την καμπάνα ή κάθε φορά που βλέπω ένα παλαιό σχολείο να ρημάζει «κλειστόν» και να μη γίνεται έπαρση της σημαίας στο προαύλιο, σκέπτομαι ότι ο πρόσφυγας ούτε τα σήμαντρα θα ήθελε ποτέ να κτυπήσει ούτε το εθνικό μας σύμβολο θα αναρτούσε ποτέ στον ιστό. Ούτε ήταν «δικά» του ποτέ ούτε και θα γίνουν. Δεν μπορεί, κατά συνέπεια, να λυθεί το δημογραφικό θέμα, ζήτημα κατεξοχήν εθνικής ταυτότητας, από τους αλλοδαπούς.
Είναι φενάκη και όποιος το ισχυρίζεται δεν έχει αίσθηση της εθνικής πραγματικότητας. Αν και η επικαιρότητα είναι γεμάτη από αφορμές για σχόλια, το μυαλό μου και σήμερα δεν μπορεί να φύγει από εκεί. Από την έρημο χώρα. Και το γεγονός ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου πήγε με τον Σταύρο Θεοδωράκη στη γενέτειρά της στη Σταυρούπολη για να αναστηλώσει το προφίλ της μου δίδει την αφορμή να προσθέσω μερικές σκέψεις ακόμα.
Τα πλάνα που είδα στο διαφημιστικό τρέιλερ από τη Σταυρούπολη της Ξάνθης με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο κέντρο ενός έρημου τοπίου της ελληνικής γης μού προκάλεσαν στενοχώρια. Έχω φίλους πολλούς και φίλες από την περιοχή. Προ δύο εβδομάδων, χωρίς να γνωρίζουμε τότε τον επικοινωνιακό σχεδιασμό της Προέδρου, μου εξέφραζαν την απογοήτευσή τους για τον μαρασμό και την παρακμή της Σταυρουπόλεως, η οποία από δήμος χωριστός με αίγλη, με σχολεία, με αστυνομικό τμήμα, με υπηρεσίες Υγείας, με υποκαταστήματα της Αγροτικής Τράπεζας, με πληθυσμό, υποβαθμίστηκε σε εφαρμογή του σχεδίου «Καποδίστριας» σε δημοτική ενότητα του Δήμου Ξάνθης.
Ο χριστιανικός δήμος «έπρεπε» να καταργηθεί για να δημιουργηθεί ένας νέος μουσουλμανικός δήμος στα ορεινά του νομού προς άγραν ψήφων. Εκεί όπου υπήρχαν λοιπόν πριν από τριάντα χρόνια ζωή και Ελληνισμός για να φυλάσσει Θερμοπύλες σήμερα έχουν απομείνει μερικοί αμετανόητοι ρομαντικοί, ερωτευμένοι με τα θρακικά Άγια Χώματα.
Ανατολικότερα, λίγο πιο πάνω από τον γενέθλιο τόπο της κυρίας Σακελλαροπούλου (ακριβέστερα, του πατρός της), στο ακριτικό Διδυμότειχο, ο μητροπολίτης έλεγε πριν από μερικές εβδομάδες στους επισκέπτες του, όταν πήγαν εκεί, των Αγίων Θεοδώρων, θαρρώ, ότι το ποίμνιό του μειώθηκε τα τελευταία χρόνια κατά 12.000!
Έχει μετατραπεί λοιπόν η Ελλάς σε ένα τεράστιο «κεφαλοτύρι» με τεράστιες τρύπες στην κατανομή του πληθυσμού της, ειδικώς στα βόρεια σύνορα. Αλλά αυτό που είναι εξίσου σαφές είναι πως το κράτος και το οικονομικό σύστημα συγκεντρώνουν τις δυνάμεις τους στα δύο τρία βασικά αστικά κέντρα, καθιστώντας την πατρίδα μας υδροκέφαλο τέρας.
Τράπεζες, ταχυδρομεία, σχολεία, αστυνομικά τμήματα, τμήματα ΑΕΙ, σε λίγο και νοσοκομεία κλείνουν μόνο στην περιφέρεια για να ενισχυθεί ο κρατικός μηχανισμός στο λεκανοπέδιο κυρίως και στη Θεσσαλονίκη. Ειδικώς σε θέματα δημοσίας τάξεως. Και το μόνο που απομένει ως ίχνος «κρατικής» παρουσίας είναι μερικές μηχανές αυτόματης ανάληψης χρημάτων.
Κάποια στιγμή πρέπει να τα ξαναβάλουμε κάτω. Να δούμε από την αρχή την κατανομή της κρατικής ισχύος και να εξετάσουμε την παροχή ισχυρότατων κινήτρων επιστροφής του πληθυσμού στην περιφέρεια. Όπως κάνουν αυτή τη στιγμή οι Τούρκοι, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι στο εσωτερικό της επικράτειάς τους.
Μέχρι όμως να φθάσουμε εκεί, επείγει πρώτα η συνειδητοποίηση της νέας κατάστασης. Το να συνεχίσουμε αμέριμνοι για πολύ δεν μας «παίρνει». Όπως είπε και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στην ομιλία του στο ίδιο forum, το Δημογραφικό είναι ζήτημα εθνικής ασφαλείας.
https://www.antinews.gr/52499/antitheseis/zitima-ethnikis-asfaleias/
https://www.estianews.gr/
Αστάθμητος παράγοντας
Του δρος Απόστολου Κρητικόπουλου*
Πολλές φορές στον ρουν της Ιστορίας οι κυβερνώντες υποπίπτουν σε σφάλματα, τα οποία βασίζονται στην υπερβολική σιγουριά που έχουν για τις αποφάσεις τους, ενώ με αλαζονική περιφρόνηση δεν υπολογίζουν ότι απρόβλεπτα γεγονότα μπορούν να ανατρέψουν ταχύτατα τα σχέδιά τους. Ο πρωθυπουργός, όταν έγινε η τραγική σιδηροδρομική σύγκρουση στα Τέμπη, αποφάσισε να μην παράσχει βαλβίδα εκτόνωσης του λαϊκού αισθήματος περί δικαίου με την κατάφασή του να ξανακατέβει ως υποψήφιος βουλευτής (και να επανεκλεγεί) ο υπουργός Μεταφορών, που ήταν επικεφαλής κατά το θανατικό. Όλα αυτά, ελάχιστους μήνες πριν από τις εκλογές του 2023.
Ενώ, λοιπόν, όλα φαίνονταν ότι πάνε σύμφωνα με τις επιθυμίες όλων όσοι θεωρούσαν ότι πρόκειται περί «ατυχήματος και ανθρώπινου λάθους, που έφερε η κακιά η στιγμή», και μια αποκλιμάκωση συνέβαινε σε σχέση με το τραγικό συμβάν, ένας αστάθμητος παράγοντας που κανείς δεν είχε υπολογίσει εμφανίστηκε και προκάλεσε τσουνάμι μαζικών αντιδράσεων, ευρωπαϊκή συμπόνια και έντονο ενδιαφέρον από όλη την κοινωνία: Η Μαρία Καρυστιανού, μία από τις χαροκαμένες 57 μανάδες, που έχασε σε ένα δέκατο του δευτερολέπτου λόγω της σφοδρής μετωπικής σύγκρουσης την κόρη της Μάρθη, εκείνο το τραγικό βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου.
Η κυρία Καρυστιανού αποτελεί ένα επικοινωνιακό υπερόπλο. Εντυπωσιακά όμορφη γυναίκα, με μεστό και ιδιαίτερα εύστοχο λόγο, καθαρή άρθρωση, αξιοπρεπή παρουσία, δυναμική αύρα, τιτάνια επιμονή, ατσαλένια θέληση για δικαιοσύνη, στεντόρεια σοβαρότητα και ένα χαρακτηριστικό με το οποίο ταυτίζεται κάθε Έλληνας γονιός: έχασε το παιδί της λόγω κρατικής ανεπάρκειας και το μόνο που ζητάει είναι να αποδοθεί η δίκαιη ποινή για τους πραγματικούς υπαίτιους.
Δεν είναι κομματικοποιημένη, όπως πολλοί θα ήθελαν να έχει ως κίνητρο, ώστε να μειώσουν την αξία της. Με κρυστάλλινη σαφήνεια ζητάει τόσο την άρση της ασυλίας του κ. Σπίρτζη, που ήταν υπουργός Μεταφορών επί Σύριζα, όσο και του αντίστοιχου υπουργού της Νέας Δημοκρατίας κ. Καραμανλή. Σε κάθε της παρουσία στα ΜΜΕ είναι μετρημένη και με ιδιαίτερα διαλεγμένες λέξεις, ενώ εκφέρει έναν λόγο που επηρεάζει κάθε καρδιά γονέα που την ακούει, αφού η ταύτιση με τον τεράστιο πόνο της χαροκαμένης μάνας είναι άμεση, η συμπόνια που αισθάνεται οποιοσδήποτε ακροατής της είναι ολοκληρωτική.
Πώς το Μαξίμου θα καταφέρει να μετριάσει το θέμα και να αντιμετωπίσει την κυρία Καρυστιανού; Ειλικρινά, δεν γνωρίζω. Ίσως με το να αποφύγουν οι ιθύνοντες να επαναλάβουν λάθη του πρόσφατου παρελθόντος, όταν υποτίμησαν το λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης που, ως μη εκτονωθέν, βρήκε την αντιπροσώπευσή του σε μια άξια αγωνίστρια μάνα.
*∆ιδάκτωρ Πληροφορικής (twitter: @kritikopoulos)
https://www.antinews.gr/52456/politiki/astathmitos-paragontas/